زیردریایی های کلاس لس آنجلس
دو مدل از موشک توماهاوک در زیردریایی های لس آنجلس استفاده می شد. مدل "TLAM" که مدل تهاجمی خشکی بود و دارای سرجنگی اتمی یا متعارف بود (هرچند سرجنگی اتمی هیچگاه در این زیردریایی استفاده نشد) بسته به نوع دارای بردی حداکثر تا دوهزار و پانصد کیلومتر بود. زیردریایی می توانست به وسیله این موشک ها سواحل و عمق خاک دشمن را مورد حمله قرار دهد. مدل دیگر توماهاوک که در این زیردریایی ها استفاده می شد ، مدل "TASM" بود که مدل مخصوص ضد کشتی و ضد رادار توماهاوک بود. این مدل دارای چهارصد و شصت کیلوگرم سرجنگی بود و چهارصد و پنجاه کیلومتر برد داشت. بدین ترتیب زیردریایی های کلاس لس آنجلس که از سال هشتاد و دو به بعد تولید شدند علاوه بر دفاع از ناوگان دریایی ایالات متحده ، دارای توان تهاجمی سنگینی به ناوگان دریایی شوروی و سواحل و مناطق خشکی و عمق خاک این کشور نیز بودند
.
.
علاوه بر این سیلوها سیستم جامع کنترل آتش و نظارت و مدیریت میدان نبرد نیز برای این زیردریایی ها طراحی شده بود که می توانستند عملیات تهاجمی را به خوبی مدیریت کنند.
.
.
تولید زیردریایی های کلاس لس آنجلس تا سال نود و شش ادامه داشت. از سال هشتاد و دو تا نود و شش تعداد سی و یک فروند دیگر زیردریایی لس آنجلس ساخته شد که همگی دارای سیلوهای پرتاب موشک توماهاوک بودند و دارای قابلیت تهاجمی بودند. بدین ترتیب در مجموع شصت و دو فروند زیردریایی کلاس لس آنجلس ساخته شد که پرتعداد ترین زیردریایی ساخته شده از یک کلاس به شمار میروند.
.
زیردریایی های کلاس لس آنجلس تا نیمه اول دهه هشتاد از نظر قابلیت های رزمی از تمامی زیردریایی های عملیاتی شوروی برتر بودند. شوروی در این دوره زیردریایی های هجومی کلاس ویکتور یک ، ویکتور دو و ویکتور سه و همچنین زیردریایی های کلاس آلفا را در خدمت داشت که قابلیت های رزمی پایین تری نسبت به زیردریایی های لس آنجلس داشتند و بیشتر با زیردریایی های کلاس استورجن آمریکا قابل مقایسه بودند. در آغاز دهه هشتاد شوروی به منظور برتری بر زیردریایی های لس آنجلس ، شروع به طراحی زیردریایی جدید کلاس "SIERRA" کرد. اما زیردریایی سیرا در عمل بسیار گرانقیمت و پیچیده و بسیار پرخرج از آب در آمد و در عمل کارایی زیادی به نسبت هزینه اش نداشت. ضمن اینکه آغاز بکار نسل جدید زیردریایی های لس آنجلس با قابلیت تهاجمی و الکترونیک بهبود یافته ، عملا پروژه زیردریایی سیرا را با چالش جدی مواجه کرد. بدین ترتیب تنها دو فروند زیردریایی سیرا تولید شد. شوروی پروژه زیردریایی سیرا دو را کلید زد که نمونه بهبود یافته تری نسبت به سیرا بود.
.
.
اما ایالات متحده که این تحرکات شوروی را زیر نظر داشت ، اقدام به بهبود زیردریایی های لس آنجلس خود کرد. همانطور که گفتیم سی و یک فروند دومی زیردریایی های لس آنجلس دارای توان تهاجمی و قابلیت های بهبود یافته ای بودند. اما ایالات متحده که از تلاش شوروی برای پیشی گرفتن از زیردریایی های لس آنجلس خبر داشت ، بیست و سه فروند پایانی را به شدت بهینه سازی کرد. این بیست و سه فروند زیردریایی لس آنجلس با نام "688I" یا لس آنجلس بهبود یافته شناخته می شوند. این زیردریایی ها دارای الکترونیک بسیار پیشرفته و در عین حال بسیار ساکت بودند. بدین ترتیب با روی کار آمدن این زیردریایی ها ، عملا پروژه زیردریایی سیرا دو در شوروی نیز متوقف شد. تنها دو فروند زیردریایی سیرا دو ساخته شد و سومین زیردریایی هم که در حال ساخت بود ، ساختش متوقف شده و اوراق شد.
