كميته مبارزه براي ازادي زندانيان سياسي
539 subscribers
15.6K photos
9.39K videos
73 files
6.01K links
آگاهی دادن به افکار عمومی در سطح بین المللی و بسیج سازمانهای مدافع حقوق انسان در سراسر جهان علیه جمهوری اسلامی با خواست آزادی فوری و بی قید و شرط کلیه زندانیان سیاسی



@cfppi3 : تماس با ما
Download Telegram
پیام #خسرو_صادقی_بروجنی از زندان اوین


 `پس از ۵۵۵ روز حبس در زندان نوروز باز آمد. اما روز نو برای من و بسیاری از همبندان و همدردان زمانی است که آفتاب برآید، چشم باز کنیم و محبوبمان آزادی را در کنار خود ببینیم. این هدف اما نظمی طبیعی نیست که به مانند تغییر فصول، بی هیچ اراده انسانیِ، خود بیاید تا به انتظارش بنشینیم و تا آن روز اوقات به بطالت سر کنیم. با تکرار شعارگونه «سال خوبی داشته باشید» نیز محقق نمی شود. نوروز فرصتی است دوباره برای نوسازی فکر و ذهن و اندیشه تا همراه با اراده و عمل اجتماعیمان، دست در دست، دوشادوش و همگام و همنفس قطبنمای گفتار و کردارمان را با دنیای نوینی به دور از استثمار، اختناق، تحقیر، تبعیض و تسلیم تنظیم کنیم. اینگونه است که آرزو به عمل و سالی خوب منتهی میشود”.
خسرو صادقی بروجنی، نویسنده و روزنامه‌نگار از مردادماه سال ۹۹، دوران محکومیت پنج ساله خود را در زندان اوین سپری می کند.

#خسرو_صادقی_بروجنی #زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
«آزادی حق سپیده و حق همه‌ی ماست

روز پنجم بازداشت صبح زود به بازپرسی شعبه ۲ دادسرای اوین انتقالم دادند، بی‌حال روی صندلی نشسته بودم و بازپرس حرف می‌زد. با صدای کوبیده شدن در اتاق برگشتم، زنی جوان که روسری از سرش روی گردنش افتاده بود وارد اتاق بازپرس شد، بی‌توجه به حضور دیگری در اتاق، شروع کرد با صدای بلند و خشمگین اعتراض کردن، تندتند حرف می‌زد: «چرا اذیتمون می‌کنن؟ مگه ما چی‌کار کردیم؟ این سه عنصر مفسده (...) روزگار ما رو سیاه کردن! چرا این‌قدر اذیت می‌کنید؟ پدر و مادر من این همه راه از خوزستان می‌آن این‌جا، اینا جوابشون رو نمی‌دن، برادرم مهدی رو به زندان محکوم کردن اونم بعد از اون همه کتک و شکنجه» با خشم و صدای رسا اعتراض می‌کرد. (من از صدایش شناختمش، اما او نمی‌دانست من پشت سرش نشسته‌ام) در دل خودم می‌گفتم آفرین که مثل همیشه می‌جنگی و سرخم نمی‌کنی، آفرین که از اعتراض و گرفتن حقت ابایی نداری!

بازپرس مدام تکرار می‌کرد و می‌گفت: «آرام باش، بنشین» سپیده برگشت که روی صندلی بنشیند، مرا دید و خشکش زد. با تعجب رو به من گفت: «اااا تو اینجا چی کار می‌کنی؟ خوبی؟» آمد سمت من که بغلم کند، ماموران امنیتی آمدند و شروع کردند گفتن این‌که حرف نزنید و فاصله بگیرید و... من که نای حرف زدن نداشتم لبخندی زدم و آرام گفتم خوبم.

ماموران امنیتی بیرون رفتند،‌ بازپرس، سپیده و من نشستیم. درد خودش را فراموش کرده بود: «چرا حسین رو گرفتید؟ این پسر رو چرا این‌قدر اذیت می‌کنید؟ حسین مثل مهدی (برادر سپیده) است برام. حسین این‌جا (ایران) رو دوست داره، نمی‌ره، وثیقه‌اش کنید و...» حرف می‌زد، می‌گفت و اعتراض می‌کرد، بعد از چند روز، اولین صدای آشنا را می‌شنیدم که بدون ترس و بدون لکنت، همچنان اعتراض می‌کند و هم‌چنان شجاع است.

داستان چه بود؟ سپیده بعد از اعتصاب و بیماری در زندان دچار خونریزی داخلی شده بود، به‌جز آن، دادیار زندان (یکی از آن سه مفسده که می‌گفت) روز ملاقات خودش و خانواده‌اش را مثل سابق اذیت کرده‌ بود، و کسی به درخواست‌ها برای درمان، نامه‌ها و اعتراض‌هایش پاسخ نداده بود. سپیده از سالن ملاقات اوین به سمت دادسرای اوین (از داخل زندان به دادسرا راه وجود دارد) دویده بود، کلی نگهبان و مسئول زندان هم دنبالش کرده بودند، اما در نهایت سپیده خودش را به دادسرا و اتاق بازپرس رسانده بود. (چهره مات و مبهوت نگهبانان و مسئولان زندان در اتاق بازپرس در ذهنم است) تا اعتراضش را همان‌جا اعلام کند. بعد از آن هم اجازه داده‌شد مادر و برادر سپیده بیایند و سپیده را در دادسرا ببینند که توفیق شد من هم آن عزیزان رنج‌کشیده را از نزدیک دیدم!

مدام از آن روز فکر می‌کنم، سپیده قلیان ۲۷ سال سن دارد، عمده سال‌های اخیر را در زندان و بازداشت و زیر فشار بازجویی و آزار خانواده گذرانده‌ است! انسانی مثل سپیده که شجاعانه ایستاده است، دختری که باید از زندگی و آزادی‌اش لذت ببرد صرفا باید به‌خاطر اعتراض و سر خم نکردن این همه آزار و زندان ببیند؟

روزهای سختی که سپیده و خانواده‌اش پشت سر گذاشته‌اند قابل جبران‌اند؟ چرا آزادی که حق اوست از او سلب شده‌است؟
تا کی مردم ایران به‌خاطر اعتراض، مخالفت با حکومت یا هر فعالیت مدنی و سیاسی باید بازداشت شوند و این همه آزار و اذیت و زندان را تحمل کنند؟ حق سپیده، جوانان ایرانی، حق مردم ایران، این همه بازداشت، زندان و... نیست! آزادی و زیست انسانی حق همه‌ی ماست.»

برگرفته از تلگرام حسین رونقی، فعال مدنی


#سپیده_قلیان
#نوروز۱۴۰۱
پیام نوروزی #شعبان_محمدی عضو هیئت مدیره انجمن صنفی معلمان مریوان
• ۲ فروردین, ۱۴۰۱

