کمپین بازگشت شاهزاده

این‌ها هفت نشانه هستند ازینکه حکومت ما در واقع یک حکومت نیست، تیمی از اوباش است. وقتی ساختار حاکمیتی کشوری طوری بود که حاکمان این هفت خصوصیت را داشتند می‌شود گفت آن کشور رو به زوال و نابودی است:

۱- در دوران تسلط اوباش،همه «حرف‌ها»و بحث‌ها دچار بی‌زمانی و بی‌مکانی هستند، مثلا طوری درباره چیزی که صرفا چهارده قرن پیش موضوعیت داشته صحبت می‌کنند انگار مسئله همین امروز است، و مسئله فردا هم خواهد بود!در حرف‌ها و بحث‌ها، گذشته و حال و آینده و نسبت این‌ها تعریفی ندارند. و همزمان همه «اعمال» فقط متمرکز بر حال و سپری کردن امورات روزمره‌ هستند!نه تحلیلی از گذشته وجود دارد، نه برنامه‌ریزی برای آینده.برای اوباش،اینکه «امروز هم گذشت و کسی نتوانست مانع‌مان شود» یعنی پیروزی.این بی‌قیدی به گذشته و آینده و روزمره‌گرایی نیهیلیستی که در عملکرد وجود دارد، تا آنجا پیش میرود که گروه حتی مصلحت دراز مدت خودش را هم نادیده می‌گیرد!

۲- تیم اوباش در هیچ چیز کفایت ندارد جز خشونت.پس حتی جایی که اعمال خشونت نفعی برایش نداشته باشد هم، از تنها کاری که بلد است استفاده می‌کند تا همواره نمایانده شود که کاری بلد است!مردم به اشتباه دنبال انگیزه اعمال خشونت می‌گردند،غافل ازینکه کسی که فقط یک کار بلد است،همان یک کار را انجام خواهد داد، به هر دلیلی. خشونت برای اوباش یک انتخاب نیست، یک ضرورت هویتی است.خیلی فرق ندارد طرف مقابلش چه حرفی دارد،یا شرایط پیچیده هست یا نیست.

۳- اوباش نمی‌توانند سطح فکری و فرهنگی‌ خودشان را به سطح میانگین جامعه برسانند،پس تلاش می‌کنند سطح جامعه به سطح آن‌ها تنزل کند. از همین جهت،سفله‌پروری،معتبرسازی گدایان توجه، مهم جلوه دادن ابلهان، اهداء همه تریبون‌ها و‌ منابر به سفیهان و به ابتذال کشاندن همه‌چیز حتی خدا، از خصوصیات تسلط اوباش است.هرچیزی که نشان دهد جامعه در خودش نخبگانی دارد یا پتانسیل پرورش نخبگانی را دارد، که میتوانند نمره تمدنی جامعه را بالاتر ببرند، سرکوب می‌شود.

۴- اوباش از مردم متنفرند. از ایمانی که دارند، و از ایمانی که ندارند، متنفرند.از انتخاب‌هایی که می‌کنند و نمی‌کنند متنفرند.از سبکی که دارند و ندارند متنفرند.برخلاف پروپاگاندا و تبلیغات،با نوع خاصی از ایمان و انتخاب و سبک مشکل ندارند (بضاعت نرم‌افزاری ندارند که مشی مشخصی داشته باشند). بلکه با هرچیزی که از جانب مردم باشد مشکل دارند. هیچ‌کس تا وقتی جزیی از مردم است، نمی‌تواند با رعایت قواعدشان از سایه تنفرشان رها شود.

۵- اوباش ترجیح می‌دهند مردم از روی ترس برای قدرت‌شان اعتبار قائل باشند، تا اینکه آن‌ها را لایق قدرتی که دارند بدانند. آن‌ها از تماشای جادویی که قدرت به نمایش می‌گذارد بیشتر لذت می‌برند تا نمایش اثبات لیاقت و کفایت‌شان در جمع. از همین جهت حتی حکومت حزب نازی هم حکومت اوباش نبود. نازی‌ها حقیقتا می‌خواستند پروپاگاندایی که میسازند افکار عمومی را شکل دهد. اما اوباش ازینکه پروپاگاندایی که ساخته‌اند کار نمی‌کند اما مردم مجبورند آن را جدی بگیرند هم احساس رضایت می‌کنند. حجاج بن یوسف ازینکه می‌دید علیرغم میل باطنی، خلافتش را تأیید می‌کنند بیشتر خرسند می‌شد تا اینکه با صداقت این کار را می‌کردند. چون می‌دانست آنکه صداقت دارد احمق است که تأیید کرده. احمق‌ها برایش مهم نبودند. دوست داشت آن‌هایی که می‌فهمند و عاقلند «مجبور» باشند تأیید کنند.

۶- اوباش از آنجایی که مصرف‌کننده و تهی‌کننده و تباه کننده‌اند، نیروهایی که زاینده هستند را به عنوان دشمن لحاظ می‌کنند. کسی که همه‌چیز را تمام می‌کند، از کسی که آغازهای دوباره میسازد منزجر است. افسانه‌سازان قدیم این را فهمیده بودند و در داستان‌هایشان کاراکتر مسلط و ستمگر، توسط کابوس نوزادان در ناآرامی بود و دستور قتل آن‌ها را می‌داد. اینکه اوباش اینقدر با تولیدکنندگان محتوا ستیز دارند دلیلی جز این ندارد که می‌خواهند هیچ‌ محتوایی نباشد و این تولیدکنندگان کاری می‌کنند که باشد. اینکه حتی با فعالان محیط زیست هم ستیز دارند دلیلی جز این ندارد که می‌خواهند طبیعت تمام شود و محیط‌بان و فعالان، فعالند که طبیعت باز هم ادامه پیدا کند. اوباش فقط ادامه داشتن خودشان را مشروع می‌دانند.

۷- اوباش غیرقابل اصلاحند، و این غیرقابل اصلاح بودن اتفاقی نیست که بر آن‌ها حادث شده باشد. آگاهانه می‌خواهند غیرقابل اصلاح باشند، تا اوباش بمانند. مثل شاهی که از محکوم به اعدام می‌خواهد سعی‌اش را برای متقاعد کردن دیگران بکند که بی‌گناه است اما تصمیم نهایی‌اش اعدام قطعی است، هدفی جزء تماشای رنج‌های پایانی محکوم ندارد، اوباش هم دوست دارند ببینند مردم در تلاشند تا نظر گروه‌شان را تغییر دهند، ولی نتیجه نهایی همانی شود که از قبل می‌خواستند باشد!

✍️اريك

@c_b_shahzadeh

13.1K views17:10