🛑سرلشکر‌ منوچهر خسروداد هنگام اعدام گفت من در اینجا ارشد هستم، خودم حکم تیر را صادر میکنم.


@C_B_SHAHZADEH

واشینگتن‌پست :

احتمال حمله دوباره به ایران

روزنامه واشتینگتن پست نوشت ،با توجه به تداوم فعالیت‌های بی‌ثبات‌کننده جمهوری اسلامی، به‌ویژه سرسختی تهران در موضوع برنامه هسته‌ای، احتمال دارد دولت دونالد ترامپ بار دیگر گزینه حمله نظامی را برای مهار تهدیدهای حکومت ایران در دستور کار قرار دهد.
@C_B_SHAHZADEH

نظر علی اقا کریمی در مورد همایون کنسرت شجریان...

@C_B_SHAHZADEH

همایون از ذوقش خواهرشو گذاشته ترک موتور دوتایی رفتن دور میدون آزادی برای آمادگی قبل از اجرا شب جمعه :)

حالا من کار ندارم
هرکی دوست داره بره
به منم ربطی نداره
ولی چه مقاله های سراسر عشق و حالی بنویسن بچه های BBC فارسی و نیویورک تایمز و نایاک فردای کنسرت
@C_B_SHAHZADEH

کارنامه مافیای اطلاعاتی و ضد امنیتی اسهال طلبان در این چند روز

@C_B_SHAHZADEH

ما یک روایت منصفانه به تاریخ ایران بدهکاریم

محمدرضاشاه پهلوی پس از خروج از ایران در گفت‌و‌گویی تلویزیونی از حسرت خود در باب گذشته و آینده سخن می‌گوید. او اعتقاد دارد که اعطای فضای باز سیاسی زمان‌بندی مناسبی نداشت. می‌شد این پروژه را چندسال زودتر یا چند سالی دیرتر به سرانجام رسانید. او که تجربهٔ فضای باز سیاسی در دههٔ ۲۰ را در چنته داشت، می‌دانست که عملاً دهان تمام بدیل‌های منتظر در پشت دروازه‌های سیاست حاکم در ایران، بوی سیر ارتجاع و  پیاز سیاهی می‌دهند.

اینکه حتی نمی‌توان از یک جریان مخالف در دوران پهلوی نام برد که عملاً خاستگاه امر مدرن را به تبلیغ نشسته باشد، جالب نیست؟ کدام‌یک از آن‌ها در پس مبارزات مسلحانهٔ خود دنبال چیزی بودند که امروز به بار ننشسته باشد؟ حزب توده؟ پیکار؟ چریک‌های فدایی؟ مجاهدین؟ جبههٔ ملی؟ بچه‌مسلمان‌های حسینیهٔ ارشاد؟

زبان روایت‌گری در فرهنگ ایرانی نه‌تنها در شعر و حماسه و عرفان دچار افسانه‌‌سازی است که روایت‌های سیاسی ما نیز در آغوش افسانه‌‌ها جا خوش کرده‌اند. این را راجر اسکروتن، فیلسوف سیاسی به خوبی فهمید. او در مقالهٔ «به یاد ایران» می‌نویسد:

«روشنفکران غربی مدام این افسانه که شاه ایران مسئول انقلاب است را تکرار کردند، درحالی‌که مارکسیست‌ها نقشهٔ این انقلاب را از سی‌سال قبل از آن ریخته بودند.»

اسکروتن فیلسوف ریزبینی بود. این افسانه‌های سیاسی دامان شاه را نیز گرفته بودند. همان‌طور که بعد از انقلاب، جماعتی پشیمان از شوری شوربای خود مدام زمزمه می‌کردند که اشتباه شاه این بود که شاپور بختیار را دیر به میدان آورد. اما اینگونه نبود؛ او هر زمان که درب‌های سیاست را به روی آلترناتیوهای معرفتی خود باز می‌کرد، ائتلاف سیر و پیاز از جنازهٔ او رد می‌شد. گیرم کمی زود یا اندکی دیرتر.

رفیق کمونیست تاریخ‌نویس ما، یرواند آبراهامیان در کتاب ایران بین دو‌ انقلاب با اشاره به گزارش «خبرنگاری اروپایی» عقیده دارد که ارتش شاهنشاهی با هلیکوپترهای جنگی، مردم جنوب شهر را لت و پار کرده و کوهی از جنازه‌ بر جای گذاشته است! او و رفقایش در افسانه‌سازی و شهیدسازی، در دست‌و‌پاکردن آمار برای خبرنگاران غربی، ید طولایی دارند. آن‌ها هیچ‌گاه به ساحت تاریخ شهروندی مخابره نکردند که رژیم پهلوی ارتش را برای کنترل اوضاع به خیابان آورد، چون که اصلاً پلیس ضدشورش نداشت.

