«به هر حال همانطوری که قرهالعین پیشگویی کرده بود فردای همان روز او را به نیاوران بردند و در حضور شاهزادگان و اعیان و کارمندان عالیرتبه دولتی و محبوسین و مردم متفرقه با کمال ملایمت و بدون آزار از او خواستار شدند که فقط بگوید من بابی نیستم. اما او به طوری که از پیش خبر داده بود بجای انکار به اعتراف پرداخت و آنچه را که دلخواه او بود به زبان آورد. بنابراین او را به ارک تهران آوردند و روبندی که مدتی بود از به کار بردن آن دست کشیده بود به صورتش آویختند و چون وارد ارک دولتی شدند او را در روی خرمنی از حصیر که در خانهها در زیر قالی میاندازند قراردادند و قبل از اینکه آن خرمن را آتش زنند میرغضبان پارچهی کهنهای به گلوی او فرو برده، خفهاش کردند و جسد او را طعمهی آتش نمودند و خاکسترهای آن را به باد دادند.»
ادیان و آراء فلسفی در آسیای مرکزی- فصل یازدهم: سوءقصد نسبت به شخص شاه/ کنت دو گوبینو صفحهی ۲۵۲ مترجم همایون فره وشی
کنت دو گوبینو، وزیر مختار فرانسه در سالهای ۱۲۷۱-۱۲۷۴
ژوزف آرتور کنت دو گوبینو در سال ۱۸۱۶ متولد شد و در سال ۱۸۸۲ درگذشت. او نویسنده، دیپلمات و نظریهپرداز فرانسوی بود که در کتاب «ادیان و آراء فلسفی در آسیای مرکزی» به بررسی باورها و فلسفههای مذهبی آسیای میانه پرداخت و این اثر به دلیل ارائه تصویری از ادیان و فلسفههای شرقی در ارتباط با فرهنگ غرب اهمیت دارد. با این حال گوبینو به خاطر نظریات نژادپرستانه خود و کتاب جنجالیاش «رسالهای درباره نابرابری نژادهای انسانی» نیز شناخته میشود که در آن به برتری نژاد سفید و انحطاط تمدنها از طریق اختلاط نژادی پرداخته است.
در اپیزود دوم از پادکست دیگرینامه، با نام «دگرباشی ایرانی» که ظهور جنبش بابیه را روایت کردیم، به گزارش او از قتل فجیع طاهره قرهالعین به جرم دگرباشی دینی پرداختیم. برای دسترسی به این اپیزود به صفحه گفتوشنود بروید:
https://dialog.tavaana.org/podcast_others_2/
#رواداری #گفتگو #باورمندان #ناباورمندان #دگرباشی #دگرآیینی #دیگری_نامه
@dialogue1402
ادیان و آراء فلسفی در آسیای مرکزی- فصل یازدهم: سوءقصد نسبت به شخص شاه/ کنت دو گوبینو صفحهی ۲۵۲ مترجم همایون فره وشی
کنت دو گوبینو، وزیر مختار فرانسه در سالهای ۱۲۷۱-۱۲۷۴
ژوزف آرتور کنت دو گوبینو در سال ۱۸۱۶ متولد شد و در سال ۱۸۸۲ درگذشت. او نویسنده، دیپلمات و نظریهپرداز فرانسوی بود که در کتاب «ادیان و آراء فلسفی در آسیای مرکزی» به بررسی باورها و فلسفههای مذهبی آسیای میانه پرداخت و این اثر به دلیل ارائه تصویری از ادیان و فلسفههای شرقی در ارتباط با فرهنگ غرب اهمیت دارد. با این حال گوبینو به خاطر نظریات نژادپرستانه خود و کتاب جنجالیاش «رسالهای درباره نابرابری نژادهای انسانی» نیز شناخته میشود که در آن به برتری نژاد سفید و انحطاط تمدنها از طریق اختلاط نژادی پرداخته است.
در اپیزود دوم از پادکست دیگرینامه، با نام «دگرباشی ایرانی» که ظهور جنبش بابیه را روایت کردیم، به گزارش او از قتل فجیع طاهره قرهالعین به جرم دگرباشی دینی پرداختیم. برای دسترسی به این اپیزود به صفحه گفتوشنود بروید:
https://dialog.tavaana.org/podcast_others_2/
#رواداری #گفتگو #باورمندان #ناباورمندان #دگرباشی #دگرآیینی #دیگری_نامه
@dialogue1402
😢6👍3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مقاومت مدنی مردم ایران همچنان ادامه دارد...
پاککردن هویت تحمیلی
https://dialog.tavaana.org/women-against-forced-hijab/
طرح از شاهرخ حیدری
#گفتگو #رواداری #یاری_مدنی_توانا
#زن_زندگی_آزادی
#کارتون
@Tavaana_TavaanaTech
@dialogue1402
پاککردن هویت تحمیلی
https://dialog.tavaana.org/women-against-forced-hijab/
طرح از شاهرخ حیدری
#گفتگو #رواداری #یاری_مدنی_توانا
#زن_زندگی_آزادی
#کارتون
@Tavaana_TavaanaTech
@dialogue1402
👍11
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
چگونگی تعامل بین خداباوران و خداناباوران در فضای ایرانی از جمله مسائلی است که همواره محل بحث و گفتگو بوده است.
بهویژه اکنون که بیش از چهار دهه است در ایران، حکومتی به اسم دین ظلم میکند و شهروندان را در برابر یکدیگر قرار میدهد، تقویت این تعامل ضروری به نظر میرسد.
در ادامه، چهار دلیل مهم بر این میآوریم که اساسا همدلی خداباوران به خداناباوران و غیرمومنان، حتی به سود خود خداباوران است:
۱. ایجاد پیوندهای اجتماعی مستحکم: همکاری بین افراد دیندار و خداناباور میتواند به تقویت پایههای همبستگی اجتماعی کمک کند. کمک دینداران به خداناباوران پیامی قدرتمند ارسال میکند: همه انسانها، صرفنظر از نوع باور خود، ارزشمند و قابل احترام هستند تا زمانی که به دیگران آسیب عینی نرسانند.
۲. پرورش احترام دوجانبه: هنگامی که خداباوران به خداناباوران یاری میرسانند، نمونهای عینی از احترام و همدلی ارائه میدهند. این رفتارها میتواند سوءتفاهمها و کلیشههای منفی چه دربارهی خداباوران و چه دربارهی خداناباوران را کاهش داده و زمینهای برای افزایش احترام و اعتماد متقابل فراهم کند.