هم میهنان، دوستان و همکاران عزیز در شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان ایران
فرا رسیدن بهاری نو و احیای مجدد طبیعت، همزمان با عید نوروز، بر همه شما عزیزان خجسته باد. امیدوارم سال پیش رو، سال احقاق خواست و مطالبات برحق مان و سال، پایان رنج ها و آلام آحاد مردم و سرآغاز خوبی ها و خوشی ها همراه با تندرستی و سلامتی برای همه شما عزیزان باشد.
در اولین روز از سال جدید که مصادف است با اولین روز از آغاز قرن پانزدهم شمسی، لازم است تبریک ویژه ای بفرستیم برای تمامی انسان هایی که با اندیشه های انسانی خود خواهان برپایی جامعه ای برابر، عاری از ظلم و ستم و نابرابری هستند و در این راه گام برداشته اند؛ اما متاسفانه هم اکنون در پشت میله های زندان بسر می برند. از معلمانی یاد کنیم که در امر خطیر مبارزه برای احقاق زندگی ای که در شان، مقام و منزلت آدمی باشد، پرچم دار مردم بودند و در این راه با هتاکی و بی حرمتی و بازداشت و زندان روبرو شدند؛ اما پا پس نکشیدند. از کارگران و زنان و جوانانی بگوییم که هر کدام به نحوی از انحاء نسبت به شرایط و موقعیتی که سیستم سیاسی حاکم بر جامعه به آنها تحمیل کرده، تسلیم نشده و برای برون رفت از آن در حال مبارزه ومقاومت هستند..
معلمین و همکاران متشکل در شورای سراسری صنفی معلمان ایران!
بیاییم متحدتر از گذشته سال پیش رو را با قوی تر کردن تشکل های معلمان وانجمنها با همراه کردن دیگر جنبش های اجتماعی و با اعتراضات و اعتصابات برای آزادی رفقایمان و لغو احکام آنها وجلوگیری ازتهدید و بازداشتهای خود سر و نیز برای ریشه کن کردن تبعیض و نابرابری ورسیدن بە مطالبات برحقمان در جامعه آغاز کنیم.
در پایان از طرف خود و خانواده، ضمن شاد باش مجدد عید نوروز و فرا رسیدن سال جدید؛ دست تک تک تمامی انسان هایی را که در زمان بازداشت اینجانب ( شعبان محمدی ) یار و یاور من و خانواده ام بودند را به گرمی می فشارم و قدردان تمامی زحماتتان هستم.
همکارتان شعبان محمدی از انجمن صنفی معلمان کوردستان (مریوان )

#معلم_زندانی_آزاد_باید_گردد
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
هشدار راننده اخراجی:
«تا جوخه ی دار و اعدام با تو می جنگم!»

#مشهد
دوم فروردین 1400

راننده ی خشمگین از اخراج خود، با مدیرعامل فاسد سازمان اتوبوسرانی سخن می گوید!

#ازخشم_مردم_بترسید
#اعتراضات_سراسری
#معیشت_منزلت_حق_مسلم_ماست
#جمهوری_اسلامی_سرنگون_سرنگون
#آبان_ادامه_دارد
پیام راحله راحمی پور به مناسبت سال نو

نوروز باستانی رو به تک تک شما عزیزان تبریک میگویم و آرزوی سلامتی و خوشی و رهایی از این فقر و فلاکت ، ظلم و ستم، غارت وفساد را در سال جدید آرزومندم .
هیچ زمستانی ماندنی نیست.
بهاران خجسته باد

#جنبش_دادخواهی
#کرامت_انسانی
شادباش نوروزی مادران پارک لاله

سر اومد زمستون، شکفته بهارون
گل سرخ خورشید باز اومد و شب شد گریزون
کوه‌ها لاله‌زارن، لاله‌ها بیدارن
تو کوه‌ها دارن گل گل گل آفتابو می‌کارن»
به یاد سعید سلطان پور و تمامی عزیزان مان

امسال نیز سالی سراسر نکبت، پلشتی، فقر، بیکاری، بیماری، مرگ، جنایت، جنگ، جنون، تبعیض و بی‌عدالتی را پشت سر گذاشتیم، ولی خوشحالیم که طلیعه ی آزادی و رهایی در جنبش های مستقل و مردمی کشور زیبای مان ایران هر روز شروع به دمیدن می‌کند و امیدمان می‌دهد که این جنبش ها سر ایستادن ندارند و همگی پیگیر و پایدار و متحد و مقاوم ایستاده‌ایم تا مطالبات مان را به دست بیاوریم.

