داستایوفسکی(۱۸۲۱-۱۸۸۱) برای محتوای روانشناسانه آثار ادبی‌اش مشهور است. برای او مهم‌ترین نقش ادبیات، طرح مشکلات انسان است. او ادبیات را نوعی فلسفه می‌دانست که مهم‌ترین موضوعش انسان است و خواننده را به تفکر وامی‌دارد؛ چون سبک نویسندگی‌اش چند بعدی، پیچیده و عمیق است. رُمان‌های چند صدایی وی، یک خلاقیت استادانه هنری است که پلورالیسم و تکثر شخصیت انسان‌ها را نشان می‌دهد. او هم‌عصر تولستوی بود.

آثار داستایوفسکی بخشی از ادبیات رئالیسم انتقادی است و روی ادبیات جهانی نقش مهمی داشت. رمان ابله او نیز در این سبک نوشته شده. داستایوسکی در ابله نشان می‌دهد که بعضی انسان‌ها چگونه ناعادلانه، خشن، حیله گر، دست‌کاری شده، مغزشویی گردیده، با همدیگر در شرایط فشار و غیرطبیعی رفتار می‌کنند. وی به بی عدالتی‌های جامعه طبقاتی زمان خود اعتراضات شورانگیزی نمود.

داستایوفسکی به جرم تبلیغ سوسیالیسم آنارشیستی دستگیر می‌شود و روز ۲۲ دسامبر ۱۸۴۹ به اتفاق سایر اعضای گروه پتراشفسکی از قلعه پتروپاولفسک به میدان سمیونفسکایا که محل اعدام بود منتقل گردید. پس از قرائت حکم اعدام و پوشانیدن پیراهن سفید بر تن مجرمان، مراسم مذهبی پیش از مرگ اجرا شد. شمشیرهای آنان را به عنوان سلب هر نوع حقوق اجتماعی بر فراز سرشان شکستند و گروه اول محکومان را برای تیرباران‌شدن به ستون بستند. (داستایفسکی در گروه دوم بود) پس از صدای طبلی که ناگهان به‌گوش رسید، محکومان پای ستون را بر خلاف انتظار به پیش بقیه مجرمان بازگرداندند و فورا فرمان جدید تزار را مبنی بر تبدیل حکم اعدام به حبس با اعمال شاقه و تبعید به سیبری، خواندند. داستایوسکی آن صحنه اعدام و عذاب روحی ناشی از آن را با توصیف بسیار در رُمان ابله آورده است. در بخشی از کتاب آمده:
«وقتی کسی را با شکنجه می‌کشند رنج و درد زخم‌ها جسمانی است و این عذاب جسمانی آدم را از عذاب روحی غافل می‌کند، به طوری‌که تنها عذابی که می‌کشد از همان زخم‌هاست تا بمیرد. حال آن‌که چه بسا درد بزرگ، رنجی که به راستی تحمل‌ناپذیر است از زخم نیست بلکه در این‌است که می‌دانی و به یقین می‌دانی که یک ساعت دیگر، بعد ده دقیقه دیگر، بعد نیم دقیقه دیگر، بعد همین حالا، در همین آن روحت از تنت جدا می‌شود و دیگر انسان نیستی و ابدا چون و چرایی هم ندارد. بزرگ‌ترین درد همین است که چون و چرایی ندارد.»

و در صفحه‌ای دیگر از کتاب آمده: «مجازات اعدام به گناه آدم‌کشی، به مراتب وحشتناک‌تر از خود آدم‌کشی است. کشته شدن به حکم دادگاه به قدری هولناک است که هیچ تناسبی با کشته شدن به دست تبهکاران ندارد.»

عاقبت داستایوفسکی به ۱۰ سال زندان و کار اجباری در سیبری محکوم گردید. او در اردوگاه کار اجباری روسیه تزاری با جنبه‌های تاریک و سایه‌ای زندگی انسان‌های دیگر آشنا گردید.

قهرمان اصلی داستان ابله، پرنس لی‌یو نیکلایویچ میشکین آخرین بازمانده از یک خاندان اصیل و کهن است. پرنس در کودکی پدر خود را از دست می‌دهد و فرد بسیار گوشه‌گیری می‌شود که از حملات صرع رنج می‌برد. این حملات مکرر صرع او را به صورت نیمچه ابلهی درآورده است. یکی از دوستان ثروتمند پدرش تصمیم می‌گیرد پرنس را برای معالجه به سوییس نزد روان‌پزشکی بفرستد.

همین که پرنس احساس می‌کند حالش بهتر است و می‌تواند سفر کند، به دلیل نامه‌ای که دریافت کرده است، تصمیم به بازگشت به روسیه می‌گیرد. در قطار هم‌سفری پیدا می‌کند که بعدها ماجراهای بسیاری با او خواهد داشت. اما در روسیه هیچ خویشاوندی ندارد به جز خانم ژنرال که نسبت بسیار دوری با او دارد. بنابراین تصمیم می‌گیرد نزد او برود. پرنس در یک زمان خاص نزد ژنرال و خانمش می‌رود و با شیرین زبانی می‌تواند روابط خوبی با آن‌ها ایجاد کند.

حال پرنس که سال‌ها از روسیه دور بوده است، ناگهان وارد دنیای جدیدی می‌شود. دنیای آدم‌های اشرافی که به پول و زیبایی بسیار توجه دارند. اما پرنس آنقدر پاک و ساده است که انگار از جنس دیگری است، داستایوسکی او را به عنوان نمونه یک مرد کامل و بااخلاق به ما معرفی می‌کند. کسی که در هر حال حقیقت را می‌گوید، همه را دوست دارد و به همه لطف و محبت می‌کند و حتی زمانی که پولدار هم می‌شود از بخشیدن پول خود دریغ نمی‌کند. مدام از این می‌ترسد که نکند کسی را برنجاند و باعث ناراحتی کسی شود. احدی را قضاوت نمی‌کند و خلاصه بهترین خودش است. مسیح است. و همه در عین حال که او را تحسین می‌کنند و سخنانش را می‌پسندند او را «ابله» خطاب می‌کنند. پرنس مثل منشا نوری ناشناخته وارد دنیای تاریک و پر از فسادِ پترزبورگ می‌شود. درست مانند نوزادی که تازه به دنیا آمده باشد. در ادامه پرنس با ناستاسیا فیلیپوونا و آگلایا که زیبایی خارج از تصور دارند آشنا می‌شود و معتقد است زیبایی می‌تواند ناجی جهان باشد...

🖌#داستایوفسکی
📕#ابله

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

دموکراسی و انتخابات واژه‌های توخالی در هزاره سوم

بلندگوهای حاکمان، دموکراسی را به نام آزادی و برابری فریاد می‌زنند؛ اما واقعیت دموکراسی آنها آزادی کالا در تولید و مصرف و در نتیجه‌ی آن، بردگی انسان است. همان دموکراسی سرمایه‌دارانه که آزادی انسان‌ها را به منزله‌ی آزادی قراردادهای مابین‌شان و آزادی مالکیت دارایی‌ّهای‌شان درک می‌کند.

برگزاری انتخابات از افتخارات «دُموکراسی» حاکم بر جهان نابرابر است. ژورنالیسم رنگارنگ، می‌گوید باید فرودستان از این دُموکراسی و آزادی بهره‌مند شوند؟! آن‌ها هر از چندی لازم است که پای صندوق‌های رای بروند تا از میان صاحبان ثروت و قدرت، کسانی را انتخاب کنند تا پس از آن چگونگی استثمار و سرکوب رای دهندگان توسط حزب برنده اعلام شود.

در چهارگوشه جهان، میلیون‌ها نفر، ناامید از هرگونه چشم‌انداز تغییر در زندگی، طعمه احزاب رنگارنگ به نام جمهوری‌خواه، دمکرات، میانه‌رو و محافظه‌کار، کارگر و امثال آن شده‌اند. آن سوتر «سوسیال دمکراسی» درمانده امروزی، که در انتهای قرن نوزدهم با آرمان‌های رهایی‌بخش وداع کرد، دیگر چیزی برای عرضه به انسان قرن بیست‌و‌یکم ندارد.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

تهران ستارخان - مرگ بر دیکتاتور

پنجشنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۲
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

«دل به یاری سپردم
کزو دیده نتوان گرفتن دمی

لاله رویی که در باغ دل
رسته چون شاخه‌ی مریمی»

🎼 تصنیف «نغمه‌ی عشق»
آواز بیات اصفهان
اجرای خصوصی - ۱۹ فروردین ۱۳۴۵
استاد غلامحسین بنان
پیانو: اسماعیل دیبا
آهنگ: نصرالله زرین‌پنجه
شعر: فریدون توللی

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

نظر استاد #جلال_ذوالفنون در مورد عدم نمایش ساز در صداوسیمای میلی حکومت ولایت فقیه

+ به درستی که این حکومت لجن و ابزار پروپاگاندایش در شأن مردم ایران نیستند

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

سازمان ملل، حقوق بشر، عفو بین‌الملل و نهادهای رنگارنگ دیگر دکان‌های شغلی یک عده بازیگر و پروپاگاندای حاکم بر جهان که از محتوا تهی است و فقط ابزاری شده برای فشار بر دولت‌ها و گرفتن امتیاز و چپاول بیشتر سرمایه ملی آن کشورها

خبر همینقدر کوتاه و همینقدر پردرد است
متاسفانه سحرگاه امروز رژیم سفاک آخوندی سه تن از رشیدترین فرزندان ایران  را به دار کشید

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

جمعه ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۲ زاهدان
مولانا عبدالحمید:
اعدام سه جوان مرتبط با خانه اصفهان واقعا درد آور است.  از طرفی مسولین قضایی گفتند اینها اعتراف کردند به قتل از طرفی  از داخل زندان پیام دادند که از اجبار اعتراف کردیم این چیز مهمی هست
مردم ایران و دنیا خواستار توقف اعدام اینها شدند و اعتماد ضربه خورده و اعتماد را مردم از دست داده اند. اینهایی که پیش ما می آیند زخم های بدن خودشون نشان می دهند که همه اعترافات اجباری صورت میگیرد و این هیچ اعتبار و ارزشی ندارد

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

خروش مردم #چیتگر با سردادن شعارهای مرگ بر دیکتاتور پس از انتشار خبر اعدام جان‌فشانان راه آزادی #سعید_یعقوبی، #مجید_کاظمی و #صالح_میرهاشمی از بازداشت‌شدگان خیزش ملی ‎ایران
در شهرک #اکباتان هم مردم انزجار خود را اعلام کرده‌اند‌

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

🔵 🔻محمد تقوی، بازیکن پیشین تیم ملی و باشگاه استقلال در واکنش به اعدام صالح میرهاشمی،‌ مجید کاظمی و سعید یعقوبی، متهمان پرونده «خانه اصفهان» نوشت: جمهوری جهل و جنون در هیاهوی فوتبال دوباره دست به اعدام زد تا ذات بی‌رحم و غیر انسانی خود را به دنیا ثابت کند.

+ دنیا به خوبی به ذات کثیف حکومت ولایت فقیه خامنه‌ای ضحاک واقف است، اما منافعش در وجود همین حکومت متحجر و بی‌کفایت است. همه محکوم کردنها فقط ژست و ادا است.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

“گفت نمردیم و چه چیزها دیدیم،
گفتم ای‌کاش مرده بودیم و نمی‌دیدیم”

📖 شاهرخ مسکوب

عکس: ویلیام یوجین اسمیت
سوگواری
روستایی در اسپانیا (۱۹۵۰)

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

وقت عزا نیست هنگامه خشم است

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

واکنش #باران_کوثری بازیگر سینمای ایران به اجرای حکم اعدام ۳ جوان معترض ایرانی: #باش_تا_نفرین_دوزخ_از_تو_چه_سازد #که_مادران_سیاه_پوش #داغداران_زیباترین_فرزندان_آفتاب_و_باد #هنوز_از_سجاده_ها_سر_برنگرفته_اند #احمد_شاملو
#محمد_کاظمی
#سعید_یعقوبی
#صالح_میرهاشمی

این شعر را احمد شاملو با نام آخر بازی در ۲۶ شهریور ۵۷ سروده بود

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing