چرا شاهزاده رضا پهلوی تنها بخت نجات ایران است؟

در بزنگاه‌های تاریخی، ملت‌ها به شخصیتی نیاز دارند که بتواند فراتر از دعواهای حزبی و منافع فردی، نماد وحدت ملی باشد. امروز برای ایران، آن شخصیت کسی جز شاهزاده رضا پهلوی نیست. دلایل این حقیقت روشن را می‌توان در چند محور بررسی کرد:
۱. مشروعیت تاریخی و جایگاه قانونی :
شاهزاده پهلوی، فرزند آخرین پادشاه ایران و ولیعهد قانونی کشور است. اگر رفراندوم سال ۱۳۵۸ جمهوری اسلامی را بنا به مستندات فراوان مخدوش بدانیم، ایشان تنها چهره‌ای است که به‌صورت مشروع و قانونی ادامه‌دهنده راه حاکمیت ملی به‌شمار می‌آید.
۲. کارنامه خاندان پهلوی در ساختن ایران نوین :
خاندان پهلوی، اگر سال‌های پرآشوب ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۲ و سال ۱۳۵۷ را منظور نکنیم ، فقط در مدت ۴۰ سال توانستند بنیان‌های یک ایران نوین را پی‌ریزی کنند:
ایجاد زیرساخت‌های اساسی کشور؛
توسعه آموزش، دانشگاه‌ها و بهداشت؛
پایه‌گذاری صنایع مدرن و ارتش ملی؛
رساندن ایران به آستانه «جهان اول».
این میراث، سندی است بر توانایی و کارآمدی این خاندان در مدیریت کشور.
۳. منش و رفتار شخصی شاهزاده :
آنچه شاهزاده رضا پهلوی را از بسیاری سیاست‌مداران متمایز می‌سازد، صداقت، تواضع و آزادمنشی اوست. او بارها تأکید کرده که تنها مأموریتش نجات ایران از مافیای حکومتی و الیگارشی فاسدی است که به نام دین بر کشور چنگ انداخته‌اند. او قدرت را برای خود نمی‌خواهد، بلکه حق انتخاب را همیشه به ملت ایران واگذار کرده است.
۴. تربیت سیاسی و دیپلماتیک :
از نوجوانی برای ایفای نقشی تاریخی آماده شده است:
تحصیلات عالی در علوم سیاسی؛
تسلط کامل به زبان‌های انگلیسی و فرانسوی؛
توانایی ارتباط و جلب اعتماد دولت‌ها و سرمایه‌گذاران خارجی.
ایران آینده برای بازسازی، نیازمند رهبری است که بتواند جهان را قانع کند؛ شاهزاده این توان را دارد.
۵. آزاداندیشی و نفی قدرت مطلقه :
رضا پهلوی بارها اعلام کرده است که به قدرت مطلقه هیچ اعتقادی ندارد. او حتی خود را یک «جمهوری‌خواه» می‌داند که تنها در صورت انتخاب آزاد مردم، حاضر به ایفای نقش در ساختار آینده است. این منش لیبرال و آزاداندیش، گواه بر آن است که او نه به‌دنبال تاج و تخت، بلکه به‌دنبال آزادی و سعادت مردم است.
۶. استقلال از احزاب و جناح‌ها :
شاهزاده پهلوی خود را وابسته به هیچ حزب یا گروه خاصی نمی‌داند؛ نه حتی پادشاهی‌خواهان یا مشروطه‌خواهان. او نقش خود را همچون یک پدر دلسوز برای ملت تعریف کرده است. همین بی‌طرفی سیاسی، او را به حلقه وصل همه ایرانیان بدل کرده است.
۷. اندیشه و قلم :
شاهزاده تنها یک چهره سیاسی نیست؛ او صاحب اندیشه و قلم است. طی بیش از چهار دهه، چندین کتاب نگاشته که در آن‌ها هیچ تناقضی یافت نمی‌شود. در تمام آثارش بر یک اصل پای فشرده است: «انتخاب با مردم است.»
۸. شایستگی فرماندهی کل قوا :
هیچ شخصیت دیگری در ایران امروز شایستگی و مقبولیت فرماندهی نیروهای مسلح را ندارد. شاهزاده:
در دوره آموزش های نظامی به عنوان خلبان هواپیماهای جنگنده آموزش دیده است
وارث سنتی است که پدر و پدربزرگش بنیان‌گذاران و فرماندهان ارتش نوین ایران بودند.
این امتیاز حیاتی، او را یگانه فردی می‌سازد که می‌تواند اعتماد ارتش و نیروهای مسلح را جلب کند.
۹. خطرپذیری و پذیرش مسئولیت دوران گذار :
مهم‌تر از همه، شاهزاده پهلوی با آگاهی از همه خطرات، مسئولیت دشوار دوران گذار را پذیرفته است. او آماده است تا بار سنگین تاریخ را بر دوش گیرد و ایران را از سیاه‌چال استبداد مذهبی به سپیده‌دم آزادی برساند.

جمع‌بندی :
ایران در آستانه انتخابی سرنوشت‌ساز است.
در میان همه چهره‌ها و جریان‌ها، تنها شاهزاده رضا پهلوی است که:
مشروعیت تاریخی دارد،
میراث‌دار کارآمدی خاندان پهلوی است،
شخصیت آزادمنش و مردم‌باور دارد،
جایگاه نظامی و توان دیپلماتیک بی‌همتا دارد،
و مهم‌تر از همه، حاضر است خود را فدای آزادی و وحدت ملی کند.

به همین دلیل است که او تنها بخت نجات ایران در این دوران تاریک است.
ایران فردا، یا با او به آزادی خواهد رسید، یا در غیاب او در گرداب تفرقه و هرج‌ومرج فرو خواهد رفت.

سعید کار
@C_B_SHAHZADEH

🛑سرلشکر‌ منوچهر خسروداد هنگام اعدام گفت من در اینجا ارشد هستم، خودم حکم تیر را صادر میکنم.


@C_B_SHAHZADEH

واشینگتن‌پست :

احتمال حمله دوباره به ایران

روزنامه واشتینگتن پست نوشت ،با توجه به تداوم فعالیت‌های بی‌ثبات‌کننده جمهوری اسلامی، به‌ویژه سرسختی تهران در موضوع برنامه هسته‌ای، احتمال دارد دولت دونالد ترامپ بار دیگر گزینه حمله نظامی را برای مهار تهدیدهای حکومت ایران در دستور کار قرار دهد.
@C_B_SHAHZADEH

نظر علی اقا کریمی در مورد همایون کنسرت شجریان...

@C_B_SHAHZADEH

همایون از ذوقش خواهرشو گذاشته ترک موتور دوتایی رفتن دور میدون آزادی برای آمادگی قبل از اجرا شب جمعه :)

حالا من کار ندارم
هرکی دوست داره بره
به منم ربطی نداره
ولی چه مقاله های سراسر عشق و حالی بنویسن بچه های BBC فارسی و نیویورک تایمز و نایاک فردای کنسرت
@C_B_SHAHZADEH

کارنامه مافیای اطلاعاتی و ضد امنیتی اسهال طلبان در این چند روز

@C_B_SHAHZADEH

ما یک روایت منصفانه به تاریخ ایران بدهکاریم

محمدرضاشاه پهلوی پس از خروج از ایران در گفت‌و‌گویی تلویزیونی از حسرت خود در باب گذشته و آینده سخن می‌گوید. او اعتقاد دارد که اعطای فضای باز سیاسی زمان‌بندی مناسبی نداشت. می‌شد این پروژه را چندسال زودتر یا چند سالی دیرتر به سرانجام رسانید. او که تجربهٔ فضای باز سیاسی در دههٔ ۲۰ را در چنته داشت، می‌دانست که عملاً دهان تمام بدیل‌های منتظر در پشت دروازه‌های سیاست حاکم در ایران، بوی سیر ارتجاع و  پیاز سیاهی می‌دهند.

اینکه حتی نمی‌توان از یک جریان مخالف در دوران پهلوی نام برد که عملاً خاستگاه امر مدرن را به تبلیغ نشسته باشد، جالب نیست؟ کدام‌یک از آن‌ها در پس مبارزات مسلحانهٔ خود دنبال چیزی بودند که امروز به بار ننشسته باشد؟ حزب توده؟ پیکار؟ چریک‌های فدایی؟ مجاهدین؟ جبههٔ ملی؟ بچه‌مسلمان‌های حسینیهٔ ارشاد؟

زبان روایت‌گری در فرهنگ ایرانی نه‌تنها در شعر و حماسه و عرفان دچار افسانه‌‌سازی است که روایت‌های سیاسی ما نیز در آغوش افسانه‌‌ها جا خوش کرده‌اند. این را راجر اسکروتن، فیلسوف سیاسی به خوبی فهمید. او در مقالهٔ «به یاد ایران» می‌نویسد:

«روشنفکران غربی مدام این افسانه که شاه ایران مسئول انقلاب است را تکرار کردند، درحالی‌که مارکسیست‌ها نقشهٔ این انقلاب را از سی‌سال قبل از آن ریخته بودند.»

اسکروتن فیلسوف ریزبینی بود. این افسانه‌های سیاسی دامان شاه را نیز گرفته بودند. همان‌طور که بعد از انقلاب، جماعتی پشیمان از شوری شوربای خود مدام زمزمه می‌کردند که اشتباه شاه این بود که شاپور بختیار را دیر به میدان آورد. اما اینگونه نبود؛ او هر زمان که درب‌های سیاست را به روی آلترناتیوهای معرفتی خود باز می‌کرد، ائتلاف سیر و پیاز از جنازهٔ او رد می‌شد. گیرم کمی زود یا اندکی دیرتر.

