رسانههای ایران: بر اثر حملات شب گذشته آمریکا، 11 نفر در مناطق مختلف ایران کشته شدند.
🤣1👀1
بهای نفت خام برنت با بیش از 2 درصد افزایش به 96.58 دلار برای هر بشکه رسید.
مرگ زندانی بلوچ در آستانه آزادی؛ اتهام قصور پزشکی متوجه زندان کرمان
جمعه نارویی، زندانی بلوچ ۳۵ ساله و پدر پنج فرزند، روز یکشنبه ۸ شهریور پس از وخامت وضعیت جسمانی و بروز ایست قلبی در زندان مرکزی کرمان جان باخت.
گزارشهای حقوقبشری حاکی است او طی روزهای منتهی به مرگ بارها به بهداری زندان منتقل شده بود؛ اما با وجود سابقه بیماری قلبی و وخامت حال، انتقالش به بیمارستان خارج از زندان تا زمان ایست قلبی به تأخیر افتاد.
نارویی از سال ۱۴۰۳ با اتهامی مرتبط با مواد مخدر در بازداشت بود و هنوز حکم نهایی دریافت نکرده بود. بنا بر اطلاعات منابع نزدیک به خانواده، با آزادی او با قرار وثیقه نیز موافقت شده بود.
خانواده جمعه نارویی خواستار بررسی نحوه رسیدگی پزشکی به او شدهاند. تاکنون سازمان زندانها درباره این مرگ و ادعای قصور پزشکی توضیحی منتشر نکرده است.
جمعه نارویی، زندانی بلوچ ۳۵ ساله و پدر پنج فرزند، روز یکشنبه ۸ شهریور پس از وخامت وضعیت جسمانی و بروز ایست قلبی در زندان مرکزی کرمان جان باخت.
گزارشهای حقوقبشری حاکی است او طی روزهای منتهی به مرگ بارها به بهداری زندان منتقل شده بود؛ اما با وجود سابقه بیماری قلبی و وخامت حال، انتقالش به بیمارستان خارج از زندان تا زمان ایست قلبی به تأخیر افتاد.
نارویی از سال ۱۴۰۳ با اتهامی مرتبط با مواد مخدر در بازداشت بود و هنوز حکم نهایی دریافت نکرده بود. بنا بر اطلاعات منابع نزدیک به خانواده، با آزادی او با قرار وثیقه نیز موافقت شده بود.
خانواده جمعه نارویی خواستار بررسی نحوه رسیدگی پزشکی به او شدهاند. تاکنون سازمان زندانها درباره این مرگ و ادعای قصور پزشکی توضیحی منتشر نکرده است.
🤬3😢2✍1🔥1
اگر حکومت ایران ضعیفتر شده، چرا هنوز سقوط نکرده است؟
۱۱ شهریور, ۱۴۰۵
نارضایتی چگونه به قدرت تبدیل می شود؟
دکتر حسین جهانسوز
یک پرسش ساده اما جدی وجود دارد:
اگر رژیم ایران اینهمه ضعیف شده، اگر اقتصاد فرسوده، جامعه ناراضی، مشروعیت حکومت آسیبدیده و بحرانها هر روز عمیقتر شدهاند، چرا هنوز سقوط نکرده است؟
شاید پاسخ در یک اشتباه رایج باشد:
ضعف یک حکومت با سقوط آن یکی نیست.
دیکتاتوریها الزاماً زمانی سقوط نمیکنند که مردم از آنها متنفر میشوند. فقر، فساد، تورم، سرکوب و حتی نفرت عمومی نیز بهتنهایی برای پایان دادن به یک حکومت کافی نیست.
زیرا قدرت یک دیکتاتوری فقط از حمایت مردم نمیآید؛ بخش بزرگی از آن از توانایی مهار مردم و حفظ انسجام ستونهای قدرت میآید.(۱)
رژیم حاکم طی دههها دستگاهی ساخته است که وظیفه اصلی آن، بیش از آنکه اداره کشور باشد، حفظ نظام است: نهادهای امنیتی، نیروهای سرکوب، زندان، سانسور، تبلیغات و شبکهای از منافع سیاسی و اقتصادی که سرنوشت بسیاری را به بقای حکومت گره زده است.
بنابراین سؤال تعیینکننده این نیست که چند میلیون نفر ناراضیاند.
سؤال این است:
این نارضایتی چه زمانی به قدرت تبدیل میشود؟
میان «خشم» و «تغییر»، حلقهای وجود دارد که نام آن سازمانیافتگی است.
میلیونها انسان ناراضی، اگر جدا از یکدیگر باقی بمانند، ممکن است برای حکومت قابل مهار باشند. اما همان نارضایتی، وقتی به هدف، سازمان، استمرار و چشماندازی روشن برای فردای کشور پیوند بخورد، دیگر صرفاً اعتراض نیست؛ به یک نیروی سیاسیت تبدیل میشود.
تاریخ نمونههای روشنی در اختیار ما میگذارد.
در ایران سال ۱۳۵۷، حکومت پهلوی هنوز ارتشی بزرگ، ساواک و دستگاه حکومتی گستردهای در اختیار داشت. اما گسترش اعتراضات، اعتصابات سراسری و سپس ایجاد شکاف در ساختار قدرت و نیروهای مسلح، معادله را تغییر داد. در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، اعلام بیطرفی ارتش یکی از آخرین ستونهای حکومت را از معادله خارج کرد و سقوط نظام سلطنتی با سرعتی رخ داد که مدت کوتاهی پیش از آن برای بسیاری قابل تصور نبود.(۲)
ده سال بعد، در آلمان شرقی نیز حکومت کمونیستی هنوز ارتش، پلیس و دستگاه مخوف اشتازی را در اختیار داشت. اما اعتراضات مستمر گسترش یافت. در ۹ اکتبر ۱۹۸۹ حدود هفتاد هزار نفر در لایپزیگ به خیابان آمدند و این بار نیروهای امنیتی تظاهرات را سرکوب نکردند. تنها یک ماه بعد، در ۹ نوامبر، دیوار برلین فرو ریخت.(۳)
رومانی نمونه حتی روشنتری است. نیکلای چائوشسکو تا واپسین روزها یکی از سرکوبگرترین دستگاههای امنیتی اروپای شرقی را در اختیار داشت. اما هنگامی که اعتراضات گسترش یافت و بخش تعیینکنندهای از ارتش از حمایت حکومت دست کشید و به سوی معترضان رفت، رژیمی که ظاهراً مستحکم بود ظرف چند روز فروپاشید(۴)
این نمونهها یک حقیقت مهم را نشان میدهند:
دیکتاتوریها فقط با سرکوب مخالفان حکومت نمیکنند؛ با پراکنده نگه داشتن آنها و حفظ وفاداری ستونهای قدرت نیز حکومت میکنند.
پژوهشهای تطبیقی درباره جنبشهای مقاومت نیز اهمیت همین عامل را نشان دادهاند. اریکا چنووث و ماریا استفان با بررسی جنبشهای عمده مقاومت در فاصله ۱۹۰۰ تا ۲۰۰۶ نشان دادهاند که گسترش مشارکت اجتماعی، استمرار مبارزه و ایجاد تغییر در وفاداری حامیان حکومت، از جمله نیروهای امنیتی، میتواند در تغییر توازن قدرت نقشی تعیینکننده داشته باشد(۵)
بنابراین هر دیکتاتوری بر چند ستون اصلی ایستاده است: دستگاه سرکوب باید فرمان ببرد، حلقه قدرت باید منافع خود را در بقای حکومت ببیند و جامعه باید هزینه اعتراض را سنگینتر از هزینه سکوت تصور کند.
تا زمانی که این معادلات برقرار است، حتی حکومتی ضعیف میتواند دوام بیاورد.
نقطه خطر زمانی است که این معادلات شروع به وارونه شدن کنند.
