"بیخدایی" به مثابه تهدید؛
خداناباوران در جمهوری اسلامی از چه حقوقی محروم هستند؟
پیام همراهان
در جمهوری اسلامی، خداناباوری نه تنها یک باور شخصی بلکه وضعیتی تهدیدآمیز برای نظم ایدئولوژیک و مشروعیت نظام تلقی میشود. ساختار قدرت در این نظام بر پایه پیوند میان حاکمیت سیاسی و مشروعیت دینی شکل گرفته است و هر ایدهای که این پیوند را زیر سؤال ببرد—از جمله خداناباوری علنی—بهعنوان تهدید سیاسی و اجتماعی دیده میشود. در نتیجه، خداناباوران از حوزههای متعددی از حقوق فردی، مدنی و اجتماعی محروم میشوند.
♦️محرومیتهای قضایی و حقوقی
خداناباوران در قوانین رسمی جایگاهی مشخص ندارند. قانون اساسی تنها اسلام و سه دین رسمی (زرتشتی، مسیحی و یهودی) را به رسمیت میشناسد. خروج از اسلام یا بیدینی علنی ممکن است با استناد به مفاهیم فقهی مانند ارتداد یا عناوین کیفری همچون «توهین به مقدسات» و «تبلیغ علیه نظام» پیگرد شود. اعتبار شهادت در دادگاه، حقوق مربوط به ازدواج، طلاق، حضانت و ارث نیز در مواردی میتواند برای خداناباوران محدود باشد.
♦️محرومیتهای استخدامی و حرفهای
بسیاری از مشاغل دولتی و پستهای مدیریتی، ارتقای شغلی در نهادهای قضایی، آموزشی، نظامی و امنیتی، و حتی عضویت در هیئت علمی دانشگاهها، مشروط به «اعتقاد و التزام عملی به اسلام» است. این محدودیتها خداناباوران را مجبور به پنهانکاری یا محرومیت عملی از فرصتهای شغلی و علمی میکند.
♦️محرومیتهای مدنی و اجتماعی
خداناباوران حق تشکیل تشکل، فعالیت فرهنگی یا رسانهای علنی ندارند. بیان بیخدایی در رسانهها یا فضای عمومی ممکن است با سانسور، توقیف محتوا، محدودیت شغلی و حتی پیگرد امنیتی همراه باشد. در زندگی خصوصی نیز ممکن است با طرد خانوادگی، تهدید حضانت و فشار اجتماعی مواجه شوند.
♦️ریشهها و پیامدها
این محرومیتها ناشی از ترکیب سه عامل است: فقه رسمی، منطق ایدئولوژیک نظام و نگرانیهای امنیتی. تهدید خداناباوری از دید جمهوری اسلامی نه صرفاً اعتقادی، بلکه یک خطر برای مشروعیت و انسجام اجتماعی است. در نتیجه، خداناباوران عملاً در موقعیتی قرار میگیرند که نه تنها حقوق برابر ندارند، بلکه مجبور به سکوت، پنهانکاری و پذیرش محدودیتهای متعدد زندگی روزمره هستند.
این وضعیت نشان میدهد که «بیخدایی» در جمهوری اسلامی صرفاً یک باور شخصی نیست، بلکه یک چالش ساختاری برای حفظ نظم ایدئولوژیک و کنترل اجتماعی محسوب میشود.
#خداناباور #آتئیست #ناباورمند #فقه #اسلام #دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
"بیخدایی" به مثابه تهدید؛
خداناباوران در جمهوری اسلامی از چه حقوقی محروم هستند؟
پیام همراهان
در جمهوری اسلامی، خداناباوری نه تنها یک باور شخصی بلکه وضعیتی تهدیدآمیز برای نظم ایدئولوژیک و مشروعیت نظام تلقی میشود. ساختار قدرت در این نظام بر پایه پیوند میان حاکمیت سیاسی و مشروعیت دینی شکل گرفته است و هر ایدهای که این پیوند را زیر سؤال ببرد—از جمله خداناباوری علنی—بهعنوان تهدید سیاسی و اجتماعی دیده میشود. در نتیجه، خداناباوران از حوزههای متعددی از حقوق فردی، مدنی و اجتماعی محروم میشوند.
♦️محرومیتهای قضایی و حقوقی
خداناباوران در قوانین رسمی جایگاهی مشخص ندارند. قانون اساسی تنها اسلام و سه دین رسمی (زرتشتی، مسیحی و یهودی) را به رسمیت میشناسد. خروج از اسلام یا بیدینی علنی ممکن است با استناد به مفاهیم فقهی مانند ارتداد یا عناوین کیفری همچون «توهین به مقدسات» و «تبلیغ علیه نظام» پیگرد شود. اعتبار شهادت در دادگاه، حقوق مربوط به ازدواج، طلاق، حضانت و ارث نیز در مواردی میتواند برای خداناباوران محدود باشد.
♦️محرومیتهای استخدامی و حرفهای
بسیاری از مشاغل دولتی و پستهای مدیریتی، ارتقای شغلی در نهادهای قضایی، آموزشی، نظامی و امنیتی، و حتی عضویت در هیئت علمی دانشگاهها، مشروط به «اعتقاد و التزام عملی به اسلام» است. این محدودیتها خداناباوران را مجبور به پنهانکاری یا محرومیت عملی از فرصتهای شغلی و علمی میکند.
♦️محرومیتهای مدنی و اجتماعی
خداناباوران حق تشکیل تشکل، فعالیت فرهنگی یا رسانهای علنی ندارند. بیان بیخدایی در رسانهها یا فضای عمومی ممکن است با سانسور، توقیف محتوا، محدودیت شغلی و حتی پیگرد امنیتی همراه باشد. در زندگی خصوصی نیز ممکن است با طرد خانوادگی، تهدید حضانت و فشار اجتماعی مواجه شوند.
♦️ریشهها و پیامدها
این محرومیتها ناشی از ترکیب سه عامل است: فقه رسمی، منطق ایدئولوژیک نظام و نگرانیهای امنیتی. تهدید خداناباوری از دید جمهوری اسلامی نه صرفاً اعتقادی، بلکه یک خطر برای مشروعیت و انسجام اجتماعی است. در نتیجه، خداناباوران عملاً در موقعیتی قرار میگیرند که نه تنها حقوق برابر ندارند، بلکه مجبور به سکوت، پنهانکاری و پذیرش محدودیتهای متعدد زندگی روزمره هستند.
این وضعیت نشان میدهد که «بیخدایی» در جمهوری اسلامی صرفاً یک باور شخصی نیست، بلکه یک چالش ساختاری برای حفظ نظم ایدئولوژیک و کنترل اجتماعی محسوب میشود.
#خداناباور #آتئیست #ناباورمند #فقه #اسلام #دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍4😱1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
مرگ را بر حقارت ترجیح میدهد؛
این صدای عینالله رضازاده جویباری است، روحانی معترضی که در اعتراض به سرکوب و سیاستهای علی خامنهای، عمامه از سر برداشت و کلاه ایرانی بر سر گذاشت.
او اکنون در اوین، بدون رسیدگی درمانی کافی و زیر فشار شکنجه، پیامش را مستقیم به اژهای، رئیس دستگاه قضا، فرستاده است؛ پیامی که لرزه بر وجدان هر انسان آزادهای میاندازد.
این پیام را بشنوید، منتشر کنید و نگذارید صدای او در دیوارهای اوین خاموش شود.
بازنشر این صدا یعنی ایستادن کنار انسانهایی که برای حقیقت و کرامت انسانی هزینه میدهند.
#حکومت_ایدئولوژیک #دیکتاتور #زندانی_عقیدتی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
این صدای عینالله رضازاده جویباری است، روحانی معترضی که در اعتراض به سرکوب و سیاستهای علی خامنهای، عمامه از سر برداشت و کلاه ایرانی بر سر گذاشت.
او اکنون در اوین، بدون رسیدگی درمانی کافی و زیر فشار شکنجه، پیامش را مستقیم به اژهای، رئیس دستگاه قضا، فرستاده است؛ پیامی که لرزه بر وجدان هر انسان آزادهای میاندازد.
این پیام را بشنوید، منتشر کنید و نگذارید صدای او در دیوارهای اوین خاموش شود.
بازنشر این صدا یعنی ایستادن کنار انسانهایی که برای حقیقت و کرامت انسانی هزینه میدهند.
#حکومت_ایدئولوژیک #دیکتاتور #زندانی_عقیدتی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔9👍2❤1
Forwarded from گفتوشنود
فضیلت نشر کتاب در بلای سخت
عبدالرحیم جعفری؛ بنیانگذار نشر مدرن ایران و مؤسس انتشارات امیرکبیر
عبدالرحیم جعفری در سال ۱۲۹۸ در تهران و در دوران قحطی و وبا به دنیا آمد. پدرش پیش از تولد او خانواده را ترک کرد و مادرش با نخریسی، زندگی سختی را برای او و مادربزرگش تأمین میکرد. در ۱۲ سالگی مدرسه را رها کرد و به عنوان پادوی چاپخانه علمیها مشغول به کار شد. پس از مدتی با دختر برادر علیاکبر علمی ازدواج کرد.
در آبان ۱۳۲۸، جعفری با ۱۲ هزار تومان سرمایه، انتشارات امیرکبیر را در خیابان ناصرخسرو تهران تأسیس کرد. او با هدف نوآوری در نشر و چاپ کتابهای ادبی و علمی، این مؤسسه را پایهگذاری کرد و به تدریج آن را به یکی از بزرگترین چاپخانههای خاورمیانه تبدیل نمود.
مطالعه بیشتر در وبسایت آموزشکده توانا
https://tavaana.org/fa/Abdolrahim_Jafari
#انتشارات_امیرکبیر #عبدالرحیم_جعفری #کتاب #حکومت_ایدئولوژیک #مصادره #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
فضیلت نشر کتاب در بلای سخت
عبدالرحیم جعفری؛ بنیانگذار نشر مدرن ایران و مؤسس انتشارات امیرکبیر
عبدالرحیم جعفری در سال ۱۲۹۸ در تهران و در دوران قحطی و وبا به دنیا آمد. پدرش پیش از تولد او خانواده را ترک کرد و مادرش با نخریسی، زندگی سختی را برای او و مادربزرگش تأمین میکرد. در ۱۲ سالگی مدرسه را رها کرد و به عنوان پادوی چاپخانه علمیها مشغول به کار شد. پس از مدتی با دختر برادر علیاکبر علمی ازدواج کرد.
در آبان ۱۳۲۸، جعفری با ۱۲ هزار تومان سرمایه، انتشارات امیرکبیر را در خیابان ناصرخسرو تهران تأسیس کرد. او با هدف نوآوری در نشر و چاپ کتابهای ادبی و علمی، این مؤسسه را پایهگذاری کرد و به تدریج آن را به یکی از بزرگترین چاپخانههای خاورمیانه تبدیل نمود.
مطالعه بیشتر در وبسایت آموزشکده توانا
https://tavaana.org/fa/Abdolrahim_Jafari
#انتشارات_امیرکبیر #عبدالرحیم_جعفری #کتاب #حکومت_ایدئولوژیک #مصادره #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤5
خشونت علیه زنان
خشونت علیه زنان در ایران نتیجه یک مثلث قدرت است که سه ضلع آن قانون، دین و فرهنگ است.
نیازی به پرداختن به تاریخ و ایدئولوژی این پدیده نیست؛ کافی است بدانیم مذهب و مردسالاری همواره روبنایی برای حفظ زیربنای نظام حاکم بوده است.
دین رسمیشده، با تکیه بر تفاسیر پیرسالارانه و مردسالارانه، تبعیض را تقدسبخشی کرده و اطاعت زن را «وظیفهٔ شرعی» معرفی میکند. بسیاری از پیامبران و فرستادگان خدا نیز بر این امر تأکید کردهاند که مرد ولینعمت و زن کنیز اوست.
فرهنگ سنتی نیز این ساختار را در تربیت، خانواده و روابط روزمره بازتولید میکند.
جمهوری اسلامی، با توسل به این دو اهرم و وضع قوانین تبعیضآمیز، از جمله حق ارث، طلاق، دیه و قوانین مرتبط با حقوق دختران و زنان، خشونت را در سطح رسمی بازتولید و قانونی میکند.
مردانگی تحریفشده، برابر همان مردسالاری است و به این معناست که زن برای جامعه مردسالار “ابزار” است؛ ابزاری برای فرزندآوری، اطاعت از مرد و انجام وظایف خانه، آشپزی و نگهداری از فرزندان. زن نمیتواند برای زندگی شخصی خود تصمیم بگیرد، حق انتخاب ندارد و نمیتواند بر خلاف میل خود با مرد دیگری غیر از همسر قانونی رابطه جنسی یا عاطفی برقرار کند. حرکت مستقل زن باعث آبروریزی مردِ مردسالار میشود.
