This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
میرزا محمد مهرابی روحانی سابق: تکیه بر جیرهخواران و حمایت چین و پوتین، حاکمان را از دادگاه مردم و تاریخ نجات نمیدهد
میرزا محمد مهرایی روحانی سابق و منتقد جمهوری اسلامی در پیامی ویدیویی که نسخه ای از آن بدست ما رسیده می گوید:
بسم الله الرحمن الرحیم. روی سخن با دزدان و غارتگرانیست که به عنوان مسئولان جمهوری اسلامی، مملکت را فدای هوا و هوسها و توهمات بسیار خندهدار خود نمودهاند و با جمعآوری چهار نفر حقوقبگیر و ناآگاه به دور میدان شهرها، خیال میکنند عنان قدرت را ربودهاند.
چه بسا بسیار تأسفبار است که مملکت پر از نعمت و نفت و گاز و معادن را فدای خیالبافیهای بیشرمانه خود نمودهاند؛ فکر میکنند با تسخیر چهار تا میدان در شهرها توسط طبقهای دونفکر و یا ناآگاه، میتوانند بقای عمر خود را تضمین نمایند.
از کارل مارکس مضمونی به این معنا نقل میکنند که معمولاً دیکتاتورها از طبقهای از افراد بردهخوی و جیرهخوار انتخاب میکنند و آنان را با ارتزاق ناچیز روانه خیابانها میکنند تا به سرکوب مردم بپردازند. نمونه آن را در ۱۹ و ۲۰ دیماه مشاهده کردیم که مردم معترض را چگونه قتلعام کردند؛ مردمی نجیب که همه چیز خود را برای حفظ مملکت به میدان آوردند و از این بابت هیچ غافلگیر نشدند.
این غارتگران نامحرم اگرچه خیال میکنند با پشتوانه چین و پوتین میشود ادامه حیات داد، زهی خیال باطل! اینان بدانند که در دادگاه مردم و تاریخ محاکمه خواهند شد و شرمندگی از آنِ رویسیاهان است.
«یدُ اللّهِ فوقَ أَیدیهم»؛ الحق مع الناس و الناس مع الحق.
میرزا محمد مهرابی (متولد ۱۳۴۰)، روحانی سابق، منتقد مذهبی و فعال سیاسی ایرانی است. او از شاگردان برجسته آیتالله حسینعلی منتظری بوده و دارای مدارک تحصیلی در حوزه تاریخ و فلسفه دین است. مهرابی پیشتر دبیر حزب وفاق در قم بوده و سابقه حضور در جنگ ایران و عراق را نیز در کارنامه دارد. او به دلیل بیان مواضع انتقادیاش، در سال ۱۳۹۸ در دادگاه ویژه روحانیت محاکمه و به دو سال حبس تعزیری محکوم شد.
#میرزا_محمد_مهرابی #اعتراضات_دی_۱۴۰۴ #حقوق_بشر #علیه_فراموشی #دادخواهی
@Dialogue1402
میرزا محمد مهرایی روحانی سابق و منتقد جمهوری اسلامی در پیامی ویدیویی که نسخه ای از آن بدست ما رسیده می گوید:
بسم الله الرحمن الرحیم. روی سخن با دزدان و غارتگرانیست که به عنوان مسئولان جمهوری اسلامی، مملکت را فدای هوا و هوسها و توهمات بسیار خندهدار خود نمودهاند و با جمعآوری چهار نفر حقوقبگیر و ناآگاه به دور میدان شهرها، خیال میکنند عنان قدرت را ربودهاند.
چه بسا بسیار تأسفبار است که مملکت پر از نعمت و نفت و گاز و معادن را فدای خیالبافیهای بیشرمانه خود نمودهاند؛ فکر میکنند با تسخیر چهار تا میدان در شهرها توسط طبقهای دونفکر و یا ناآگاه، میتوانند بقای عمر خود را تضمین نمایند.
از کارل مارکس مضمونی به این معنا نقل میکنند که معمولاً دیکتاتورها از طبقهای از افراد بردهخوی و جیرهخوار انتخاب میکنند و آنان را با ارتزاق ناچیز روانه خیابانها میکنند تا به سرکوب مردم بپردازند. نمونه آن را در ۱۹ و ۲۰ دیماه مشاهده کردیم که مردم معترض را چگونه قتلعام کردند؛ مردمی نجیب که همه چیز خود را برای حفظ مملکت به میدان آوردند و از این بابت هیچ غافلگیر نشدند.
این غارتگران نامحرم اگرچه خیال میکنند با پشتوانه چین و پوتین میشود ادامه حیات داد، زهی خیال باطل! اینان بدانند که در دادگاه مردم و تاریخ محاکمه خواهند شد و شرمندگی از آنِ رویسیاهان است.
«یدُ اللّهِ فوقَ أَیدیهم»؛ الحق مع الناس و الناس مع الحق.
میرزا محمد مهرابی (متولد ۱۳۴۰)، روحانی سابق، منتقد مذهبی و فعال سیاسی ایرانی است. او از شاگردان برجسته آیتالله حسینعلی منتظری بوده و دارای مدارک تحصیلی در حوزه تاریخ و فلسفه دین است. مهرابی پیشتر دبیر حزب وفاق در قم بوده و سابقه حضور در جنگ ایران و عراق را نیز در کارنامه دارد. او به دلیل بیان مواضع انتقادیاش، در سال ۱۳۹۸ در دادگاه ویژه روحانیت محاکمه و به دو سال حبس تعزیری محکوم شد.
#میرزا_محمد_مهرابی #اعتراضات_دی_۱۴۰۴ #حقوق_بشر #علیه_فراموشی #دادخواهی
@Dialogue1402
👍8
Forwarded from گفتوشنود
پل ریکور و گشودگی زبانی
پذیرش دیگری در ساحت گفتگو
پل ریکور (۱۹۱۳–۲۰۰۵)، فیلسوف برجسته فرانسوی، یکی از مهمترین پلهای ارتباطی میان «پدیدارشناسی» و «هرمنوتیک» است. او با پیوند زدن فلسفه با ادبیات، تاریخ و روانکاوی، نگاهی انسانی به جهان داشت. ریکور در آثار خود همواره به دنبال درک معنای «خویشتن» در مواجهه با «دیگری» بود و یکی از تاثیرگذارترین نظریهها را درباره رواداری و مدارای فرهنگی ارائه داد.
نظریه میهماننوازی؛
پذیرش در ساحت زبان و تجربه
از دیدگاه ریکور، رواداری تنها یک سیاست حقوقی نیست، بلکه یک «فضیلت اخلاقی» است. او برای تبیین پذیرش، از استعاره «میهماننوازی» استفاده میکند:
۱. میهماننوازی زبانی:
ریکور معتقد است که ما در برخورد با زبان دیگری، با یک «غریبه» مواجه میشویم. پذیرشِ دیگری به معنای انجام یک «ترجمه» است؛ یعنی اجازه دهیم زبان و جهانبینی غریبه در فضای ذهنی ما ساکن شود. این میهماننوازی زبانی یعنی ما هویت خود را در مواجهه با دیگری از دست نمیدهیم، بلکه در «خانه زبان» خود، جایی برای او میگشاییم.
۲. خود به مثابه دیگری:
ریکور معتقد است هویت ما ثابت و صلب نیست. ما از طریق گفتگو با دیگری است که به خودشناسی میرسیم. پذیرش دیگری برای او یک ضرورت است، زیرا من بدون «دیگری» اساسا نمیتوانم «خودم» باشم. بنابراین، رواداری در نگاه ریکور، ابزاری برای کامل شدن و گسترش افقهای فکری خود است.
۳. عفو و بخشش به مثابه پذیرش:
در مباحث متاخر، ریکور بر «حافظه و بخشش» تاکید میکند. برای او، رواداری یعنی توانایی جدا کردن «عمل بد» از «فرد». ما باید بتوانیم با پذیرشِ روایت دیگران از رنجهایشان، راهی برای همزیستی آینده باز کنیم. پذیرش در اینجا یعنی ظرفیت «فراموش نکردن هویت دیگری» و در عین حال «رها کردن کینه» برای ساختن جامعهای انسانیتر.
در نگاه ریکور، رواداری یعنی «گشودگی». او معتقد است که هیچکس نباید در «خودبسته» خویش باقی بماند. پذیرش دیگری به معنای به رسمیت شناختن این است که حقیقت یک امر تکبعدی نیست، بلکه در مسیر گفتگو و ترجمه میان افراد شکل میگیرد. از نظر او، جامعهای که میهماننواز نباشد، در حقیقت در حال زوال و نابودی میراث انسانی خویش است.
#پل_ریکور #رواداری #دیگری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
پذیرش دیگری در ساحت گفتگو
پل ریکور (۱۹۱۳–۲۰۰۵)، فیلسوف برجسته فرانسوی، یکی از مهمترین پلهای ارتباطی میان «پدیدارشناسی» و «هرمنوتیک» است. او با پیوند زدن فلسفه با ادبیات، تاریخ و روانکاوی، نگاهی انسانی به جهان داشت. ریکور در آثار خود همواره به دنبال درک معنای «خویشتن» در مواجهه با «دیگری» بود و یکی از تاثیرگذارترین نظریهها را درباره رواداری و مدارای فرهنگی ارائه داد.
نظریه میهماننوازی؛
پذیرش در ساحت زبان و تجربه
از دیدگاه ریکور، رواداری تنها یک سیاست حقوقی نیست، بلکه یک «فضیلت اخلاقی» است. او برای تبیین پذیرش، از استعاره «میهماننوازی» استفاده میکند:
۱. میهماننوازی زبانی:
ریکور معتقد است که ما در برخورد با زبان دیگری، با یک «غریبه» مواجه میشویم. پذیرشِ دیگری به معنای انجام یک «ترجمه» است؛ یعنی اجازه دهیم زبان و جهانبینی غریبه در فضای ذهنی ما ساکن شود. این میهماننوازی زبانی یعنی ما هویت خود را در مواجهه با دیگری از دست نمیدهیم، بلکه در «خانه زبان» خود، جایی برای او میگشاییم.
۲. خود به مثابه دیگری:
ریکور معتقد است هویت ما ثابت و صلب نیست. ما از طریق گفتگو با دیگری است که به خودشناسی میرسیم. پذیرش دیگری برای او یک ضرورت است، زیرا من بدون «دیگری» اساسا نمیتوانم «خودم» باشم. بنابراین، رواداری در نگاه ریکور، ابزاری برای کامل شدن و گسترش افقهای فکری خود است.
۳. عفو و بخشش به مثابه پذیرش:
در مباحث متاخر، ریکور بر «حافظه و بخشش» تاکید میکند. برای او، رواداری یعنی توانایی جدا کردن «عمل بد» از «فرد». ما باید بتوانیم با پذیرشِ روایت دیگران از رنجهایشان، راهی برای همزیستی آینده باز کنیم. پذیرش در اینجا یعنی ظرفیت «فراموش نکردن هویت دیگری» و در عین حال «رها کردن کینه» برای ساختن جامعهای انسانیتر.
در نگاه ریکور، رواداری یعنی «گشودگی». او معتقد است که هیچکس نباید در «خودبسته» خویش باقی بماند. پذیرش دیگری به معنای به رسمیت شناختن این است که حقیقت یک امر تکبعدی نیست، بلکه در مسیر گفتگو و ترجمه میان افراد شکل میگیرد. از نظر او، جامعهای که میهماننواز نباشد، در حقیقت در حال زوال و نابودی میراث انسانی خویش است.
#پل_ریکور #رواداری #دیگری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍4💯2
«شاید اشتباه میکنم»
جملهای که میشود تمرینش کرد
جاستین کروگر و دیوید دانینگ، روانشناسان دانشگاه کرنل، در مقالهای در ۱۹۹۹ نشان دادند شرکتکنندگانی که در آزمون استدلال منطقی ضعیفترین نمره را گرفتند، عملکرد خود را بسیار بالاتر از واقع تخمین زدند.
کروگر و دانینگ دریافتند ضعیفترینهای آزمون، یعنی یکچهارم پایین، بهطور میانگین فکر میکردند از حدود شصت درصد شرکتکنندگان بهترند، در حالی که در واقع از حدود دوازده درصد آنها بهتر بودند.
توضیح آنها این بود که مهارت لازم برای انجام درست کار، همان مهارت لازم برای تشخیص خطاست.
این یافته بعدها از نظر آماری نقد شده است، اما ایده مرکزیاش، یعنی دشواری دیدن کاستی خود، مورد توجه ماند.
امیلی پرونین، لی راس و همکارانشان در Personality and Social Psychology Bulletin (۲۰۰۲) «نقطه کور سوگیری» را توصیف کردند: افراد سوگیری را در دیگران آسانتر از خودشان تشخیص میدهند. چون برای سنجش خود به دروننگری رجوع میکنیم و سوگیری معمولا از درون دیده نمیشود.
مارک لیری و همکارانش در همان نشریه (۲۰۱۷) فروتنی فکری را بهصورت پذیرش امکان خطا در باور خود تعریف و مقیاسی برایش طراحی کردند.
نمره بالاتر در پژوهشهایشان با گشودگی بیشتر به شواهد و داوری کمتر درباره مخالفان همراه بود، و این به معنای بیموضعی نبود.
تنل پورتر و کارینا شومان (۲۰۱۸) رابطه این ویژگی با باور به رشدپذیری هوش را بررسی کردند. استدلال آنها این بود که اگر توانایی را قابلرشد بدانیم، اشتباه کمتر تهدید در نظر گرفته میشود.
نمونه مستند آن پژوهشهای فیلیپ تتلاک، استاد دانشگاه پنسیلوانیا، است. او در ۲۰۰۵ حدود ۲۸ هزار پیشبینی ۲۸۴ کارشناس را طی نزدیک به دو دهه بررسی کرد. تتلاک از تمثیلی کهن بهره برد که ایزایا برلین، فیلسوف بریتانیایی، مشهورش کرده بود: «خارپشت» یک ایده بزرگ دارد و همهچیز را با آن توضیح میدهد، اما «روباه» چند دیدگاه را کنار هم میگذارد و با دیدن شواهد تازه نظرش را اصلاح میکند.
نتیجه این بود که کارشناسان «خارپشتصفت»، با وجود اطمینان بیشتر، دقت کمتری داشتند. بعدها در «پروژه قضاوت نیک» (۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵)، پیشبینیکنندگان برتر معمولا باورهایشان را فرضیه میدیدند و با هر اطلاعات تازه بهروز میکردند.»
پژوهشها درباره اینکه چقدر میشود فروتنی فکری را آموخت، هنوز در آغاز راه است.
#رواداری #گشودگی #سوگیری #علوم_شناختی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
جملهای که میشود تمرینش کرد
جاستین کروگر و دیوید دانینگ، روانشناسان دانشگاه کرنل، در مقالهای در ۱۹۹۹ نشان دادند شرکتکنندگانی که در آزمون استدلال منطقی ضعیفترین نمره را گرفتند، عملکرد خود را بسیار بالاتر از واقع تخمین زدند.
کروگر و دانینگ دریافتند ضعیفترینهای آزمون، یعنی یکچهارم پایین، بهطور میانگین فکر میکردند از حدود شصت درصد شرکتکنندگان بهترند، در حالی که در واقع از حدود دوازده درصد آنها بهتر بودند.
توضیح آنها این بود که مهارت لازم برای انجام درست کار، همان مهارت لازم برای تشخیص خطاست.
این یافته بعدها از نظر آماری نقد شده است، اما ایده مرکزیاش، یعنی دشواری دیدن کاستی خود، مورد توجه ماند.
امیلی پرونین، لی راس و همکارانشان در Personality and Social Psychology Bulletin (۲۰۰۲) «نقطه کور سوگیری» را توصیف کردند: افراد سوگیری را در دیگران آسانتر از خودشان تشخیص میدهند. چون برای سنجش خود به دروننگری رجوع میکنیم و سوگیری معمولا از درون دیده نمیشود.
مارک لیری و همکارانش در همان نشریه (۲۰۱۷) فروتنی فکری را بهصورت پذیرش امکان خطا در باور خود تعریف و مقیاسی برایش طراحی کردند.
نمره بالاتر در پژوهشهایشان با گشودگی بیشتر به شواهد و داوری کمتر درباره مخالفان همراه بود، و این به معنای بیموضعی نبود.
تنل پورتر و کارینا شومان (۲۰۱۸) رابطه این ویژگی با باور به رشدپذیری هوش را بررسی کردند. استدلال آنها این بود که اگر توانایی را قابلرشد بدانیم، اشتباه کمتر تهدید در نظر گرفته میشود.
نمونه مستند آن پژوهشهای فیلیپ تتلاک، استاد دانشگاه پنسیلوانیا، است. او در ۲۰۰۵ حدود ۲۸ هزار پیشبینی ۲۸۴ کارشناس را طی نزدیک به دو دهه بررسی کرد. تتلاک از تمثیلی کهن بهره برد که ایزایا برلین، فیلسوف بریتانیایی، مشهورش کرده بود: «خارپشت» یک ایده بزرگ دارد و همهچیز را با آن توضیح میدهد، اما «روباه» چند دیدگاه را کنار هم میگذارد و با دیدن شواهد تازه نظرش را اصلاح میکند.
نتیجه این بود که کارشناسان «خارپشتصفت»، با وجود اطمینان بیشتر، دقت کمتری داشتند. بعدها در «پروژه قضاوت نیک» (۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵)، پیشبینیکنندگان برتر معمولا باورهایشان را فرضیه میدیدند و با هر اطلاعات تازه بهروز میکردند.»
پژوهشها درباره اینکه چقدر میشود فروتنی فکری را آموخت، هنوز در آغاز راه است.
#رواداری #گشودگی #سوگیری #علوم_شناختی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍4
Forwarded from آموزشکده توانا
پوپولیسم و ایدئولوژی
✍️مصطفی آلاحمد
در شرایطی که رئیس هیئت دولت در حرکتی عوامفریبانه چراغهای دفتر ریاستجمهوری را خاموش کرده و امور اجرایی کشور را در تاریکی حلوفصل و مردم را نصیحت به صرفهجویی میکند، برق در جای دیگری به وفور مصرف میشود.
مقبره روحالله خمینی، با حدود ۶۰ هزار مترِ مربع فضای سرپوشیده و دستکم ۱۲۰ هزار مترِ مربع مساحت، برای دو صحن شرقی و غربی، بهعلاوه دو حیاط بزرگ دیگر، پارکینگ و دفاتر اداری، مجموعهای پر زرقوبرق و نورانی با وسعتی عظیم است که بنای مرکزی آن بهتنهایی حدود ۱۵ هزار و ۸۰۰ متر مربع مساحت دارد.
اگر وسایل گرمایشی، تهویهها و دیگر تجهیزات برقی را کنار بگذاریم و تنها روشنایی داخلی، صحنها، حیاطها، گنبدها، منارهها و نورپردازی نمای این مجموعه را در نظر بگیریم، با شبکهی گستردهای از تجهیزات روشنایی و با مصرف هزاران کیلووات ساعت برق در شبانهروز روبهرو هستیم.
این بنا نه دفتر کار اجرایی است، نه مجلس یا اداره دولتی برای رسیدگی به امور مردم، بلکه صرفا یکی از نمادهای ایدئولوژی نظام است که چنین مصرف بالایی دارد.
هزاران مسجد خالی برق میسوزانند، دهها چاپخانه کار میکنند که پوسترهای ایدئولوژی منتشر شود. رسانه ملی هزاران کیلووات ساعت برق در شبانه روز مصرف میکند تا برنامههای مبتذل تولید کند و این همه تنها بخش کوچکی است.
عوامفریبی یک رئیس دولت برای خاموش کردن چند لامپ در مهمترین مرکز تصمیمگیر اجرایی کشور و دعوت به محرومیت از منابع انرژی در چنین ساختاری که برق آن صرف استخراج ارز دیجیتال، صنایع نظامی و نهادهای ایدئولوژیکال میشود، دیگر فقط یک نمایش سیاسی نیست، بلکه رفتاری تهوعآور و دور از شان و فهم مردم ایران است.
پینوشت:
مقبره آیتالله خمینی در کنار مجموعههای تدفینی عظیمی چون اهرام فراعنه مصر، از بناهای تدفینی عظیم جهان به شمار میرود.
متن برگرفته از صفحه اینستاگرام فیلمساز منتقد و ممنوع الکار شده، مصطفی آلاحمد
#پزشکیان #حکومت_ایدئولوژیک #پوپولیسم #ریاکاری #مصطفی_آل_احمد
@Tavaana_TavaanaTech
پوپولیسم و ایدئولوژی
✍️مصطفی آلاحمد
در شرایطی که رئیس هیئت دولت در حرکتی عوامفریبانه چراغهای دفتر ریاستجمهوری را خاموش کرده و امور اجرایی کشور را در تاریکی حلوفصل و مردم را نصیحت به صرفهجویی میکند، برق در جای دیگری به وفور مصرف میشود.
مقبره روحالله خمینی، با حدود ۶۰ هزار مترِ مربع فضای سرپوشیده و دستکم ۱۲۰ هزار مترِ مربع مساحت، برای دو صحن شرقی و غربی، بهعلاوه دو حیاط بزرگ دیگر، پارکینگ و دفاتر اداری، مجموعهای پر زرقوبرق و نورانی با وسعتی عظیم است که بنای مرکزی آن بهتنهایی حدود ۱۵ هزار و ۸۰۰ متر مربع مساحت دارد.
اگر وسایل گرمایشی، تهویهها و دیگر تجهیزات برقی را کنار بگذاریم و تنها روشنایی داخلی، صحنها، حیاطها، گنبدها، منارهها و نورپردازی نمای این مجموعه را در نظر بگیریم، با شبکهی گستردهای از تجهیزات روشنایی و با مصرف هزاران کیلووات ساعت برق در شبانهروز روبهرو هستیم.
این بنا نه دفتر کار اجرایی است، نه مجلس یا اداره دولتی برای رسیدگی به امور مردم، بلکه صرفا یکی از نمادهای ایدئولوژی نظام است که چنین مصرف بالایی دارد.
هزاران مسجد خالی برق میسوزانند، دهها چاپخانه کار میکنند که پوسترهای ایدئولوژی منتشر شود. رسانه ملی هزاران کیلووات ساعت برق در شبانه روز مصرف میکند تا برنامههای مبتذل تولید کند و این همه تنها بخش کوچکی است.
عوامفریبی یک رئیس دولت برای خاموش کردن چند لامپ در مهمترین مرکز تصمیمگیر اجرایی کشور و دعوت به محرومیت از منابع انرژی در چنین ساختاری که برق آن صرف استخراج ارز دیجیتال، صنایع نظامی و نهادهای ایدئولوژیکال میشود، دیگر فقط یک نمایش سیاسی نیست، بلکه رفتاری تهوعآور و دور از شان و فهم مردم ایران است.
پینوشت:
مقبره آیتالله خمینی در کنار مجموعههای تدفینی عظیمی چون اهرام فراعنه مصر، از بناهای تدفینی عظیم جهان به شمار میرود.
متن برگرفته از صفحه اینستاگرام فیلمساز منتقد و ممنوع الکار شده، مصطفی آلاحمد
#پزشکیان #حکومت_ایدئولوژیک #پوپولیسم #ریاکاری #مصطفی_آل_احمد
@Tavaana_TavaanaTech
👍5👏3