خبری که خبرنگار اقتصادی رسانه سپاه پاسداران تروریست منتشر کرده!

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

«این دام است، همگی‌تان را می‌اندازند ته دره!»

تازه ۲۶ روز بود که از دیدن چند روزه‌ی فرزندانش به ایران بازگشته بود. چند روز قبل از ۲۰ آبان به یکی از دوستان نویسنده‌اش گفته بود که دیشب با جعبه شیرینی، برای آخرین تهدیدها به خانه‌ام آمده بودند.

سهراب، پسر محمد مختاری، از غفار حسبنی نوشته؛ یکی از قربانیان کمترشناخته‌شده قتل‌های زنجیره‌ای که ۲۰ آبان ۱۳۷۵ در خانه‌اش در تهران کشته شد

«چهره اش را خوب به یاد دارم. اواسط سال ۷۴ است. بیش از پیش و گاهی هر هفته به دیدن پدرم می آید. بیشترِوقتها یک بارانی بلند و روشن بر تن دارد و یک عینک ته استکانی که چشمهایش را بزرگ میکند. از راهرو وارد خانه میشود. از کنار من که در هال خانه روی زمین بازی میکنم، رد میشود و به مهمانخانه می رود. بعد پدرم در مهمانخانه را میبندد...
تصویر بعدی اواسط اردیبهشت ۷۵ است و جلسه جمع مشورتی کانون نویسندگان است. باز همانجا، در هال خانه مان، چهره اش را بازمیشناسم. کنار چند نویسنده ی دیگر ایستاده و باهم صحبت می کنند.
دو ماه بعد از بین حرفهای پدر و مادرم میشنوم که غفار تماس گرفته و به پدرم هشدار داده که به سفر ارمنستان نرود. به دیگران نیز هشدار داده که «همه تان را می اندازند به ته دره».
پدرم به سفر ارمنستان نمیرود. و مدتی بعد خبر میرسد که تلاش کرده اند اتوبوس حامل نویسندگان را طی نقشه ای به قعر دره پرتاب کنند.
غفار حسینی که در سال ۷۴ تا آبان ۷۵ بارها بازجویی و تهدید شده بود، به درستی دریافته بود که وزارت اطلاعات نقشه ی قتل نویسندگان را دنبال میکند.
او را بیستم آبان، در خانه اش و در تنهایی و انزوای ماه های آخر عمرش، کشتند.

در گزارش نخست پزشکی قانونی، مرگ “مشکوک” بود اما بعدها گفتند در ۶۲ سالگی سکته‌ی مغزی کرده است.

تا گزارش کمیته‌ی دفاع از حقوق بشر در سوئد رسید و اعلام شد؛ غفار حسینی را با تزریق آمپول پتاسیم کشته‌اند!

برخی دوستان و اعضای خانواده‌اش خواستند تا او را در پاریس به خاک بسپارند.

اما عاشق‌تر از این‌ها بود؛ وصیت کرده بود در دامنه‌های زاگرس، در روستای فرج آباد الیگودرز با خاک ایران یکی شود.

کمی بعد، وقتی فشارهای حرامیان بر نویسندگان فزونی گرفت، کمی قبل از آن‌که احمد تفضلی، محمد مختاری، محمدجعفر پوینده، مجید شریف، پیروز دوانی و فروهرها در فصل ننگین “قتل‌های زنجیره‌ای [...]” جاودان شوند،

در بازجویی از هوشنگ گلشیری و فرج سرکوهی، حرامیان به نویسندگان گفته بودند که پیام را گرفتید؟

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

🎼 سرود زن
خواننده مهدی یراحی و گروه کر
موسیقی: مهدی یراحی
شعر: مونا برزویی

این سرود در حمایت از جنبش مهسا/ژینا در ۱۴۰۱ ایران منتشر شد. شعر این ترانه با شعار #زن_زندگی_آزادی آغاز می‌شود.

این سرود، برای هم‌خوانی در بین معترضین، بسیار مورد پسند واقع شد. در جریان اعتصابات ۱۴۰۱ دانشجویان ایران، این ترانه توسط دانشجویان دانشگاه هنر تهران با حلقه‌ای به شکل «خون» اجرا شد.

به نام تو، که اسم رمز ماست
شبِ مهسا، طلوع صد نداست
بخوان، که شهر، سرودِ زن شود
که این وطن، وطن شود
شباهنگام، میان کوچه‌هاست
به در کوبد، که «نوبت شماست»
برادرم، که سنگر من است
چو سایه‌سارِ روشن است
دویدنش، فراخ سینه‌اش
چو جان‌پناه و مأمن است
بر تنِ شاهدان، تازیانه می‌زنند
این ز جان خستگان، پاره تن من‌اند
به جای او، به قلب من بزن
جهان، ترانه می‌شود
امان بده، ببوسمش به خون
که جاوِدانه می‌شود
بسته بالای سر گیسوان چه هیبتی‌ست!
کشته‌اند هر که را راوی جنایتی‌ست
سفر چرا؟ بمان و پس بگیر
ز جورشان نفس بگیر
بخوان، که شهر، سرودِ زن شود
که این وطن، وطن شود

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing