#فوری
خب نقش جمهوری اسلامی در حادثه پایگاه هوایی
راف فیرفورد (RAF Fairford)هم کاملا تایید شد!

اظهارات اندی برنهام، نخست‌‌وزیر بریتانیا دربارهٔ نقش داشتنِ مستقیمِ جمهوری اسلامی در حادثهٔ پایگاهِ هوایی راف فیرفورد که کانونِ استقرارِ بمب‌افکن‌های استراتژیکِ سنگینِ آمریکا در انگلستان اس آخرین قطعه از پازلِ ورودِ رسمیِ رژیم به پرونده تهدید بین‌المللی است.

همپوشانی این خبر با اخبارِ چند ساعتِ گذشته حادثهٔ پروازِ اماراتی FZ1073 و اولتیماتومِ محسن رضایی بسیار بالاست.

وقتی نخست‌وزیرِ بریتانیا رسماً فاکتورِ دخالتِ رژیم در یک پایگاهِ نظامیِ کلیدی را روی میز می‌گذارد، بندِ ۵ پیمانِ ناتو و پروتکل‌های دفاعِ مشترکِ واشنگتن-لندن به حرکت درمی‌آیند.

این ادعا دیگر یک گمانه‌زنیِ رسانه‌ای نیست؛ این حقوقی‌سازیِ پیامدهای نظامی و اعطای مشروعیتِ کامل به ائتلاف برای پاک‌سازیِ ماشینِ ترور و مرکزِ فرماندهی در تهران است.

#جاویدشاه

Ramin Fallah

@C_B_SHAHZADEH

#فوری
وزن حقوقیِ اعلام رسمی در نظام بریتانیا بسیار بالاست
اگر قرار بود بریتانیا پاسخی نظامی یا قاطع ندهد، نخست‌وزیر (اندی برنهام) می‌توانست طبق پروتکل‌های محافظه‌کارانهٔ کلاسیک لندن از عباراتی مانند «تحقیقات همچنان ادامه دارد» یا «هنوز برای انگشت اتهام دراز کردن زود است» استفاده کند تا برای خود زمان و فضای عقب‌نشینی بخرد.

اما زمانی که شخص نخست‌وزیر رسماً و در برابر افکار عمومی و پارلمان، نام جمهوری اسلامی را به‌عنوان آمر یا عامل حمله به یک پایگاه نظامی کلیدی مطرح می‌کند مسئله ابعاد جدیدی پیدا می‌کند:

افکار عمومی و حاکمیت:

افکار عمومی بریتانیا و نهادهای امنیتی-نظامی بعد از تایید نقش داشتن جمهوری اسلامی در این حادثه، اعادهٔ اعتبار و پاسخ متقابل را طلب می‌کنند.

ماشین حقوقی پیمان‌ها:

متغیرهای امنیت ملی، پروتکل‌های دفاع مشترک واشنگتن-لندن و مکانیزم‌های بند ۵ ناتو از حالت بالقوه به بالفعل نزدیک می‌شوند.

پنهان‌سازی یا کتمان نقش رژیم در چنین ابعادی برای نخست‌وزیر بریتانیا غیرممکن بود، چرا که پنهان‌کاری نشان‌دهندهٔ ضعف حاکمیت تلقی می‌شد.

تأیید رسمی این نقش، دقیقاً گامِ پیش‌نیاز برای «کسب مشروعیتِ اقدام متقابل» است. برنهام با افشای شواهد، افکار عمومی را برای پاسخ سخت آماده کرده تا هم پاسخ به تجاوز را مشروعیت ببخشد و هم رهبریِ خود را در پوشش یک تصمیم‌گیر قاطع و قهرمانِ دفاع از امنیت ملی تثبیت کند.

نتیجه‌گیری:

تأیید نقش رژیم توسط برنهام یک موضع‌گیری تشریفاتی نیست؛ بلکه نقطهٔ آغازِ پوششِ حقوقی و سیاسی برای واکنشی است که مقدماتِ عملیاتیِ آن پیش‌تر با در اختیار گذاشتن پایگاه‌های هوایی فراهم شده بود.

ضمنا این تصور که بریتانیا تازه می‌خواهد تصمیم بگیرد وارد اقدام عملی شود، نادیده گرفتن فکت‌های روی زمین است.

موافقت لندن با استقرار و برخاستن بمب‌افکن‌های استراتژیک سنگین آمریکا از خاک بریتانیا (پایگاه RAF Fairford)، خودِ «اقدام عملی و مشارکت در لجستیک جنگ» بود.

اساساً هدف خرابکاری قرار گرفتن این پایگاه توسط رژیم، واکنش به همین نقش‌آفرینیِ فعال بریتانیا در ائتلاف بوده است.

#جاویدشاه x.com/Osint613/statu…


تکمیلی
@C_B_SHAHZADEH