کیت تبدیل کننده سلاح کمری به یک سلاح تهاجمی که در نمایشگاه "ایپاس 2015" تهران توسط دفتر طراحی تجهیزات رزم انفرادی صنایع دفاع ایران معرفی شد در دستان نیروهای گارد ریاست جمهوری سوریه
🆔 @ArteshbanNews
🆔 @ArteshbanNews
👎1
دوستان یک گزارش تصویری از نمایشگاه نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در شهر "اصفهان" بصورت اختصاصی توسط #ارتشبان تهیه شده است .
گزارش تصویری از نمایشگاه نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران واقع در شهر "تبریز" نیز تا ساعاتی دیگر در کانال قرار داده میشود .
امیدوارم لذت ببرید 🌹
🆔 @ArteshbanNews
گزارش تصویری از نمایشگاه نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران واقع در شهر "تبریز" نیز تا ساعاتی دیگر در کانال قرار داده میشود .
امیدوارم لذت ببرید 🌹
🆔 @ArteshbanNews
<<صدام حسین نه استراتژیست است، نه درس عملیاتجنگی خوانده، نه تاکتیک بلد است، نه ژنرال است و نه سرباز. به جز اینها، ارتشی خوبیست. میخواستم این را بدانید>>
ژنرال نورمن شوارتسکف، فرمانده نیروهای ائتلاف در یک کنفرانس خبری در طول جنگ خلیج فارس .
Mikoyan
#arteshban
#ارتشبان
@arteshbannews
ژنرال نورمن شوارتسکف، فرمانده نیروهای ائتلاف در یک کنفرانس خبری در طول جنگ خلیج فارس .
Mikoyan
#arteshban
#ارتشبان
@arteshbannews
S-3 viking
هواپیمای "S-3" وایکینگ در اوایل دهه هفتاد به عنوان یک هواپیمای ناونشین با ماموریت گشت دریایی و شکارچی زیردریایی طراحی شد. تقریبا تمامی سامانه های الکترونیکی این هواپیما مشابه هواپیمای "P-3 Orion" است. به همین خاطر می توان وایکینگ را یک اوراین جمع و جور و کوچک و ناونشین دانست. بالگردهای ضد زیردریایی که بر روی ناوها و رزمناوها فعالیت می کنند ، قادرند تا شعاع "50km" اطراف را جستجو کنند. اما وایکینگ می تواند در مسافت های دورتر هم زیردریایی های دشمن را کشف و نابود کند.
هواپیمای "S-3" وایکینگ یک هواپیمای دو موتوره و چهار سرنشینه بود که سرنشینان آن دو به دو پشت سر هم می نشستند. موتورهای این هواپیما صدای زیر خاصی شبیه جاروبرقی میداد. به همین خاطر در بین پرسنل با نام "Hoover" که یک مارک معروف جاروبرقی بود ، شناخته میشد.
وایکینگ در دماغه خود مجهز به رادار "AN/APS-116" بود. این رادار نمونه آپگرید شده رادار اوراین بود و یک ناوچه را از فاصله "280km" و یک پریسکوپ زیردریایی را از فاصله "70km" کشف می کرد. در قسمت زیر بدنه تعداد شصت دستگاه سونوبوی نگهداری می شد. در قسمت انتهایی دم نیز میله حسگر الکترومغناطیس مشابه هواپیمای اوراین نصب شده بود.
وایکینگ می توانست در ماموریت های ضد زیردریایی انواع خرج های عمق رو و بمبهای زیرآبی و همچنین اژدر حمل کند. همچنین در عملیات ضد کشتی می توانست موشک هارپون را حمل کند. همچنین در عملیات ساحلی و زمینی می توانست موشک ماوریک ، اسلم و انواع بمب ها را حمل و پرتاب کند. این هواپیما توانایی کاملی در حمل تسلیحات اتمی نیز داشت.
وایکینگ دارای "6000km" برد عبوری و "900km" شعاع عملیاتی کامل بود. این هواپیما می توانست زیردریایی های شوروی مجهز به موشک های کروز ضد کشتی اتمی که به منظور حمله به ناوگروه می آمدند را شناسایی و نابود کند. بخشی از زیردریایی های شوروی به موشک های کروز اتمی ضد کشتی مجهز بودند و می توانستند از فاصله ای در حدود "500km" موشک های خود را به سمت ناوگروه شلیک کنند. همچنین رزمناوهای موشک انداز شوروی مثل رزمناوهای کلاس کایروف و سالوا نیز می توانستند از فاصله "500km" ناوگروه ایالات متحده را موشک باران کنند. اما هواپیمای وایکینگ با تجهیزات و الکترونیک خود از یک سو و مقدورات پروازی و توانایی های بسیار خوب می تواند تحرکات سطحی و زیر سطحی ناوگان دریایی شوروی را زیر نظر داشته باشد. رادار وایکینگ می توانست یک ناوچه را در فاصله "280" کیلومتری شناسایی کند. در حالیکه رزمناوهایی مثل کایروف در مسافت های "350" الی "400" کیلومتری کشف می شوند.
