افزایش قیمت بنزین فقط گرون شدن سوخت نیست، جرقه‌ایه وسط انبار باروت اقتصاد.
به‌محض بالا رفتن قیمت، هزینه‌ی حمل‌ونقل مثل دومینو رو همه‌چیز تاثیر میذاره؛
از کامیون‌هایی که مواد غذایی میارن تا کارخانه‌هایی که با سوخت کار می‌کنن.

نتیجه؟
قیمت نهایی کالاها و خدمات به شکل زنجیره‌ای بالا میره.
اول سوخت، بعد کرایه، بعد مواد اولیه، بعد محصول.
در نهایت، اون کسی که هیچ نقشی تو تصمیم نداشته[مردم عادی] تاوانش رو میدن.

قیمت نون، لبنیات، دارو، پوشاک و حتی خدمات ساده‌ی روزمره به مرور می‌ره بالا. اما حقوق‌ها؟ ثابت می‌مونه.

گرونی بنزین تو این اوضاع اقتصادی، یعنی تورم وارد فاز جدید و وحشتناکی میشه.

با گرون شدن بنزین، هزینه‌ جابه‌جایی از تاکسی و اسنپ تا کامیون و اتوبوس بالا می‌ره.
راننده ناچاره کرایه رو زیاد کنه، ولی هیچ‌وقت اون‌قدری که خرجش بالا رفته، درآمدش زیاد نمی‌شه.
از اون طرف، مسافر هم دیگه نمی‌تونه هر سفری بره.
در نهایت، هم راننده می‌سوزه هم مسافر.

این افزایش هزینه فقط تو مسیرهای شهری نمی‌مونه؛
چون هر کالا باید یه جایی با ماشین جابه‌جا بشه،
هر لیتر بنزین گرون، یعنی هر کیلو کالا گرون‌تر.

گرونی بنزین یعنی هزینه حمل‌ونقل مواد اولیه بالا می‌ره.
تتولیدکنند مجبور میشه قیمت نهایی کالا رو زیاد کنه تا سرپا بمونه،
مغازه‌دار هم سهم خودش رو می‌کشه روش،
و در نهایت، مردم با قیمت‌های فضایی و بی‌تناسب با درآمدشون روبه‌رو می‌شن.

این زنجیره از کارخانه تا سوپرمارکت ادامه داره؛
همه‌چیز تحت تأثیر سوخت گرون‌تر میشه از نون و برنج تا لبنیات و پوشاک.
یعنی حتی اگه ماشین نداری و بنزین نمی‌زنی،
باز هم گرونی بنزین مستقیماً وارد سفره‌ت میشه.

خانواده‌هایی که همین حالا هم با حقوق ثابت و کم به‌سختی اموراتشون رو میگذرونن، بعد از گرونی بنزین و تورم افسارگسیخته اولین کاری که می‌کنن، حذف اقلام ضروریه: گوشت، لبنیات، میوه، یا حتی وعده‌های غذایی کامل.
سفره‌ها کوچیک‌تر می‌شن، تنوع غذایی از بین می‌ره، و کیفیت تغذیه پایین میاد.

اما ماجرا فقط شکم نیست.
وقتی پدر یا مادر ببینن دیگه نمی‌تونن مثل قبل خرید کنن، استرس و احساس ناتوانی به‌وجود میاد.
این فشار روانی، در کنار تغذیه نامناسب، مستقیم روی سلامت جسمی و روحی خانواده اثر می‌ذاره.

با بالا رفتن هزینه‌ حمل مصالح و سوخت ماشین‌آلات، قیمت ساخت‌وساز افزایش پیدا می‌کنه.
پیمانکار برای جبران خرجش، قیمت واحدهای جدید رو بالا می‌بره،
و بازار مسکن هم به‌سرعت خودش رو با تورم بنزینی هماهنگ می‌کنه.

صاحب‌خانه‌ها برای حفظ ارزش پولشون، اجاره‌ها رو زیاد می‌کنن،
در حالی که حقوق مستأجر ثابت مونده.
نتیجه؟ فشار مستقیم روی طبقه ضعیف جامعه و مستأجرهایی که هر سال یه قدم دیگه از «خانه‌دار شدن» دورتر می‌شن.

کسب‌وکارهای کوچک و تولیدی‌های محلی که با حاشیه سود کم سرپا مونده بودن، با گرونی بنزین و افزایش هزینه حمل‌ونقل دیگه صرف نمی‌کنن.
هزینه مواد اولیه، توزیع، و حتی رفت‌وآمد کارکنان بالا می‌ره،
در نتیجه خیلی‌ها مجبور می‌شن یا نیرو کم کنن، یا کلاً درِ مغازه رو ببندن.

هر کارگاه یا مغازه‌ای که تعطیل می‌شه، یعنی چند خانواده دیگه بدون درآمد می‌مونن.
گرونی بنزین موتور اقتصادِ خرد کشور رو هم از کار می‌اندازه.

افزایش قیمت بنزین یعنی موج تازه‌ای از تورم و کاهش ارزش ریال.
با بالا رفتن هزینه سوخت، قیمت همه‌چیز بالا می‌ره و ارزش ریال که همین حالا هم عملاً نابوده باز هم سقوط می‌کنه.
پس‌انداز مردم ذوب میشه، حقوق ثابت بی‌معنا میشه، و پول ملی هر روز بی‌جان‌تر.

در این شرایط که اقتصاد زیر سایه‌ی تحریم، بی‌ثباتی و مکانیسم ماشه قرار داره،
هر تصمیم قیمتی اشتباه می‌تونه به فروپاشی معیشتی طبقه ضعیف منجر بشه.
نتیجه روشنه: ثروتمندان مصون‌تر می‌شن و فقرا فقیرتر.

این هواپیماها که از پایگاه نیروی هوایی بارکسدیل در لوئیزیانا برخاسته بودند، در ابتدا در حال پرواز به سمت شرق بر فراز منطقه ردیابی شدند و سپس به سمت جنوب و به سمت حریم هوایی ونزوئلا تغییر مسیر دادند.