‍‍ آذرگان

به هر ماه زین زادگاه  کهن
بپا بود جشنی به هر انجمن

یکی جشن آتش  در ایرانزمین
نشان است از ماه  آذر  چنین

رسد چون برین ماه  نُه  روزگاه
در آنگه شود روز  همنام  ماه

بنابر ره و رسم پیشینگان
تو این روز را  ایزدآذر  بخوان

همان ایزدی کو اهورای ماست
نگهدار آتش  و آتش سراست

که آتش چنین  مام  گیتی  بزاد
نه ابر  و نه خاک و نه باران و باد

نهادش نماد فروزندگی ست
که روشن از آن چهره ی  زندگی ست

چو آتش  بدی را ز دلها ستُرد
اوستا هم آتَر ورا برشمرد

چو آتَر بگویی  همان آذر است
که نزد نیاکان  چنان گوهر است

کنون هم به  آتش  نیایش کنند
جهان آفرین را ستایش کنند

درین ماه آذر بسی  مردمان
نگهبان آتش  ز پیر و جوان

ز آتشکده شعله ور شانه ای
کشانند تا بام  هر خانه ای

بر آن بام ها پایکوبی کنند
ز اندیشه ها  خاکروبی  کنند

گُلی آتشین را به رسم  کهن
بشادی بکارند بر  پیرهن

در آتشکده  سفره ها گسترند
وز آن  سفره ها  نان  میهن خورند

چو آذر  دگر هیچ نامد پدید 
از آنروز  کآتش  جهان  آفرید

نیایش بر آتش  در ایران  سزاست
نگهبانی از آتش آئین ماست

به ایران چو این ویژه شد جاودان
جهان هم ز ایران گرفت این نشان

چو ایران  فلک هیچ مادر  نزاد
چو ایران نباشد جهان هم مباد

آذر

@azar_massoud