وقتی ترس در پایین ترک بردارد، وقتی نارضایتی به سازمانیافتگی تبدیل شود و وقتی در بالا کسانی به این نتیجه برسند که کشتی دیگر آنها را به ساحل نمیرساند، قدرتی که سالها مستحکم به نظر میرسید میتواند با سرعتی غیرمنتظره از هم بپاشد.
ساختمان هنوز ایستاده است؛ اما ایستادن همیشه به معنای استحکام نیست.
اینجاست که مفهوم آلترناتیو نیز معنا پیدا میکند.
نه آلترناتیوی که تنها در سخنرانیها و رسانهها وجود داشته باشد؛ بلکه نیرویی که سازمان داشته باشد، برای فردای ایران برنامه ارائه کند، توان استمرار مبارزه داشته باشد و بتواند میان اعتراض امروز و ساختن فردا پلی واقعی ایجاد کند.
در نهایت، هر نیرویی که مدعی آلترناتیو بودن است باید به سه پرسش ساده پاسخ دهد:
سازمانش کجاست؟ برنامهاش برای فردای ایران چیست؟ و چه نیرویی در داخل کشور میتواند آن برنامه را به قدرت اجتماعی تبدیل کند؟
نامها را میتوان کنار گذاشت؛ معیارها مهمترند.👇
۱۱ شهریور, ۱۴۰۵
نارضایتی چگونه به قدرت تبدیل می شود؟
دکتر حسین جهانسوز
یک پرسش ساده اما جدی وجود دارد:
اگر رژیم ایران اینهمه ضعیف شده، اگر اقتصاد فرسوده، جامعه ناراضی، مشروعیت حکومت آسیبدیده و بحرانها هر روز عمیقتر شدهاند، چرا هنوز سقوط نکرده است؟
شاید پاسخ در یک اشتباه رایج باشد:
ضعف یک حکومت با سقوط آن یکی نیست.
دیکتاتوریها الزاماً زمانی سقوط نمیکنند که مردم از آنها متنفر میشوند. فقر، فساد، تورم، سرکوب و حتی نفرت عمومی نیز بهتنهایی برای پایان دادن به یک حکومت کافی نیست.
زیرا قدرت یک دیکتاتوری فقط از حمایت مردم نمیآید؛ بخش بزرگی از آن از توانایی مهار مردم و حفظ انسجام ستونهای قدرت میآید.(۱)
رژیم حاکم طی دههها دستگاهی ساخته است که وظیفه اصلی آن، بیش از آنکه اداره کشور باشد، حفظ نظام است: نهادهای امنیتی، نیروهای سرکوب، زندان، سانسور، تبلیغات و شبکهای از منافع سیاسی و اقتصادی که سرنوشت بسیاری را به بقای حکومت گره زده است.
بنابراین سؤال تعیینکننده این نیست که چند میلیون نفر ناراضیاند.
سؤال این است:
این نارضایتی چه زمانی به قدرت تبدیل میشود؟
میان «خشم» و «تغییر»، حلقهای وجود دارد که نام آن سازمانیافتگی است.
میلیونها انسان ناراضی، اگر جدا از یکدیگر باقی بمانند، ممکن است برای حکومت قابل مهار باشند. اما همان نارضایتی، وقتی به هدف، سازمان، استمرار و چشماندازی روشن برای فردای کشور پیوند بخورد، دیگر صرفاً اعتراض نیست؛ به یک نیروی سیاسیت تبدیل میشود.
تاریخ نمونههای روشنی در اختیار ما میگذارد.
در ایران سال ۱۳۵۷، حکومت پهلوی هنوز ارتشی بزرگ، ساواک و دستگاه حکومتی گستردهای در اختیار داشت. اما گسترش اعتراضات، اعتصابات سراسری و سپس ایجاد شکاف در ساختار قدرت و نیروهای مسلح، معادله را تغییر داد. در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، اعلام بیطرفی ارتش یکی از آخرین ستونهای حکومت را از معادله خارج کرد و سقوط نظام سلطنتی با سرعتی رخ داد که مدت کوتاهی پیش از آن برای بسیاری قابل تصور نبود.(۲)
ده سال بعد، در آلمان شرقی نیز حکومت کمونیستی هنوز ارتش، پلیس و دستگاه مخوف اشتازی را در اختیار داشت. اما اعتراضات مستمر گسترش یافت. در ۹ اکتبر ۱۹۸۹ حدود هفتاد هزار نفر در لایپزیگ به خیابان آمدند و این بار نیروهای امنیتی تظاهرات را سرکوب نکردند. تنها یک ماه بعد، در ۹ نوامبر، دیوار برلین فرو ریخت.(۳)
رومانی نمونه حتی روشنتری است. نیکلای چائوشسکو تا واپسین روزها یکی از سرکوبگرترین دستگاههای امنیتی اروپای شرقی را در اختیار داشت. اما هنگامی که اعتراضات گسترش یافت و بخش تعیینکنندهای از ارتش از حمایت حکومت دست کشید و به سوی معترضان رفت، رژیمی که ظاهراً مستحکم بود ظرف چند روز فروپاشید(۴)
این نمونهها یک حقیقت مهم را نشان میدهند:
دیکتاتوریها فقط با سرکوب مخالفان حکومت نمیکنند؛ با پراکنده نگه داشتن آنها و حفظ وفاداری ستونهای قدرت نیز حکومت میکنند.
پژوهشهای تطبیقی درباره جنبشهای مقاومت نیز اهمیت همین عامل را نشان دادهاند. اریکا چنووث و ماریا استفان با بررسی جنبشهای عمده مقاومت در فاصله ۱۹۰۰ تا ۲۰۰۶ نشان دادهاند که گسترش مشارکت اجتماعی، استمرار مبارزه و ایجاد تغییر در وفاداری حامیان حکومت، از جمله نیروهای امنیتی، میتواند در تغییر توازن قدرت نقشی تعیینکننده داشته باشد(۵)
بنابراین هر دیکتاتوری بر چند ستون اصلی ایستاده است: دستگاه سرکوب باید فرمان ببرد، حلقه قدرت باید منافع خود را در بقای حکومت ببیند و جامعه باید هزینه اعتراض را سنگینتر از هزینه سکوت تصور کند.
تا زمانی که این معادلات برقرار است، حتی حکومتی ضعیف میتواند دوام بیاورد.
نقطه خطر زمانی است که این معادلات شروع به وارونه شدن کنند.
وقتی ترس در پایین ترک بردارد، وقتی نارضایتی به سازمانیافتگی تبدیل شود و وقتی در بالا کسانی به این نتیجه برسند که کشتی دیگر آنها را به ساحل نمیرساند، قدرتی که سالها مستحکم به نظر میرسید میتواند با سرعتی غیرمنتظره از هم بپاشد.
ساختمان هنوز ایستاده است؛ اما ایستادن همیشه به معنای استحکام نیست.
اینجاست که مفهوم آلترناتیو نیز معنا پیدا میکند.
نه آلترناتیوی که تنها در سخنرانیها و رسانهها وجود داشته باشد؛ بلکه نیرویی که سازمان داشته باشد، برای فردای ایران برنامه ارائه کند، توان استمرار مبارزه داشته باشد و بتواند میان اعتراض امروز و ساختن فردا پلی واقعی ایجاد کند.
در نهایت، هر نیرویی که مدعی آلترناتیو بودن است باید به سه پرسش ساده پاسخ دهد:
سازمانش کجاست؟ برنامهاش برای فردای ایران چیست؟ و چه نیرویی در داخل کشور میتواند آن برنامه را به قدرت اجتماعی تبدیل کند؟
نامها را میتوان کنار گذاشت؛ معیارها مهمترند.👇
👍4❤1👌1
زیرا تاریخ را نه ادعاها، بلکه توانایی تبدیل نارضایتی به قدرت تغییر میدهد.
و شاید راز بقای امروز و سقوط فردای هر دیکتاتوری در همین تفاوت نهفته باشد:
دیکتاتوریها زمانی سقوط نمیکنند که فقط ضعیف میشوند؛ زمانی سقوط میکنند که ضعف حکومت، با قدرت سازمانیافته جامعه و ترکخوردن ستونهای قدرت روبهرو میشود.
و شاید راز بقای امروز و سقوط فردای هر دیکتاتوری در همین تفاوت نهفته باشد:
دیکتاتوریها زمانی سقوط نمیکنند که فقط ضعیف میشوند؛ زمانی سقوط میکنند که ضعف حکومت، با قدرت سازمانیافته جامعه و ترکخوردن ستونهای قدرت روبهرو میشود.
👍2👌2
اجرای حکم اعدام علی میرزایی، خواننده اهل بابل، در زندان این شهر
بامداد امروز چهار شنبه ۱۱ شهریور ۱۴۰۵، حکم اعدام دستکم یک زندانی که پیشتر به اتهام «قتل» بازداشت و به اعدام محکوم شده بود، در زندان بابل به اجرا درآمد.
هویت این زندانی #علی_میرزایی عنوان شده است.
علی میرزایی، خواننده، اهل بابل، پیش تر به اتهام «قتل» طی یک درگیری در یکی از کافه ها به طور ناخواسته، بازداشت و توسط دستگاه قضایی به اعدام محکوم شده بود، وی سه ماه پیش جهت اجرای حکم به سلول انفرادی منتقل شده بود اما با توقف اجرای حکم مهلت سه ماهه داده شد، تلاش ها برای جلب رضایت خانواده مقتول موثر واقع نشد و حکم صادره سحرگاه روز چهار شنبه ۱۱شهریور ۱۴۰۵، در #زندان_بابل اجرا شد.
بامداد امروز چهار شنبه ۱۱ شهریور ۱۴۰۵، حکم اعدام دستکم یک زندانی که پیشتر به اتهام «قتل» بازداشت و به اعدام محکوم شده بود، در زندان بابل به اجرا درآمد.
هویت این زندانی #علی_میرزایی عنوان شده است.
علی میرزایی، خواننده، اهل بابل، پیش تر به اتهام «قتل» طی یک درگیری در یکی از کافه ها به طور ناخواسته، بازداشت و توسط دستگاه قضایی به اعدام محکوم شده بود، وی سه ماه پیش جهت اجرای حکم به سلول انفرادی منتقل شده بود اما با توقف اجرای حکم مهلت سه ماهه داده شد، تلاش ها برای جلب رضایت خانواده مقتول موثر واقع نشد و حکم صادره سحرگاه روز چهار شنبه ۱۱شهریور ۱۴۰۵، در #زندان_بابل اجرا شد.
💔6😢2
هر بار که چوبهٔ دار برپا میشود، ساختار قدرت اعتراف میکند که در فهم ، محاسبه و حل مشکلات جامعه ناتوان است. چوبهٔ دار، سریع ترین و بیرحمانه ترین راه برای پاک کردن صورت مسألهٔ مشکلاتی است که حکومت توان حل کردن آنها را ندارد!
آرتور کوستلر
آرتور کوستلر
💯5👍2
ادعای بسنت در مورد ایران:
فکر میکنم دیروز حدود ۱۷ میلیون بشکه نفت خام را خارج کردیم.
فکر میکنم دیروز حدود ۱۷ میلیون بشکه نفت خام را خارج کردیم.
👍1👏1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ترک تحصیل یکششم دانشآموزان یک مدرسه در تهران به دلیل فقر
گزارشهای جدید از تهران نشان میدهد که در یک مدرسه ۴۰۰ نفره، ۷۰ دانشآموز در پایههای هفتم تا نهم از ادامه تحصیل بازماندهاند. این آمار به معنای ترک تحصیل نزدیک به یکششم کل دانشآموزان این واحد آموزشی به دلیل مشکلات اقتصادی خانوادهها است. افزایش هزینههای تحصیل و فشارهای معیشتی، کودکان را به سمت بازار کار اجباری سوق داده است. این پدیده گویای ابعاد عمیق فقر و فروپاشی نظام آموزشی در پایتخت است.
گزارشهای جدید از تهران نشان میدهد که در یک مدرسه ۴۰۰ نفره، ۷۰ دانشآموز در پایههای هفتم تا نهم از ادامه تحصیل بازماندهاند. این آمار به معنای ترک تحصیل نزدیک به یکششم کل دانشآموزان این واحد آموزشی به دلیل مشکلات اقتصادی خانوادهها است. افزایش هزینههای تحصیل و فشارهای معیشتی، کودکان را به سمت بازار کار اجباری سوق داده است. این پدیده گویای ابعاد عمیق فقر و فروپاشی نظام آموزشی در پایتخت است.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
عضو هیئت رییسه مجلس: هر کس در کشور به مذاکره دل ببندد و فکر کند که با این دشمن وحشی میشود مذاکره کرد و از ماجرا عبور کرد، دچار توهم است.
💩5🖕2
-آیا حرفهای پزشکیان نشانه عقبنشینی واقعی تهران است!
پزشکیان بار دیگر اعلام کرده است که اگر آمریکا به تعهدات «تفاهمنامه اسلامآباد» بازگردد، ایران نیز «بلافاصله» به اجرای توافق بازخواهد گشت. اما آیا این سخنان، تصمیم نهایی تهران است یا تلاشی برای باز گذاشتن مسیر مذاکره؟
پاسخ روشن است: هنوز نمیتوان آن را موضع نهایی تهران دانست.
در حالی که پزشکیان از آمادگی برای بازگشت به توافق سخن میگوید، بخشهای دیگر حاکمیت همچنان بر تقابل و اقدامات نظامی تأکید دارند. همین دوگانگی نشان میدهد که مسئله مذاکره یا جنگ هنوز در ساختار قدرت تعیین تکلیف نشده است.
از سوی دیگر، مشروط کردن بازگشت ایران به اقدام آمریکا میتواند نشانهای از فشار و بنبست باشد؛ زیرا تهران همزمان تلاش میکند هزینه تقابل را مدیریت و راه مذاکره را حفظ کند. بنابراین، سخنان پزشکیان بیش از آنکه اعلام تصمیم نهایی باشد، پیامی برای سنجش امکان معامله با واشنگتن است.
پزشکیان بار دیگر اعلام کرده است که اگر آمریکا به تعهدات «تفاهمنامه اسلامآباد» بازگردد، ایران نیز «بلافاصله» به اجرای توافق بازخواهد گشت. اما آیا این سخنان، تصمیم نهایی تهران است یا تلاشی برای باز گذاشتن مسیر مذاکره؟
پاسخ روشن است: هنوز نمیتوان آن را موضع نهایی تهران دانست.
در حالی که پزشکیان از آمادگی برای بازگشت به توافق سخن میگوید، بخشهای دیگر حاکمیت همچنان بر تقابل و اقدامات نظامی تأکید دارند. همین دوگانگی نشان میدهد که مسئله مذاکره یا جنگ هنوز در ساختار قدرت تعیین تکلیف نشده است.
از سوی دیگر، مشروط کردن بازگشت ایران به اقدام آمریکا میتواند نشانهای از فشار و بنبست باشد؛ زیرا تهران همزمان تلاش میکند هزینه تقابل را مدیریت و راه مذاکره را حفظ کند. بنابراین، سخنان پزشکیان بیش از آنکه اعلام تصمیم نهایی باشد، پیامی برای سنجش امکان معامله با واشنگتن است.
💩2👍1
سازمان دارو: واکسن آنفلوآنزا نیست، ماسک بزنید!
انجمن داروسازان اعلام کرده امسال به تعداد بسیار کم برای بیماران خاص، زنان باردار و کادر درمان واکسن آنفلوآنزا وارد شده، اما عملا این واکسن در کشور وجود ندارد چون مسیرهای انتقال ارز و دارو بسته است و سازمان غذا و دارو نتوانسته بهموقع واکسن سفارش دهد. سفارش واکسن باید شش تا هشت ماه قبل انجام شود
انجمن داروسازان اعلام کرده امسال به تعداد بسیار کم برای بیماران خاص، زنان باردار و کادر درمان واکسن آنفلوآنزا وارد شده، اما عملا این واکسن در کشور وجود ندارد چون مسیرهای انتقال ارز و دارو بسته است و سازمان غذا و دارو نتوانسته بهموقع واکسن سفارش دهد. سفارش واکسن باید شش تا هشت ماه قبل انجام شود
🔥1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مردی در نیویورک آمریکا پس از برخورد مستقیم صاعقه به پایش جان سالم به در برد
روابط عمومی سپاه کرمانشاه از کشته شدن ۴ نفر از نیروهای هوافضای سپاه استان در حمله آمریکا خبر داد
👏3😁1😍1🤣1
حوثی های یمن به سمت تجمع نیروهای همسو با عربستان سعودی در شهر تعز اقدام به شلیک موشک نمودند.
فاکس نیوز در بخش خبر زنده:
ترامپ در حال تصمیم جدید برای حمله به ایران است و باید منتظر ماند.
ترامپ در حال تصمیم جدید برای حمله به ایران است و باید منتظر ماند.
👍6
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
سخنگوی خاتم پس از مدت ها غیبت دوباره گزارش جدید داد
از دید موساد٫ این سخنگو؛ هوش مصنوعی است
از دید موساد٫ این سخنگو؛ هوش مصنوعی است
🖕8🤣4👍1🍌1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
گرانی دارو بیداد می کند!
بهای انواع دارو در یک سال گذشته به گونه ای سرسام آور بالا رفته و امکان درمان را از ده ها میلیون ایرانی به کلی گرفته است.
بهای انواع دارو در یک سال گذشته به گونه ای سرسام آور بالا رفته و امکان درمان را از ده ها میلیون ایرانی به کلی گرفته است.
💔3😭3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
یورش شبانه به خانه یک خانواده بلوچ در چابهار؛ تخریب منزل و ضربوشتم ساکنان
در گرمای سوزان، حکومت ضدمردمی همچنان دست از سر مردم محروم، بیسرپناه و حاشیهنشین برنمیدارد. بامداد سهشنبه ۱۰ شهریور ۱۴۰۵، حوالی ساعت ۲ تا ۳، نیروهای بنیاد مسکن و زمین شهری با حضور در روستای نوکآباد از توابع چابهار، بخشی از منزل یک خانواده بلوچ را تخریب کردند.
در جریان این اقدام، عزیز رئیسی، صاحبخانه، و فرزندش امیرعلی رئیسی مورد ضربوشتم قرار گرفتند و بخشی از وسایل و اثاثیه منزل نیز آسیب دید. این یورش در حالی انجام شد که اعضای خانواده در خانه حضور داشتند و در حال استراحت بودند.
در گرمای سوزان، حکومت ضدمردمی همچنان دست از سر مردم محروم، بیسرپناه و حاشیهنشین برنمیدارد. بامداد سهشنبه ۱۰ شهریور ۱۴۰۵، حوالی ساعت ۲ تا ۳، نیروهای بنیاد مسکن و زمین شهری با حضور در روستای نوکآباد از توابع چابهار، بخشی از منزل یک خانواده بلوچ را تخریب کردند.
در جریان این اقدام، عزیز رئیسی، صاحبخانه، و فرزندش امیرعلی رئیسی مورد ضربوشتم قرار گرفتند و بخشی از وسایل و اثاثیه منزل نیز آسیب دید. این یورش در حالی انجام شد که اعضای خانواده در خانه حضور داشتند و در حال استراحت بودند.
🤬4😭3🤣2🔥1