انقلاب ۵۷، پیروزی ایدهٔ پهلوی بود. این تنها سلسله‌ای در تاریخ ایران است که با شکست سیاسی، به پیروزی دست یافت. مهم‌ترین وظیفهٔ تاریخی در نزد پهلوی، بدل‌ساختن ما از امت به ملت بود، تولد مفهوم «مردم». مردم کسانی هستند که می‌توانند برای آیندهٔ سیاسی خود تصمیم بگیرند. «نمی‌خواهید؟ می‌روم.»

برخی مدام در نوشته‌های خود تکرار می‌کنند که آن جملهٔ «صدای انقلاب شما را شنیدم» اشتباهی تاریخی از جانب شاه و مشاوران او بود. من اما اینچنین باور ندارم؛ این جمله در تمام عمر تاریخ سیاسی-اجتماعی ما بی‌سابقه است. جایی‌ است که مفهوم «ملت» به ظهور می‌رسد و امروز به تجربه دریافتیم که گوش شنوایی برای این صداها وجود ندارد. کسی به شما نمی‌گوید صدای‌تان را شنیدیم، هرچند که این‌چنین گوش‌خراش و عیان باشد.

ما یک روایت منصفانه به تاریخ بدهکاریم. تاریخ معاصر ما با تار سیبیل‌های زرد چپ‌های مُصِر در نفهمیدن نوشته شد. این تاریخ آنقدر دچار افسانه و دوکسا گشته است که بدون تجربه‌های نوین اجتماعی، بدون محک‌خوردن‌های اینگونهٔ تاریخی، قابلیت حذف و راستی‌آزمایی به خود نمی‌دید. این دوکسا را راجر اسکروتن دیده بود:

«چه کسی به یاد دارد که هزاران دانشجوی ایرانی در دانشگاه‌های غربی مشتاقانه مزخرفات مد‌شدهٔ مارکسیستی را در آغوش کشیدند؟ مدی که توسط ‹رادیکال‌های روی مبل راحتی نشسته› به آن‌ها ارائه می‌شد و به شکل‌گیری کمپین شورش و دروغی انجامید که منجر به سقوط شاه شد… درست است، شاه حاکم مطلق بود ولی حاکمیت مطلق ‏با حکومت ستمگرانه یکی نیست. حاکم مطلق ممکن است مجلس نمایندگان، دستگاه قضای مستقل و حتی مطبوعات آزاد و دانشگاه خودمختار را هدایت کند، چنان‌که شاه تلاش داشت این کار را بکند. شاه به حاکمیت مطلق خود به‌عنوان وسیله‌ای برای خلق و محافظت از چنین نهادهایی می‌نگریست. چرا هیچ‌یک از عالمان سیاسی غربی به خود زحمت نداد به این نکته اشاره کند، یا نظریه‌ای که به ما می‌گوید نباید تنها فرآیند دموکراتیک شدن را مهم قلمداد کرد، بلکه نهادهای محدودکننده و نیابتی که می‌توانند بدون دموکراسی هم پا بگیرند نیز مهم هستند. چرا کسی در آن زمان به ما سفارش نکرد سیستم سیاسی ایران را با عراق و سوریه مقایسه کنیم؟»

داروین صبوری
جامعه‌شناس
ــــــــــــــــــــــ
@C_B_SHAHZADEH

♈️ عشق است این کنسرت

❇️ شرم است کنسرت شجریان

سیرک میدان شهیاد شجریان ، آخرین مضحکه رژیم بر پایان (خود)جمهوری اسلامی است.

هرگز جنایات سیاه رژیم تروریست و کودک کش جمهوری اسلامی ، با ادای جشن و کنسرت سفید نخواهد شد حتی اگر خامنه ای دو دستماله برقصد.

شاید در سیرک جمعه ، شاهد ظهور امام زمان نوظهور باشید.
وقاحت و بیشرمی در ایدیولوژی اسلامی ، زمان و مکان نمی شناسد حتی در میدان شهیاد .

اما اگر در این کنسرت آیت الله ها ، بندری هم برقصند اسلام آنها دمکراتیک نخواهد بود.
و هرگز ملت ایران از خیزش مهسا و جنایات جمهوری آخوندی غافل نخواهد شد.


#رضاشاهـروحتـشاد

#این آخرین نبرده ـپهلوی بر می گرده

نفرین بر دروغ و فریب نیرنگ

✍ سرباز ایران

نجات بهرامی، تحلیلگر سیاسی و کارشناس آموزش، و سپیده صفاریان، موسس مدرسه غیرانتفاعی آرتین:

چشم‌انداز نظام آموزشی ایران در دوران گذار را بررسی کردند.

آنها به این پرسش پرداختند که آیا تفکیک جنسیتی مدارس، به‌عنوان یکی از نمادهای ایدئولوژیک نظام آموزشی جمهوری اسلامی، در ایران آزاد آینده ادامه خواهد یافت یا پایان می‌گیرد.

این گفت‌وگو بخشی از سلسله برنامه‌های ویژه درباره «دوران گذار» است که به بررسی سرنوشت نهادهای مختلف در فردای پس از جمهوری اسلامی می‌پردازد.
@C_B_SHAHZADEH