هرچند از این همه بیداد، بی‌عدالتی و زخم های عمیق نشسته بر جان و تن مان هر روز ناتوان‌تر می‌شویم، ولی نفس‌های تازه به ما نوید می‌دهند که بهاران در راه است و بر ماست که در سال جدید کمربندهای مان را سفت تر ببندیم و با نگاهی دیگر به همدیگر نگاه کنیم. کینه ها از همدیگر را دور بیاندازیم و هر چه خشم داریم بر سر دشمنان و مستبدان بکوبیم که ایران و جهان و انسانیت را دارند به تباهی می کشانند. ناآگاهی های مان را به آگاهی تبدیل کنیم و بخوانیم و بدانیم و بنویسیم و دست‌های مان را به هم بدهیم و متحدانه و قدرتمند عمل کنیم و عاشقانه و شجاعانه با همدیگر جلو برویم تا بتوانیم دنیایی انسانی؛ زیبا و شاد و آزاد و رها از تبعیض و بیداد برای خودمان و تمام زنان و مردان و کودکان این سرزمین که عشق و شور زندگی در هر کوی و برزن، شهر و دیار، دشت و دمن، کوه و صحرا با ده‌ها رنگ و زبان، قوم و نژاد، هنر و ادبیات، شعر و آواز، موسیقی و رقص، رود و سرود در طبیعت زیبایش موج می‌زند، ولی این دشنه به دستان بخیل زشت خوی دارند تمامی زیبایی‌های مان را روز به روز ویران تر می‌کنند و باید که دوباره بسازیم اش.

ما مادران پارک لاله ایران در آغاز سال نو خورشیدی و بهار با شکوفه های زیبا و رنگارنگ اش، درودهای گرم مان را تقدیم تمامی آزادی خواهان، دادخواهان و مبارزانی می‌کنیم که در سخت ترین شرایط اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ایران شجاعانه و عاشقانه علیه بیدادگران و تمام پلیدی‌ ها و پلشتی ها ایستاده‌اند و مبارزه می‌کنند و در این راه جان های جوان عاشق بسیاری را از دست داده‌ایم یا هم‌اکنون در زندان ها در بند این ظالمان جور و فساد و تباهی سخت گرفتارند و آزادی شان را خواهانیم.

آرزوی مان این است که بهاران مان خجسته و نورزمان پیروز باشد و سالی همراه با سلامتی، رفاه، آسایش، آرامش، شادمانی و آزادی داشته باشیم و ترنم بهاری بر دل و جان همگی مان بنشیند.

سلامت، شاد و پیروز باشیم
مادران پارک لاله ایران
۲۹ اسفند ۱۴۰۰
@cfppi3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💥مادران دادخواه سفره هفت سین را با تصاویر فرزندان دلیر و قهرمان ایران چیدند و نوروز را پیشاپیش در کنار جانباختگان راه آزادی برگزار کردند

با قلبی پر امید،صدایی معترضتر،قدرتی عظیمتر، با گذاشتن عکس عزیزان زندانی و جان باخته در سفره های هفت سین مان و دیدار خانواده زندانی سیاسی وجانباختگان و همچنین تجمع در مقابل زندانها، به پیشواز سال جدید میرویم.

#دادخواهی
#آبان_ادامه_دارد
#نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم
Campaign to #SupportIranProtesters
کارزار #صدای_معترضین_آبانماه
#BoycottIranRegime
#بایکوت_جمهوری_اسلامی
💥مادر قهرمان محمد پورعلی از اصفهان:
“اولین آرزوی من در سال جدید نابودی کسی است که تو را از من گرفت”

مادران دادخواه سفره هفت سین را با تصاویر فرزندان دلیر و قهرمان ایران چیدند و نوروز را پیشاپیش در کنار جانباختگان راه آزادی برگزار کردند

با قلبی پر امید،صدایی معترضتر،قدرتی عظیمتر، با گذاشتن عکس عزیزان زندانی و جان باخته در سفره های هفت سین مان و دیدار خانواده زندانی سیاسی وجانباختگان و همچنین تجمع در مقابل زندانها، به پیشواز سال جدید میرویم.

