🔹بریتانیا برای اولین بار یک سلاح لیزری را روی خودروی زرهی «وُلفهاند» (Wolfhound) نیروی زمینی خود آزمایش کرد. این آزمایش‌ها بخشی از برنامه «سلاح لیزری انرژی هدایت‌شده‌ی زمینی» (LDEW) بودند.

🔹از دهه 1960، لیزر به عنوان یک سلاح بالقوه تغییردهنده‌ی بازی شناخته شده است. لیزرها می‌توانند در فولاد نفوذ کنند، با سرعت نور حرکت کنند و چندین هدف را به سرعت نشانه بگیرند. چالش اصلی، انتقال سلاح لیزری از آزمایشگاه به میدان نبرد بوده است. سلاح لیزری باید قدرتمند، قابل حمل و مقاوم باشد و بتواند پرتو را تنظیم کرده و با عوامل محیطی مقابله کند.

🔹با توسعه لیزرهای حالت جامد و ترکیب پرتوهای چندگانه، این سیستم‌ها عملی‌تر شده‌اند. اکنون پرسش اصلی این است که چگونه این سلاح‌ها را روی پلتفرم‌های نظامی معمولی نصب کرده و در برنامه‌های جنگی ادغام کنیم.

🔹آزمایش‌های اخیر توسط «رِیتئون بریتانیا» (Raytheon UK)، آزمایشگاه علوم و فناوری دفاعی (Dstl) و تجهیزات و پشتیبانی دفاعی (DE&S) انجام شد. سیستم سلاح لیزری پرانرژی ریتئون (HELWS) روی یک ولفهاند نصب و برای هدف‌گیری اهداف پرنده تا برد 1000 متر استفاده شد. این سیستم همچنین می‌تواند روی پلتفرم‌های مختلف نصب شده و با سیستم‌های راداری و نظارتی معمولی جنگی یکپارچه شود.

🔹طبق گفته ریتئون، سیستم HELWS برای استفاده در نیروی نظامی آمریکا تأیید شده و برای مقابله با پهپادهای کلاس 1 ناتو طراحی شده است. مرحله بعدی برنامه LDEW، آشنا کردن واحدهای نیروی زمینی بریتانیا با این سلاح لیزری و یافتن بهترین روش‌های استفاده از آن است.

🔹جیمز گری، مدیرعامل ریتئون بریتانیا، گفت: «ما ثابت کردیم که سیستم سلاح لیزری پرانرژی ریتئون می‌تواند در حین نصب روی وسیله نقلیه، اهداف را ردیابی و مورد اصابت قرار دهد. با موفقیت اولین شلیک لیزری یک سلاح یکپارچه روی وسیله نقلیه در بریتانیا، Dstl ثابت کرد که سیستم سلاح لیزری پرانرژی ریتئون می‌تواند در حین نصب روی وسیله نقلیه، اهداف را ردیابی، هدف‌گیری و منهدم کند. اکنون منتظر هستیم تا ارتش بریتانیا در ماه‌های آینده با این سلاح آزمایش کند و ثابت کند که این فناوری آماده میدان نبرد است.»

#military

آیا تا به حال فکر کرده‌اید که چرا جنگنده‌ها، پهپادها و سامانه‌های دفاعی کشورهای پیشرفته در سخت‌ترین شرایط عملیاتی با چنین دقت و پایداری خیره‌کننده‌ای عمل می‌کنند؟

#military #defense

راز این برتری، نه فقط در بودجه‌های کلان، بلکه در یک استراتژی مهندسی نهفته است: «شبیه‌سازیِ پیش‌دستانه پیش از ساخت.»


در صنایع دفاعی/نظامی کشورهای پیشرفته، مهندسان به جای اتکا به روش‌های سنتی و آزمون و خطاهای پرهزینه، از شبیه‌سازی‌های فوق‌پیچیده استفاده می‌کنند تا «فیزیکِ غیرممکن‌ها» را قبل از پرواز درک کنند.

💡 چرا شبیه‌سازی، ورق را به نفع آن‌ها برمی‌گرداند؟

۱. مدیریت پدیده‌های گذرا : هواپیماهای نظامی در شرایطی پرواز می‌کنند که قوانین فیزیک به شدت ناپایدار است؛ از باز شدن درب محفظه سلاح در سرعت‌های مافوق صوت گرفته تا تعامل گردابه‌های پره‌های بالگرد. کشورهای پیشرفته با استفاده از روش‌های پیشرفته‌ای مثل LBM (Lattice Boltzmann Method)، این جریان‌های ناپایدار را با دقت میلی‌متری مدل‌سازی می‌کنند.


۲. پیش‌بینی خستگی و ارتعاشات: آن‌ها تنها به آیرودینامیک اکتفا نمی‌کنند. نوسانات فشار هوا در حین پرواز به تحلیل‌های ساختاری و آکوستیکی منتقل می‌شود. این یعنی قبل از اینکه اولین نمونه ساخته شود، آن‌ها می‌دانند که بدنه هواپیما در چه نقطه‌ای دچار خستگی یا ارتعاش مخرب می‌شود.


۳. کاهش «غافلگیری‌های مرگبار»: در پروژه‌های دفاعی، هدف اصلی حذف «ناشناخته‌ها» است. وقتی تمام رفتارهای آیرودینامیکی و فشارهای وارد بر بدنه در فضای شبیه‌سازی به دقت تحلیل شده باشد، مهندسان با اطمینان کامل وارد مرحله تست پروازی می‌شوند. این یعنی: کاهش هزینه‌های ناشی از شکست، افزایش طول عمر تجهیزات و برتری مطلق در عملیات.


۴. یکپارچه‌سازی سیستم‌های پیچیده: از جدایش موشک‌ها از بدنه تا تعاملات پیچیده پهپادهای چندروتور، همه چیز در محیط‌های شبیه‌سازی بهینه‌سازی می‌شود تا در لحظه حساس عملیات، هیچ‌گونه خطای سیستمی رخ ندهد.



تفاوت اصلی در این است که کشورهای پیشرفته، «تست‌های پروازی» را نه برای «کشفِ خطا»، بلکه برای «تأییدِ دقت» انجام می‌دهند. آن‌ها با استفاده از ابزارهای شبیه‌سازی، آینده‌ی عملکرد تجهیزات خود را در کامپیوترها می‌بینند.
این همان دانشی است که مرز بین یک تسلیحات معمولی و یک سلاح استراتژیک و بی‌نقص را تعیین می‌کند.

#military #defense