IDM طراحی وساخت ایران
127 subscribers
28.1K photos
16.4K videos
584 files
414 links
طراحی و ساخت ایران
آموزش تکنیک های مهندسی
جامعه شناسی، اقتصاد، فرهنگ، هنر، بهداشت و درمان، حقوق شهروندی و رفاه
@designmanufacturing
Download Telegram
دخت زیبای ایروان
آندره آرزومانیان
دخت زیبای ایروان, همنوازی عاشقانه پیانو و ویولن
🎵اثر و اجرای زیبای "آندره آرزومانیان"
@designmanufacturing
من فقط به جنبه های خوبِ آدم ها
توجه می کنم ، از آن جایی که خودم بی عیب و نقص نیستم ؛
علاقه ای به کشفِ خطاهایِ
دیگران ندارم .

گاندی, فرزند اشتباه زمان

@designmanufacturing
اگر شما گیوتین را به جلوی صحنه آورده اید و آنرا با این شادمانی و افتخار افراشته و به آسمان رسانده اید، فقط برای این است که بریدن سر، از هرکاری آسان تر است و پروردن اندیشه در سر، از همه کار دشوارتر.
شما تنبلید، پرچم شما کهنه پارچه ای بیش نیست؛ نماد ناتوانی...

کتاب تسخیر شدگان
فئودور داستایوفسکی

@designmanufacturing
فرهنگ ایرانی در افسانه ها و دانش عامیانه آن جلوه گر است. علم هواشناسی کهن ما در داستان های زیر بیان می شده است، خوب است که نسل جدید با آن آشنا باشد و مانند گذشتگان به نسل بعد منتقل نماید.

چله‌ی بزرگ ...
چله‌ی کوچک ...
چارچار ...
سده ...
اَهمن‌وبهمن ...
سیاه‌بهار ...
و سرماپیرزن ...

زمستان به دو بخش تقسیم شده است:
چله بزرگ(چله کلان ) و چله کوچک (چله خرد )
چله بزرگ از اول دی ماه تا دهم بهمن ماه و چهل روز کامل می‌باشد و چله کوچک از یازدهم بهمن تا پایان بهمن ماه و 20 روز کامل است و چون 20روزه بوده چله کوچک نامیده شده است .
غروب آخرین روز چله بزرگ جشن سده برگزار می شده و مردم دور هم جمع می شدند واز این جشن لذت می بردند ودر نهایت با برپایی آتش و خواندن شعر و پایکوپی بدور آتش، سده را جشن می گرفتند.
این دوبرادر ( چله بزرگ وچله کوچک ) هشت روزی در کنار همدیگر هستند که آن 8 روز را چار چار می نامند. به عبارت دیگر به چهار روز آخر چله بزرگ و چهار روز اول چله کوچک« چار چار» می گویند.
پس از چار چار نوبت به« اهمن وبهمن» پسران پیرزن (ننه سرما ) می رسد که خودی نشان دهند.
10 روز اول اسفند را اهمن
و10روز دوم اسفند را بهمن می گویند
دراین 20روز ممکن است آنقدر بارندگی باشد که این دوبرادر به دوچله طعنه بزنند،
با توجه به شعری که قدیمی های نازنین می خواندند:
"اهمن وبهمن ،آرد كن صدمن
،روغن بیار ده من ،
هیزم بکن خرمن، عهده همه بامن "
تا اینجا 20روز از اسفند به نام اهمن وبهمن نامگذاری شده اند ومی ماند 9 یا 10 روز آخر اسفند ماه که 5روز اول "سیاه بهار " نام گرفته وشعری هم که قدیمی ها می‌خوانند :
"سیاه بهار شب ببار و روز بکار
از این شعر هم مشخص می شود
در این ایام شبها بارندگی فراوان
بوده وروزها کشاورزان مشغول
کشت وزراعت بوده اند"
روز های آخر هم "سرماپیرزن " نام گرفته است که در این روزها آسمان گاهی ابری گاهی آفتابی ،گاهی همراه با باد واکثر اوقات از آسمان تگرگ می بارد که قدیمی های با دل پاک خود، براین باور بودند
که گردنبند پیرزن پاره شده ومُهره‌های آن به زمین می ريزد.

@designmanufacturing
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
روشهای گوناگون تولید قطعات پلاستیکی
@designmanufacturing
Value Engineering.pdf
1.9 MB
پژوهش دانشجویان مهندسی مکانیک واحد شهرری درباره مهندسی ارزش
@designmanufacturing
مهندسی ارزش.pdf
1.7 MB
پژوهش دانشجویان مهندسی مکانیک واحد شهرری درباره مهندسی ارزش
@designmanufacturing
Value Engineering 2.pdf
1.4 MB
پژوهش دانشجویان مهندسی مکانیک واحد شهرری درباره مهندسی ارزش
@designmanufacturing
Re Engineering.pdf
240.5 KB
پژوهش دانشجویان مهندسی مکانیک واحد شهرری درباره مهندسی مجدد
@designmanufacturing
REVERSE ENGINEERING.pdf
4.2 MB
پژوهش دانشجویان مهندسی مکانیک واحد شهرری درباره مهندسی معکوس
@designmanufacturing
تهران، پایتخت ایران، سال ۱۳۵۶، تصاویری که شبکه های زردی مانند من و تو نمایش نمی دهند.
@designmanufacturing
انتقال حرارت.pdf
1.6 MB
جزوه انتقال حرارت موسسه پارسه
@designmanufacturing
ترموديناميك.pdf
1.6 MB
جزوه ترمودینامیک موسسه پارسه
@designmanufacturing
دکتر مصدق ۲۹ اسفند ۱۳۲۹ نفت ایران را ملی کرد و در۱۴ اسفند ۱۳۴۵ به جرم ایستادن برحق مردم و سرزمینش درحصر خانگی درگذشت.
حتی یک کوچه بن بست هم به یادش نامگذاری نشده است.
یادش گرامی
@designmanufacturing
محمدرضا شفیعی‌کدکنی استاد ادبیات دانشگاه، شاعر و ادیب معاصر، خاطره خود را در مورد روز مرگ مصدق این گونه روایت می‌کند:
کیهان، در گوشه صفحه اول، خبر مرگ مصدق را چاپ کرده بود. مدتی به روزنامه خیره شدم و خطاب به مصدق عباراتی گفتم، که خب، پیرمرد بالاخره... یک‌باره زدم زیر گریه؛ از آن گریه‌های عجیب‌و‌غریب که کمتر در عمرم بر من مسلط شده است. رضا سیدحسینی دست مرا گرفته بود و می‌کشید که بی‌صدا، الان می‌آیند و ما را می‌گیرند و من همان‌طور نعره می‌زدم. بالاخره از او جدا شدم و خودم را رساندم به خانه‌مان. منزلی بود در خیابان شیخ هادی. با یکی از هم‌کلاسی‌های هم‌شهری‌ام اجاره کرده بودم. گریه‌کنان رفتم به خانه و در آنجا شعر «مرثیه درخت» را سرودم:

دیگر کدام روزنه، دیگر کدام صبح
خواب بلند و تیره دریا را
آشفته و عبوس تعبیر می‌کند؟
من می‌شنیدم از لب برگ
این زبان سبز
در خواب نیم‌شب که سرودش را
در آب جویبار، بدین گونه شسته بود: در سوگت‌ ای درخت تناور!
‌ای آیت خجسته در خویش زیستن!
ما را/ حتی امان گریه ندادند....
گیرم، بیرون ازین حصار کسی نیست
گیرم در آن کرانه نگویند
کاین موج روشنایی مشرق
بر نخل‌های تشنه صحرا، یمن، عدن...
یا آب‌های ساحلی نیل از بخششِ کدام سپیده‌ست
اما، من از نگاه آینه
هرچند تیره، تار
شرمنده‌ام که: آه
در سکوت‌ ای درخت تناور،
ای آیت خجسته در خویش زیستن،
بالیدن و شکفتن،
در خویش بارورشدن از خویش،
در خاک خویش ریشه ‌دواندن
ما را
حتی امان گریه ندادند.

محمدرضا شفیعی کدکنی
@designmanufacturing