DorrTV شبکه جهانی دُرّ تی وی

🔴 چشم اندازهاى بحرانى

✍️ دياكو مرادى

جمهورى اسلامى، گذار از اومانيسم به ناسيوناليسم كاذب، و از سر گيرى پروژه ى حقوق ملى به جاى حقوق فردى را بدون دگرديسى بنادين مى بيند، چرا كه فرجام شناسى (teleology) ترامپ و نتان ياهو از جنگ، بر پايه هاى اشتباه محاسباتى جمهورى اسلامى تكيه دارد. با اين اوصاف، نمى توان به اين جمله بسنده كرد كه «تاريخ قانونمند است» و نظام جمهورى اسلامى، تابع يك الگوى عمومى "تك خطى" با مركزيت مردم است. در واقع آنچه كه ما آن را انگاره‌ى شخصيت پردازى اسطوره اى مى ناميم، از توان لازم براى تثبيت نيرو برخوردار نيست و اسطوره هاى موهومی همچون سردار عارف قاسم سليمانى، نزد مردم اساساً بى اعتبار است.

مردم از روايت راديكالى (radical narrative) تبعيت مى كنند كه در آن، آزادى و تحقق خودآگاهى، در زُمره ى فاعل و كارگزار عمل اجتماعى [شادى مردم پس از هلاكت قاسم سليمانى] محسوب مى شود. بنابراين، برخورد ايدئولوژى حزب اللهى، با واقعيت ها و بقاياى صورت بندى اجتماعى و سياسى ناموفق است، اين اشتباه، راه را براى محاسبات بهتر ايالات متحده و اسرائیل باز مى كند. جمهورى اسلامى بار ديگر تلاش مى كند از طريق دوپارگى، به تشديد هويت هاى طبقاتى دست يابد تا از داخل، نفس راحتى بکشد. به هيچ عنوان دور از تصور نيست كه در چنين برهه اى، گفتمان تجدد اسلامى (islamic modernity) ، براى از ميان بردن تمايزات ميان زن و مرد از لحاظ حقوق اجتماعى، شانس خود را امتحان كند. بار ديگر، محدوديت سياسى از انديشه هاى ليبراليستى كمتر مى شود و حسن روحانى اينگونه می پندارد كه دولت در مقابل فرد و جامعه، منفعل است.

فوكو اذعان دارد، استمرار وجوهات سياسى مُدرن، مرهون عملكرد نوين رژيم است كه از ضوابط و مقدّرات سياسى (political predetermination) برخوردار است، با اين همه، مركزيت به شكلى كه قدرت سياسى از مركز فراتر رفته و همه‌ى ايران را تحت سيطره خود بدهد، در سرازيرى افول قرار گرفته است. اصلاح طلبان نيز، با جداسازى سياست از ساير حوزه ها و طرح مسئله قدرت به عنوان امرى مستقل، زمينه‌ى گذار مردم به انتخابات را هموار مى كنند. نقطه ى عزيمت جمهورى اسلامى، جايگزينى روش شناسى (methodology) اى است كه استدلال هاى يگانه [تقدس گرايى از سردار دلها] را معتبر جلوه دهد، اينگونه مى كوشد تا پيكره ى سياسى خود را در مقابل اعتراضات داخلى ايزوله كند، مردم بى صبرانه به انتظار نشسته اند تا از جنگ جمهورى اسلامى و ايالات متحده، نهايت بهره را ببرند.

برداشت على خامنه اى از قدرت، مشروط و وابسته-استراتژيك و سازمانى است كه عموماً متكى به اصلاحات و تعابيرى فردگرايانه [ولايت فقيه] است، اما اين امكان وجود دارد كه قبل از انتخابات، ساختار قدرت، دست خوش تغييرات شگرفى شود. خامنه اى، به عنوان يك به ظاهر استراتژيست، اسطوره هاى عمل اخلاقى [سردار عارف] را بجاى قواعد بازى بكار مى برد تا شايد سقوط، اندكى به تأخير بيافتد! جمهورى اسلامى، در محورى از چرخش هاى پارادايمى قرار مى گيرد، در حالى كه از رويارويى با گستت مى هراسد. اتخاد رويكردهاى توصيفى-تحليلى به عنوان فهم جديد سياسى يا فنِ دولتمدارى (technique government oriented) نيز نمى تواند اشتباهات قبلى را مستور كند.

در استدلالى بديع تر، بحران چشم انداز تاريخى بيانگر شرايط است كه به زعم شدت يابى تضادها در شكل جامعه، و به رغم ظهور گرايشات اجتناب ناپذير به سوى گذارِ تغيير، اساساً نابسامان است. بحران تئورى و به دنبال آن نارسايى، وضعيت جنگى در جهت نابودى تأسيسات هسته اى توسط اسرائيل را شدت بخشيده است. اما بحران چشم انداز، عدم بديل روشن براى تغيير است، اين مسلم است كه نبايد به تصوير تئورى هاى موجود از آينده، تكيه كرد، اما رفع بحران تئورى، قطعاً موجب گشايش چشم انداز و بازشدن افق هاى تغيير مى شود، جمهورى اسلامى در «درجه ى صفر سياست» (policy zero order)، نه راه پس دارد و نه راه پيش! وضعيت جنگى، يك واقع گرايى سياسى (realistic political) است.

✅@DORRTV

22.1K views20:00