#military_war_history
#arteshbannews
#arteshban
دو مدل از موشک توماهاوک در زیردریایی های لس آنجلس استفاده می شد. مدل "TLAM" که مدل تهاجمی خشکی بود و دارای سرجنگی اتمی یا متعارف بود (هرچند سرجنگی اتمی هیچگاه در این زیردریایی استفاده نشد) بسته به نوع دارای بردی حداکثر تا دوهزار و پانصد کیلومتر بود. زیردریایی می توانست به وسیله این موشک ها سواحل و عمق خاک دشمن را مورد حمله قرار دهد. مدل دیگر توماهاوک که در این زیردریایی ها استفاده می شد ، مدل "TASM" بود که مدل مخصوص ضد کشتی و ضد رادار توماهاوک بود. این مدل دارای چهارصد و شصت کیلوگرم سرجنگی بود و چهارصد و پنجاه کیلومتر برد داشت. بدین ترتیب زیردریایی های کلاس لس آنجلس که از سال هشتاد و دو به بعد تولید شدند علاوه بر دفاع از ناوگان دریایی ایالات متحده ، دارای توان تهاجمی سنگینی به ناوگان دریایی شوروی و سواحل و مناطق خشکی و عمق خاک این کشور نیز بودند
.
.
علاوه بر این سیلوها سیستم جامع کنترل آتش و نظارت و مدیریت میدان نبرد نیز برای این زیردریایی ها طراحی شده بود که می توانستند عملیات تهاجمی را به خوبی مدیریت کنند.
.
.
تولید زیردریایی های کلاس لس آنجلس تا سال نود و شش ادامه داشت. از سال هشتاد و دو تا نود و شش تعداد سی و یک فروند دیگر زیردریایی لس آنجلس ساخته شد که همگی دارای سیلوهای پرتاب موشک توماهاوک بودند و دارای قابلیت تهاجمی بودند. بدین ترتیب در مجموع شصت و دو فروند زیردریایی کلاس لس آنجلس ساخته شد که پرتعداد ترین زیردریایی ساخته شده از یک کلاس به شمار میروند.
.
زیردریایی های کلاس لس آنجلس تا نیمه اول دهه هشتاد از نظر قابلیت های رزمی از تمامی زیردریایی های عملیاتی شوروی برتر بودند. شوروی در این دوره زیردریایی های هجومی کلاس ویکتور یک ، ویکتور دو و ویکتور سه و همچنین زیردریایی های کلاس آلفا را در خدمت داشت که قابلیت های رزمی پایین تری نسبت به زیردریایی های لس آنجلس داشتند و بیشتر با زیردریایی های کلاس استورجن آمریکا قابل مقایسه بودند. در آغاز دهه هشتاد شوروی به منظور برتری بر زیردریایی های لس آنجلس ، شروع به طراحی زیردریایی جدید کلاس "SIERRA" کرد. اما زیردریایی سیرا در عمل بسیار گرانقیمت و پیچیده و بسیار پرخرج از آب در آمد و در عمل کارایی زیادی به نسبت هزینه اش نداشت. ضمن اینکه آغاز بکار نسل جدید زیردریایی های لس آنجلس با قابلیت تهاجمی و الکترونیک بهبود یافته ، عملا پروژه زیردریایی سیرا را با چالش جدی مواجه کرد. بدین ترتیب تنها دو فروند زیردریایی سیرا تولید شد. شوروی پروژه زیردریایی سیرا دو را کلید زد که نمونه بهبود یافته تری نسبت به سیرا بود.
.
.
اما ایالات متحده که این تحرکات شوروی را زیر نظر داشت ، اقدام به بهبود زیردریایی های لس آنجلس خود کرد. همانطور که گفتیم سی و یک فروند دومی زیردریایی های لس آنجلس دارای توان تهاجمی و قابلیت های بهبود یافته ای بودند. اما ایالات متحده که از تلاش شوروی برای پیشی گرفتن از زیردریایی های لس آنجلس خبر داشت ، بیست و سه فروند پایانی را به شدت بهینه سازی کرد. این بیست و سه فروند زیردریایی لس آنجلس با نام "688I" یا لس آنجلس بهبود یافته شناخته می شوند. این زیردریایی ها دارای الکترونیک بسیار پیشرفته و در عین حال بسیار ساکت بودند. بدین ترتیب با روی کار آمدن این زیردریایی ها ، عملا پروژه زیردریایی سیرا دو در شوروی نیز متوقف شد. تنها دو فروند زیردریایی سیرا دو ساخته شد و سومین زیردریایی هم که در حال ساخت بود ، ساختش متوقف شده و اوراق شد.