#arteshban
#arteshbannews
#military_war_history
هواپیمای "S-3" وایکینگ در اوایل دهه هفتاد به عنوان یک هواپیمای ناونشین با ماموریت گشت دریایی و شکارچی زیردریایی طراحی شد. تقریبا تمامی سامانه های الکترونیکی این هواپیما مشابه هواپیمای "P-3 Orion" است. به همین خاطر می توان وایکینگ را یک اوراین جمع و جور و کوچک و ناونشین دانست. بالگردهای ضد زیردریایی که بر روی ناوها و رزمناوها فعالیت می کنند ، قادرند تا شعاع "50km" اطراف را جستجو کنند. اما وایکینگ می تواند در مسافت های دورتر هم زیردریایی های دشمن را کشف و نابود کند.
هواپیمای "S-3" وایکینگ یک هواپیمای دو موتوره و چهار سرنشینه بود که سرنشینان آن دو به دو پشت سر هم می نشستند. موتورهای این هواپیما صدای زیر خاصی شبیه جاروبرقی میداد. به همین خاطر در بین پرسنل با نام "Hoover" که یک مارک معروف جاروبرقی بود ، شناخته میشد.
وایکینگ در دماغه خود مجهز به رادار "AN/APS-116" بود. این رادار نمونه آپگرید شده رادار اوراین بود و یک ناوچه را از فاصله "280km" و یک پریسکوپ زیردریایی را از فاصله "70km" کشف می کرد. در قسمت زیر بدنه تعداد شصت دستگاه سونوبوی نگهداری می شد. در قسمت انتهایی دم نیز میله حسگر الکترومغناطیس مشابه هواپیمای اوراین نصب شده بود.
وایکینگ می توانست در ماموریت های ضد زیردریایی انواع خرج های عمق رو و بمبهای زیرآبی و همچنین اژدر حمل کند. همچنین در عملیات ضد کشتی می توانست موشک هارپون را حمل کند. همچنین در عملیات ساحلی و زمینی می توانست موشک ماوریک ، اسلم و انواع بمب ها را حمل و پرتاب کند. این هواپیما توانایی کاملی در حمل تسلیحات اتمی نیز داشت.
وایکینگ دارای "6000km" برد عبوری و "900km" شعاع عملیاتی کامل بود. این هواپیما می توانست زیردریایی های شوروی مجهز به موشک های کروز ضد کشتی اتمی که به منظور حمله به ناوگروه می آمدند را شناسایی و نابود کند. بخشی از زیردریایی های شوروی به موشک های کروز اتمی ضد کشتی مجهز بودند و می توانستند از فاصله ای در حدود "500km" موشک های خود را به سمت ناوگروه شلیک کنند. همچنین رزمناوهای موشک انداز شوروی مثل رزمناوهای کلاس کایروف و سالوا نیز می توانستند از فاصله "500km" ناوگروه ایالات متحده را موشک باران کنند. اما هواپیمای وایکینگ با تجهیزات و الکترونیک خود از یک سو و مقدورات پروازی و توانایی های بسیار خوب می تواند تحرکات سطحی و زیر سطحی ناوگان دریایی شوروی را زیر نظر داشته باشد. رادار وایکینگ می توانست یک ناوچه را در فاصله "280" کیلومتری شناسایی کند. در حالیکه رزمناوهایی مثل کایروف در مسافت های "350" الی "400" کیلومتری کشف می شوند.
#arteshban
#arteshbannews
#military_war_history
👍2
پیش از این اشاره کرده بودیم که استراتژی شوروی در دریا به منظور مقابله با ناوگان دریایی غرب و جلوگیری از محاصره دریایی این بود که از هوا و سطح و زیر سطح توسط بمب افکن های استراتژیک ، رزمناوهای موشک انداز و زیردریایی های اتمی تعداد زیادی موشک کروز اتمی به سمت ناوگان غرب شلیک میشد. بدین ترتیب حجم عظیمی موشک شلیک می شد که حتی اگر همه آنها هم رهگیری و نابود میشدند ، باز هم دو تا سه موشک که به ناوگروه اصابت می کرد ، برای نابود کردن آن کافی بود. غرب توسط جنگنده تامکت به بخش هوایی این استراتژی شوروی پاسخ داد. تامکت ها به خوبی قادر بودند بمب افکن های راهبردی شوروی را از مسافت بسیار دور رهگیری و نابود کنند. اما هواپیمای "S-3" وایکینگ در واقع خنثی کننده بخش سطحی و زیرسطحی استراتژی شوروی بود. وایکینگ قادر بود زیردریایی های شوروی را در مسافتی بیشتر از برد موشک هایشان کشف و نابود کند. همچنین وایکینگ به وسیله رادار قدرتمند خود می توانست رزمناوهای بزرگ شوروی را از مسافتی بسیار دور کشف کرده و سپس با استفاده از موشک های هارپون خود و یا با هدایت بمب افکن های قدرتمند و دوربرد "A-6 intruder" و "A-7 coursair" مجهز به موشک های هارپون ، اقدام به حمله و نابود سازی رزمناوهای شوروی کنند.