۳. نمایش عمق ایمان واقعی: کمک به خداناباوران میتواند نمودی از خلوص و عمق ایمان دینداران باشد. برخلاف این تصور که تنها باید به کسانی یاری رساند که همباور ما هستند، بسیاری از آموزههای دینی، از جمله در اسلام و مسیحیت، یاری به تمام انسانها را بدون درنظرگرفتن باورهایشان ارزشمند میدانند. آیا خداباوران نمیتوانند از این آموزهها بهانهای برای مهربانی با خداناباوران بسازند؟
۴. ارائه چهرهای مثبت از دین: رفتار محبتآمیز خداناباوران، تصویر بازتر و انسانیتری از دین به نمایش میگذارد. در جهان امروز ما، ادیانی چون اسلام به دلایل سیاسی یا افراطگرایی مورد انتقاد قرار گرفتهاند؛ خب چه راهی بهتر از اینکه به عنوان نمونه مسلمانان تلاش کنند با رفتاری مهربانانه با خداناباوران، جنبههای اخلاقگرایانهمذهب خود را پررنگ سازند و اعتبار دینداری خود را تقویت کنند.
از یاد نبریم که آنچه در یک جامعه همیشه میتواند مردم را به درگیری بکشاند شکافهای اجتماعی است. کمک خداباوران و دینداران به خداناباوران و دینناباوران از شکافهای اجتماعی جلوگیری کرده و مانع از گسترش تعصبات میشود.
معجزهمهربانی را از یاد نبریم!
#گفتگو #رواداری #خداناباوران #خداباوران
@dialogue1402
بهویژه اکنون که بیش از چهار دهه است در ایران، حکومتی به اسم دین ظلم میکند و شهروندان را در برابر یکدیگر قرار میدهد، تقویت این تعامل ضروری به نظر میرسد.
در ادامه، چهار دلیل مهم بر این میآوریم که اساسا همدلی خداباوران به خداناباوران و غیرمومنان، حتی به سود خود خداباوران است:
۱. ایجاد پیوندهای اجتماعی مستحکم: همکاری بین افراد دیندار و خداناباور میتواند به تقویت پایههای همبستگی اجتماعی کمک کند. کمک دینداران به خداناباوران پیامی قدرتمند ارسال میکند: همه انسانها، صرفنظر از نوع باور خود، ارزشمند و قابل احترام هستند تا زمانی که به دیگران آسیب عینی نرسانند.
۲. پرورش احترام دوجانبه: هنگامی که خداباوران به خداناباوران یاری میرسانند، نمونهای عینی از احترام و همدلی ارائه میدهند. این رفتارها میتواند سوءتفاهمها و کلیشههای منفی چه دربارهی خداباوران و چه دربارهی خداناباوران را کاهش داده و زمینهای برای افزایش احترام و اعتماد متقابل فراهم کند.
۳. نمایش عمق ایمان واقعی: کمک به خداناباوران میتواند نمودی از خلوص و عمق ایمان دینداران باشد. برخلاف این تصور که تنها باید به کسانی یاری رساند که همباور ما هستند، بسیاری از آموزههای دینی، از جمله در اسلام و مسیحیت، یاری به تمام انسانها را بدون درنظرگرفتن باورهایشان ارزشمند میدانند. آیا خداباوران نمیتوانند از این آموزهها بهانهای برای مهربانی با خداناباوران بسازند؟
۴. ارائه چهرهای مثبت از دین: رفتار محبتآمیز خداناباوران، تصویر بازتر و انسانیتری از دین به نمایش میگذارد. در جهان امروز ما، ادیانی چون اسلام به دلایل سیاسی یا افراطگرایی مورد انتقاد قرار گرفتهاند؛ خب چه راهی بهتر از اینکه به عنوان نمونه مسلمانان تلاش کنند با رفتاری مهربانانه با خداناباوران، جنبههای اخلاقگرایانهمذهب خود را پررنگ سازند و اعتبار دینداری خود را تقویت کنند.
از یاد نبریم که آنچه در یک جامعه همیشه میتواند مردم را به درگیری بکشاند شکافهای اجتماعی است. کمک خداباوران و دینداران به خداناباوران و دینناباوران از شکافهای اجتماعی جلوگیری کرده و مانع از گسترش تعصبات میشود.
معجزهمهربانی را از یاد نبریم!
#گفتگو #رواداری #خداناباوران #خداباوران
@dialogue1402
🤔3👍2
حقوق خداناباوران زیر تیغ جمهوری اسلامی؛ سرکوب بیپایان، اصلاحناپذیری نظام
یادداشتی از محمد خوشبیان، روحانی سابق
خداناباوری یا عدم اعتقاد به خدا، یکی از گرایشهای فکری و عقیدتی است که در جوامع مختلف وجود دارد. در جمهوری اسلامی ایران، خداناباوران به عنوان افرادی که از باورهای دینی رسمی تبعیت نمیکنند، با تبعیضها و محدودیتهای شدید مواجه هستند
حقوق بشر و آزادی عقیده
حقوق بشر بر اساس اسناد بینالمللی، به ویژه اعلامیه جهانی حقوق بشر، بر آزادی عقیده و مذهب تأکید دارد. ماده 18 این اعلامیه به روشنی اعلام میکند که هر فردی حق دارد عقیده یا مذهب خود را آزادانه انتخاب کرده و آن را بیان کند. از این منظر، خداناباوران نیز به عنوان افرادی که عقاید متفاوتی دارند، باید از حقوق برابر و آزادی کامل برخوردار باشند.
قرآن کریم نیز به کرامت انسانی اشاره میکند و میفرماید: «وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ» (سوره اسراء: آیه ۷۰)؛ “ما فرزندان آدم را گرامی داشتیم.” این آیه به روشنی نشان میدهد که همه انسانها، بدون توجه به عقایدشان، دارای کرامت ذاتی هستند و باید حقوقشان محترم شمرده شود.
همچنین، در حدیثی از پیامبر اسلام آمده است: «الناسُ سَواسِیةٌ کَأسنانِ المُشْطِ»؛ “مردم مانند دندانههای شانه با یکدیگر برابرند.” این حدیث بر برابری انسانها و لزوم حفظ حقوق همه افراد، صرفنظر از عقاید و باورهایشان، تأکید دارد.
جمهوری اسلامی ایران از بدو تأسیس خود، با تأکید بر ایدئولوژی دینی و تمرکز قدرت در دست روحانیت، قوانینی را اعمال کرده که به طور مستقیم و غیرمستقیم خداناباوران و دیگر اقلیتهای فکری و عقیدتی را تحت فشار قرار میدهد. این حکومت، با بهرهگیری از ابزارهای قانونی و امنیتی، فضای آزادی بیان و تفکر را محدود کرده و هرگونه صدای مخالف را سرکوب میکند.
خداناباوران در این سیستم، از حقوق ابتدایی مانند آزادی بیان، حق تحصیل، اشتغال، و حتی برخورداری از حقوق مدنی و اجتماعی محروم میشوند. این سیاستها نه تنها ناقض اصول اولیه حقوق بشر است، بلکه به تفرقهافکنی و ایجاد تنشهای عمیق در جامعه منجر شده است.
