وال‌استریت ژورنال در تحلیلی از ست ام. سیگل نوشت: قبل از انقلاب ۵۷، ایران یکی از پیشرفته‌ترین سیستم‌های مدیریت آب خاورمیانه را داشت؛ کشاورزی برنامه‌ریزی‌شده بر پایه آب، لوله‌کشی کم‌نشتی در شهرهای بزرگ، و حتی کارخانه‌های نمک‌زدایی که با همکاری مهندسان ایرانی و اسرائیلی ساخته شده بود.

اما با روی کار آمدن جمهوری اسلامی، خصومت ایدئولوژیک با اسرائیل تمام این همکاری‌ها را قطع کرد و ایران را از فناوری‌هایی محروم کرد که امروز اسرائیل با آن‌ها یکی از موفق‌ترین کشورهای جهان در مدیریت آب شده است.

در همین تحلیل به سخنان اخیر مسعود پزشکیان اشاره می‌شود که هشدار داده بود:
«اگر تا اواخر آبان باران نبارد، تهران جیره‌بندی می‌شود؛ اگر بازهم باران نیاید، ممکن است مجبور به تخلیه تهران شویم.»
سیگل می‌گوید مقصر این وضعیت روشن است: قطع رابطه با علمی‌ترین شریک ایران در حوزه آب، یعنی اسرائیل.

او یادآوری می‌کند که دهه ۶۰ میلادی، مهندسان اسرائیلی برای ساخت زیرساخت‌های آبی مدرن به ایران آمده بودند؛ دو کشوری با اقلیم خشک و جمعیت رو به رشد. اما یکی راه توسعه را ادامه داد، و دیگری زیرساخت‌های خودش را زیر پای ایدئولوژی نابود کرد.