.
.
هر ناو هواپیمابر تا هشت وایکینگ با خود حمل می کرد. این هواپیماها محدوده سطحی و زیرسطحی اطراف ناوگروه را به دقت کنترل می کردند. از ویژگی های وایکینگ مخازن بزرگ حمل سوخت بود و همچنین از مخازن حمل مهمات آن نیز میشد به عنوان حمل سوخت استفاده کرد و همچنین این قابلیت را داشت که دو مخزن بزرگ سوخت هم در زیر بال خود حمل کند. بدین ترتیب وایکینگ حجم زیادی سوخت با خود حمل می کرد. بدین ترتیب یک شیلنگ مخصوص سوخترسانی به انتهای بدنه آن نصب شده و از آن به عنوان تانکر سوخترسان هوایی استفاده می شد. وایکینگ دهها سال به عنوان تانکر استاندارد نیروی دریایی استفاده میشد.
.
.
پس از پایان جنگ سرد و از بین رفتن تهدید زیردریایی های شوروی ، دیگر نیاز چندانی به قابلیت های ضد زیردریایی وایکینگ نبود. به همین دلیل برخی از آنها بازنشسته شدند و برخی دیگر به مدل "S-3B" ارتقا یافتند. در این مدل ، رادار قدیمی وایکینگ به رادار "AN/APS-137" ارتقا یافت. همچنین پردازشگرهای آنالوگ قدیمی با پردازشگرهای پرسرعت جدید تعویض شدند. در این مدل تجهیزات نبرد ضد زیردریایی حذف شده و در عوض تجهیزات مقابله با ناوگان سطحی دشمن افزایش یافته است. بدین ترتیب این مدل توانایی بسیار بالایی در مقابله با ناوهای جنگی دشمن دارد.
.
.
وایکینگ در مدلهای تانکر سوخترسان ، جنگ الکترونیک ، عملیات شناسایی ، تجسس سیگنال ها ، شنود و جاسوسی نیز به خدمت گرفته شد. این هواپیمای کارامد سرانجام از سال "2009" به مرور از خدمت خارج شد. هرچند صحبت هایی برای بازگرداندن آن به خدمت صورت گرفته است که هنوز به نتیجه نرسیده است.
#military_war_history
#arteshbannews
#arteshban
.
.
هر ناو هواپیمابر تا هشت وایکینگ با خود حمل می کرد. این هواپیماها محدوده سطحی و زیرسطحی اطراف ناوگروه را به دقت کنترل می کردند. از ویژگی های وایکینگ مخازن بزرگ حمل سوخت بود و همچنین از مخازن حمل مهمات آن نیز میشد به عنوان حمل سوخت استفاده کرد و همچنین این قابلیت را داشت که دو مخزن بزرگ سوخت هم در زیر بال خود حمل کند. بدین ترتیب وایکینگ حجم زیادی سوخت با خود حمل می کرد. بدین ترتیب یک شیلنگ مخصوص سوخترسانی به انتهای بدنه آن نصب شده و از آن به عنوان تانکر سوخترسان هوایی استفاده می شد. وایکینگ دهها سال به عنوان تانکر استاندارد نیروی دریایی استفاده میشد.
.
.
پس از پایان جنگ سرد و از بین رفتن تهدید زیردریایی های شوروی ، دیگر نیاز چندانی به قابلیت های ضد زیردریایی وایکینگ نبود. به همین دلیل برخی از آنها بازنشسته شدند و برخی دیگر به مدل "S-3B" ارتقا یافتند. در این مدل ، رادار قدیمی وایکینگ به رادار "AN/APS-137" ارتقا یافت. همچنین پردازشگرهای آنالوگ قدیمی با پردازشگرهای پرسرعت جدید تعویض شدند. در این مدل تجهیزات نبرد ضد زیردریایی حذف شده و در عوض تجهیزات مقابله با ناوگان سطحی دشمن افزایش یافته است. بدین ترتیب این مدل توانایی بسیار بالایی در مقابله با ناوهای جنگی دشمن دارد.
.
.
وایکینگ در مدلهای تانکر سوخترسان ، جنگ الکترونیک ، عملیات شناسایی ، تجسس سیگنال ها ، شنود و جاسوسی نیز به خدمت گرفته شد. این هواپیمای کارامد سرانجام از سال "2009" به مرور از خدمت خارج شد. هرچند صحبت هایی برای بازگرداندن آن به خدمت صورت گرفته است که هنوز به نتیجه نرسیده است.
#military_war_history
#arteshbannews
#arteshban
👍1