آنکه بی شعله کشد شعله به جانم  وطن است
که شود خاک درش جسم و روانم  وطن است

آنکه در پای غمش بگذرم از دار و ندار
دهمش باقی  این عمر گرانم  وطن است

نشود تا که ز بیداد  رها  میهن  ما
ننگ بر من  چو  بگویم که جهانم  وطن است

به گلو تا که مرا راه  نفس هست  رفیق
اسم عشقی که بر آرم به زبانم  وطن است

هرکه را آدمیان  نام و نشانی دادند
من بی نام و نشان  نام و نشانم  وطن است

نیست در سینه غمی گر نفسی  مانده ز من 
تا ابد آنکه برایش  نگرانم  وطن است

با من از کعبه و از دین و خدا هیچ  مگو
کعبه و دین و خدا و دو جهانم  وطن است

چه نیازی که دهم عمر به هذیان  بهشت
منکه این خاک بهشت پدرانم  وطن است

مزن آذر به قلم  جز سخن از گلشن عشق
جوهر آنکه دهد رنگ بیانم  وطن است

مسعود آذر
@azar_massoud