‏اگر تجزیه‌طلبی وجود نداشته باشد، مفهوم خیانت نیز موضوعیت خود را از دست می‌دهد و ریشه اش میخشکد و میمیرد!

پس از آن‌که عبدالرحمن قاسملو با چرب زبانی، جمهوری اسلامی را به رسمیت شناخت و حتی پیام تبریک صمیمانه‌ای خطاب به جمهوری اسلامی ارسال کرد، سرنوشت او به شکلی تراژیک رقم خورد و در جریان مذاکرات وین، جان خود را بر سر میز مذاکره از دست داد و سرش با انبوه افکار خائنانه متلاشی شد و امروز نیز وارثان فکری و سیاسی او در همان مسیر گام برمی‌دارند.

در شرایط کنونی، طرح مسئله تجزیه کشور، بیش از هر چیز، به سود جمهوری اسلامی تمام می‌شود.، زیرا این موضوع به ابزاری سیاسی بدل شده است که جمهوری اسلامی می‌تواند از آن برای ایجاد هراس، مشروعیت‌بخشی امنیتی، و مدیریت فضای داخلی و «منطقه‌ای» بهره‌برداری کند.

همان‌گونه که مشاهده می‌شود، مقامات رسمی جمهوری اسلامی بدون هیچ مانعی با این گروه‌ها تعامل دارند و از ظرفیت آنان به عنوان اهرم فشار منطقه‌ای استفاده می‌کنند، به‌ویژه در ارتباط با تحولات کشورهای همسایه مانند ترکیه و سوریه و
هدف از این سیاست، ایجاد بی‌ثباتی کنترل‌شده و تأثیرگذاری بر محاسبات دولت‌هایی مانند دولت رجب طیب اردوغان است، تا این کشورها نسبت به تحولات داخلی ایران، از جمله احتمال تغییرات بنیادین، موضعی محتاطانه‌تر اتخاذ کنند.

در چنین فضایی، با شکل‌گیری ائتلاف‌های سیاسی و افزایش نگرانی‌ها نسبت به تقویت خواست چهره‌های تروریست مانند عبدالله اوجالان، مسئله کردستان بار دیگر به متغیری مهم در معادلات منطقه‌ای تبدیل شده است.
این وضعیت به‌ویژه پس از اعتراضات گسترده جنبش «زن، زندگی، آزادی»، اهمیت بیشتری یافته است؛ جنبشی که تلاش کرد بصورت موزیانه ابتدا صدای اوجالان را جهانی کند و سپس صدای تجزیه ی کشور ها را و در این راستا به حق موفق شد تا اغلب جامعه ی احساسی ایران را به دام کشد ، اما اکنون بار دیگر این موضوع به‌عنوان ابزاری سیاسی در سطح منطقه‌ای مطرح می‌شود و بهترین گزینه ی تعویق یک انقلاب را در این برهه ی مهم ایفا میکند که با شناخت از سیاست های جمهوری اسلامی، رد پای آنان در این مهم مشهود است.
‎#پاينده_ایران_یکپارچه
‎#پسرعاقل_نوح