#دادخواهی
#آبان_ادامه_دارد
#نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم
Campaign to #SupportIranProtesters
کارزار #صدای_معترضین_آبانماه
#BoycottIranRegime
#بایکوت_جمهوری_اسلامی
💥پیام نوروزی پدر و مادر دادخواه #امیرحسین_زارع_زاده از جانباختگان آبان خونین ۹۸ بر سر مزار فرزند قهرمانشان

مادران دادخواه سفره هفت سین را با تصاویر فرزندان دلیر و قهرمان ایران چیدند و نوروز را پیشاپیش در کنار جانباختگان راه آزادی برگزار کردند

با قلبی پر امید،صدایی معترضتر،قدرتی عظیمتر، با گذاشتن عکس عزیزان زندانی و جان باخته در سفره های هفت سین مان و دیدار خانواده زندانی سیاسی وجانباختگان و همچنین تجمع در مقابل زندانها، به پیشواز سال جدید میرویم.

#دادخواهی
#آبان_ادامه_دارد
#نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم
Campaign to #SupportIranProtesters
کارزار #صدای_معترضین_آبانماه
#BoycottIranRegime
#بایکوت_جمهوری_اسلامی
حسین روئین تن به ۲۰ سال حبس و پرداخت جزای نقدی محکوم شد

حسین روئین تن، روزنامه نگار و فعال سیاسی ساکن دشتستان توسط دادگاه انقلاب این شهر به ۲۰ سال حبس تعزیری و پرداخت ۱۵ میلیون تومان جزای نقدی محکوم شده است.در صورت تایید این حکم در مرحله تجدیدنظر، ۱۰ سال زندان در خصوص وی قابل اجرا خواهد بود.

این حکم توسط شعبه دادگاه انقلاب دادگستری شهرستان دشتستان (برازجان) به مستشاری قاضی امین مطهری پور در تاریخ ۲۴ اسفندماه ۱۴۰۰ صادر و ابلاغ شده است.

#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
#اعتراضات_سراسری
#اعتصابات_عمومی
#معیشت_منزلت_حق_مسلم_ماست
‏Campaign to #SupportIranProtesters
کارزار #صدای_معترضین_آبانماه
💥دیدار فرهنگیان با #لطیف_روزیخواه، فعال فرهنگی و زندانی سیاسی

روز سه‌شنبه دوم فروردین‌ ۱۴۰۱، جمعی از معلمان با لطیف روزی‌خواه، معلم بازنشسته و فعال صنفی معلمان که اخیرا از زندان به مرخصی اعزام شده، دیدار کردند.

لطیف روزی‌خواه پیشتر توسط دادگاه‌ انقلاب شهرستان جلفا به ۷ ماه حبس تعزیری محکوم شده و در تاریخ ۲۱ بهمن ۱۴۰۰، جهت تحمل حبس راهی زندان این شهر شد.

#جای_معلم_زندان_نیست
#معلم_زندانی_آزاد_باید_گردد
#تجمع_اعتراضی
#اعتراضات_سراسری
#اعتصابات_عمومی
#معیشت_منزلت_حق_مسلم_ماست
Campaign to #SupportIranProtesters
کارزار #صدای_معترضین_آبانماه
#BoycottIranRegime
#بایکوت_جمهوری_اسلامی
💥ممنوعیت تماس #خسرو_صادقی_بروجنی در زندان اوین

از روز سه شنبه ۲ فروردین ماه، خسرو صادقی بروجنی، نویسنده و روزنامه‌نگار زندانی در زندان اوین به بهانه مشارکت در برنامه بزرگداشت نوروز و ایراد سخنرانی در زندان از برقراری تماس تلفنی محروم شده است. این محرومیت بدون رعایت اصول و ضوابط سازمان زندان ها و برگزاری جلسه شورای انضباطی صورت گرفته.