جمهوری اسلامی، به ویژه رهبران آن مانند روح الله خمینی و علی خامنهای، به طور مکرر از دین به عنوان ابزاری برای توجیه سرکوب و جنایات خود استفاده کردهاند. خمینی در دوران جنگ ایران و عراق و بهخصوص در اعدامهای دستهجمعی سال ۱۳۶۷، و خامنهای در سرکوب اعتراضات مردمی، از مفاهیم دینی برای پوشاندن اقدامات سرکوبگرانه خود بهره بردهاند.
این استفاده ابزاری از دین، باعث شده تا بسیاری از مردم نسبت به اصول دینی بیاعتماد شوند و شکافهای عمیق اجتماعی ایجاد شود. حکومت با تحمیل ایدئولوژی خود، حقوق بسیاری از افراد، بهویژه خداناباوران و دیگر اقلیتها را نقض کرده و فضایی از ترس و ناامنی در جامعه ایجاد کرده است.
با توجه به ساختار ایدئولوژیک و تمرکز قدرت در جمهوری اسلامی، این حکومت اساساً قابل تغییر نیست. هرگونه اصلاحات جزئی در چارچوب این نظام به دلیل ماهیت سرکوبگرانه و اقتدارگرای آن، غیرممکن است. جمهوری اسلامی بر پایه سرکوب عقاید و کنترل ایدئولوژیک بنا شده و تغییر واقعی در این نظام به معنای فروپاشی آن خواهد بود.
جمهوری اسلامی نه تنها تمایلی به پذیرش حقوق خداناباوران و سایر اقلیتهای فکری ندارد، بلکه از اساس بر مبنای سرکوب هرگونه صدای مخالف و حفظ قدرت به هر قیمتی شکل گرفته است. بنابراین، انتظار تغییر یا اصلاح این نظام، انتظاری غیرواقعبینانه است. برای دستیابی به جامعهای که در آن حقوق تمامی افراد، بدون توجه به عقایدشان، محترم شمرده شود، نیاز به تغییری ریشهای در ساختار سیاسی و حکومتی وجود دارد. جمهوری اسلامی، با ساختار و ماهیت کنونی خود، هرگز قادر به ایجاد چنین جامعهای نخواهد بود.
#خداناباوران #آتئیست #حکومت_ایدئولوژیک #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
یادداشتی از محمد خوشبیان، روحانی سابق
خداناباوری یا عدم اعتقاد به خدا، یکی از گرایشهای فکری و عقیدتی است که در جوامع مختلف وجود دارد. در جمهوری اسلامی ایران، خداناباوران به عنوان افرادی که از باورهای دینی رسمی تبعیت نمیکنند، با تبعیضها و محدودیتهای شدید مواجه هستند
حقوق بشر و آزادی عقیده
حقوق بشر بر اساس اسناد بینالمللی، به ویژه اعلامیه جهانی حقوق بشر، بر آزادی عقیده و مذهب تأکید دارد. ماده 18 این اعلامیه به روشنی اعلام میکند که هر فردی حق دارد عقیده یا مذهب خود را آزادانه انتخاب کرده و آن را بیان کند. از این منظر، خداناباوران نیز به عنوان افرادی که عقاید متفاوتی دارند، باید از حقوق برابر و آزادی کامل برخوردار باشند.
قرآن کریم نیز به کرامت انسانی اشاره میکند و میفرماید: «وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ» (سوره اسراء: آیه ۷۰)؛ “ما فرزندان آدم را گرامی داشتیم.” این آیه به روشنی نشان میدهد که همه انسانها، بدون توجه به عقایدشان، دارای کرامت ذاتی هستند و باید حقوقشان محترم شمرده شود.
همچنین، در حدیثی از پیامبر اسلام آمده است: «الناسُ سَواسِیةٌ کَأسنانِ المُشْطِ»؛ “مردم مانند دندانههای شانه با یکدیگر برابرند.” این حدیث بر برابری انسانها و لزوم حفظ حقوق همه افراد، صرفنظر از عقاید و باورهایشان، تأکید دارد.
جمهوری اسلامی ایران از بدو تأسیس خود، با تأکید بر ایدئولوژی دینی و تمرکز قدرت در دست روحانیت، قوانینی را اعمال کرده که به طور مستقیم و غیرمستقیم خداناباوران و دیگر اقلیتهای فکری و عقیدتی را تحت فشار قرار میدهد. این حکومت، با بهرهگیری از ابزارهای قانونی و امنیتی، فضای آزادی بیان و تفکر را محدود کرده و هرگونه صدای مخالف را سرکوب میکند.
خداناباوران در این سیستم، از حقوق ابتدایی مانند آزادی بیان، حق تحصیل، اشتغال، و حتی برخورداری از حقوق مدنی و اجتماعی محروم میشوند. این سیاستها نه تنها ناقض اصول اولیه حقوق بشر است، بلکه به تفرقهافکنی و ایجاد تنشهای عمیق در جامعه منجر شده است.
جمهوری اسلامی، به ویژه رهبران آن مانند روح الله خمینی و علی خامنهای، به طور مکرر از دین به عنوان ابزاری برای توجیه سرکوب و جنایات خود استفاده کردهاند. خمینی در دوران جنگ ایران و عراق و بهخصوص در اعدامهای دستهجمعی سال ۱۳۶۷، و خامنهای در سرکوب اعتراضات مردمی، از مفاهیم دینی برای پوشاندن اقدامات سرکوبگرانه خود بهره بردهاند.
این استفاده ابزاری از دین، باعث شده تا بسیاری از مردم نسبت به اصول دینی بیاعتماد شوند و شکافهای عمیق اجتماعی ایجاد شود. حکومت با تحمیل ایدئولوژی خود، حقوق بسیاری از افراد، بهویژه خداناباوران و دیگر اقلیتها را نقض کرده و فضایی از ترس و ناامنی در جامعه ایجاد کرده است.
با توجه به ساختار ایدئولوژیک و تمرکز قدرت در جمهوری اسلامی، این حکومت اساساً قابل تغییر نیست. هرگونه اصلاحات جزئی در چارچوب این نظام به دلیل ماهیت سرکوبگرانه و اقتدارگرای آن، غیرممکن است. جمهوری اسلامی بر پایه سرکوب عقاید و کنترل ایدئولوژیک بنا شده و تغییر واقعی در این نظام به معنای فروپاشی آن خواهد بود.
جمهوری اسلامی نه تنها تمایلی به پذیرش حقوق خداناباوران و سایر اقلیتهای فکری ندارد، بلکه از اساس بر مبنای سرکوب هرگونه صدای مخالف و حفظ قدرت به هر قیمتی شکل گرفته است. بنابراین، انتظار تغییر یا اصلاح این نظام، انتظاری غیرواقعبینانه است. برای دستیابی به جامعهای که در آن حقوق تمامی افراد، بدون توجه به عقایدشان، محترم شمرده شود، نیاز به تغییری ریشهای در ساختار سیاسی و حکومتی وجود دارد. جمهوری اسلامی، با ساختار و ماهیت کنونی خود، هرگز قادر به ایجاد چنین جامعهای نخواهد بود.
