بالاتنه‌ش که همچنان زنجیرها دورش بودن داشت از خودش خون و دل و روده بیرون می‌ریخت و تو هوا پرواز می‌کرد در حالی که نیم‌تنه پایینیش مثل یه فواره از خودش خون بیرون می‌داد و به سمت میدون پرت شده بود.
منظره‌ی خیلی بدی بود که باعث می‌شد خیلی‌ها بخوان روشون رو ازش برگردونن. اما حتی یه نفر هم توی اون میدون این کار رو نکرد.
نمی‌تونستن این کار رو بکنن.
«...نه...»
راینهارد که به عقب برگشته بود سر جاش خشکش زد و این تنها چیزی بود که از دهنش خارج شده بود.
چشم‌های آبیش پر بودن از پریشانی و ندامت. سوبارو می‌تونست ببینه که ناامیدی داره صورت خوش‌تیپش رو فرا می‌گیره.
و این آخرین چیزی بود که سوبارو دید.
«...»
سوبارو و همه‌ی حضار دیگه از وسط نصف شده بودن و این اتفاق باعث شده بود میدون تبدیل به یه حموم خون بشه.
همه‌شون زخمی مثل ماهی فیله شده داشتن، همه از شونه چپ تا سمت راست بدنشون بریده شده بودن.
خون و اندام‌هاش پخش شدن و ذهن سوبارو بدون این که بدونه چه اتفاقی افتاده ناپدید شد.
اما در آخرین لحظاتی که داشت، فکر کرد چیزی حس کرده.
دست راست اون پسر... دست راست اون پسر هم که مثل سوبارو نصف شده بود، به نظر داشت دست چپ سوبارو رو خیلی آروم در جست‌وجوی نجات می‌گرفت.
حس کرد این رو حس کرده.