#زندانی_سیاسی_آزادبایدگردد
#اعتراضات_سراسری
Campaign to #SupportIranProtesters
کارزار #صدای_معترضین_آبانماه
#BoycottIranRegime
#بایکوت_جمهوری_اسلامی
💥#بتول_حسینی مادر جاویدنام #بهنام_محجوبی:
امسال برای ظالمان مبارک نخواهد بود

بتول حسینی مادر جاویدنام بهنام محجوبی با انتشار مطلبی در توییتر خود به مناسبت سالروز تولد خود و فرارسیدن سال نو نوشت:
بهنامم، این دومین تولد من است که تو حضور نداری، شمع تولدم را با آرزوی نابودی ظلم و ظالم و محاکمه قاتلان و مسببانی که تو را از من گرفتند، همراه با نفس گرم تو و تمام دوستانی که من را همراهی کردند، فوت کردم. من یک مادر دادخواه هستم و امسال، سال مبارکی برای ظالمان نخواهد بود.

زنده‌یاد بهنام محجوبی، درویش گنابادی و زندانی عقیدتی جانباخته، روز شنبه ۲۵ بهمن‌ ۹۹ به دلیل عدم رسیدگی مناسب پزشکی و تجویز دارو با هدف قتل وی توسط بهداری زندان، در حالت کما به بیمارستان منتقل و پس از یک هفته پیکر وی به خانواده‌اش تحویل داده شد.

#دادخواهی
#آبان_ادامه_دارد
#نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم
Campaign to #SupportIranProtesters
کارزار #صدای_معترضین_آبانماه
#BoycottIranRegime
#بایکوت_جمهوری_اسلامی
نامه سعید اقبالی از زندان رجایی شهر کرج
https://wp.me/p9yWrK-2xM
«چهارشنبه‌ها صدای ماشین‌های مرگ می‌آید»

سعید اقبالی، فعال مدنی طی یادداشتی از همجواری با محل اعدام‌های هفتگی زندان رجایی شهر کرج نوشته است. وی در بخشی از این یادداشت ضمن توصیف شرایط اجرای حکم در این زندان نوشته است: «صدای ماشین‌هایی که سه‌شنبه شب‌ها فعالانه برای اجرای مراسم اعدام در رفت و آمدند از پشت پنجره‌های فنس کشیده اتاق من شنیده می‌شود. صداهایی آشنا که از دهه شصت تا به امروز در آجر به آجر این زندان لانه کرده‌اند.»

متن کامل این نامه، که جهت انتشار به دست خبرگزاری هرانا رسیده است، در ادامه می آید:

«روایت اعدام از زندان رجایی شهر کرج

اولین بار که با مقوله اعدام مواجه شدم کودکی چند ساله بودم که در میدان اصلی شهرمان مرگ را در حال دست و پا زدن دیدم. اما بعد از تبعید به رجایی شهر اعدام را با تمام وجود حس کردم.

پیش از هرچیزی میخواهم یادی کنم از رفیق و همبندی عزیزم بهنام محجوبی که او هم به نوعی طناب دار را بر گردنش انداختند. رفیقی که پیش چشمانم پرپر شد و هنوز هم وقتی به عکسش که بالای تختم گذاشته‌ام، نگاه میکنم قلبم میسوزد از آن همه قساوت و ستمکاری و یاد تنهایی‌ام می افتم و زار زار گریه‌هایم در حمام بند هشت!

برای کسانی همچون من که از پایین‌ترین و فراموش شده‌ترین طبقه جامعه هستند مرگ و از دست دادن با وجود ظالمان امری عادی است. از دست دادن و مرگ جان، مال، شغل، رویا، آرامش، عشق و همه چیز! در طبقه ما از دست میدهی یا بهتر است بگویم از دستت می‌ربایند مثل بهنام محجوبی….