#خداناباوران #آتئیست #حکومت_ایدئولوژیک #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍4
جامعۀ جهانی بهائی خواستار پاسخگویی ایران در نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل شد
#بهائی #بهائیان_ایران #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
#بهائی #بهائیان_ایران #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍4
جامعۀ جهانی بهائی خواستار پاسخگویی ایران در نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل شد
جامعۀ جهانی بهائی طی بیانیهای از کشورهای عضو سازمان ملل خواسته است تا در چهارمین نشست بررسی ادواری جهانی (UPR) شورای حقوق بشر، نقض مداوم حقوق بشر در ایران را بررسی کرده و جمهوری اسلامی را به دلیل سرکوب سیستماتیک جامعۀ بهائی مورد بازخواست قرار دهند. این نشست قرار است در تاریخ ۵ بهمن ۱۴۰۳ در ژنو برگزار شود.
در این بیانیه، بهائیان از کشورهای عضو خواستهاند که تعهد خود به حقوق بشر را نشان دهند و در جریان این نشست، نقض آشکار حقوق بهائیان در ایران را محکوم کنند. این درخواست در حالی مطرح شده که حکومت ایران در بررسیهای قبلی تعهدات متعددی را پذیرفته بود، اما اقدامات معناداری برای کاهش سرکوبها انجام نداده است. برعکس، تبعیض علیه بهائیان، که بزرگترین اقلیت دینی غیرمسلمان ایران هستند، تشدید شده است.
تشدید سرکوبها علیه بهائیان
بر اساس این بیانیه، بهائیان ایران همچنان با تبعیض و سرکوب گسترده مواجهاند. از جمله این موارد میتوان به بازداشتهای خودسرانه، مصادرۀ اموال، محرومیت از تحصیلات عالی و اشتغال، تخریب گورستانها و نفرتپراکنی حکومتی اشاره کرد. این سرکوبها، که از زمان انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ آغاز شده، با ابلاغ سند شورای عالی انقلاب فرهنگی در سال ۱۳۶۹، به سیاست رسمی کشور تبدیل شده است. این سند که به امضای آیتالله خامنهای رسیده، بر تبعیض ساختاری علیه بهائیان تأکید دارد.
درخواست برای اقدام جهانی
سیمین فهندژ، نمایندۀ جامعۀ جهانی بهائی در سازمان ملل، با اشاره به این سرکوبها گفت:
«آزار و اذیت بهائیان در ایران نه تنها نقض حقوق بشر، بلکه لکهای ننگ بر وجدان جمهوری اسلامی است. کشورهای عضو سازمان ملل باید از این فرصت برای مقابله با تبعیض دینی و حمایت از حقوق این جامعۀ صلحآمیز استفاده کنند.»
محکومیت بینالمللی
بر اساس گزارشهای سازمانهای بینالمللی، از جمله دیدهبان حقوق بشر، آزار بهائیان ایران یکی از شدیدترین موارد نقض آزادی دینی در جهان است. گزارشگر ویژۀ سازمان ملل این اقدامات را مصداق «جنایت علیه بشریت» توصیف کرده است. همچنین، گزارشها نشان میدهند که زنان بهائی بهطور خاص هدف سرکوبهای شدیدتری قرار گرفتهاند.
توصیههای جامعۀ جهانی بهائی
در پایان این بیانیه، جامعۀ جهانی بهائی از کشورهای عضو سازمان ملل درخواست کرده است که در این نشست، موارد زیر را به ایران توصیه کنند:
ـ تضمین برابری و عدم تبعیض علیه بهائیان، بهویژه در آموزش و اشتغال.
ـ رعایت آزادی دین و توقف همۀ اشکال سرکوب عقیدتی.
ـ بازگرداندن املاک و اموال مصادرهشده به بهائیان.
ـ توقف فوری نفرتپراکنی حکومتی و تشویق مدارا در جامعه.
این بیانیه با تأکید بر اهمیت فرایند بررسی ادواری جهانی، از کشورهای عضو سازمان ملل خواسته است که به مسئولیت خود در قبال حقوق بشر عمل کرده و حکومت ایران را وادار به تغییرات ملموس و پایان دادن به نقض سیستماتیک حقوق جامعۀ بهائی کنند. جامعۀ جهانی بهائی این نشست را فرصتی سرنوشتساز برای مقابله با تبعیض دینی و حمایت از عدالت و برابری در ایران میداند.
#بهائی #بهائیان_ایران #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
جامعۀ جهانی بهائی طی بیانیهای از کشورهای عضو سازمان ملل خواسته است تا در چهارمین نشست بررسی ادواری جهانی (UPR) شورای حقوق بشر، نقض مداوم حقوق بشر در ایران را بررسی کرده و جمهوری اسلامی را به دلیل سرکوب سیستماتیک جامعۀ بهائی مورد بازخواست قرار دهند. این نشست قرار است در تاریخ ۵ بهمن ۱۴۰۳ در ژنو برگزار شود.
در این بیانیه، بهائیان از کشورهای عضو خواستهاند که تعهد خود به حقوق بشر را نشان دهند و در جریان این نشست، نقض آشکار حقوق بهائیان در ایران را محکوم کنند. این درخواست در حالی مطرح شده که حکومت ایران در بررسیهای قبلی تعهدات متعددی را پذیرفته بود، اما اقدامات معناداری برای کاهش سرکوبها انجام نداده است. برعکس، تبعیض علیه بهائیان، که بزرگترین اقلیت دینی غیرمسلمان ایران هستند، تشدید شده است.
تشدید سرکوبها علیه بهائیان
بر اساس این بیانیه، بهائیان ایران همچنان با تبعیض و سرکوب گسترده مواجهاند. از جمله این موارد میتوان به بازداشتهای خودسرانه، مصادرۀ اموال، محرومیت از تحصیلات عالی و اشتغال، تخریب گورستانها و نفرتپراکنی حکومتی اشاره کرد. این سرکوبها، که از زمان انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ آغاز شده، با ابلاغ سند شورای عالی انقلاب فرهنگی در سال ۱۳۶۹، به سیاست رسمی کشور تبدیل شده است. این سند که به امضای آیتالله خامنهای رسیده، بر تبعیض ساختاری علیه بهائیان تأکید دارد.
درخواست برای اقدام جهانی
سیمین فهندژ، نمایندۀ جامعۀ جهانی بهائی در سازمان ملل، با اشاره به این سرکوبها گفت:
«آزار و اذیت بهائیان در ایران نه تنها نقض حقوق بشر، بلکه لکهای ننگ بر وجدان جمهوری اسلامی است. کشورهای عضو سازمان ملل باید از این فرصت برای مقابله با تبعیض دینی و حمایت از حقوق این جامعۀ صلحآمیز استفاده کنند.»