رفیق کمونیست تاریخ‌نویس ما، یرواند آبراهامیان در کتاب ایران بین دو‌ انقلاب با اشاره به گزارش «خبرنگاری اروپایی» عقیده دارد که ارتش شاهنشاهی با هلیکوپترهای جنگی، مردم جنوب شهر را لت و پار کرده و کوهی از جنازه‌ بر جای گذاشته است! او و رفقایش در افسانه‌سازی و شهیدسازی، در دست‌و‌پاکردن آمار برای خبرنگاران غربی، ید طولایی دارند. آن‌ها هیچ‌گاه به ساحت تاریخ شهروندی مخابره نکردند که رژیم پهلوی ارتش را برای کنترل اوضاع به خیابان آورد، چون که اصلاً پلیس ضدشورش نداشت.

انقلاب ۵۷، پیروزی ایدهٔ پهلوی بود. این تنها سلسله‌ای در تاریخ ایران است که با شکست سیاسی، به پیروزی دست یافت. مهم‌ترین وظیفهٔ تاریخی در نزد پهلوی، بدل‌ساختن ما از امت به ملت بود، تولد مفهوم «مردم». مردم کسانی هستند که می‌توانند برای آیندهٔ سیاسی خود تصمیم بگیرند. «نمی‌خواهید؟ می‌روم.»

برخی مدام در نوشته‌های خود تکرار می‌کنند که آن جملهٔ «صدای انقلاب شما را شنیدم» اشتباهی تاریخی از جانب شاه و مشاوران او بود. من اما اینچنین باور ندارم؛ این جمله در تمام عمر تاریخ سیاسی-اجتماعی ما بی‌سابقه است. جایی‌ است که مفهوم «ملت» به ظهور می‌رسد و امروز به تجربه دریافتیم که گوش شنوایی برای این صداها وجود ندارد. کسی به شما نمی‌گوید صدای‌تان را شنیدیم، هرچند که این‌چنین گوش‌خراش و عیان باشد.

ما یک روایت منصفانه به تاریخ بدهکاریم. تاریخ معاصر ما با تار سیبیل‌های زرد چپ‌های مُصِر در نفهمیدن نوشته شد. این تاریخ آنقدر دچار افسانه و دوکسا گشته است که بدون تجربه‌های نوین اجتماعی، بدون محک‌خوردن‌های اینگونهٔ تاریخی، قابلیت حذف و راستی‌آزمایی به خود نمی‌دید. این دوکسا را راجر اسکروتن دیده بود:

«چه کسی به یاد دارد که هزاران دانشجوی ایرانی در دانشگاه‌های غربی مشتاقانه مزخرفات مد‌شدهٔ مارکسیستی را در آغوش کشیدند؟ مدی که توسط ‹رادیکال‌های روی مبل راحتی نشسته› به آن‌ها ارائه می‌شد و به شکل‌گیری کمپین شورش و دروغی انجامید که منجر به سقوط شاه شد… درست است، شاه حاکم مطلق بود ولی حاکمیت مطلق ‏با حکومت ستمگرانه یکی نیست. حاکم مطلق ممکن است مجلس نمایندگان، دستگاه قضای مستقل و حتی مطبوعات آزاد و دانشگاه خودمختار را هدایت کند، چنان‌که شاه تلاش داشت این کار را بکند. شاه به حاکمیت مطلق خود به‌عنوان وسیله‌ای برای خلق و محافظت از چنین نهادهایی می‌نگریست. چرا هیچ‌یک از عالمان سیاسی غربی به خود زحمت نداد به این نکته اشاره کند، یا نظریه‌ای که به ما می‌گوید نباید تنها فرآیند دموکراتیک شدن را مهم قلمداد کرد، بلکه نهادهای محدودکننده و نیابتی که می‌توانند بدون دموکراسی هم پا بگیرند نیز مهم هستند. چرا کسی در آن زمان به ما سفارش نکرد سیستم سیاسی ایران را با عراق و سوریه مقایسه کنیم؟»

داروین صبوری
جامعه‌شناس
ــــــــــــــــــــــ
@C_B_SHAHZADEH

♈️ عشق است این کنسرت

❇️ شرم است کنسرت شجریان

سیرک میدان شهیاد شجریان ، آخرین مضحکه رژیم بر پایان (خود)جمهوری اسلامی است.

هرگز جنایات سیاه رژیم تروریست و کودک کش جمهوری اسلامی ، با ادای جشن و کنسرت سفید نخواهد شد حتی اگر خامنه ای دو دستماله برقصد.

شاید در سیرک جمعه ، شاهد ظهور امام زمان نوظهور باشید.
وقاحت و بیشرمی در ایدیولوژی اسلامی ، زمان و مکان نمی شناسد حتی در میدان شهیاد .

اما اگر در این کنسرت آیت الله ها ، بندری هم برقصند اسلام آنها دمکراتیک نخواهد بود.
و هرگز ملت ایران از خیزش مهسا و جنایات جمهوری آخوندی غافل نخواهد شد.


#رضاشاهـروحتـشاد

#این آخرین نبرده ـپهلوی بر می گرده

نفرین بر دروغ و فریب نیرنگ

✍ سرباز ایران