#military_war_history
#arteshbannews
#arteshban
👍2
زیردریایی های کلاس لس آنجلس
.
اما این بار شوروی با درسی که از پروژه سیرا آموخته بود ، زیردریایی جدید آکولا را طراحی کرد. زیردریایی های کلاس آکولا یک ، دارای توان هجومی و قابلیت های رزمی یکسان با نمونه های بهبود یافته زیردریایی های لس آنجلس بود. بدین ترتیب با روی کار آمدن زیردریایی های آکولا ، از نظر توانایی رزمی بالاخره شوروی به سطح زیردریایی های بهبود یافته لس آنجلس رسید. هرچند از نظر تعداد هنوز بسیار عقبتر از آمریکا بود.
.
.
شوروی نمونه زیردریایی آکولا دو را نیز عملیاتی کرد که کاملا برتر از زیردریایی های لس آنجلس بهبود یافته بود. بدین ترتیب در اواخر دهه هشتاد برای اولین بار از سال چهل و پنج زیردریایی شوروی دارای قابلیت های رزمی بهتری نسبت به زیردریایی آمریکا شد. هرچند از نظر تعداد رقیب زیردریایی آمریکا نشد. آمریکا بیست و سه فروند زیردریایی بهبود یافته لس آنجلس در اختیار داشت. اما شوروی تنها شش زیردریایی آکولا دو در اختیار داشت. اما به هر حال آکولا دو قدرتمند تر از زیردریایی آمریکایی بود.
.
.
زیردریایی های کلاس لس آنجلس دارای صد و ده متر طول ، هفت هزار تن وزن غوطه وری هستند و در مجموع دارای صد و بیست و نه نفر پرسنل می باشند. حداکثر سرعت این زیردریایی سی و هفت کیلومتر بر ساعت عنوان شده است. اما سرعت واقعی آن شصت و پنج کیلومتر بر ساعت است. عمق غوطه وری این زیردریایی نیز سیصد متر عنوان شده است. اما این زیردریایی توان رفتن به اعماق پانصد و پنجاه متری آب را نیز دارد.
.
.
از آنجایی که این زیردریایی ها به یک رآکتور آب سبک با توان بیست و شش مگاوات مجهز هستند ، عملا می توانند بدون هیچگونه محدودیتی به هر نقطه ای از جهان سرک بکشند و ماموریت انجام دهند. اما زیردریایی تنها از نظر تسلیحات و آذوقه محدودیت دارد. ذخیره آذوقه زیردریایی برای نود روز متوالی کافیست و زیردریایی قادر است نود روز متوالی در زیر آب بماند. هر زیردریایی در طول عمر خدمتی خود به دو بار سوختگیری نیاز دارند. هر زیردریایی سی سال عمر مفید عملیاتی دارد. هر ده سال یکبار می بایست میله های سوخت رآکتور تعویض شود و به اصطلاح سوختگیری میشود. فرآیند سوختگیری این زیردریایی ها یک سال زمان می برد. بدین معنا که هر ده سال ، زیردریایی به مدت یکسال زمینگیر می شود. بدنه زیردریایی از چند لایه لاستیک مخصوص عایق پوشانده شده است که به شدت زیردریایی را عایق کرده است و صداهای داخل زیردریایی به بیرون پخش نمی شود.
.
.
در حال حاضر سی و نه فروند زیردریایی کلاس لس آنجلس در نیروی دریایی عملیاتی هستند. در دهه نود و قرن جدید ایالات متحده تعداد زیادی از زیردریایی های لس آنجلس خود را از رده خارج کرده و اوراق نمود. اغلب این زیردریایی ها متوسط عمری کمتر از پانزده سال داشتند. اما از آنجایی که موعد سوختگیری آنها فرا رسیده بود و سوختگیری مجدد آنها هزینه بردار بود و از سویی دیگر آمریکا دیگر نیازی به این همه زیردریایی نداشت ، آنها را اوراق کرد.
.
.
زیردریایی های لس آنجلس در حال حاضر جزء برترین زیردریایی های تهاجمی جهان به شمار می روند. در جریان جنگ خلیج فارس نه فروند از این زیردریایی ها در خلیج فارس حضور داشتند و با شلیک موشک توماهاوک به سمت مواضع عراقی ها ، در جنگ شرکت کردند. در جریان جنگ یوگسلاوی دوازده فروند از این زیردریایی ها در این نبرد شرکت داشتند و با موشک های تاماهاوک مواضع نیروهای صرب را زیر آتش داشتند.
