بنویس،
بیداد نان
فریاد گرسنگی را
در نطفه خفه کرد.

بگو،
چندشب پاییز باید بگذرد
تا سارا
که دلش هوای اَنار نوبرانه داشت
خواب درخت اَنار ببیند؟

چقدر باران ببارد
تا آن مرد که دست‌هایش و پاهایش بسته بود،
با دست های باز
و پاهای بدون زنجیر
به خانه برگردد؟

چرا آفتاب نمی‌تابد؟
تا مادر که در باران می آمد
کفش‌های‌ پاره و خیس‌اش را
در آن خشک کند.

چقدر مانده به زنگ صلح؟
چقدر مانده به زمان آزادی؟
چقدر مانده به وقت برابری؟

تا شاید،
دارا
آتش تفنگش را ؛
دیگر بر مردمان کوچه‌ی اَندوه
نَبارانَد؟

راستی آدم ها،
میان این همه دلتنگی
شما هنوز خوشبختید؟

«ایراندخت»

#زن_زندگی_آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

نه تنها مَرتَعِ ما را چریدند
پدرسگ‌ صاحِبان بر سبزه ریدند

ایرج میرزا

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

تا زمانی که زنده هستی ، زندگی کن
اگر زندگی را در حد کمال درک کنی، وحشت مرگ از بین میرود. اگر کسی در زمان مناسب زندگی نکند، در زمان مناسب هم نمیمیرد !

📘 وقتی نیچه گریست
🖌 اروین د یالوم

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

اعتراف به نفوذ اسرائیل؛ جمهوری اسلامی از «ترس فروپاشی ناگهانی» برای جانشینی مقامات سناریو می‌چیند

اظهارات تازه دبیر شورای عالی امنیت ملی ج اسلامی، بیش از آنکه نشانی از «تدبیر» باشد، پرده‌ای از هراس عمیق حاکمیت را آشکار می‌کند. او با افتخار گفت که یکی از بهترین تصمیمات این شورا، تعیین جانشین برای هر مقام تا چند نفر بعد از اوست تا اگر اتفاقی افتاد، کشور بلاتکلیف نماند.

این سخنان به‌روشنی نشان می‌دهد که ج اسلامی خطر نفوذ و ضربه‌های احتمالی اسرائیل و دیگر دشمنانش را جدی‌تر از همیشه احساس می‌کند. وقتی بالاترین نهاد امنیتی رژیم به فکر سناریوی حذف فیزیکی مقامات خود می‌افتد، معنایش آن است که ترس از ضربات دقیق و حساب‌شده موساد و متحدانش تا مغز استخوان ساختار قدرت نفوذ کرده است.

اما حقیقت ‌ این است: نظامی که به‌جای تکیه بر رأی و اراده مردم، حیاتش را بر سرنیزه و سرکوب بنا کرده، ناگزیر است روز و شب در فکر جانشینی و جایگزینی برای مقامات بترسد

حکومتی که مدام ادعای اقتدار می‌کند، امروز رسماً پذیرفته که با شکار چند مهره کلیدی، کشور می‌تواند در بلاتکلیفی فرو رود

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

🎧 غزلیات حافظ《۲۷》
📖 هر روز یک غزل از حافظ
🎙 غزل شماره ۲۷

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

استفاده از میلگرد زنگ‌زده در ستون = ترک خوردن بتن و کاهش مقاومت سازه!

زنگ‌زدگی در میلگرد باعث انبساط و ترک در بتن خواهد شد

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

هشدارِ رئیس اتاق بازرگانی به لاریجانی: «یا مذاکره کنید یا با لشگر بیکاران روبه‌رو شوید»

ابوالفضل روغنی گلپایگانی، رئیس کمیسیون صنعت اتاق بازرگانی:
زمانِ مماشات و انکار به سر رسیده — یا پای میز مذاکره بیایید یا منتظر موج خشم و بی‌کاری گسترده باشید.
تاریخ از شما خواهد پرسید چرا امنیت اقتصادی و معیشت مردم را فدای بازی‌های سیاسی کردید.
اقتصاد نیاز به ثبات و امنیت دارد، نه اصرار بر راه‌هایی که تنها فقر و ناآرامی می‌آورند.

👈 فقط آقای گلپایگانی نگران درآمد خود است نه مشکلات شدید اقتصادی برای مردم بی‌پناه ایران، چون نه لاریجانی ایرانی است و نه دلسوز کشور که انتظار تفکر از او را دارد.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

برگی از تاریخ
کانون نویسندگان ایران
۲۸ سپتامبر ۲۰۲۵

احضار به بیدادگاه انقلاب: استنطاق‌های پیش از فاجعه
 
وقوع زلزله‌ی فاجعه‌بار رودبار در خرداد ۱۳۶۹ انگیزه‌ای شد تا اعضای کانون که چندین سال در گروه‌های کوچک و پراکنده‌ی ادبی ارتباط با یک‌دیگر را حفظ کرده بودند به قصد امدادرسانی به زلزله‌زدگان در خانه‌ی منصور کوشان به هم بپیوندند و باب بحث و گفت‌وگو درباره‌ی از سرگیری فعالیت‌ کانون نویسندگان ایران باز شود.
 
