گفت‌وشنود
5.43K subscribers
7.6K photos
1.8K videos
3 files
2.08K links
در صفحه‌ی «گفت‌وشنود» مطالبی مربوط‌به «رواداری، مدارا و هم‌زیستی بین اعضای جامعه با باورهای مختلف» منتشر می‌شود.
https://dialog.tavaana.org/
Instagram.com/dialogue1402
Twitter.com/dialogue1402
Facebook.com/1402dialogue
Download Telegram
‌
آیا ایمان بدون خدا ممکن است؟

نگاهی به جهان میلان کوندرا

پیام همراهان

میلان کوندرا در رمان سبکی تحمل‌ناپذیر هستی، بیش از آنکه داستانی عاشقانه بنویسد، پرسشی فلسفی پیش می‌کشد: آیا در جهانی بی‌خدا و بی‌معنا هنوز می‌توان مؤمن بود؟
او از وحی، نجات و یقین سخن نمی‌گوید؛ از سبکی، تصادف و ناپایداری هستی می‌گوید. اما در همین جهانِ سبک و گذرا، نوعی ایمان تازه سر برمی‌آورد — ایمان بدون خدا.

کوندرا معتقد است زندگی «سبک» است، چون هیچ تکراری ندارد؛ هیچ معنا یا ضرورتی ما را به بودن مجبور نکرده است. ما تنها یک بار زندگی می‌کنیم، و همین بی‌تکراری، زندگی را هم بی‌پناه و هم یگانه می‌کند.
در برابر این سبکی، انسان دو گزینه دارد: یا به مطلقی پناه ببرد تا اضطراب را فراموش کند، یا سبک بودن را بپذیرد و با آگاهی از پوچی، به زندگی معنا دهد.
کوندرا راه دوم را برمی‌گزیند: پذیرش بی‌معنایی و آفرینش معنا در دل آن.

در نگاه او، ایمان دیگر به حقیقتی متافیزیکی مربوط نیست؛ بلکه به شهامت زیستن مربوط است —
شهامتِ آری گفتن به جهانی که پاسخی نمی‌دهد.
شخصیت‌های او، مانند توما و ترزا، میان سبکی و سنگینی، آزادی و دلبستگی، پیوسته در نوسان‌اند؛ اما رهایی‌شان در همین نوسان است، نه در رسیدن به قطعیت.

کوندرا به ما می‌آموزد که ایمان، اگر اصیل باشد، شاید دیگر به خدا نیاز نداشته باشد.
ایمان، در معنای عمیق اگزیستانسیالیستی، نه تسلیم در برابر اقتدار الهی، بلکه پذیرش دلیرانه‌ی ناپایداری و بی‌معنایی زندگی است.
ایمان بی‌خدا، در جهان کوندرا، نه انکار ایمان است، بلکه شکل ناب‌تری از آن: ایمانی که از تکیه‌گاه رها شده و تنها بر شجاعتِ بودن تکیه دارد —
ایمانی سبک، اما تحمل‌ناپذیر.

#ایمان #باور #خدا #خداناباور #دین_ناباور #میلان_کوندرا

@Dialogue1402
😁5👏1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
صباغچی همسر و مادر شهید در جلسه شورای شهر:

از دین و زندگی عقب افتادیم. از زمانی که شاه رفته ما داریم با بدبختی زندگی میکنیم

این ویدئو مربوط به ۲۹ فروردین ۱۳۹۸ است ولی مهم آن است که نه تنها موارد مورد اشاره این مادر دلشکسته هنوز هم برقرار هستند، بلکه تشدید هم شده‌اند.

این اظهارنظرها از آن جهت اهمیت بیشتری دارد که جمهوری اسلامی خود را نماینده قشر دیندار و خانواده‌های شهیدان جنگ ایران و عراق جا زده و با استفاده از احساسات مذهبی و میهن‌دوستانه به غارت و‌ جنایت ادامه می‌دهد!

#جمهوری_اسلامی #حکومت_مذهبی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
❤8👍3👏2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
‌
این دیدگاه خمینی که «اگر کفار در جنگ یک دسته مسلمین بی‌گناه را سپر قرار دادند بر ما واجب است که مسلمان و غیرمسلمانش را بکشیم» یک مانیفست گویا از نگاه فرقه‌ای و ایدئولوژیک است که ارزش ذاتی جان انسان را نفی می‌کند و جان را بدل به وسیله‌ای صرفاً ابزاری برای اهداف سیاسی ـ نظامی می‌نماید.

چنین خطابی، با تقسیم قطعی انسان‌ها به «شهید/بهشت» و «کافر/جهنم»، هرگونه حساسیت اخلاقی نسبت به انسان را از بین می‌برد، زمینه‌ساز توجیه خشونت جمعی و نابودی حقوق پایه‌ای بشر می‌شود، و هم‌زمان آموزه‌های اخلاقیِ مشترکِ بسیاری از ادیان و موازین بین‌المللیِ حقوق بشر را نقض می‌کند.

نتیجتاً این نوع گفتار نه تنها از منظر انسانی و اخلاقی غیرقابل پذیرش است، بلکه در عمل به تشدید دوقطبی‌سازی، بحران‌سازی و مشروعیت‌بخشی به کشتارهای بی‌فرجام کمک می‌کند.

#کرامت_انسانی #کافر #مسلمان #شهید #بهشت #جهنم #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
💩16😡5🤡1
‌
لاسلو کراسناهورکایی، نویسنده برجسته و اندیشمند مجارستانی، در سال ۲۰۲۵ برنده جایزه نوبل ادبیات شد؛ افتخاری که آکادمی سوئد آن را به پاس «نثر پرشکوه، اندیشه‌ورز و آخرالزمانی او که در دل آشوب، جست‌وجوی معنای رستگاری و پایداری هنر را آشکار می‌کند» به وی اعطا کرد.

کراسناهورکایی با رمان‌هایی چون تانگوی شیطان، مالیخولیای مقاومت و حیوان درون شناخته می‌شود؛ آثاری که با جمله‌های طولانی، ساختار سیال، و نگاهی عمیق به فروپاشی انسان و جامعه مدرن، مرزهای روایی ادبیات معاصر را گسترش داده‌اند.

جهان ادبی او سرشار از اضطراب، شک و اندیشه‌های فلسفی درباره‌ی امید و ویرانی است، و به همین دلیل منتقدان او را یکی از آخرین نویسندگان «پسا‌مدرنیست تراژیک» اروپا می‌دانند.

همکاری‌های هنری او با کارگردان بزرگ مجار، بلا تار ، از جمله در اقتباس سینمایی ساتانتانگو ، نیز جایگاهش را به‌عنوان یکی از چهره‌های مهم هنر معاصر تثبیت کرده است.

#نوبل_ادبیات #لاسلو_کراسناهورکایی #فلسفه #هنر #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍7
‌
علی‌اکبر فال‌اسیری، یکی از مجتهدان بانفوذ شیراز در دوران قاجار، نمونه‌ای آشکار از چیرگی دگماتیسم مذهبی و تعصب کور در تاریخ ایران است.

او در زمانی می‌زیست که روحانیون نه تنها مرجع امور شرعی بودند، بلکه با نفوذ گسترده‌ خود بر آموزش، قضاوت و حتی زندگی فرهنگی مردم سیطره داشتند.

فال‌اسیری با تکیه بر همین قدرت، به یکی از نمادهای تاریک تفکر ضدفرهنگی بدل شد؛ کسی که از ترس فروپاشی ایمان مردم در برابر شعر و اندیشه‌ حافظ، به تخریب فیزیکی یادگار او دست زد.

در روایت‌های تاریخی آمده است که سه بار مردم شیراز، و به‌ویژه زرتشتیان، با عشق و احترام آرامگاه حافظ را بازسازی کردند، فال‌اسیری آن را «نشانه‌ شرک و گمراهی» دانست و فرمان ویرانی‌اش را صادر کرد و حتی زمانی که ناصرالدین شاه دستور باز سازی داد روی منبر گفت: "اگر شاه هزار بار بسازد من خراب می‌کنم."

این رفتار نه از ایمان، بلکه از هراس ریشه‌دار روحانیت سنتی نسبت به اندیشه و آزادی برمی‌خاست.

حافظ برای آنان شاعری نبود که از خدا و عشق سخن گفته بود، بلکه خطری بود برای اقتدار نهاد دینی‌ای که از جمود و خرافه تغذیه می‌کرد.

تخریب آرامگاه حافظ، تنها ویران‌کردن یک بنای سنگی نبود؛ نمادی بود از نزاع دیرینه‌ تفکر بسته با روح آزاد فرهنگ ایرانی.

فال‌اسیری و همفکرانش در تلاش بودند تا حافظ را از حافظه‌ جمعی مردم پاک کنند، غافل از آن‌که شعر و اندیشه را نمی‌توان با کلنگ فرو ریخت.
آن‌چه آنان نتوانستند درک کنند، این بود که صدای حافظ از دل تاریخ برخاسته بود، و هرچند مرقدش را سه‌بار ویران کردند، اما نام و کلامش در جان مردم ایران جاودانه ماند.

