📒📘📙📗📕📓📒📘📙📗
📘 "Erostrate"
📙 By : Jean Paul Sartre
📚#اندکی_مطالعه
📖 #ارسترات
✍ #ژان_پل_سارتر
(قسمت اول)
باید به آدمها از بالا نگاه کرد. چراغ اتاق را خاموش کرده و کنار پنجره ایستاده بودم. آنها هیچگاه فکرش را هم نمی کنند که بتوان از بالا موشکافیشان کرد. برای آنها روبرو و گاهی هم پشت سرشان مهم است و تمامی كوشش شان تنها در چهارچوب یک متر و هفتاد و پنج سانتی متری بلندای نگاه دیگران می گنجد. چه کسی در اندیشه ی چگونگی شکل یک کلاه لبه دار از زاویه ی دید طبقه ی ششم است؟ آنها در به کارگیری رنگ های زنده و پارچه های خوشرنگ برای پناه دادن به شانه ها و سرهای خود کوتاهی می کنند و نمی دانند با این دشمن بزرگ بشری چگونه بجنگند.
من خم شده بودم و با نگریستن به چشم انداز زیر پایم می خندیدم. پس کجاست آن ایستگاه پابرجا که آن همه به وجودش می بالند؟ آدمها همه روی پیاده رو لهیده می نمودند و دو پای دراز نیمه خم از زیر شانه هایشان بیرون زده بود.
من ناگزیر بودم تمام دوران زندگی ام را روی ایوان خانه یی در طبقه ی ششم بگذرانم:باید به بالایی ها با نمادهای مادی یاری رساند تا نیفتند، وگرنه من چگونه می توانستم نسبت به پایینی ها احساس برتری کنم؟ البته احساس برتری به لحاظ موقعیتی و نه هیچ چیز دیگر..!
~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
✒️📃 @Art_Library 📃🖋
📘 "Erostrate"
📙 By : Jean Paul Sartre
📚#اندکی_مطالعه
📖 #ارسترات
✍ #ژان_پل_سارتر
(قسمت اول)
باید به آدمها از بالا نگاه کرد. چراغ اتاق را خاموش کرده و کنار پنجره ایستاده بودم. آنها هیچگاه فکرش را هم نمی کنند که بتوان از بالا موشکافیشان کرد. برای آنها روبرو و گاهی هم پشت سرشان مهم است و تمامی كوشش شان تنها در چهارچوب یک متر و هفتاد و پنج سانتی متری بلندای نگاه دیگران می گنجد. چه کسی در اندیشه ی چگونگی شکل یک کلاه لبه دار از زاویه ی دید طبقه ی ششم است؟ آنها در به کارگیری رنگ های زنده و پارچه های خوشرنگ برای پناه دادن به شانه ها و سرهای خود کوتاهی می کنند و نمی دانند با این دشمن بزرگ بشری چگونه بجنگند.
من خم شده بودم و با نگریستن به چشم انداز زیر پایم می خندیدم. پس کجاست آن ایستگاه پابرجا که آن همه به وجودش می بالند؟ آدمها همه روی پیاده رو لهیده می نمودند و دو پای دراز نیمه خم از زیر شانه هایشان بیرون زده بود.
من ناگزیر بودم تمام دوران زندگی ام را روی ایوان خانه یی در طبقه ی ششم بگذرانم:باید به بالایی ها با نمادهای مادی یاری رساند تا نیفتند، وگرنه من چگونه می توانستم نسبت به پایینی ها احساس برتری کنم؟ البته احساس برتری به لحاظ موقعیتی و نه هیچ چیز دیگر..!
~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
✒️📃 @Art_Library 📃🖋
👍4❤2💔1
کسانی که زیاد حرف می زنند کاری از دستشان ساخته نیست...!
📗 #ژان_پل_سارتر
✍ #سایه_انسانها
📚 @Art_Library 📚
📗 #ژان_پل_سارتر
✍ #سایه_انسانها
📚 @Art_Library 📚
👍8❤1
📒📘📙📗📕📓📒📘📙📗
📘 "Erostrate"
📙 By : Jean Paul Sartre
📚 #اندکی_مطالعه
📖 #ارسترات
✍ #ژان_پل_سارتر
(قسمت دوم)
من بر فراز انسانیت درونم ایستاده بودم و به انسان می نگریستم و از همین رو بود که دوست داشتم به منارهای کلیسای نتردام، برج ایفل و کلیسای ساکره کُر نیز از ایوان طبقه ی ششم خانه ام در خیابانِ دلامبر بنگرم. اینها نمادهایی بی بدیل بودند.
البته گاهی نیز ناگزیر می شدم برای رفتن به اداره پایین بروم، خفگی را تاب بیاورم و به خیابان بروم. هنگاهی که میان آدمها راه می روی بسیار دشوارتر می توانی آنها را همانند مورچه بپنداری، چون دررکنارت اند. یک بار در خیابان یکی را دیدم که مرده بود. با دماغ افتاده بود روی زمین. وقتی او را به رو برگرداندند خون از دماغش روان بود. چشمان بازش را می دیدم و چهره ی مسخ شده اش را و خونی که بر آن نشسته بود. به خودم گفتم:مهم نیست. تکان دهنده تر از یک نقاشی تازه کشیده شده که نیست! انگار یک نقاش تازه کار ناشیانه دماغ را قرمز کشیده باشد. همین و بس! پس احساس آرامشی پلشت سر تا پایم را فرا گرفت و بیهوش شدم. مرا به داروخانه بردند، شانه هایم را مالش دادند و الکل به خوردم دادند. باید می کشتمشان. من می دانستم که آنها همگی دشمنم هستند، اما آنها خود این را نمی دانستند. آنها یکدیگر را دوست داشتند، آرنج هایشان را به یکدیگر می فشردند، به من یاری می رساندند چون مرا نیز خودی می انگاشتند. اما اگر به ناچیزترین بخش حقیقت هم پی می بردند باز مرا از پای در می آوردند. البته پس از چندی، هنگامی که دستگیرم کردند و دریافتند من به راستی کیستم چنین کردند. دو ساعت تمام در کلانتری کتکم زدند، سیلی خوردم، مشت و لگد خوردم، دستانم را پیچاندند، برهنه ام کردند و هنگامی که چهار دست و پا دنبال عینکم می گشتم با خنده لگدکوبم کردند. من همواره می دانستم که سرانجام مرا خواهند زد، چون نیرومند نبودم و نمی توانستم از خودم دفاع کنم. بسیاری از دیرباز در کمینم بودند. آدمهای بزرگ در خیابان تنه ام می زدند و از دیدن واکنشم به خنده می افتادند. البته من چیزی نمی گفتم و وانمود می کردم متوجه آنها نیستم. مدام دستم می انداختند. از همه شان می ترسیدم و این یک احساس قلبی بود. بله، خوب دریافتید. من دلیل های جدی تری برای بیزاری از آدمیان داشتم...
~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
✒️📃 @Art_Library 📃🖋
📘 "Erostrate"
📙 By : Jean Paul Sartre
📚 #اندکی_مطالعه
📖 #ارسترات
✍ #ژان_پل_سارتر
(قسمت دوم)
من بر فراز انسانیت درونم ایستاده بودم و به انسان می نگریستم و از همین رو بود که دوست داشتم به منارهای کلیسای نتردام، برج ایفل و کلیسای ساکره کُر نیز از ایوان طبقه ی ششم خانه ام در خیابانِ دلامبر بنگرم. اینها نمادهایی بی بدیل بودند.
البته گاهی نیز ناگزیر می شدم برای رفتن به اداره پایین بروم، خفگی را تاب بیاورم و به خیابان بروم. هنگاهی که میان آدمها راه می روی بسیار دشوارتر می توانی آنها را همانند مورچه بپنداری، چون دررکنارت اند. یک بار در خیابان یکی را دیدم که مرده بود. با دماغ افتاده بود روی زمین. وقتی او را به رو برگرداندند خون از دماغش روان بود. چشمان بازش را می دیدم و چهره ی مسخ شده اش را و خونی که بر آن نشسته بود. به خودم گفتم:مهم نیست. تکان دهنده تر از یک نقاشی تازه کشیده شده که نیست! انگار یک نقاش تازه کار ناشیانه دماغ را قرمز کشیده باشد. همین و بس! پس احساس آرامشی پلشت سر تا پایم را فرا گرفت و بیهوش شدم. مرا به داروخانه بردند، شانه هایم را مالش دادند و الکل به خوردم دادند. باید می کشتمشان. من می دانستم که آنها همگی دشمنم هستند، اما آنها خود این را نمی دانستند. آنها یکدیگر را دوست داشتند، آرنج هایشان را به یکدیگر می فشردند، به من یاری می رساندند چون مرا نیز خودی می انگاشتند. اما اگر به ناچیزترین بخش حقیقت هم پی می بردند باز مرا از پای در می آوردند. البته پس از چندی، هنگامی که دستگیرم کردند و دریافتند من به راستی کیستم چنین کردند. دو ساعت تمام در کلانتری کتکم زدند، سیلی خوردم، مشت و لگد خوردم، دستانم را پیچاندند، برهنه ام کردند و هنگامی که چهار دست و پا دنبال عینکم می گشتم با خنده لگدکوبم کردند. من همواره می دانستم که سرانجام مرا خواهند زد، چون نیرومند نبودم و نمی توانستم از خودم دفاع کنم. بسیاری از دیرباز در کمینم بودند. آدمهای بزرگ در خیابان تنه ام می زدند و از دیدن واکنشم به خنده می افتادند. البته من چیزی نمی گفتم و وانمود می کردم متوجه آنها نیستم. مدام دستم می انداختند. از همه شان می ترسیدم و این یک احساس قلبی بود. بله، خوب دریافتید. من دلیل های جدی تری برای بیزاری از آدمیان داشتم...
~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
✒️📃 @Art_Library 📃🖋
❤5👍1
تراژدی این نیست که تنها باشی، بلکه این است که نتوانی تنها باشی ...
📗 #یادداشت_ها
✍ #آلبرکامو
📚 @Art_Library 📚
📗 #یادداشت_ها
✍ #آلبرکامو
📚 @Art_Library 📚
❤4👍3
📒📘📙📗📕📓📒📘📙📗
📘 "Erostrate"
📙 By : Jean Paul Sartre
📚 #اندکی_مطالعه
📖 #ارسترات
✍ #ژان_پل_سارتر
(قسمت سوم)
اگر از این زاویه بنگرید همه چیز به روزی باز می گردد که من یک هفت تیر خریدم. انسان وقتی همیشه از این گونه چیزها که می توانند انفجار و هیاهو ایجاد کنند همراه خود داشته باشد احساس نیرومندی می کند.
یک روز یکشنبه بود که آن را بدست آوردم. بسیار ساده در جیب شلوار جایش دادم و بعد به گردش رفتم. هنگامی که در خیابان قدم می زدم وجود سردش را روی رانم احساس می کردم و همچون خرچنگی به شلوارم فشار می آورد. اما کم کم و پس از چسبیدن به بدنم گرم می شد و شبیه آدم های عصا قورت داده می شدم که هر گام خود را با درنگ بر می دارند. هرازگاهی دست در جیبم می کردم و به آنچه در آن جای داده بودم دست می ساییدم. گاهی نیز وارد دستشویی های همگانی می شدم، هفت تیرم را بیرون می آوردم، سبک و سنگینش می کردم و به قنداق چهارخانه ی سیاه رنگ و ماشه ی سیاه آن که به پلکی نیمه بسته می ماند می نگریستم. همه می پنداشتند من هم مانند دیگران برای استفاده از دستشویی وارد آن می شدم ولی من هرگز از دستشویی همگانی استفاده نمی کردم...
~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
✒️📃 @Art_Library 📃🖋
📘 "Erostrate"
📙 By : Jean Paul Sartre
📚 #اندکی_مطالعه
📖 #ارسترات
✍ #ژان_پل_سارتر
(قسمت سوم)
اگر از این زاویه بنگرید همه چیز به روزی باز می گردد که من یک هفت تیر خریدم. انسان وقتی همیشه از این گونه چیزها که می توانند انفجار و هیاهو ایجاد کنند همراه خود داشته باشد احساس نیرومندی می کند.
یک روز یکشنبه بود که آن را بدست آوردم. بسیار ساده در جیب شلوار جایش دادم و بعد به گردش رفتم. هنگامی که در خیابان قدم می زدم وجود سردش را روی رانم احساس می کردم و همچون خرچنگی به شلوارم فشار می آورد. اما کم کم و پس از چسبیدن به بدنم گرم می شد و شبیه آدم های عصا قورت داده می شدم که هر گام خود را با درنگ بر می دارند. هرازگاهی دست در جیبم می کردم و به آنچه در آن جای داده بودم دست می ساییدم. گاهی نیز وارد دستشویی های همگانی می شدم، هفت تیرم را بیرون می آوردم، سبک و سنگینش می کردم و به قنداق چهارخانه ی سیاه رنگ و ماشه ی سیاه آن که به پلکی نیمه بسته می ماند می نگریستم. همه می پنداشتند من هم مانند دیگران برای استفاده از دستشویی وارد آن می شدم ولی من هرگز از دستشویی همگانی استفاده نمی کردم...
~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
✒️📃 @Art_Library 📃🖋
❤2
🎗 #آشنایی_با_مفاخر_ادبی
👤 #محمود_دولتآبادی
محمود دولتآبادی (زادهٔ ۱۳۱۹ دولتآباد سبزوار) نویسنده،نمایشنامه نویس و فیلمنامهنویس اهل ایران است.
رمان بلند (ده جلدی) کلیدر مشهورترین و با ارزشترین اثر دولتآبادی میباشد، کلیدر، دولتآبادی را به کسب جایزهٔ نوبل ادبیات بسیار نزدیک کرد.
آثار دولتآبادی به زبانهای انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی، نروژی، سوئدی، چینی، کردی، عربی هلندی، عبری و آلمانی ترجمه شدهاند.
محمود دولتآبادی چندین نمایشنامه و فیلمنامه را به نگارش درآورده است، او همچنین سابقه بازیگری در تئاتر وسینما را دارد، اقتباس از آثار دولتآبادی ساخت چند فیلم را بههمراه داشته است.
فضای اکثر نوشتههای دولتآبادی در روستاهای خراسان رخ میدهد و رنج و مشقت روستاییان شرق ایران را به تصویر میکشد.
دولتآبادی در سال ۲۰۱۳ برگزیده جایزهٔ ادبی یان میخالسکی سوییس شد. در ۲۵ آبان ماه ۱۳۹۳ معادل ۱۶ نوامبر ۲۰۱۴ جایزه شوالیه ادب و هنر فرانسه توسط سفیردولت فرانسه در تهران و در محل رزیدانس سفارت فرانسه به محمود دولتآبادی نویسنده پیشکسوت و برجسته ایرانی اهدا شد.
جوایز:
جایزه ادبی خانه فرهنگهای جهان
جایزهٔ ادبی یان میخالسکی سوییس
جایزه شوالیه ادب و هنر فرانسه
کتابها:
کلیدر
جای خالی سلوچ
کارنامه سپنج
روزگار سپریشده مردم سالخورده
زوال کلنل
طریق بسمل شدن
سلوک
نمایشنامه:
تنگنا
ققنوس
فیلمنامهها:
سربداران
اتوبوس
📚 @Art_Library 📚
👤 #محمود_دولتآبادی
محمود دولتآبادی (زادهٔ ۱۳۱۹ دولتآباد سبزوار) نویسنده،نمایشنامه نویس و فیلمنامهنویس اهل ایران است.
رمان بلند (ده جلدی) کلیدر مشهورترین و با ارزشترین اثر دولتآبادی میباشد، کلیدر، دولتآبادی را به کسب جایزهٔ نوبل ادبیات بسیار نزدیک کرد.
آثار دولتآبادی به زبانهای انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی، نروژی، سوئدی، چینی، کردی، عربی هلندی، عبری و آلمانی ترجمه شدهاند.
محمود دولتآبادی چندین نمایشنامه و فیلمنامه را به نگارش درآورده است، او همچنین سابقه بازیگری در تئاتر وسینما را دارد، اقتباس از آثار دولتآبادی ساخت چند فیلم را بههمراه داشته است.
فضای اکثر نوشتههای دولتآبادی در روستاهای خراسان رخ میدهد و رنج و مشقت روستاییان شرق ایران را به تصویر میکشد.
دولتآبادی در سال ۲۰۱۳ برگزیده جایزهٔ ادبی یان میخالسکی سوییس شد. در ۲۵ آبان ماه ۱۳۹۳ معادل ۱۶ نوامبر ۲۰۱۴ جایزه شوالیه ادب و هنر فرانسه توسط سفیردولت فرانسه در تهران و در محل رزیدانس سفارت فرانسه به محمود دولتآبادی نویسنده پیشکسوت و برجسته ایرانی اهدا شد.
جوایز:
جایزه ادبی خانه فرهنگهای جهان
جایزهٔ ادبی یان میخالسکی سوییس
جایزه شوالیه ادب و هنر فرانسه
کتابها:
کلیدر
جای خالی سلوچ
کارنامه سپنج
روزگار سپریشده مردم سالخورده
زوال کلنل
طریق بسمل شدن
سلوک
نمایشنامه:
تنگنا
ققنوس
فیلمنامهها:
سربداران
اتوبوس
📚 @Art_Library 📚
❤3