به‌رغم هجوم تبلیغاتی گسترده‌ که بی‌درنگ در مطبوعات حکومتی برضد اعضای کانون به راه افتاد و در دهه‌ی هفتاد با هتاکی و اتهام‌زنی در برنامه‌های تروریستی تلویزیونی مانند «هویت» پیگیری ‌‌شد که آشکارا فرمان قتل می‌داد، گردهمایی‌های کانونیان با عنوان «جمع مشورتی» هم‌چنان ادامه یافت تا در سال ۱۳۷۳ به انتشار بیانیه‌ی «ما نویسنده‌ایم» با امضای ۱۳۴ نویسنده انجامید و سیل اقدامات حکومتی با تهدید به بازداشت یا اخراج از مراکز کاری و شغلی به قصد ارعاب اهل قلم برای پس‌گرفتن امضا نیز مانع برگزاری آن نشد.
نیروهای سانسور و سرکوب که از تهدیدها نتیجه‌ی مطلوب نگرفته بودند به شیوه‌های خشونت‌بار‌تر ازجمله حذف فیزیکی روی آوردند. سال ۷۴ در آبان‌ماه پیکر بی‌جان احمد میرعلایی در خیابان پیدا شد و در آذرماه اوباش به شرکت‌کنندگان در مراسم یادبود سیاوش کسرایی حمله کردند؛ سال ۷۵ در تیرماه شش نویسنده‌ی میهمان رایزن فرهنگی سفارت آلمان با ورود نیروهای امنیتی به خانه‌ی میزبان بازداشت و بازجویی شدند، در مردادماه توطئه‌ی ناموفق اتوبوس مرگ ارمنستان برای کشتار جمعی نویسندگان رخ داد، در شهریورماه اعضای جمع مشورتی که برای تصویب پیش‌نویس منشور کانون در منزل منصور کوشان گرد آمده بودند بازداشت و بازجویی شدند و در آبان‌ماه، گذشته از بازداشت و سپس ربودن فرج سرکوهی، غفار حسینی در خانه‌اش به قتل رسید.
این ضربه‌های پیاپی مدت کوتاهی در برگزاری نشست‌های جمع مشورتی وقفه انداخت؛ اما ظهور نشانه‌هایی از قصد تشکیل یک «کانون نویسندگان» دولتی سبب شد که نشست‌ها از بهمن‌ماه ۱۳۷۶ با جمعیتی چشم‌گیر از سر گرفته شوند و در پی برگزاری مجمع عمومی کانون نویسندگان ایران برآیند که دستور جلسه‌ی آن بررسی و تصویب پیش‌نویس نهایی منشور کانون بود و سپس انتخاب هیئت دبیران موقت تا اساس‌نامه‌‌ای تازه برای کانون تدوین کنند و اقدامات لازم را برای فعالیت کانون بر اساس صلاحدید جمع به انجام رسانند. تدارک این کار به کمیته‌ای متشکل از محمدﺟﻌﻔﺮ ﭘﻮﻳﻨﺪﻩ، ﻋﻠﻲ‌ﺍﺷﺮﻑ ﺩﺭﻭﻳﺸﻴﺎﻥ، ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺩﻭﻟﺖ‌ﺁﺑﺎﺩﻱ، ﻛﺎﻇﻢ ﻛﺮﺩﻭﺍﻧﻲ، ﻣﻨﺼﻮﺭ ﻛﻮﺷﺎﻥ، ﻫﻮﺷﻨﮓ ﮔﻠﺸﻴﺮﻱ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺨﺘﺎﺭﻱ سپرده شد. این کمیته سرانجام در ۲۰ مرداد ۱۳۷۷ فراخوان کمیته‌ی برگزاری مجمع عمومی کانون نویسندگان ایران را همراه با متن نهایی منشور برای چندین نشریه ارسال کرد که تنها در ماهنامه‌ی آدینه به چاپ رسید. تمامی کارهای برگزاری مجمع عمومی در ۹ مهرماه، تا آخرین مراحل تصمیم‌گیری حتی از نظر تعداد صندلی‌های لازم و مانند آن، انجام گرفته و دعوت‌نامه‌ها برای مدعوین ارسال شده بود.
اما نخستین روز مهرماه خبر رسید که حمید حاجی‌زاده (شاعر کرمانی) و پسر نُه‌ساله‌اش کارون کاردآجین شده‌اند. پنج روز بعد، در ششم مهر، احضاریه‌ی دادگاه انقلاب به دست همه‌ی اعضای کمیته‌ تدارک برگزاری مجمع عمومی رسید (جز محمود دولت‌آبادی که در ایران نبود) و سه روز بعد لغو مجمع عمومی اعلام شد.
به‌گفته‌ی علی‌اشرف درویشیان «دو شب قبل از برگزاری نشست عمومی بچه‌ها را برای بازجویی بردند و فردای آن شب هم مرا از کرج خواستند ... در بازجویی حتی مرا تهدید کردند که همیشه با شما این طور رفتار نمی‌کنیم و شما را از بین می‌بریم». دیگران نیز به همین ترتیب تهدید شده بودند. به گفته‌ی منصور کوشان «قاضی ناگهان اعلام کرد که دادگاه شما تمام شد و همه‌تان محکوم به مرگ هستید ... گفتم: اما هنوز که دادگاهی تشکیل نشده است ... با لبخندی اعلام کرد: پس این مدت من با شما چه می‌کردم؟ بروید خوشحال باشید که نوبت ده‌ها قاچاقچی بیچاره را به عقب انداختم و به پرونده‌ شما رسیدگی کردم ... تنها تفاوتی که بین شما و این قاچاقچیان بیچاره هست این است که ما آن‌ها را همین‌جا اعدام می‌کنیم اما شما را می‌گذاریم که در خانه یا خیابان به هر وسیله‌ای که لازم شد از بین ببرند». و همان کردند که گفته بودند: در زنجیره‌ی قتل‌های سیاسی وحشیانه‌ی سال ۷۷ جان پروانه اسکندری و داریوش فروهر را در خانه گرفتند و پیکرهای بی‌جان مجید شریف و دو عضو صدیق و کوشای کمیته‌ی تدارک مجمع عمومی کانون نویسندگان ایران ــ محمدجعفر پوینده و محمد مختاری ــ را در خیابان رها کردند. جسد پیروز دوانی هرگز پیدا نشد.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

🎼 چهارمضراب دشتی
تار : استاد  جلیل شهناز
نسخه: کلاسیکال

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

گماشته ولایی حجت الاسلام حسینی قمی دربرنامه سمت خدا:
بودجه نهادها و ارگانها باید بازبینی شود
درمشهد، هتل ده طبقه با دهها اطاق و صدها تخت برای شورای نگهبان ساخته شده!!

این شورا - که کلا ۱۲ عضو دارد- هتلی ده طبقه دارد و صدها تخت و اتاق و..‌. این سخن را هم در برنامه تلویزیونی حکومتی ایران گفته است نه در رسانه‌های بیگانه.

چنین امپراتوری هایی که بسیاری نهادها به هم زده اند نتیجه مازاد بودجه سالانه است که به جای برگرداندن به خزانه، خرج خرید ساختمان و هتل و... می شود.

شورای نگهبان در سال گذشته هر روز یک میلیارد و ۷۰۰ میلیون تومان بودجه داشته است تا تنها عدم تعارض قوانین را با شرع اسلام و قانون اساسی وصلاحیت نامزدها را بررسی کند.

کار دوم با وجود مراجع قانونی دیگر کلا لغو است و کار تشخیص عدم تعارض را هوش مصنوعی هم بهتر انجام می‌دهد.

+ حکومت الیگارش ولایی فقط حرف می‌زنند، تمام، عملی برای حذف بودجه غیر ضروری در کار نیست. چون شورا که اصلا بودجه نمی‌خواهد

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

📕 شاهنامه خوانی (۲۷)
✍ حکیم ابوالقاسم فردوسی

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

ششم مهرماه سالروز درگذشت
وحشی بافقی

کمال‌الدّین یا شمس‌الدّین محمّد وحشی بافقی یکی از شاعران نام‌دار سدهٔ دهم ایران است که در سال ۹۳۹ هجری قمری در شهر بافق از توابع یزد چشم به جهان گشود. دوران زندگی او با پادشاهی شاه تهماسب صفوی و شاه اسماعیل دوم و شاه محمد خدابنده هم‌زمان بود. وی تحصیلات مقدماتی خود را در زادگاهش سپری نمود. وحشی در جوانی به یزد رفت و از دانشمندان و سخنگویان آن شهر کسب فیض کرد و پس از چند سال به کاشان عزیمت نمود و شغل مکتب‌داری را برگزید. وی پس از روزگاری اقامت در کاشان و سفر به بندر هرمز و هندوستان، در اواسط عمر به یزد بازگشت و تا پایان عمر (سال ۹۹۱ هجری قمری) در این شهر زندگی کرد.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

🎼 آواز همایون
خواننده: بنان
شعر: وحشی بافقی

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

کارگر بود
اما
بیشتر!
از بازنشسته‌ها-
دفاع می‌کرد
از معلم‌ها؛
می‌دانست آینده‌اش
بازنشستگی‌ست
و معلم کسی‌ست
که می‌آموزد
«حق» را-
با کدام «ح» بنویسند
تا
گرفتنی شود
ستاندنی!
نه-
« هق‌هق‌»ای...
گریستنی.

«فلزبان»

#زن_زندگی_آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing