‏اجرای رقص شمشیر و اهتزار پرچم عربستان در جشن روز ملی عربستان در حضور مدیرکل خلیج فارس وزارت خارجه در هتل اسپیناس تهران

‏گنده گوی اول منطقه نشان داد که تحت فشار دیپلماسی نرمش قهرمانانه را به راحتی در دستور کار قرار میدهد

@AVATODAYDollar

با تصویب یک لایحه کوتاه مدت ۴۵ روزه بودجه در دو مجلس نمایندگان و سنا در کنگره ایالات متحده ، دولت فدرال را از تعطیلی اجباری نجات پیدا کرد

لایحه‌ای برای تامین مخارج دولت تا وسط نوامبر که البته حاوی هیچ کمک تازه‌ای برای اوکراین نیست با ۸۸ رای موافق در مقابل ۹ رای مخالف در سنا تصویب شد.

پیشتر در این روز مجلس نمایندگان این طرح را با هدف جلوگیری از تعطیلی دولت تصویب کرده بود.

طرح بودجه موقت که از سوی کوین مک کارتی، رئیس جمهوری‌خواه مجلس نمایندگان، ارائه شده بود با ۳۳۵ رای موافق در مقابل ۹۱ رای مخالف با کمک دمکرات‌ها تصویب شد.

انتظار می‌رود این طرح به امضای بایدن رئیس جمهور آمریکا برسد.‌

@AVATODAYDollar

🔥هاشم خواستار: هر آن ممکن است طومار جمهوری اسلامی درهم پیچیده شود

هاشم خواستار، زندانی سیاسی ۷۱ ساله و بیمار که در بند فوق امنیتی یک/شش زندان وکیل‌آباد مشهد محبوس است، در نامه‌ای نوشت:

خدایا این حاکمان اسلام نما میخواهند به هر طریقی و با انواع فشارها مقاومتم را شکسته و مرا وادار به تسلیم کنند. کمکم کن که یا با عزت در زندان بمیرم، و یا توسط ملت قهرمان ایران سربلند از زندان آزاد شوم‌.

امروز کشور در اوج بحران و در این پنج سالی که زندان بوده ام، چنان بحران‌ها گسترش یافته که هر آن ممکن است طومار جمهوری اسلامی درهم پیچیده شود.

این بحران‌ها محصول خدعه آقای خمینی است که در ابتدا توسط او پیش نویس قانون اساسی را که در آن ذکری از ولایت فقیه نشده و به آزادی بیان و احزاب احترام گذاشته شده بود، تایید گردید، اما با قدرت گرفتن کمیته ها و سپاه و حزب جمهوری اسلامی، بجای مجلس موسسان، مجلس خبرگان بوجود آورد که دیکتاتوری ولایت فقیه همچون دیکتاتوری شاه پایه و اساس قانون اساسی شد.

آقای خمینی در جواب سوال خبرنگار لبنانی که پرسید؛ حرف های قبل و بعد از انقلاب شما بسیار تفاوت دارد، صراحتا گفت؛ خدعه کردم!
یکی از آن خدعه ها قرار بود، روحانیت بعد از انقلاب کارهای اجرایی در دولت نداشته باشد، و جایش مسجد باشد، اما همه کاره شد! دیکتاتوری یعنی قدرت نامحدود، که فساد می آورد. فسادی که در تاریخ ایران سابقه نداشته است.

برای ردکردن سخنانم (که حکومت دیکتاتوری نیست)، آیا یک جمله انتقادی از عملکرد آقای خمینی و خامنه ای در این ۴۴ سال از رسانه ها و مطبوعات ایران آورده اند، تا نه تنها سکوت کنم، بلکه از عملکرد سابقم عذرخواهی و اعلام کنم که بیشترین آزادی‌ها و بهترین دموکراسی‌ها در همین جمهوری اسلامی است.

نباید انسان از خودش تعریف کند، اما گاهی مجبور است. تمام کتاب‌های دینی عصر خودم همچون کتابهای سید قطب، محمدقطب، علی شریعتی، محمد تقی شریعتی، طالقانی، بازرگان، آیت الله صدر، امام موسی صدر، تفسیرنمونه، مکتب اسلام مطهری، گلزاده غفوری، خمینی و... راخوانده ام. کتاب‌های غیردینی و بخصوص کتابهای تاریخ زیادخوانده ام.(یادمیکنم از استاد بزرگوار دکتر مشرفی کهسال ۵۱ در جمع دانشجویان دانشکده کشاورزی ارومیه که در جواب سؤالم که فرق دانشجوی ایرانی و اروپایی چیست؟ گفت: انها بسیار تاریخ میخوانند. ازجوانهای عزیز بخصوص دانشجویان میخواهم ضمن خواندن انواع کتابها بخصوص تاریخ ایران و جهان در هر فرصتی دور هم نشسته و انتقاد از خود کرده و خودسازی کنند، و خودشان را برای اداره ایران آزاد و دموکراتیک آماده کنند. انتقاد از خود و خودسازی مثل هرس درخت میوه ای است که اگر بموقع انجام شود، بهترین میوه راخواهد داد.
نتیجه این مطالعات با انواع فشارها و زندان‌های متعدد، منجر به این شده که با منطق بیان کنم که با این روش حکومت یعنی دیکتاتوری ولی فقیه، ایران سرانجامی جز یک انقلاب آزادیبخش نخواهد داشت.

کتابهای نگاهی به تاریخ جهان و نامه های پدری به دخترش توسط لعل جواد نهرو در حدود یکصد سال پیش در زندان‌های انگلیس نوشته شده، و نهرو اجازه داشت هر دو هفته یک نامه نوشته و در آن نامه از جنایت‌های انگلیس در هند نام برده، و با پست برای دخترش ایندیرا ارسال کند که قبل از استقلال هند منتشر، و هیچگونه اتهامی متوجه نهرو نمیشود. اما من در قرن ۲۱ نمی توانم در زندان هیچگونه نامه ای بنویسم! و حتی همین دفاعیه ام را اجازه نمیدهند که در دادگاه بخوانم!!

سخت ترین فشارها را در زندان به من وارد میکنند که تصور می کنم در تاریخ ایران و جهان بیسابقه باشد. اخیرا درب اتاق‌ها را با تسمه فلزی طوری جوش داده اند که مبادا از جلوی اتاق که رد میشویم، دیده شویم! تنها پنجره نزدیک سقف اتاق که توسط ان می شد شب و روز را تشخیص دهیم بستند!! روزنامه های رسمی کشور در بند ۶/۱ ممنوع است و نمی‌آورند، و حتی ما را به کتابخانه زندان نمی برند

ما دو نفر معلم (یعنی من و آقای جواد لعل محمدی) را در اتاق‌های جداگانه نگهداری میکنند.
اقایان لعل محمدی و عباس واحدیان شاهرودی در یک اتاق، و من با یک زندانی اعدامی مواد مخدر در اتاق دیگر هستیم.

زندانی اعدامی روزی صدبار فال حافظ و روزی صدبار تعبیرخواب را خوانده و نماز میخواند و گریه میکند، و من مرتب به او امید میدهم. ابتدا دو نفر بودند، یکنفرشان به نام حیدر چشتی را به تربت جام برده و اعدام کردند. از جلو درب آرایشگاه که رد می شوم، درب را می بندند که چشمم به افراد داخل آرایشگاه نیفتد

هر زندانی به محض و رود به زندان، یک کارت تلفن باید در اختیارش قرار دهند، ولی کارت تلفن من دست زندانبان است! و برای تلفن زدن به خانواده ام  موقع رفتن به اتاق رئیس بند، مسیر را خلوت میکنند تا چشمم به هیچ زندانی نیفتد! به طعنه  می گویم؛ مرا چشم بند بزنید. ملاقات حضوری نمی‌دهند، می ترسند بین من وخانواده ام نامه رد و بدل شود.