از پس ابرهای سست و سیاه
می درخشد ستاره‌ای بیدار
شب نمناک ژاله می‌بندد
روی انگشت‌های سبز بهار
دست پنهان آب سبز انگشت
باغ را گرم
برگ بافتن است
می‌دود روی دشت آهوی باد
گل شب در تب شکافتن است
سایه‌ها شرمناک خنده‌ی صبح
پای در شیب تپه‌های کبود
زیر چشم دریده ی خورشید
تن فرو می کشند نرم به رود
دشت تا دشت می تپد ز نسیم
اقیانوس پر تلاطم گل
پر زنان مرغکان
خواب آلود
جرعه ها می چشند از خم گل
کوه تا کوه زندگی باغ است
نوک هر ساقه چشمه سار شراب
....
منوچهر آتشی

#زن_زندگی_آزادی‌
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

می‌دانستم که نمی‌رسم
اما رفتم
تمام شب
تمام شب ..!

#هوشنگ_گلشیری

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

تداوم توزیع شب‌نامه‌ توسط آزادیخواهان
شماره ۱۲۰ یکشنبه، ششم فروردین ۱۴۰۲

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

🎼 به هر‌‌‌ شهر مزاری هست
هنرمند مردمی «دِی مهر»

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

🎼 بوی جوی مولیان
بنان و مرضیه
شعر: رودکی

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

بچه می کشید از شهامت می گید؟

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

اگر مي‌خواهيد بدانيد در كشوری توسعه مي‌آید يا نه، اصلا سراغ فناوری كارخانه و ابزاری كه استفاده مي‌كند نروید !

اينها را براحتی مي‌توان خريد يا دزديد يا كپی كرد؛
خيلی راحت مي‌توان نفت فروخت و همه اينها را وارد كرد، برای ديدن توسعه برويد در دبستانها ببينيد آنجا چگونه بچه ها را آموزش مي‌دهند.

مهم نيست چه چيزی آموزش مي‌دهند

بلكه ببينيد چگونه آموزش مي‌دهند اگر كودكان شما را پرسشگر، خلاق، صبور، نظم پذير، خطر پذير، دارای روحيه گفتگو و تعامل و دارای روحيه مشاركت جمعی و همكاری بار آورد
اينها، انسانها و شخصيت هايی خواهند شد كه مي‌توانند توسعه ايجاد كنند.

"داگلاس نورث "

+ اما در ج. اسلامی حقوق اسفند ۱۴۰۱ فرهنگیان هنوز به طور کامل پرداخت نشده است. در مدارس دخترانه گاز سمی می‌زنند. تعداد زیادی از دانش‌آموزان ترک تحصیل کرده‌اند. مدارس مناطق محروم کپری و فاقد امکانات است. و و و

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

برنامه زنده شبکه ۴ سیمای میلی

خامنه‌ای ضحاک می‌کشیمت زیر خاک

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

انور حبیب‌زاده نماینده بوکان:
بیشترین نرخ تورم را بعد از جنگ جهانی دوم داشتیم و شاهد قتل عام اقتصادی مردم هستیم! به جای قطار پیشرفت، قطار تورم و بیکاری در حال افزایش سرعت است!

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

وقتی شرف نیست، هیچ نیست

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

امام جمعه یزد:
دشمن می‌خواهد سرنگون بشویم

ترس آخوندها از سرنگونی توسط ملت ایران

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

حمیرا (پروانه امیرافشاری)، خواننده سرشناس ایرانی، در پیام نوروزی ضمن ابراز همدردی با خانواده‌های جانباختگان انقلاب "زن، زندگی، آزادی" و شادباش سال نو ابراز امیدواری کرد که در سال جدید ج.اسلامی ظالم به پایان برسد.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

کتک خور سینمای سیاه ج. اسلامی، دستمزد خوبی می‌گیرد

زینب جعفری آمر به معروف که با گیر دادن بابت حجاب اجباری مسافران نوروزی موجب بازداشت سه نفر در باغ دولت آباد یزد شد، همان کسی است که در تابستان پارسال در قطار تهران_مشهد هم با فضولی در حجاب مسافران قطار جنجال درست کرد، و باعث برکناری رئیس قطار شد!!

بعد از آن ماجرا در چندین نوبت تقدیر در سطح استانی و کشوری تقدیر شد. و در چندین نوبت پاداش مالی از قبیل چند سکه طلا و دو انگشتر گرانقیمت دریافت کرد. در محل کارش در آموزش پرورش یزد هم ارتقاء شغلی گرفت.

ظاهراً این خوش خدمتی و پاداش ها به مذاق او شیرین آمده و همچنان به فضولی و مزاحمت برای بانوان ادامه می دهد.
البته ناگفته نماند وی هر بار پس از مزاحمت برای مردم کتک مفصلی هم خورده است!

