👤 Ramin Fallah (@raminfallahh)
#فوری
این توییتِ بلافاصلهٔ تروریست محسن رضایی بعد
از حادثه پرواز فلای‌دبی دقیقاً همان قطعهٔ گمشدهٔ
پازل است که سناریو را به یک حرکت تروریستی با
هدف ارسال پیامِ امنیتی-خونینِ صریح به ابوظبی
تبدیل می‌کند


اینکه هواپیما متعلق به فلای‌دبی (پرچمِ رسمیِ امارات) است اما بدنهٔ مسافرانش شهروندانِ اسرائیلی هستند، یعنی طراحانِ این سناریوی احتمالی با یک تیر دو نشانِ استراتژیک را نشانه رفته بودند:


ضربه به اسرائیل و خلقِ یک فاجعهٔ انسانیِ بی‌سابقه برای فشار بر افکار عمومیِ تل‌آویو.


تحقیر و مجازاتِ امارات بابت سفر نتانیاهو و جلسه‌ای که با سران کشورهای عرب برگزار شد


وقتی محسن رضایی علناً امارات را مخاطب قرار می‌دهد و می‌گوید «میزبانی از اسرائیل پیامدهای خوبی نخواهد داشت... از جنگِ آخر درس بگیرید»، در واقع در حال ارائهٔ پیوستِ رسانه‌ای و تهدیدآمیز به همین رخدادِ امروز است.


این موضع‌گیری نشان می‌دهد که تهران از سفرِ محرمانهٔ نتانیاهو به امارات و نشستِ او با رهبرانِ عرب به‌شدت خشمگین و هراسان است.


حادثهٔ FZ1073 نه یک اتفاقِ خودسرانه، بلکه به احتمال بسیار بالا خط‌ونشانِ عملیاتیِ رژیم برای ابوظبی بوده تا به آن‌ها بفهماند هزینهٔ میزبانی از نتانیاهو و تعمیقِ آبراهام، ناامن شدنِ پروازهای دبی-تل‌آویو است.


احتمالا رژیم سعی کرد با هدف قرار دادنِ این پرواز، معاهدهٔ امارات و اسرائیل را غرق در خون کند؛ اما شکستِ این پروژه، امارات را بیش از پیش به سمتِ آغوشِ ائتلاف و تثبیتِ فرمولِ حذفِ کاملِ تهدید سوق خواهد داد.


#جاویدشاه


#فوری
گزارش حادثه پرواز FZ1073 فلای‌دبی کاملاً روشن
و پر از نکات بارز امنیتی است؛ اما آنچه که به عنوان
یک فکت بر جای مانده مسئلهٔ نجاتِ معجزه‌آسا است


دو حادثه شوم اما با پایانی معجزه‌وار
گوش زخمی ترامپ و بال زخمی هواپیما


گاهی در تاریخِ یک اتفاق ناگهانی، مسیرِ آیندهٔ را
در یک ثانیه تغییر داده و نتیجه بازی تغییر کرده


همان‌گونه که نفوذِ چند میلی‌متریِ گلوله به گوشِ دونالد ترامپ در پنسیلوانیا، سناریوی از پیش‌نوشته‌شدهٔ گلوبالیسم را در یک پلک‌زدن خنثی کرد و مسیرِ تاریخ را چرخاند، حادثهٔ پرواز FZ1073 فلای‌دبی نیز دقیقاً رخ‌دادنِ معجزه‌ای در همین تراز بود.


سقوط یا ربایش پرواز با بیش از ۱۵۰ مسافرِ اسرائیلی در لبهٔ مواجههٔ نهایی، جرقه‌ای بود که می‌توانست معادلات بازی را تغییر دهد.


خنثی‌شدنِ این حادثه در فاصلهٔ چند هزار فوتی از زمین، چیزی شبیه به همان معجزهٔ پنسیلوانیا بود:


اتفاقی که باید می‌افتاد و هندسهٔ قدرت را دستخوشِ زلزله می‌کرد، به شکلی تصادفی و با مداخلاتِ لحظه‌ایِ انسانی عقیم ماند.


اگر از زاویهٔ سایه‌روشن‌های جنگِ امنیتی به این رویداد بنگریم، سناریوی پشتِ پرده را می‌توان این‌گونه کادربندی کرد:


در لحظاتی که ائتلاف، تمامِ اهرم‌های نظامی و اقتصادی رژیم را قفل کرده، روی آوردن گلوبالیسم به پروژه‌های ترورهای پیچیده از طریقِ شبکه‌های ارواح و پیمانکارانِ ترور، تنهای راهِ ایجادِ شوکِ محاسباتی است؛


سناریویی که هدفش وارد کردنِ یک ضربهٔ هولناک به افکارِ عمومیِ آمریکا و اسرائیل است، بدونِ آنکه ردّپای ساختاری یا سندِ مستقیمی از آمریتِ گلوبالیسم بر جای بماند.


در این فرضیه، کمک خلبانی که انگیزهٔ انتحاری یا وابستگی‌های ایدئولوژیک/تکفیری داشته، همان مهرهٔ بوکمارک‌شده‌ای بوده است که برای چنین روزِ مبادایی حفظ شده بود.


هدف، نهایی‌سازیِ یک شوکِ استراتژیک بود؛


خواه از طریقِ کوبیدنِ هواپیما به زمین و خلقِ یک ۱۱ سپتامبرِ منطقه‌ای، و خواه تلاش برای هدایتِ هواپیما به سمتِ ایران جهتِ گروگان سنگینِ سیاسی.


شکستِ سناریو در ثانیهٔ نود:


تمامِ محاسباتِ این پروژه تا لحظهٔ ورود به کابین و مجروح‌کردنِ کاپیتان طبقِ نقشه پیش رفت؛


اما آنچه ریاضیاتِ این ترور را به هم ریخت، ورودِ عنصرِ تصادفِ محض بود. حضورِ خلبانانِ غیرموظف در میانِ مسافران و واکنشِ لحظه‌ایِ کادر و مسافران، دقیقاً همان چرخشِ میلی‌متریِ سر بود که مانع از اصابتِ تیرِ خلاص به ترامپ شد.


نتیجه‌گیری


فارغ از نتیجه تحقیقات یک حقیقتِ غیرقابل‌انکار بر جای می‌‌ماند: تاریخِ خاورمیانه در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ از روی یک گسلِ عظیم رد شد.


خنثی‌شدنِ این حادثه، فرصتِ بازی با کارتِ فاجعه را از گلوبالیسم گرفت و ائتلاف و ملتِ ایران را در همان مسیرِ قطعیِ پیشین یعنی سقوط کامل جمهوری اسلامی باقی گذاشت


#جاویدشاه

@C_B_SHAHZADEH