🔹رژیم اشغالگر؛ اولین هدف در پروژه‌ی تغییر نظم منطقه‌ای غرب

تحرکات نظامی اخیر ایالات متحده و کشورهای اروپایی در حوزه خاورمیانه، هرچند ظاهرا با محوریت عملیاتی در قبال جمهوری اسلامی شکل گرفته، اما سطح این تحلیل به شدت سطحی خواهد بود اگر این بسیج عظیم تجهیزاتی تنها به عنوان ابزاری صرفا برای براندازی جمهوری اسلامی تلقی شود.

این حجم سرمایه‌گذاری استراتژیک، در واقع یک عملیات مهندسی سیستمی است که هدف آن، بازآرایی بنیادین نظم منطقه‌ای خاورمیانه است و موقعیت ایران در این معادلات، موضعی کلیدی اما اولیه است؛ غرب به خوبی دریافته است که تا زمانی که جمهوری اسلامی به عنوان یک مرکز ثقل مقاوم، ساختار هژمونیک منطقه‌ای مطلوب آمریکا را برهم می‌زند، هرگونه ثبات‌بخشی در منطقه به معنای واقعی کلمه غیرممکن است و لذا تلاش برای تغییر نظم در خاورمیانه، با تمرکز عملیاتی بر پایان جمهوری اسلامی آغاز می‌شود، اما این تنها گام اول در یک پروژه بزرگ‌تر است.

❗️نکته محوری که باید مورد توجه قرار گیرد، ارتباط استراتژیک این تحولات منطقه‌ای با رقابت کلان قدرت جهانی است.

نقطه کانونی این استراتژی، پیوند ناگسستنی میان هدف تغییر نظم در خاورمیانه و استراتژی کلان بازدارندگی آمریکا در برابر جمهوری خلق چین است؛ دولت‌های غربی، به ویژه واشنگتن، دریافته‌اند که کنترل نفوذ و مهار رشد اقتصادی و نظامی چین مستلزم تضمین ثبات و همسویی مناطق کلیدی ژئوپلیتیک، از جمله خاورمیانه، است، چرا که خاورمیانه، به واسطه منابع انرژی و موقعیت ترانزیتی‌اش، دروازه حیاتی برای نفوذ منطقه‌ای چین محسوب می‌شود.


تحلیل‌ سیاست گذاران غرب بر این محور استوار است که اگر این نظم منطقه‌ای مطلوب غرب محقق نگردد، و به طور مشخص، اگر جمهوری اسلامی در برابر فشارها مقاومت کرده و ساختار حکومتی‌اش پابرجا بماند، پیامد اجتناب‌ناپذیر آن، صعود چین به جایگاه قدرت اول جهان خواهد بود، امری که به معنای انتقال مرکز ثقل قدرت جهانی از غرب به شرق است و ایالات متحده و متحدانش با درک این برآورد استراتژیک، به طور قطع و یقین اجازه نخواهند داد چنین سناریوی جهانی‌سازی قدرت چین محقق شود.

❗️ از این رو، هرگونه تردید در مورد جدیت اقدامات نظامی و سیاسی در خاورمیانه بیراه است.

زیرا این منطقه، نه صرفا یک میدان درگیری محلی، بلکه نخستین و حیاتی‌ترین سنگر در جنگ سرد جدید برای حفظ توازن قدرت جهانی تعریف شده است. به باور من هدف بعدی، ترکیه خواهد بود.

سخنانی که از زبان کارشناسان رسانه‌ای، و مقامات سیاسی و نظامی جمهوری اسلامی  شنیده می‌شود، هنگامی که از نابودی آمریکا تا سال 2030 سخن می‌گویند، در واقع معنایی فراتر از واژه‌ی ظاهری نابودی را در خود نهفته دارند. آنچه در پس این تعبیر نهفته است، اشاره‌ای رمزی و درون‌گفتمانی به تحولی عمیق در نظم جهانی است؛ به این معنا که تا آن سال، ایالات متحده آمریکا دیگر قدرت اول عرصه‌ی بین‌الملل نخواهد بود.

این تحلیل حاکی از تغییر توازن قدرت جهانی و پیدایش دوره‌ای تازه است که در آن چین به عنوان بازیگر اصلی و ابرقدرت نخست جهان، جای آمریکا را در راس هرم قدرت جهانی اشغال خواهد کرد.

به بیانی دیگر، این سخنان بیش از آنکه پیش‌بینی فروپاشی فیزیکی یا سیاسی آمریکا باشند، بیانگر درک راهبردی از دگرگونی‌های ژئوپلیتیک قرن بیست‌ویکم‌اند؛ دگرگونی‌هایی که در آن قدرت اقتصادی، فناوری و سیاسی چین به سطحی می‌رسد که نظام تک‌قطبی غرب را به نظامی چندقطبی یا حتی شرق‌محور بدل می‌سازد.

اما زهی خیال باطل
آمریکا و هم‌پیمانانش
اجازه نخواهند داد
چنین سناریوی رخ دهد.

✍ #الف


تشنه برتون می‌گردونم از لب کارون
همیشه یه قدم ازم عقبه قانون
الف میکُشه بدتر از تب طاعون
به سیاهی جنگل عادت دارن گرگا
عرصه سیاست خونه خالمه
راحت باشن حضار
ما یه خدا میشناسیم اونم اسمش ترامپه
بلاخره به یه چیزی باور دارن کفار ...

#نظم_نوین

جوین شو کانال خودت هموطن👇❤️:

https://t.me/ASHOOZA