#تاریخ‌ستمدیدگان

مرد کنگویی نشسته رودروی اندام باقی‌مانده از دخترش که گویا به اندازه‌ی کافی برای بلژیکی‌ها کائوچو جمع نکرده. یا از زیر بار کار در رفته و استعمار متوجه شده و مجازات‌اش کرده یا این‌که کیفیت کائوچوی جمع‌آوری شده‌اش به قدر کفایت نبوده. در هر حال مقرر بوده به قطع دست‌، پا یا آلت جنسی‌اش و در مواردی کانیبالِ عضو مقطوع.
جنایت استعمارگران در آفریقا و هند عموماً به حس ترحم، وجدان معذب و یا کمک‌های مالی بلاعوض ختم شده. یا حتا نقل‌های تاریخیِ پسااستعمارانه که نشان می‌دهد همه چیز از تفاوت فرهنگی مباشر بریتانیاییِ پادشاه بلژیک با قبیله‌های کنگویی آغاز شده. گویا نوشتنِ خاطرات روزانه‌ی مباشر برای کنگویی‌ها آن‌قدر عجیب بوده که آن‌ها تصور می‌کردند او ساحره‌ است و کاغذ، علائم سحر. مباشر هم بر آن‌ها شوریده و قِصَّ علی هذا. به هر تقدیر، خشونتی که از چنین تفسیرهای اخلاقی-فرهنگی تولید می‌شود، به قدر خودِ فاجعه ترسناک‌ است.
روزی روشنفکری رهاشده از فاشیسم گفت: "حتا مردگان هم در آسایش نخواهند بود اگر تاریخ‌‌نگاران، تاریخِ شکست‌خوردگان را ننویسند."

@designmanufacturing

لبنان و پاکسازی خیابان پس از انفجار و خیابان چهارباغ اصفهان قبل از اسیدپاشی

این تناقض نیست، همزیستی بدون دخالت در پوشش همدیگر است. عیسی به دین خود، موسی به دین خود است.
امروز تنها کشوری هستیم که مردم آن در آرزوی بازگشت به ۴۰ سال پیش هستند.

@designmanufacturing