IDM طراحی وساخت ایران

💫‍ بیژن ترقی

بیژن ترقی، ترانه سرا و شاعر، ۱۲ اسفند سال ۱۳۰۸ در تهران متولد شد.
پدرش محمدعلی ترقی از جمله ناشران شناخته شده زمان خود بود که انتشارات خیام را بنا گذاشت که در زمان خود آثار فراوانی در حوزه فرهنگ و هنر را به بازار کتاب ایران عرضه کرد.
پدر بزرگ بیژن، باقر کتابفروش، هم در کتاب و نسخه شناسی فردی خبره بود و از جمله نخستین ناشران زمان ناصرالدین شاه به شمار می‌رفت که در زمان خود با امکانات چاپ سنگی به چاپ کتاب‌های فراوانی دست یازید.
بیژن در چنین فضای فرهنگی رشد یافت و در سال ۱٣۱٨ درس و مکتب را در مدرسه اقدسیه آغاز کرد.
از سال ۱٣٢۰ به دلیل آنکه خانه پدرش محل رفت و آمد شاعران بنامی چون گلچین معانی، امیری فیروزکوهی، شهریار و ... شد ، ذوق فرهنگی وی هم به سمت شعر و شاعری سوق پیدا کرد.
در سال ۱٣٢۴ امیری فیروزکوهی وی را تشویق می‌کند مطالعه نسخه خطی دیوان صائب تبریزی را آغاز کند. یک سال بعد وی سرودن شعر در قالب‌غزل و مثنوی را می آغازد.
سال ۱٣٣۱ دیوان صائب تبریزی با مقدمه امیری فیروزکوهی را منتشر می‌کند و و سه سال بعد دیوان کلیم کاشانی هم فرصت انتشار می‌یابد.
از سال‌های میانی دهه ٣۰ وی با جمعی از اهالی موسیقی، همانند مرحومان علی تجویدی، غلامحسین بنان، روح الله خالقی، پرویز یاحقی و ... آشنا می‌شود و همین آشنایی اسبابی را فراهم می‌آورد تا وی برای آهنگ‌های این بزرگان ترانه بسراید.

برخی از ماندگار‌ترین ترانه‌های این دوران، که به دوران طلایی گلها معروف است، حاصل همکاری ترقی با موزیسن‌های نامدار آن دوران است.

ترانه‌هایی چون "آتش کاروان"، "برگ خزان"، "تا بهار دلنشین"، "گل اومد بهار اومد" و... از جمله کارهای درخشان وی در این دوره به شمار می‌رود.

خود وی در مصاحبه‌ای گفته است که صدها ترانه و تصنیف را در این دوره ساخته است.

ترقی در سال ۱٣۵۰ نخستین مجموعه اشعار خود را با عنوان "سرود برگریزان" منتشر کرد و در همین سال‌ها پژوهش خود روی دیوان حزین لاهیجی را هم به بازار کتاب عرضه کرد.
بعدها وی مجموعه‌ای از شعرهای در برنامه‌ گلها را شامل مثنوی‌ها، رباعی‌ها، طنزها، اخوانیات، شعرهای نو و غزلیات و ترانه‌هایش را در کتاب "آتش کاروان"، منتشر کرد.
در این کتاب همچنین برخی اظهار نظرات اهل فرهنگ و شاعران و هنرمندان درباره جایگاه ترقی در شعر و موسیقی و ترانه سرایی آمده است.
کتاب "از پشت دیوار خاطره" هم دیگر کتابی است که مجموعه‌ای از خاطرات ترقی را شامل می‌ شود.
بیژن ترقی در سال ۱٣٧۵ از کار نشر کنار کشید و انتشارات خیام را تعطیل کرد.
ترقی همزمان با آغاز به کار ارکستر ملی روی آهنگی از علی_تجویدی ترانه‌ای سرود که محمدرضا شجریان ‌آن را با رهبری فرهاد فخرالدینی خواند.
ترقی در سال‌های پایانی عمر خود یکی از ترانه‌های ماندگارش را سرود تا نشان دهد که دود همچنان از کنده بلند می‌شود، این ترانه "ایران جوان" نام دارد که با رهبری پیمان سلطانی بر روی آهنگی از مسیو لومر، نخستین سرود ملی ایران، اجرا شد.
ترقی در سال‌های آخر عمر به بیماری قلبی دچار شد و روز جمعه، چهارم اردیبهشت سال ۱٣٨٨ دار فانی را وداع گفت.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

15 views13:22