محکومیت بینالمللی
بر اساس گزارشهای سازمانهای بینالمللی، از جمله دیدهبان حقوق بشر، آزار بهائیان ایران یکی از شدیدترین موارد نقض آزادی دینی در جهان است. گزارشگر ویژۀ سازمان ملل این اقدامات را مصداق «جنایت علیه بشریت» توصیف کرده است. همچنین، گزارشها نشان میدهند که زنان بهائی بهطور خاص هدف سرکوبهای شدیدتری قرار گرفتهاند.
توصیههای جامعۀ جهانی بهائی
در پایان این بیانیه، جامعۀ جهانی بهائی از کشورهای عضو سازمان ملل درخواست کرده است که در این نشست، موارد زیر را به ایران توصیه کنند:
ـ تضمین برابری و عدم تبعیض علیه بهائیان، بهویژه در آموزش و اشتغال.
ـ رعایت آزادی دین و توقف همۀ اشکال سرکوب عقیدتی.
ـ بازگرداندن املاک و اموال مصادرهشده به بهائیان.
ـ توقف فوری نفرتپراکنی حکومتی و تشویق مدارا در جامعه.
این بیانیه با تأکید بر اهمیت فرایند بررسی ادواری جهانی، از کشورهای عضو سازمان ملل خواسته است که به مسئولیت خود در قبال حقوق بشر عمل کرده و حکومت ایران را وادار به تغییرات ملموس و پایان دادن به نقض سیستماتیک حقوق جامعۀ بهائی کنند. جامعۀ جهانی بهائی این نشست را فرصتی سرنوشتساز برای مقابله با تبعیض دینی و حمایت از عدالت و برابری در ایران میداند.
#بهائی #بهائیان_ایران #داستان_ما_یکیست #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍10❤1
به مناسبت نودوششمین سالگرد تولد مارتین لوتر کینگ
مارتین لوتر کینگ جونیور، نامی است که با عدالت، برابری و امید در دل تاریخ جاودانه شده است. او مردی بود که با صدایی رسا و قلبی پر از عشق، علیه تبعیض نژادی و بیعدالتی در ایالات متحده به پا خاست.
مبارزات صلحآمیز او، که بر پایهی ایمان به نیروی اخلاقی و انسانی بنا شده بود، الهامبخش میلیونها نفر در سراسر جهان بود. او با خطابههای قدرتمند خود، از جمله سخنرانی جاودانهی «رؤیایی دارم»، جهانی را به تفکر واداشت و راهی تازه برای مبارزه با نژادپرستی گشود.
کینگ در طول حیات خود، با وجود تهدیدها و سختیها، هرگز از باورش به قدرت عشق و عدالت دست نکشید.
به مناسبت ۱۵ ژانویه سالروز تولد او، به یاد میآوریم که رؤیای کینگ هنوز زنده است. رؤیایی که ما را به جهانی دعوت میکند که در آن همهی انسانها، بدون توجه به رنگ پوست یا باورشان، در کنار هم به آزادی، برابری و احترام متقابل دست یابند.
مطالعه بیشتر در مورد لوترکینگ در سایت توانا
https://tavaana.org/martin_luther_king/
#مارتین_لوترکینگ #برابری #حقوق_بشر #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
به مناسبت نودوششمین سالگرد تولد مارتین لوتر کینگ
مارتین لوتر کینگ جونیور، نامی است که با عدالت، برابری و امید در دل تاریخ جاودانه شده است. او مردی بود که با صدایی رسا و قلبی پر از عشق، علیه تبعیض نژادی و بیعدالتی در ایالات متحده به پا خاست.
مبارزات صلحآمیز او، که بر پایهی ایمان به نیروی اخلاقی و انسانی بنا شده بود، الهامبخش میلیونها نفر در سراسر جهان بود. او با خطابههای قدرتمند خود، از جمله سخنرانی جاودانهی «رؤیایی دارم»، جهانی را به تفکر واداشت و راهی تازه برای مبارزه با نژادپرستی گشود.
کینگ در طول حیات خود، با وجود تهدیدها و سختیها، هرگز از باورش به قدرت عشق و عدالت دست نکشید.
به مناسبت ۱۵ ژانویه سالروز تولد او، به یاد میآوریم که رؤیای کینگ هنوز زنده است. رؤیایی که ما را به جهانی دعوت میکند که در آن همهی انسانها، بدون توجه به رنگ پوست یا باورشان، در کنار هم به آزادی، برابری و احترام متقابل دست یابند.
مطالعه بیشتر در مورد لوترکینگ در سایت توانا
https://tavaana.org/martin_luther_king/
#مارتین_لوترکینگ #برابری #حقوق_بشر #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤3👍2
✅ سکولاریزم زادهی حاکمیت دینی
✍️ توحید عباسی
اگر بپنداریم که از همان اذان صبحگاهی حرکت انقلاب اسلامی ایران، رنسانس اسلامی در ایران و خاورمیانه و کشورهای اسلامی شروع شده، در کوره راه سنگلاخیِ تحلیلِ غلطِ جامعه شناختی، راه رفته ایم.
اگر به این باور رسیده ایم که پس از استقرار حکوت اسلامی در ایران، بنیاد جامعهی اسلامی را بنا نهاده ایم، در اشتباه هستیم.
اگر خوشبین بودیم که حرکتهای اجتماعی ای که از تونس شروع شده و در کشورهایی مانند مصر، یمن، سوریه، ... تداوم پیدا می کرد، بیداری اسلامیست، از خوش خیالی ما بود.
اگر فکر می کنیم بعد از اسقرار اسلام در ایران و افغانستان و تاثیر آن بر کشورهای اسلامی دیگر، این نسیم اسلامی قوی تر شده و تبدیل به طوفان اسلامی شده و در آینده، دیگر کشورهای مسلمان را نیز در بر خواهد گرفت، خود را فریب می دهیم.
به نظر من، از همان ساعت که بانگِ اذان صبحِ حرکت اسلامی ایران بلند شد، بانگ جرس سکولاریزم جامعهی ایران در هوا طنین انداز شد.
بسیاری از حرکت های اجتماعی در دوره های مختلف، بر اساس طرح و تدبیر مشخصِ از پیش تعیین شده، پیش نمی رود. چه بسا پیشروان آن حرکت، در ذهن و فکر خود ایدهآل های خود را مشخص کرده باشند و تصور کنند که تدبیر آن حرکت در دستان آنها خواهد بود، لاکن سیرِ تطورِ حرکت اجتماعی، نه بر اساس منویات رهبران آن خیزش، که مطابق قوانین خود، مسیرش را ادامه داده و از قانون تغییرات مراحل اجتماعی پیروی می کند.
بنا بر این، اسقرارِ یک سیستم سکولار در جامعه، بدون پیمایش یک مسیر اولیه و یکباره اتفاق نمی افتد، بلکه پیش نیاز آن، همان حاکمیت دینی و حکومتهای دینیست. به عبارت دیگر، حکومتهای دینی مراحل ابتدایی پروسهی سکولاریزم است.
گردانندگان حاکمیتهای دینی خوشحال از این نباشند که به ذن خودشان جامعه را دینی کرده اند، آنان نقش اصلی را در گذار جامعه به سکولاریزم بازی می کنند، هر چند که، آگاه به عملکرد خود نیستند.
اینکه چرا از بطن جامعهی دینی، جامعهی سکولار متولد می شود، بر می گردد به بینش استبدادی نهفته در آموزه هایی که به نام دین در جامعه تزریق می شود.
یکی از پیشروان این گذار تاریخی و شاید پیشرو ترین آن، کشور ایران است. نیاز به جستجو و ارائهی دلایل قوی برای اثبات این مدعا نیست. با بررسی روند اجتماعی این چهل و چند سالهی ایران و دگردیسی خواسته ها و شعارهای حرکتهای اجتماعی آن، به راحتی به چنین نتایجی پی می بریم.
آخرین خواسته و شعار حرکت اجتماعی ملت ایران، «زن، زندگی، آزادی»ست. شعاری که عاری از هر گونه آلایش دینی و بیانگر ذهن سکولاریزه شدهی مردم ایران است.
در حالی که جامعهی ایران آخرین مراحل حکومت دینی را سپری و در شرف اولین مراحل سکولاریزم است، در همسایگی ما، جامعهی افغانستان در مراحل اولیهی سکولاریزم که همان حکومت دینیست، می باشد.
ایمان داشته باشیم به اینکه در آینده ودر زمانی کمتر از زمان مصرف شده برای ایران، افغانستان در جایگاه ایران کنونی قرار خواهد گرفت که در آن موقع، به احتمال خیلی بالا، ایرانیان حکومت سکولار را تجربه می کنند.
#سکولاریسم #حکومت_ایدئولوژیک #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
✍️ توحید عباسی
اگر بپنداریم که از همان اذان صبحگاهی حرکت انقلاب اسلامی ایران، رنسانس اسلامی در ایران و خاورمیانه و کشورهای اسلامی شروع شده، در کوره راه سنگلاخیِ تحلیلِ غلطِ جامعه شناختی، راه رفته ایم.
اگر به این باور رسیده ایم که پس از استقرار حکوت اسلامی در ایران، بنیاد جامعهی اسلامی را بنا نهاده ایم، در اشتباه هستیم.
اگر خوشبین بودیم که حرکتهای اجتماعی ای که از تونس شروع شده و در کشورهایی مانند مصر، یمن، سوریه، ... تداوم پیدا می کرد، بیداری اسلامیست، از خوش خیالی ما بود.
اگر فکر می کنیم بعد از اسقرار اسلام در ایران و افغانستان و تاثیر آن بر کشورهای اسلامی دیگر، این نسیم اسلامی قوی تر شده و تبدیل به طوفان اسلامی شده و در آینده، دیگر کشورهای مسلمان را نیز در بر خواهد گرفت، خود را فریب می دهیم.
به نظر من، از همان ساعت که بانگِ اذان صبحِ حرکت اسلامی ایران بلند شد، بانگ جرس سکولاریزم جامعهی ایران در هوا طنین انداز شد.
بسیاری از حرکت های اجتماعی در دوره های مختلف، بر اساس طرح و تدبیر مشخصِ از پیش تعیین شده، پیش نمی رود. چه بسا پیشروان آن حرکت، در ذهن و فکر خود ایدهآل های خود را مشخص کرده باشند و تصور کنند که تدبیر آن حرکت در دستان آنها خواهد بود، لاکن سیرِ تطورِ حرکت اجتماعی، نه بر اساس منویات رهبران آن خیزش، که مطابق قوانین خود، مسیرش را ادامه داده و از قانون تغییرات مراحل اجتماعی پیروی می کند.
بنا بر این، اسقرارِ یک سیستم سکولار در جامعه، بدون پیمایش یک مسیر اولیه و یکباره اتفاق نمی افتد، بلکه پیش نیاز آن، همان حاکمیت دینی و حکومتهای دینیست. به عبارت دیگر، حکومتهای دینی مراحل ابتدایی پروسهی سکولاریزم است.
گردانندگان حاکمیتهای دینی خوشحال از این نباشند که به ذن خودشان جامعه را دینی کرده اند، آنان نقش اصلی را در گذار جامعه به سکولاریزم بازی می کنند، هر چند که، آگاه به عملکرد خود نیستند.
اینکه چرا از بطن جامعهی دینی، جامعهی سکولار متولد می شود، بر می گردد به بینش استبدادی نهفته در آموزه هایی که به نام دین در جامعه تزریق می شود.
یکی از پیشروان این گذار تاریخی و شاید پیشرو ترین آن، کشور ایران است. نیاز به جستجو و ارائهی دلایل قوی برای اثبات این مدعا نیست. با بررسی روند اجتماعی این چهل و چند سالهی ایران و دگردیسی خواسته ها و شعارهای حرکتهای اجتماعی آن، به راحتی به چنین نتایجی پی می بریم.
آخرین خواسته و شعار حرکت اجتماعی ملت ایران، «زن، زندگی، آزادی»ست. شعاری که عاری از هر گونه آلایش دینی و بیانگر ذهن سکولاریزه شدهی مردم ایران است.
در حالی که جامعهی ایران آخرین مراحل حکومت دینی را سپری و در شرف اولین مراحل سکولاریزم است، در همسایگی ما، جامعهی افغانستان در مراحل اولیهی سکولاریزم که همان حکومت دینیست، می باشد.
ایمان داشته باشیم به اینکه در آینده ودر زمانی کمتر از زمان مصرف شده برای ایران، افغانستان در جایگاه ایران کنونی قرار خواهد گرفت که در آن موقع، به احتمال خیلی بالا، ایرانیان حکومت سکولار را تجربه می کنند.
#سکولاریسم #حکومت_ایدئولوژیک #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍5❤1
پدیده دینگریزی در ایران را میتوان به عوامل گوناگونی نسبت داد که بخشی از آن به نحوه تبلیغ و ترویج دین بازمیگردد.
هزینههای کلان و تبلیغات گسترده مذهبی، وقتی با اعمال فشارهای اجتماعی، محدودیتهای فردی، و رفتارهای متناقض برخی از مدعیان دین همراه شود، میتواند تأثیر معکوس داشته باشد.
این امر به ویژه زمانی رخ میدهد که میان شعارها و عملکرد واقعی فاصلهای آشکار وجود دارد.
نسلهای جوانتر، که به دنبال آزادی بیان، تنوع فکری و معنویت شخصی هستند، ممکن است نسبت به دین سنتی احساس بیگانگی کنند.
در نتیجه، دینگریزی به عنوان واکنشی به فشارهای ساختاری و فرهنگی گسترش یافته و نوعی جستجوی جایگزین برای معنای زندگی را نمایان میسازد.
چرا با این حجم وسیع از هزینه و تبلیغات مذهبی، دینگریزی در ایران افزايش يافته است؟
پاسخ برخی مخاطبان را در تصویر میخوانید.
شما هم دیدگاههای خود را با ما به اشتراک بگذارید.
#دینناباوری #ناباورمندی #خداناباوری #آتئیست #دین_گریزی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
پدیده دینگریزی در ایران را میتوان به عوامل گوناگونی نسبت داد که بخشی از آن به نحوه تبلیغ و ترویج دین بازمیگردد.
هزینههای کلان و تبلیغات گسترده مذهبی، وقتی با اعمال فشارهای اجتماعی، محدودیتهای فردی، و رفتارهای متناقض برخی از مدعیان دین همراه شود، میتواند تأثیر معکوس داشته باشد.
این امر به ویژه زمانی رخ میدهد که میان شعارها و عملکرد واقعی فاصلهای آشکار وجود دارد.
نسلهای جوانتر، که به دنبال آزادی بیان، تنوع فکری و معنویت شخصی هستند، ممکن است نسبت به دین سنتی احساس بیگانگی کنند.
در نتیجه، دینگریزی به عنوان واکنشی به فشارهای ساختاری و فرهنگی گسترش یافته و نوعی جستجوی جایگزین برای معنای زندگی را نمایان میسازد.
چرا با این حجم وسیع از هزینه و تبلیغات مذهبی، دینگریزی در ایران افزايش يافته است؟
پاسخ برخی مخاطبان را در تصویر میخوانید.
شما هم دیدگاههای خود را با ما به اشتراک بگذارید.
#دینناباوری #ناباورمندی #خداناباوری #آتئیست #دین_گریزی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍12
«توافق بر سر عدم توافق» از آن دست اصطلاحاتی است که در ایالات متحده آمریکا کاربرد فراوان دارد:
Let’s agree to disagree
این عبارت به معنای آن است که طرفین یک بحث خاص وقتی از استدلال همدیگر قانع نشدند جای آنکه این عدم توافق را سمت درگیری بیشتر، غیرضروری و نامطلوب ببرند تلاش میکنند با اعلام «توافق بر سر عدم توافق»، مواضع همدیگر را تحمل کنند.
این عبارت از قرن ۱۸ در آمریکا نمود یافت و البته ریشه آن به قرنهای دورتر باز میگردد.
«جان وسلی» که یکی از کسانی که از منادیان این نگاه در ایالات متحده آمریکا بوده است، در نامهای تاکید میکند که کسانی که خواهان زندگی در صلح هستند بایستی توافق کنند که در بسیاری از چیزها با دیگران اختلاف نظر دارند و ضمن پذیرش چنین مسئلهای نباید بگذارند این واقعیت آنان را از هم جدا سازد.
به نظر میرسد ما ایرانیان به چنین نگاهی سخت نیازمندیم. ایرانیان به علت گوناگونی نگاه و چشماندازها نیازمند آن هستند که به جای کشاندن چنین اختلافنظرهایی به سمت نزاعهایی زیانآفرین، از آن چشماندازهایی مداراجویانه بسازند.
توافق بر سر عدم توافق! موافق هستید؟
#گفتگو_توانا #فرهنگ_مدارا #مدارا_رواداری #ملت_ایران
@Dialogue1402
Let’s agree to disagree
این عبارت به معنای آن است که طرفین یک بحث خاص وقتی از استدلال همدیگر قانع نشدند جای آنکه این عدم توافق را سمت درگیری بیشتر، غیرضروری و نامطلوب ببرند تلاش میکنند با اعلام «توافق بر سر عدم توافق»، مواضع همدیگر را تحمل کنند.
این عبارت از قرن ۱۸ در آمریکا نمود یافت و البته ریشه آن به قرنهای دورتر باز میگردد.
«جان وسلی» که یکی از کسانی که از منادیان این نگاه در ایالات متحده آمریکا بوده است، در نامهای تاکید میکند که کسانی که خواهان زندگی در صلح هستند بایستی توافق کنند که در بسیاری از چیزها با دیگران اختلاف نظر دارند و ضمن پذیرش چنین مسئلهای نباید بگذارند این واقعیت آنان را از هم جدا سازد.
به نظر میرسد ما ایرانیان به چنین نگاهی سخت نیازمندیم. ایرانیان به علت گوناگونی نگاه و چشماندازها نیازمند آن هستند که به جای کشاندن چنین اختلافنظرهایی به سمت نزاعهایی زیانآفرین، از آن چشماندازهایی مداراجویانه بسازند.
توافق بر سر عدم توافق! موافق هستید؟
#گفتگو_توانا #فرهنگ_مدارا #مدارا_رواداری #ملت_ایران
@Dialogue1402
👍9👏2
کارل پوپر و نقد تخصصگرایی
در تشریح معنای جامعه باز
«جامعه باز (یعنی جامعهای که نه تنها نظرات مخالف را تحمل میکند بلکه به آنها احترام میگذارد) و دموکراسی (یعنی شکلی از حکومت که به حفاظت از جامعه باز متعهد است) نمیتوانند شکوفا شوند اگر علم به مالکیت انحصاری گروهی بسته از متخصصان تبدیل شود.
مهمترین وظیفه دانشمندان در این رقابت، البته انجام کار خوب در حوزههای خاص خودشان است. وظیفه دوم این است که از خطر تخصصگرایی محدود دوری کنند: دانشمندی که علاقهمند به دیگر حوزههای علم نباشد، خود را از مشارکت در آن آزادی از طریق دانش که وظیفه فرهنگی علم است، محروم میکند. وظیفه سوم این است که به دیگران کمک کند تا حوزه کاری و کارهای او را درک کنند، و این کار آسانی نیست. این به معنای کاهش اصطلاحات علمی تا حد ممکن است
اصطلاحاتی که بسیاری از ما به آن افتخار میکنیم، تقریباً مثل اینکه نشان خانوادگی یا لهجه آکسفوردی باشد. این نوع افتخار قابل درک است. اما اشتباه است. باید افتخار ما این باشد که خودمان را تعلیم دهیم تا همیشه به سادهترین و روشنترین و بیتکلفترین شکل ممکن صحبت کنیم، و چنانکه از طاعون میگریزیم از این که وانمود کنیم در اختیار دانش عمیقی هستیم که نمیتوان به طور واضح و ساده بیان کرد، اجتناب کنیم.»
از کتاب: «اسطوره چارچوب»
#دموکراسی #رواداری #جامعه_باز #گفتگو #تخصص #تخصص_گرایی #حرفهای_گری #نقد
@Dialogue1402
در تشریح معنای جامعه باز
«جامعه باز (یعنی جامعهای که نه تنها نظرات مخالف را تحمل میکند بلکه به آنها احترام میگذارد) و دموکراسی (یعنی شکلی از حکومت که به حفاظت از جامعه باز متعهد است) نمیتوانند شکوفا شوند اگر علم به مالکیت انحصاری گروهی بسته از متخصصان تبدیل شود.
مهمترین وظیفه دانشمندان در این رقابت، البته انجام کار خوب در حوزههای خاص خودشان است. وظیفه دوم این است که از خطر تخصصگرایی محدود دوری کنند: دانشمندی که علاقهمند به دیگر حوزههای علم نباشد، خود را از مشارکت در آن آزادی از طریق دانش که وظیفه فرهنگی علم است، محروم میکند. وظیفه سوم این است که به دیگران کمک کند تا حوزه کاری و کارهای او را درک کنند، و این کار آسانی نیست. این به معنای کاهش اصطلاحات علمی تا حد ممکن است
اصطلاحاتی که بسیاری از ما به آن افتخار میکنیم، تقریباً مثل اینکه نشان خانوادگی یا لهجه آکسفوردی باشد. این نوع افتخار قابل درک است. اما اشتباه است. باید افتخار ما این باشد که خودمان را تعلیم دهیم تا همیشه به سادهترین و روشنترین و بیتکلفترین شکل ممکن صحبت کنیم، و چنانکه از طاعون میگریزیم از این که وانمود کنیم در اختیار دانش عمیقی هستیم که نمیتوان به طور واضح و ساده بیان کرد، اجتناب کنیم.»
از کتاب: «اسطوره چارچوب»
#دموکراسی #رواداری #جامعه_باز #گفتگو #تخصص #تخصص_گرایی #حرفهای_گری #نقد
@Dialogue1402
👍12
«ایدئولوژیهای مدرن گنوسیسم سیاسیاند»
اریک فوگلین (۱۹۰۱-۱۹۸۵)، فیلسوف و تاریخدان سیاسی اتریشی-آمریکایی، به خاطر تحلیلهای عمیق خود درباره تاریخ اندیشه سیاسی و نقدش بر ایدئولوژیهای توتالیتر شناخته شده است. او در دانشگاه وین تحصیل کرد و بعدها به دلیل مخالفتهای ایدئولوژیک با نازیسم، از اتریش فرار کرد و در نهایت به آمریکا مهاجرت نمود. فوگلین در دانشگاههای مختلف آمریکایی، از جمله دانشگاه لوئیزیانا ایالتی، تدریس کرد.
پژوهشهای او در زمینه ایدهی نژاد به خصوص با انتشار کتاب «تاریخ ایده نژاد از ری تا کاروس» مورد توجه قرار گرفت. فوگلین در این اثر و دیگر کارهایش به بررسی چگونگی شکلگیری و تکامل ایدههای نژادی در طول تاریخ پرداخت و نشان داد که چگونه این ایدهها میتوانند به ابزارهایی برای توجیه سلطه و سرکوب تبدیل شوند.
فوگلین معتقد بود که ایدئولوژیهای توتالیتر، از جمله نازیسم که بر ایده برتری نژادی تاکید داشت، از تفکر عمیق و انتقاد فاصله گرفته و به جای آن بر باورهای سادهانگارانه و خطرناک تکیه میکنند. او با نقد خود بر ایدئولوژیهای توتالیتر و تاکید بر اهمیت فهم تاریخی و فلسفی اندیشههای سیاسی، به دفاع از ارزشهای مدرن و دموکراتیک پرداخت.
کارهای فوگلین نه تنها به عنوان بررسیهای تاریخی و فلسفی مورد توجه قرار گرفتهاند بلکه به عنوان بخشی از مبارزه علیه سوءاستفادههای ایدئولوژیک و حمایت از اصول دموکراتیک و حقوق بشر نیز دیده میشوند. او به شدت بر این باور بود که درک درست تاریخ و فلسفه میتواند به مقابله با تندرویهای ایدئولوژیک کمک کرده و زمینهساز یک جامعهی باز و متکثر شود.
اریک فوگلین اصطلاح «گنوسیسم سیاسی» را به کار برد تا به توصیف و تحلیل ایدئولوژیهای مدرن بپردازد…
برای مطالعهی ادامهی یادداشت به صفحهی گفتوشنود مراجعه کنید:
https://dialog.tavaana.org/eric-voegelin-political-gnosticism/
#اریک_فوگلین #گنوسیسم_سیاسی #گنوس #گنوسیسم #ایدئولوژی #ایدئولوژی_مدرن #گفتگو #مدارا #رواداری
@Dialogue1402
اریک فوگلین (۱۹۰۱-۱۹۸۵)، فیلسوف و تاریخدان سیاسی اتریشی-آمریکایی، به خاطر تحلیلهای عمیق خود درباره تاریخ اندیشه سیاسی و نقدش بر ایدئولوژیهای توتالیتر شناخته شده است. او در دانشگاه وین تحصیل کرد و بعدها به دلیل مخالفتهای ایدئولوژیک با نازیسم، از اتریش فرار کرد و در نهایت به آمریکا مهاجرت نمود. فوگلین در دانشگاههای مختلف آمریکایی، از جمله دانشگاه لوئیزیانا ایالتی، تدریس کرد.
پژوهشهای او در زمینه ایدهی نژاد به خصوص با انتشار کتاب «تاریخ ایده نژاد از ری تا کاروس» مورد توجه قرار گرفت. فوگلین در این اثر و دیگر کارهایش به بررسی چگونگی شکلگیری و تکامل ایدههای نژادی در طول تاریخ پرداخت و نشان داد که چگونه این ایدهها میتوانند به ابزارهایی برای توجیه سلطه و سرکوب تبدیل شوند.
فوگلین معتقد بود که ایدئولوژیهای توتالیتر، از جمله نازیسم که بر ایده برتری نژادی تاکید داشت، از تفکر عمیق و انتقاد فاصله گرفته و به جای آن بر باورهای سادهانگارانه و خطرناک تکیه میکنند. او با نقد خود بر ایدئولوژیهای توتالیتر و تاکید بر اهمیت فهم تاریخی و فلسفی اندیشههای سیاسی، به دفاع از ارزشهای مدرن و دموکراتیک پرداخت.
کارهای فوگلین نه تنها به عنوان بررسیهای تاریخی و فلسفی مورد توجه قرار گرفتهاند بلکه به عنوان بخشی از مبارزه علیه سوءاستفادههای ایدئولوژیک و حمایت از اصول دموکراتیک و حقوق بشر نیز دیده میشوند. او به شدت بر این باور بود که درک درست تاریخ و فلسفه میتواند به مقابله با تندرویهای ایدئولوژیک کمک کرده و زمینهساز یک جامعهی باز و متکثر شود.
اریک فوگلین اصطلاح «گنوسیسم سیاسی» را به کار برد تا به توصیف و تحلیل ایدئولوژیهای مدرن بپردازد…
برای مطالعهی ادامهی یادداشت به صفحهی گفتوشنود مراجعه کنید:
https://dialog.tavaana.org/eric-voegelin-political-gnosticism/
#اریک_فوگلین #گنوسیسم_سیاسی #گنوس #گنوسیسم #ایدئولوژی #ایدئولوژی_مدرن #گفتگو #مدارا #رواداری
@Dialogue1402
👍7