در زندان رجایی شهر این روند شکل خوفناک‌تری هم دارد، اعدام هفتگی! در اینجا مکانی به نام “سوییت” وجود دارد که متشکل از چندین سلول انفرادی است و از این سلول‌ها استفاده‌های متفاوتی می‌شود. انتقال تنبیهی کسانی که دست به نزاع میزنند تا اعتصابگران و کسانی که اصطلاحا مرتکب “خلاف زندان” می‌شوند، به این سلول‌های انفرادی. اما هولناک‌ترین آن انتقال زندانیان محکوم به اعدام به این سلول‌ها چند روز پیش از اجرای حکم است.

بامداد چهارشنبه‌ها، روز اجرای حکم در جایی نزدیک به بند فعلی ما (بند۴) است. گاهی دو یا سه نفر و گاهی تا بیش از ده زندانی برای اجرای حکم به این مکان منتقل می‌شوند. مسئولین زندان، دادستانی و اجرای احکام نیز برای اطمینان از اجرای حکم اعدام و مرگ زندانی در این مراسم شرکت می‌کنند! صدای ماشین‌هایی که سه‌شنبه شب‌ها فعالانه برای اجرای مراسم اعدام در رفت و آمدند از پشت پنجره‌های فنس کشیده اتاق من شنیده می‌شود. صداهایی آشنا که از دهه شصت تا به امروز در آجر به آجر این زندان لانه کرده‌اند.

صدای ماشین‌ها مرا به یاد زانیار و لقمان می‌اندازد که حتی نشانی از قبرشان هم نیست! یاد همه چهره‌هایی که در سالن ملاقات و کریدور اصلی می‌بینم! شب‌های سه‌شنبه از خودم می‌پرسم این کدامشان بود که امروز طناب بر گردنش انداختند؟! همه مرا به یاد بهنام عزیزم می اندازند….

همه روزه کسانی را در اینجا می‌بینم که با اتهامات مختلف محکوم به اعدام شده‌اند و هر لحظه حبسشان را با اضطراب و ترس سپری می‌کنند. هربار که نامشان را به بهانه‌های مختلف صدا میزنند رنگشان می‌پرد و برای امید دادن به خودشان حتی لحظه‌ای کوتاه هم که شده بنا را به شوخی و خنده می‌گذرانند و رو به همبندی‌هایشان می‌گویند: حلال کنید بچه‌ها….

تا قبل از سه‌شنبه روزها پر از نگرانی و اضطراب است که مبادا با چوب و چماق بر سرشان بریزنند و دستبند و پابند شده به سوییت منتقلشان کنند و بامداد چهارشنبه اهرمی کشیده شود و تمام….

چه انسان‌هایی که اینجا ثانیه به ثانیه در انفرادی که بوی تعفن از دیوارهایش میبارد و در سرمای استخوان سوزش تا قبل از مرگ هزار بار مردند و زنده شدند! موادمخدر و قرص‌هایی هم که مسئولین زندان برای تسکین وجدانشان در آخرین لحظات زندگی فرد محکوم به اعدام به او می‌دهند پاسخگوی این سوالش نیست که چرا من باید بمیرم؟ چه شخصی تصمیم می‌گیرد من بمیرم؟ یک پیرمرد ۸۰ ساله که خود را نماینده خدا بر روی زمین میداند؟!

افرادی را اینجا میشناسم که شب‌هایی را دیوار به دیوار سلول یک شخص محکوم به اعدام سپری کرده‌اند و صدای ناله و فریاد و زنجیرهای دست و پایشان و کتک‌هایی که از زندانبان میخوردند هنوز از گوششان بیرون نرفته! منم مدت کوتاهی را در بند ۲۰۹ در سلول شماره ۱۱۳ با اسماعیل و خسرو که محکوم به اعدام بودند، گذرانده‌ام و دست آخر هم پیش از ترک بند ۲۰۹ اعدام شدند. ادامه👇🏻