عیبِ رندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزه‌سرشت
که گناهِ دگران بر تو نخواهند نوشت

#تعصب #دگماتیسم #مرجعیت_شیعه #حافظ #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
💩14😡2❤1😱1
‌
🔹️کردستانی، مدیر حوزه علمیه قلعه‌گنج کرمان، بر ضرورت تحمیل حجاب و آموزش‌های اسلامی از سنین پایین به فرزندان تأکید کرد و از والدین خواست که در این زمینه سستی نشان ندهند.

این مدیر حوزه علمیه تأکید کرد که والدین نباید به بهانه کوچک بودن فرزندان، آن‌ها را در زمینه پوشش و مسائل دینی رها کنند. او مثال زد که «اگر مادر چادر سر می‌کند و مقید به حجاب است دخترش را در بحث پوشش رها نکند».

کردستانی اشاره کرد که «پدر و مادر نباید بگویند کودک هنوز کوچک است. باید او را به مساجد، حسینیه‌ها و مراسم مذهبی ببرند تا از نزدیک ببیند و در جمع بزرگان قرار گیرد».

به گفته او، این مشارکت زودهنگام، موجب تشویق و نهادینه شدن ارزش‌های دینی در وجود کودک می‌شود.

🔹️دیدگاهی که بر «تحمیل آموزه‌ها و مناسک مذهبی از سنین پایین» تأکید دارد، از منظر حقوق کودک و تربیت آموزشی، رویکردی ناقض حق آزادی اندیشه و رشد مستقل شخصیت کودک است.

مطابق با کنوانسیون حقوق کودک (ماده ۱۴)، هر کودک حق دارد مذهب و باور خود را آزادانه انتخاب کند و والدین صرفاً می‌توانند در چارچوب رشد و درک او راهنما باشند، نه تحمیل‌گر.

اجبار کودک به حضور در مراسم مذهبی یا رعایت حجاب پیش از بلوغ فکری، نه‌تنها آزادی وجدان او را محدود می‌کند، بلکه با یافته‌های روان‌شناسی رشد نیز در تضاد است؛ چراکه درک مفاهیم انتزاعی دین و اخلاق در سال‌های اولیه شکل نمی‌گیرد و القای اجباری می‌تواند منجر به ترس، گناه‌پنداری و دوگانگی شخصیتی شود.

بر این اساس تربیت دینی تنها زمانی‌که بر پایه آگاهی، گفت‌وگو و احترام به انتخاب شکل گیرد، می‌تواند سازنده باشد؛ اما زمانی که رنگ اجبار و انضباط ایدئولوژیک به خود گیرد، به ابزار کنترل فکری و نقض حقوق بنیادین کودک بدل می‌شود.

#آموزش_مذهبی #آموزش_کودکان #آموزش_ایدئولوژیک #حقوق_کودک #آزادی_انتخاب #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
💩17😡2❤1
‌
در جامعه‌ای که دین از ساحت ایمان شخصی به ابزار سیاست بدل می‌شود، سه عنصر «باور»، «سنت» و «عرف» در خدمت قدرت قرار می‌گیرند.
حکومت مذهبی با درآمیختن آموزه‌های دینی با منافع سیاسی، نظامی از باید و نبایدها می‌سازد که در ظاهر ریشه در ایمان دارد اما در واقع، محصول مهندسی اجتماعی است.

در چنین نظمی، مرز میان امر قدسی و امر سیاسی عمداً زدوده می‌شود تا قدرت، چهره‌ ایمان به خود گیرد و پرسش از مشروعیت، به پرسش از اعتقاد بدل شود.

این ساختار با ترویج خرافه و بدعت، ابزارهای خود را برای تداوم سلطه تقویت می‌کند.

حکومت مذهبی، آنجا که از پاسخ‌گویی عقلانی ناتوان است، به روایت‌های ماورایی پناه می‌برد؛ روایاتی که اطاعت را به ثواب و اعتراض را به گناه بدل می‌سازند.

از معجزه‌سازی در عرصه‌ سیاست تا تقدیس رهبران در لباس اولیاء، همه در جهت تثبیت موقعیتی است که نقد آن هم‌سنگ با بی‌ایمانی قلمداد می‌شود.

در این میان، رسانه، منبر و نظام آموزشی، به بازتولید این خرافات و بدعت‌ها می‌پردازند و زبان دین را به زبان اطاعت تبدیل می‌کنند.

نتیجه‌ این فرایند، شکل‌گیری جامعه‌ای است که در آن «رفتار توده‌وار» نه از جهل فردی بلکه از مهندسی آگاهانه‌ قدرت زاده می‌شود.

انسانِ توده‌ای، میان وجدان دینی و انضباط سیاسی تمایزی نمی‌یابد؛ زیرا حکومت مذهبی چنان زیست‌جهان او را تعریف کرده که هر نافرمانی، بی‌اخلاقی و هر پرسش، بی‌دینی می‌نماید.

بدین‌سان، سلطه نه از راه زور که از مسیر ایمان تحمیل می‌شود، و کنترل اجتماعی در عمیق‌ترین لایه‌های باور جمعی ریشه می‌دواند.

#باور #ایمان #عرف #سنت #حکومت_مذهبی #اخلاق #مهندسی_اجتماعی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍2🏆1
‌
ایمان جزمی یا ایمان تراژیک؟

آیا غیر دینداران هم می‌توانند مؤمن باشند؟

پیام همراهان

آیا می‌شود به جای خدا، به زندگی، عشق و معنا ایمان داشت؟
آیا می‌توان ایمان داشت، بی‌آن‌که مطمئن بود، بی‌آن‌که پاسخ همه پرسش‌ها را دانست؟

گاهی کسانی که هیچ معبدی ندارند،
بیش از بسیاری از دینداران، به معنا وفادارند.
شاید ایمان همیشه در سایه‌ی دین متولد نشود؛
گاهی در دل انسانی زاده می‌شود که خدا را پرستش نمی‌کند،
اما هنوز دست از امید و عشق برنداشته است.

شاید بتوان از دو گونه ایمان سخن گفت: ایمان جزمی و ایمان تراژیک.

ایمان جزمی، بر پایه‌ی یقین است.
ایمانی که می‌گوید حقیقت از پیش معلوم است،
راه روشن است و پرسش‌ها خطرناک‌اند.
مؤمنِ جزمی در نظمی مقدس آرام می‌گیرد،
اما گاه این آرامش به بهای خاموشی اندیشه به دست می‌آید.
در چنین ایمانی، شک تهدید است و ایمان یعنی اطمینان کامل.

اما ایمان تراژیک، از دلِ تردید می‌روید.
ایمان انسانی است که می‌داند نمی‌داند،
و با این‌همه، هنوز به معنا، به عشق و به انسان وفادار است.

تراژیک بودنِ این ایمان به معنای غمگین بودن آن نیست؛
بلکه به این معناست که انسان در برابر بی‌پناهی و پوچی جهان، تسلیم نمی‌شود.
او می‌داند که هیچ قطعیتی در کار نیست و شاید هیچ پاداشی هم در انتظارش نباشد،
اما همچنان به معنا، عشق و کرامت انسانی وفادار می‌ماند.
تراژدی در اینجاست: آگاهی از ناتوانی و در عین حال ادامه دادن، زیستن، و وفادار ماندن.

او به‌جای تسلیم شدن در برابر پوچی،
تصمیم می‌گیرد با وقار در میان ابهام زندگی کند.
این همان ایمانی است که آلبر کامو در چهره‌ی سیزیف می‌بیند،
و خیام در رباعیاتش نجوا می‌کند؛
ایمانی بی‌خدا، اما سرشار از پذیرش، امید و شرافت.

پس، آیا غیر دینداران هم می‌توانند مؤمن باشند؟
آری، اگر ایمان را نه دانستن حقیقت، بلکه دل‌سپردن به زندگی در دلِ نادانی بدانیم.
ایمان تراژیک، نه برای آرامش، بلکه برای تحمل حقیقتِ زندگی است.
ایمانی است که نمی‌خواهد تسلی دهد، بلکه می‌خواهد بیدار کند.

در روزگاری که قطعیت‌ها از هم می‌پاشند،
شاید تنها همین ایمانِ بی‌یقین بتواند ما را انسان نگه دارد.

#ایمان #باور #حقیقت #اخلاق #خدا #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
‌
‌
حافظ شیرازی در بسیاری از غزل‌های خود واعظان، زاهدان و روحانیونی را که به ریاکاری، تظاهر و دورویی دینی مشغول بودند، به شدت نقد کرده است.

او بارها در اشعارش از عشق، آزادی اندیشه و دوری از ریاکاری مذهبی سخن گفته و پاسخ‌هایی تند و نکته‌سنجانه به مذهبیون متعصب و واعظان ریاکار داده است.

در این ویدئو که پیش‌تر در رسانه‌های اجتماعی منتشر شده بود یک روحانی در مزار خواجه شیراز تفأل به دیوان حافظ زده و جواب در خور و رندانه‌ای گرفته.

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند

#حافظ #فال #نقد_دین #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👏9❤2
‌
شیخ محمود حلبی، بنیان‌گذار «انجمن حجتیه»، یکی از چهره‌های شاخص تعصب مذهبی و دگماتیسم دینی در سده‌ معاصر ایران بود.
او در دهه‌های ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ خورشیدی با ظاهری زاهدانه و لحنی پرشور، بر منبرهایی می‌نشست که در آن‌ها نه دعوت به خرد بود و نه تساهل، بلکه ترس، تکفیر و انتظار آخرالزمانی.
حلبی از طلبه‌ای ساده در مشهد به رهبری جریان گسترده‌ای بدل شد که با شعار «مبارزه با بهائیت» شکل گرفت، اما در عمل به ترویج تفکری ضد عقل، ضد مدرن و ضد هر گونه گفت‌وگو با دیگری انجامید.

در روایت تاریخ معاصر، انجمن حجتیه به‌زودی از یک حلقه‌ مذهبی به شبکه‌ای پرنفوذ بدل شد که بر ذهن هزاران جوان اثر گذاشت.
آنان می‌آموختند که دنیا را جز از دریچه‌ تقابل حق و باطل نبینند، که هر صدای متفاوت، نشانه‌ نفوذ شیطان است و هر تلاش برای اصلاح اجتماعی، تعجیل در کاری است که فقط «امام زمان» باید انجام دهد.

حلبی و پیروانش با فلسفه، عرفان، آزادی اندیشه و حتی فعالیت سیاسی مخالفت می‌کردند؛ چراکه باور داشتند حکومت در عصر غیبت، نامشروع است و باید در انتظار «ظهور» بود، نه در پی تغییر جامعه.

چنان‌که فال‌اسیری آرامگاه حافظ را با کلنگ تعصب ویران کرد، حلبی نیز در جهان ذهن و ایمان شاگردانش، ویرانی دیگری را رقم زد: ویرانی گفت‌وگو و اندیشه.

او در برابر نوگرایی فرهنگی و فلسفی، دیوارهایی از ترس و تردید کشید و نسلی را پرورش داد که به‌جای پرسیدن، می‌ترسید.

میراث فکری‌اش، سال‌ها بعد، در لایه‌هایی از نظام دینی و آموزشی ایران بازتاب یافت، میراثی که همچنان میان ایمان و خرد، فاصله می‌افکند.

انجمن حجتیه، که در آغاز به‌ظاهر نهادی مذهبی و غیرسیاسی معرفی می‌شد، به‌تدریج چنان گسترش یافت که به یکی از شبکه‌های پنهان قدرت در ایران بدل شد.

بسیاری از اعضا و شاگردان حلبی، پس از انقلاب ۱۳۵۷، در دستگاه‌های مختلف نظام نفوذ کردند و در آموزش، امنیت، قضا و نهادهای مذهبی نقش‌های کلیدی گرفتند.
هرچند انجمن بعدها فعالیت رسمی‌اش را «محدود» اعلام کرد، اما حضور فکری و تشکیلاتی آن همچنان در لایه‌لایه‌ ساختار قدرت محسوس است.

تفکر بسته و آخرالزمانی حلبی، در بسیاری از مدیران و تصمیم‌گیران جمهوری اسلامی ردّی پررنگ بر جای گذاشته است؛ ردی از همان ایمان آمیخته به ترس و تعصب، که گفت‌وگو را گناه می‌داند و انتظار را بر مسئولیت ترجیح می‌دهد.

#انجمن_حجتیه #شیخ_محمود_حلبی #بهائی_ستیزی #آخرالزمان #تقیه #مهدویت #نارواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
🤮10💩3❤2😡1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
دادستانی تهران با صدور بیانیه‌ای دستور تعقیب و بازداشت عوامل تولید،‌ توزیع و تبلیغ «مرضیه» و «مرتضی» (عروسک‌های ضد استرس خوک و گوریل)، را صادر کرد. در بیانیه دادستانی این عروسک‌ها «موهن» و «توهین‌کننده به مقدسات» خوانده شدند.

در روزهای اخیر، انتشار تصاویری از عروسک‌های ضد استرس با نام‌های «مرتضی» و «مرضیه» موجی از اعتراضات در شبکه‌های اجتماعی و میان گروه‌های مذهبی برانگیخته است.

این عروسک‌ها که در فروشگاه‌های آنلاین به عنوان فیجت یا عروسک ضد استرس عرضه می‌شدند، از جنس سیلیکون بوده و برای تخلیه عصبانیت یا استرس طراحی شده‌اند — یعنی با ضربه یا فشردن تغییر شکل داده و دوباره به حالت اولیه بازمی‌گردند.

منتقدان مذهبی با انتقاد از این نام‌گذاری گفته‌اند:
«چرا باید عروسک‌هایی که کتک می‌خورند یا له می‌شوند، نام‌های مقدسی چون مرتضی و مرضیه داشته باشند؟»
به باور آنان، این کار نوعی توهین به القاب «امام علی» و «حضرت فاطمه» است.

در پی بالا گرفتن واکنش‌ها، دادستانی از آغاز تحقیقات برای شناسایی عوامل تولید و توزیع این عروسک‌ها خبر داده است.
گزارش‌ها نشان می‌دهد این محصولات پیش‌تر در برخی فروشگاه‌های اینترنتی ایرانی با عنوان‌هایی مانند «فیجت خوک شنی مرضیه خانم» به فروش می‌رسیدند.

در بسیاری از فیلم‌ها و سریال‌های ایرانی، برای شخصیت منفی از اسامی غیرمذهبی استفاده می‌شود.
نظر شما چیست؟ به نظر شما اسم از مقدسات است؟

#مقدسات #گوریل #خوک #عروسک #مذهب #گفتگو_توانا



@Tavaana_TavaanaTech
🤯9😁2❤1🤬1🤮1
از شما پرسیده بودیم:
اگر انقلاب اسلامی اتفاق نمی‌افتاد، روابط میان مسلمانان و یهودیان در منطقه چگونه بود؟

اگر انقلاب اسلامی ایران رخ نمی‌داد، روابط میان مسلمانان و یهودیان در منطقه احتمالاً در سطحی واقع‌گرایانه‌تر و سیاسی‌تر باقی می‌ماند، نه ایدئولوژیک و تمام‌عیار.
هرچند نزاع میان یهودیت و اسلام ریشه‌هایی عمیق‌تر از جمهوری اسلامی دارد و در تاریخ، الهیات و منازعات سرزمینی ریشه دوانده است، اما نمی‌توان انکار کرد که پس از انقلاب ۱۳۵۷، این شکاف به‌طور چشمگیری تشدید شد.
گفتمان ضداسرائیلی جمهوری اسلامی، با آمیختن دین، سیاست و هویت، فضای منطقه را از امکان گفت‌وگو و همزیستی دورتر کرد و در عوض، ستیزی ایدئولوژیک و ناروادارانه را در برابر «دیگری»—چه یهودی، چه سکولار و چه مسلمانِ دگراندیش—نهادینه ساخت.

پاسخ برخی همراهان را در اسلایدها مرور کردیم.
شما هم دیدگاه‌های خود را با ما به اشتراک بگذارید.

#جمهوری_اسلامی #یهودی_ستیزی #نارواداری #اسلام #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
✍4
‌
پس از اعلام آتش بس و خبر آزادسازی گروگان‌های اسرائیلی دیوارنگاره‌هایی در اسرائیل نصب شده با تصویر پرزیدنت ترامپ که روی آن نوشته شده: کورش کبیر زنده است که اشاره به روایت تاریخی آزادسازی قوم یهود توسط ورش کبیر دارد.

همراهی با ارسال این تصویر برای ما نوشت:

بدون جمهوری اسلامی و سیاست‌های دیگرستیزانه‌اش، ما ملتی هستیم که دل در گروی صلح و همزیستی داریم.

ما مردمی هستیم که می‌خواهیم با جهان گفت‌وگو کنیم، نه در برابرش بایستیم.
پیام ما روشن است: ما از نفرت و دشمن‌تراشی خسته‌ایم.
در دل ما جای جنگ و نفرت نیست؛ جای دوستی، احترام و امید است.
ما باور داریم که می‌توان ایرانی بود و در عین حال با همه انسان‌ها، فارغ از دین، مرز و باور، در صلح زیست. چیزی که با جمهوری اسلامی امکان ندارد به آن برسیم.

#رواداری #صلح #گفتگو #دیگری_ستیزی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍7😁2🏆1