پایان
#arteshban
#arteshbannews
#military_war_history
.
اما این بار شوروی با درسی که از پروژه سیرا آموخته بود ، زیردریایی جدید آکولا را طراحی کرد. زیردریایی های کلاس آکولا یک ، دارای توان هجومی و قابلیت های رزمی یکسان با نمونه های بهبود یافته زیردریایی های لس آنجلس بود. بدین ترتیب با روی کار آمدن زیردریایی های آکولا ، از نظر توانایی رزمی بالاخره شوروی به سطح زیردریایی های بهبود یافته لس آنجلس رسید. هرچند از نظر تعداد هنوز بسیار عقبتر از آمریکا بود.
.
.
شوروی نمونه زیردریایی آکولا دو را نیز عملیاتی کرد که کاملا برتر از زیردریایی های لس آنجلس بهبود یافته بود. بدین ترتیب در اواخر دهه هشتاد برای اولین بار از سال چهل و پنج زیردریایی شوروی دارای قابلیت های رزمی بهتری نسبت به زیردریایی آمریکا شد. هرچند از نظر تعداد رقیب زیردریایی آمریکا نشد. آمریکا بیست و سه فروند زیردریایی بهبود یافته لس آنجلس در اختیار داشت. اما شوروی تنها شش زیردریایی آکولا دو در اختیار داشت. اما به هر حال آکولا دو قدرتمند تر از زیردریایی آمریکایی بود.
.
.
زیردریایی های کلاس لس آنجلس دارای صد و ده متر طول ، هفت هزار تن وزن غوطه وری هستند و در مجموع دارای صد و بیست و نه نفر پرسنل می باشند. حداکثر سرعت این زیردریایی سی و هفت کیلومتر بر ساعت عنوان شده است. اما سرعت واقعی آن شصت و پنج کیلومتر بر ساعت است. عمق غوطه وری این زیردریایی نیز سیصد متر عنوان شده است. اما این زیردریایی توان رفتن به اعماق پانصد و پنجاه متری آب را نیز دارد.
.
.
از آنجایی که این زیردریایی ها به یک رآکتور آب سبک با توان بیست و شش مگاوات مجهز هستند ، عملا می توانند بدون هیچگونه محدودیتی به هر نقطه ای از جهان سرک بکشند و ماموریت انجام دهند. اما زیردریایی تنها از نظر تسلیحات و آذوقه محدودیت دارد. ذخیره آذوقه زیردریایی برای نود روز متوالی کافیست و زیردریایی قادر است نود روز متوالی در زیر آب بماند. هر زیردریایی در طول عمر خدمتی خود به دو بار سوختگیری نیاز دارند. هر زیردریایی سی سال عمر مفید عملیاتی دارد. هر ده سال یکبار می بایست میله های سوخت رآکتور تعویض شود و به اصطلاح سوختگیری میشود. فرآیند سوختگیری این زیردریایی ها یک سال زمان می برد. بدین معنا که هر ده سال ، زیردریایی به مدت یکسال زمینگیر می شود. بدنه زیردریایی از چند لایه لاستیک مخصوص عایق پوشانده شده است که به شدت زیردریایی را عایق کرده است و صداهای داخل زیردریایی به بیرون پخش نمی شود.
.
.
در حال حاضر سی و نه فروند زیردریایی کلاس لس آنجلس در نیروی دریایی عملیاتی هستند. در دهه نود و قرن جدید ایالات متحده تعداد زیادی از زیردریایی های لس آنجلس خود را از رده خارج کرده و اوراق نمود. اغلب این زیردریایی ها متوسط عمری کمتر از پانزده سال داشتند. اما از آنجایی که موعد سوختگیری آنها فرا رسیده بود و سوختگیری مجدد آنها هزینه بردار بود و از سویی دیگر آمریکا دیگر نیازی به این همه زیردریایی نداشت ، آنها را اوراق کرد.
.
.
زیردریایی های لس آنجلس در حال حاضر جزء برترین زیردریایی های تهاجمی جهان به شمار می روند. در جریان جنگ خلیج فارس نه فروند از این زیردریایی ها در خلیج فارس حضور داشتند و با شلیک موشک توماهاوک به سمت مواضع عراقی ها ، در جنگ شرکت کردند. در جریان جنگ یوگسلاوی دوازده فروند از این زیردریایی ها در این نبرد شرکت داشتند و با موشک های تاماهاوک مواضع نیروهای صرب را زیر آتش داشتند.
پایان
#arteshban
#arteshbannews
#military_war_history
👍1