Count Down®

‍ 💢 چه شد که از نخستین روزهای پس از شورش 57 موج بیکاری به سراغ مردم آمد ومردم را با تهی دستی و بی کاری روبه رو کرد ؟
«قانون حفاظت و توسعه صنایع ایران» در تیرماه ۱۳۵۸، یعنی پنج ماه پس از «پیروزی انقلاب»! در «شورای انقلاب» تصویب شد. برپایه ماده دوم این قانون، «صنایع و معادن بزرگی که صاحبان آن از طریق روابط غیرقانونی با رژیم گذشته !!!، استفاده نامشروع از امکانات و تضییع حقوق عمومی به ثروت‌های کلان دست یافته‌اند» مصادره شدند و در اختیار دولت قرار گرفتند.
در پی این مصوبه شورای انقلاب (اواخر بهار ۱۳۵۸)، فهرستی متشکل از ۵۳ صاحب سرمایه و صنعت، تهیه و دارایی‌های آنها مصادره شد.
اتهام «استفاده نامشروع از امکانات و تضییع حقوق عمومی برای دستیابی به ثروت‌های کلان» صرفا یک ادعا بود و نه در هنگام مصادره و نه تا به امروز، در هیچ دادگاهی اثبات نشده است.
مصوبه شورای انقلاب هم‌چنین مدعی بود که مصادره‌ واحدهای تولیدی متعلق به بخش خصوصی با هدف «نجات صنعت و اقتصاد کشور»، «احیاء و اداره صحیح و توسعه» و «گسترش فعالیت‌های اقتصادی و ایجاد اشتغال» صورت می‌گیرد! اما متاسفانه هیچ‌یک از کارخانه‌ها و واحدهای صنعتی بعد از مصادره دیگر نتوانستند کمر راست کنند. بیشتر این کارخانه‌ها که شماری از آنها در خاورمیانه نمونه بودند و در حوزه‌های کاری خود برند به شمار می‌رفتند به تدریج در سراشیب قهقرا قرار گرفتند و دیگر نتوانستند به سطح تولید و بهره‌وری پیش از انقلاب و دوره پیش از مصادره‌ها بازگردند.
نگاهی به زندگی و فعالیت سرمایه‌داران و صنعت‌گرانی که اموال‌شان توسط انقلابیون مصادره شد نشان می‌دهد که اغلب آنها انسان‌های خوشنام و ایران‌دوست و علاقمند به توسعه و ترقی کشورشان بودند. اما متاسفانه گفتمان مسلط چپ، هم در میان بخش غیرمذهبی و هم در میان بخش مذهبیِ جامعه جوزده ایران، آنها را «زالوصفت» و «سرمایه‌دار وابسته» و... معرفی می‌کرد.
بن مایه : دویچه وله
در گزارش های پیش رو به زندگی نامه و تلاشگری هر کدام از این تیره روزان کارآفرین میهن دوست می پردازم .
شورشی که با آتش زدن شروع شد و هنوز هم آتش بر جان و مال ایران می زند .

@PT_Ariamehr

attach 📎

6 views08:31