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

زنان در مقاومت مدنی چه نقشی دارند؟
(قسمت یکم)

✍ اریکا چنووت

زنان معمولاً در خط مقدّمِ جنبش‌های مقاومت مدنی قرار دارند.بعضی نمونه‌ها عبارتند از راهبه‌هایی که در جنبش‌های دموکراسی‌خواهی در فیلیپین و برمه بدنِ خود را به صورت حائل و مانع بین نیروهای امنیتی و کنشگران قرار می‌دادند، زنان سیاه‌پوستِ عضو اقلیت‌های جنسی که جنبش «جان سیاهان مهم است» را در آمریکا سازماندهی می‌کردند، زنان چای‌فروشی که بیرون از مقرِ ستاد ارتش سودان تحصن می‌کردند، مادربزرگ‌هایی که به خاطرِ نوه‌هایشان در برابر نظام دیکتاتوری در الجزایر مقاومت می‌کردند، زنان شاعر و نمایش‌نامه‌نویسی که رویدادهای انقلاب ۲۵ ژانویه‌ی مصر را ثبت می‌کردند، و زنان جوانی که امروز پیشگام جنبش جهانیِ مقابله با تغییرات اقلیمی هستند.
افزون بر این مشارکت زنان در کارزارهای مقاومت مدنی برای موفقیت این کارزارها ضروری است. از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون فقط تعداد بسیار کمی از جنبش‌های مقاومت مدنی که زنان در صفِ اول آنها حضور نداشته‌اند به موفقیت دست یافته‌اند. یک دلیل این امر آن است که عدم حضور زنان در جنبش‌ها به معنای محرومیت این جنبش‌ها از مشارکتِ دست‌کم نیمی از جمعیت است. این امر به متغیرِ بسیار مهمِ «مشارکت انبوه» آسیب می‌رساند و همان‌طور که می‌دانیم، این متغیر در تعیین قدرت سیاسیِ کارزار نقشی حیاتی دارد.
دوم اینکه، مشارکت زنان شبکه‌های اجتماعیِ بیشتری را در اختیار یک جنبش قرار می‌دهد تا با استفاده از آنها‌ حامیان طرفِ مقابل را به رویگردانی ترغیب کنند. به علت نقش‌های جنسیتیِ سنتی، زنان اغلب می‌دانند که کجا و چطور می‌توان بعضی از محصولات را خرید یا برخی از کالاها و تولیدکنندگان را تحریم کرد؛ آنها می‌دانند که گروه‌های گوناگون برای اعتصابِ بلندمدت به چه لوازمی احتیاج دارند؛ آنها می‌دانند که همسران یا پسران نظامی‌شان چه روزهایی سرِ کار می‌روند. علاوه بر این، همان‌طور که آنجلینا گریمکه فهمید، زنان می‌توانند با استفاده از قدرت و نفوذ اجتماعیِ خود، قدرت سیاسیِ یک جنبش را به میزان چشمگیری افزایش دهند.
سوم، مشارکت زنان فرصت‌های بسیار بیشتری را برای نوآوریِ تاکتیکی فراهم می‌کند. زنان در شیلی مُبدِع اعتراض با استفاده از قابلمه بودند و اولین بار در سال ۱۹۷۱ در زمان دولت سالوادورآلنده با کوبیدن روی قابلمه‌ها و ظرف‌های خالی به کمبود مواد غذایی اعتراض کردند. دراین روش، مردم در خانه می‌مانند (و بنابراین، معمولاً از آسیب حفظ می‌شوند) و با هماهنگی با یکدیگر در زمان مشخصی از روز روی قابلمه‌ها و ظروفِ خالی می‌کوبند. درهر شهر هزاران نفر می‌توانند از این طریق سروصدای کرکننده‌ای به راه بیندازند و به شیوه‌ای مؤثر و منسجم ابراز انزجار یا حتی خشم کنند ــ امری که نماد چشمگیری از نارضاییِ غیرسیاسیِ عمومی از گرسنگی است. عجیب نیست که زنان چنین شیوه‌ی اعتراضی را ابداع کرده‌اند؛ اغلب، در جوامع سنتی این زنان هستند که مدت زیادی را در آشپزخانه می‌گذرانند یا برایشان فوق‌العاده راحت است که از داخل خانه اعتراض کنند. این نوآوری نشان می‌دهد که چطور زنان امکانات تاکتیکیِ یک جنبش را گسترش می‌دهند ــ هم به این علت که مشارکت تعداد بیشتری از مردم به معنای استفاده از قوه‌ی تخیل تعداد بیشتری از افراد است و هم چون، همان‌طور که در این مثال دیدیم، موقعیت اجتماعیِ خاص زنان فرصت‌های منحصربه‌فردی را برای اقدامات هدفمند و خلاقانه در اختیار آنها قرار می‌دهد.
افزون بر این، مشارکت زنان ــ خواه در کنار مردان یا مستقل از آنها ــ به فهم ماهیتِ عام و غیرسیاسیِ نارضایی‌هایی که جنبش معرّفِ آنهاست کمک می‌کند. برای مثال، در پایتخت آرژانتین، بوئنوس آیرس، «مادران ناپدیدشدگان» ــ که به «مادران میدان مایو» نیز شهرت دارند ــ مطالباتِ عام و جهان‌شمولی را مطرح می‌کردند. آنها اعتراضاتی را علیه حکومتِ نظامیان راست‌گرا سازمان‌دهی می‌کردند که، با حمایت آمریکا، هزاران فردِ مظنون به مخالفت با حکومت را طی آنچه به «جنگ کثیف» (۱۹۸۳-۱۹۷۶) شهرت یافت ناپدید کردند. این گروه از مادران پنج‌شنبه‌ها در میدان بزرگ مایو در بونئوس آیرس دورِ هم جمع می‌شدند و اعلام می‌کردند که می‌خواهند بدانند فرزندانشان کجا هستند. به‌رغم اینکه خطرِ ناپدید شدن خودشان را هم تهدید می‌کرد، این مادران دهه‌ها به اعتراض ادامه دادند و پس از مدتی روسری‌های سفیدی به نشانه‌ی صلح پوشیدند و دعاویِ اخلاقیِ مؤثری را به‌عنوان مادر مطرح ‌کردند و خواهان پاسخ‌گویی و عدالت در مورد عزیزانشان ‌شدند. تلاش‌های آنها به اعضای جنبش فراگیرترِ مبارزه با دیکتاتوری دل و جرئت بخشید و سرانجام در سال ۱۹۸۳ به گذار به دموکراسی انجامید. در بسیاری از کشورها از بوسنی تا سریلانکا و لیبریا، مادران، همسران و خواهران در مورد قتل عزیزانشان در زمان جنگ دادخواهی کرده‌اند.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

زنان در مقاومت مدنی چه نقشی دارند؟ (قسمت دوم)

✍ اریکا چنووت

زنانی که در دوران حکومت ژنرال اگوستو پینوشه، دیکتاتور راست‌گرا، در شیلی زندگی می‌کردند، با الگوبرداری از مادران میدان مایو شیوه‌ی مشابهی را برای اعتراض به آدم‌ربایی، شکنجه و قتل هزاران نفر از مخالفان حکومت در پیش گرفتند.این زنان در میدان اصلیِ کنار پارلمان جمع می‌شدند و در حالی که عکس عزیزانِ مفقودشان را در دست داشتند در سکوت رقص ملیِ شیلی را اجرا می‌کردند. این روش مؤثر، هم نمادی از ناعادلانه بودن خشونتِ حکومت بود که مصون از هرگونه پیگرد قانونی افراد را به قتل می‌رساند و هم توجه افکار عمومی را به مطالبات اخلاقیِ زنان در مورد عدالت جلب می‌کرد. گروه‌های زنانی که در این دوران شکل گرفتند به ستون فقراتِ جنبش دموکراسی‌ خواهانه‌ای تبدیل شدند که در میانه‌ی دهه‌ی ۱۹۸۰ پدید آمد. سرانجام، وقتی ژنرال پینوشه از مردم خواست که با شرکت در همه‌پرسی به تداوم حضور او در قدرت رأی مثبت دهند، گروه‌های زنان به سازماندهیِ آرای «منفی» کمک کردند. حدود ۵۶ درصد از شرکت‌کنندگان در این همه‌پرسی، رأی منفی به صندوق ریختند و به این ترتیب مخالفان پینوشه به پیروزیِ قاطعی دست یافتند.افسران نظامیِ پینوشه نتیجه‌ی همه‌پرسی را تأیید کردند و در پی برگزاری انتخابات در سال ۱۹۸۹، پینوشه از قدرت کنار رفت و نظام دیکتاتوری برچیده شد. این اجراهای نمادینِ چشمگیرِ رقص ملیِ شیلی توجه جامعه‌ی جهانی را جلب کرد و در سال ۱۹۸۷، استینگ، موسیقی‌دان بریتانیایی، با الهام از آن، ترانه‌ اعتراض‌آمیزِ «آنها تنها می‌رقصند» را سرود. در سال ۱۹۸۸، استینگ همراه با دیگر هنرمندان و مادران میدان مایو، این ترانه را در کنسرتی  که سازمان «عفو بین‌الملل» در آرژانتین به نشانه‌ی اعلان همبستگی با مردم شیلی برگزار می‌کرد، اجرا کرد.
زنان همیشه نوآوری‌های تاکتیکیِ جدید و خلاقانه‌ای را ارائه کرده‌اند که برغنای راه‌کارهای مهمی که امروز بدیهی به شمار می‌رود، افزوده‌‌ است. در قرن نوزدهم، «مجمع ارضیِ زنان» در ایرلند به امید دستیابی به استقلال ایرلند از سلطه‌ی بریتانیا راه‌کارهای جدیدی را برای عدم‌همکاری ابداع کرد. زنان ایرلندی، که با نظام فئودالیِ موروثی روبه‌رو بودند، اغلب مسئولیت کشت غلات و پرداختِ اجاره‌بها به زمین‌داران را بر عهده داشتند، زمین‌دارانی که بسیاری از آنها مردان انگلیسی‌ای بودند که در آنجا زندگی نمی‌کردند. اما تلاش‌های زنان ایرلندی به تضمین حقوق ارضی، از جمله ممنوعیت اخراج خودسرانه، نینجامید و فرصتی برای تحرک اجتماعی یا اقتصادی فراهم نکرد. زنان ایرلندی به منظور کاهش قدرت اقتصادی بریتانیا، کارزاری به راه انداختند و از پرداخت اجاره‌بها و کمک به برداشتِ محصول خودداری کردند. در سال ۱۸۸۰، یکی از این کارزارها سروان چارلز بایکوت، یک دلّال املاک در کانتی‌مایو، را هدف قرار داد تا او را منزوی کند. اعضای «مجمع ارضی زنان» همراه با مغازه‌داران محلی، آهنگران، نانوایان، آشپزها، زنان رختشو، زنان خدمتکار، پستچی‌ها، و دیگران از ارائه‌ی خدمات به وی خودداری کردند و در نتیجه او مجبور شد که ایرلند را ترک کند و به انگلستان برود ــ این‌گونه بود که واژه‌ی «بایکوت» بر سرِ زبان‌ها افتاد. این روش در سراسر ایرلند رایج شد. یک سال بعد، لایحه‌ی جامع اصلاحات ارضی در پارلمان بریتانیا خواسته‌های تحریم‌کنندگان را پذیرفت و به مالکیتِ مشترک میان زمین‌داران و مستأجران، کارمزد منصفانه‌ی دلّالان و تضمین در قبال اخراج رسمیت بخشید.
گاهی زنان بر خلاف انتظارات جنسیتیِ سنتی از نحوه‌ی رفتارِ مردان و زنان عمل کرده‌اند تا قدرت بیافرینند. برای مثال، هزاران مصری، با الهام از «انقلاب کرامت» سال ۲۰۱۰ در تونس، در اوایل سال ۲۰۱۱ شروع به اعتراض به دیکتاتوریِ حسنی مبارک کردند، اعتراضی که در نهایت به خیزشی سراسری با مشارکت میلیون‌ها مصری انجامید. در میانه‌ی ژانویه‌ی ۲۰۱۱، اسما محفوظ، یک زن مصریِ ۲۵ ساله، با انتشار ویدیویی در یوتیوب از مردان مصری خواست که علیه مبارک قیام کنند ــ و برای اثبات شهامتِ خود به زنانی بپیوندند که در میدان تحریر سرگرم اعتراض بودند. در آن زمان، هزاران مصری در میدان تحریر جمع شده و منتظر تظاهرات بزرگ ۲۵ ژانویه بودند. اسما محفوظ با انتشار این ویدیو کوشید تا مردانگیِ مصری را علیه حکومت بسیج کند.
به همین ترتیب، زنان از نقش‌های جنسیتی استفاده کرده‌اند تا پلیس و نیروهای امنیتی را به خاطرِ نحوه‌ی برخوردشان با معترضان شرمسار کنند و آنها را وادارند که خویشتن‌داریِ بیشتری از خود نشان دهند.
برای مثال، جنبش فمینیستی و زیست‌محیطیِ «کمربند سبز» در کنیا به شیوه‌ای خلاقانه از تابوهای اجتماعیِ برای رویارویی با نیروهای امنیتی استفاده کرده است.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

انقلاب زن زندگی آزادی

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

اعتصاب مکانیک‌های شهرک صنعتگران شهرستان #بانه در استان کردستان در ‎اعتراض به بالا بودن نرخ اجاره مغازه‌ها

تنها راه چاره پایان دادن به شرایط فاجعه‌بار اجتماعی، سیاسی و اقتصادی تحمیلی ج. اسلامی، سرنگونی این رژیم است.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing