ما تا دمِ مرگیم ستایشگر ایران
خون رگ ما هدیه به بام و برِ ایران

از درد و بلا آنچه که دارد به سر ِ ما
گُل آنچه به دنیاست همه بر سر ِ ایران

یک خشت وطن را به دو گیتی نفروشد
شد آنکه چو من فرش دلش بستر ایران

جان دو جهان هر دو فدای گُل رویش
هم هر دو فدای تن ِ گُلپرور ایران

فرزند ِ بجا مانده ز نابودی مادر
یکروز شود سرور و نام آور ایران

آنروز نه دیرست هزاران که بر آیند
از راه چنان کاوه ی آهنگر ایران

باشد که ز هر چکه ی خونی بتراود
گُلبوسه ز دیوار و در و پیکر ایران

سرگر سپری در ره آزادی میهن
آنگاه توان گفت ترا یاور ایران

بر گُلشن آذر چو رسی روی مگردان
کو زد به قلم جوهر پر گوهر ایران

مسعود آذر

@azar_massoud