کمپین بازگشت شاهزاده

ترامپ و «همکاری با ایران» ؛ جمله‌ای قدیمی در لباسی تازه

✍ ‌مهدی نوذر

امروز رسانه‌های داخلی با شور و هیجان خاصی سخنی از دونالد ترامپ را برجسته کرده‌اند؛ اینکه او گفته است «به دنبال همکاری با ایران» است. اما این جمله نه یک تحول تاریخی است و نه نشانه‌ای از تغییر رویکرد واشنگتن. این عین جملاتی است که ترامپ پیش از این نیز بارها بر زبان آورده بود؛ درست در همان روزهایی که سخت‌ترین فشارها را علیه تهران اعمال می‌کرد.

واقعیت این است که سیاست ترامپ در قبال ایران بر پایه دو ستون همزمان بنا شده بود: فشار حداکثری و درِ نیمه‌باز مذاکره. او در اردیبهشت ۱۳۹۷ با خروج از برجام، تحریم‌های فلج‌کننده‌ای را بازگرداند، صادرات نفت ایران را به کمترین میزان تاریخی رساند و بسیاری از نهادهای اقتصادی ایران را هدف قرار داد. با این حال، بارها در سخنرانی‌ها و مصاحبه‌هایش گفت که «آماده گفت‌وگو» است و حتی شماره تماس کاخ سفید را از طریق واسطه‌ها برای تهران فرستاد.

در خرداد ۱۳۹۸، درست یک روز قبل از لغو حمله نظامی به ایران پس از سرنگونی پهپاد آمریکایی، دوباره گفت: «ما دنبال جنگ نیستیم، آماده همکاری هستیم». اما این «همکاری» همیشه در چارچوب تسلیم سیاسی و عقب‌نشینی تهران از برنامه موشکی و نفوذ منطقه‌ای تعریف می‌شد؛ نه رابطه‌ای برابر.

این همان الگوست که اکنون نیز تکرار می‌شود. وقتی ترامپ دوباره از «همکاری با ایران» سخن می‌گوید، نباید آن را نشانه‌ی تمایل به صلح تعبیر کرد؛ بلکه ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به فشارهای بعدی است. او با این تاکتیک هم چهره‌ای «مصلح» به خود می‌گیرد و هم مسیر فشار و معامله را باز می‌گذارد.

افزون بر این، تجربه نشان داده است که این جملات نه خطاب به تهران، بلکه بیشتر پیامی به افکار عمومی آمریکا و متحدان غربی است؛ پیامی مبنی بر اینکه واشنگتن «درِ مذاکره را نبسته» و هرگونه تشدید تنش، تقصیر ایران است.

در نتیجه، جمله‌ی «ترامپ خواهان همکاری با ایران است» اگر بدون این زمینه تاریخی تحلیل شود، گمراه‌کننده خواهد بود. این جمله بخشی از یک بازی قدیمی دیپلماسی آمریکایی است: فشار حداکثری با چهره‌ای لبخند‌زن.

فراموش نکنیم ترامپ روز قبل از حمله به تاسیسات هسته‌ای از درهای باز مذاکره و همکاری سخن گفته بود ولی با تسلیم محض جمهوری اسلامی !
https://t.me/C_B_SHAHZADEH/209396