لازم به ذکر است که مردان با پتانسیل مردسالاری و برتری مردانه به دنیا نمیآیند. این پتانسیل خشونت را ما با نقشهای اجتماعی، معناهایی که بر دوش مردانگی گذاشتهایم و هویتی که با قدرت پیوند خورده، خلق میکنیم. آنچه در زمان تولد به یک پسر نشان داده میشود، تعیینکننده شکلگیری هویت و رفتارهای آینده اوست.
رفتارهایی که از طریق نقشهای اجتماعی و هویتهای فرهنگی شکل میگیرند، آنچنان در فرهنگ، زبان، تربیت، روابط قدرت و قوانین ریشه دواندهاند که کاملاً طبیعی و عادی جلوه داده میشوند. بسیاری از موارد حتی خشونت علیه زنان تلقی نمیشوند، زیرا به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شدهاند.
واقعیت تلخ دیگر این است که بسیاری از مردانی که خود را مخالف خشونت علیه زنان میدانند، با سکوت، تعارف، توجیه یا بیعملی، ناخواسته همین ساختار را حفظ میکنند. کسانی که سکوت میکنند، حتی اگر مخالف نظام، دین و فرهنگ حاکم باشند، به تداوم آن کمک میکنند.
این تصور که تبعیض و خشونت جنسیتی یک موضوع خصوصی یا خانوادگی است، بخشی از همان ساختار پنهانکننده خشونت است.
برای مردان، قدم اول ساده است: دیدن، شنیدن و پذیرفتن تجربه واقعی زنان؛ پرسیدن از خود که کجا سکوت کردهاند، کجا ناخواسته شریک تبعیض بودهاند و چگونه میتوانند مسیر دیگری را انتخاب کنند.
برای زنان، حفظ هویت مستقل و نپذیرفتن نقشهایی که به ظاهر حمایتیاند اما در عمل ابزار کنترل هستند، ضروری است.
گفتنی است که گاهی زنان نیز به دلیل تربیت، فشار اجتماعی یا باورهای درونیشده، ناخواسته همان نقشها و نگاههای مردسالارانه را بازتولید میکنند. تربیت، نخستین میدان شکلگیری عدالت یا نابرابری است.
هر فرد، فارغ از جنسیت—زن، مرد یا کوئیر—همه جلوههای یک حقیقت انسانیاند و هیچ منطقی نمیتواند میان آنها تفاوتی در کرامت و اختیار قائل شود.
جامعه میتواند شکل دیگری داشته باشد. هیچ ساختاری—نه سنت، نه عرف، نه قانون—تغییرناپذیر نیست. همانطور که تبعیض ساخته شده، میتواند بازسازی شود؛ همانطور که خشونت آموزش داده شده، میتواند از میان برداشته شود.
برابری پروژهای دولتی نیست؛ تمرینی روزانه است و تحولهای بزرگ همیشه از همین قدمهای کوچک آغاز میشوند.
آنچه از ما خواسته میشود، نه قهرمانی بزرگ، نه شناخت جامعهشناختی پیچیده و نه تحلیلهای فلسفی است؛ تنها یک چیز: انسانبودن مسئول.
اینکه هر کدام از ما، در دایره کوچک زندگی خود، چیزی را تغییر دهیم—در رفتار، در زبان، در تربیت فرزندان، در روابط، در واکنش به بیعدالتی و در امتناع از سکوت.
#خشونت_علیه_زنان #برابری_جنسیتی #کرامت_انسانی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
خشونت علیه زنان در ایران نتیجه یک مثلث قدرت است که سه ضلع آن قانون، دین و فرهنگ است.
نیازی به پرداختن به تاریخ و ایدئولوژی این پدیده نیست؛ کافی است بدانیم مذهب و مردسالاری همواره روبنایی برای حفظ زیربنای نظام حاکم بوده است.
دین رسمیشده، با تکیه بر تفاسیر پیرسالارانه و مردسالارانه، تبعیض را تقدسبخشی کرده و اطاعت زن را «وظیفهٔ شرعی» معرفی میکند. بسیاری از پیامبران و فرستادگان خدا نیز بر این امر تأکید کردهاند که مرد ولینعمت و زن کنیز اوست.
فرهنگ سنتی نیز این ساختار را در تربیت، خانواده و روابط روزمره بازتولید میکند.
جمهوری اسلامی، با توسل به این دو اهرم و وضع قوانین تبعیضآمیز، از جمله حق ارث، طلاق، دیه و قوانین مرتبط با حقوق دختران و زنان، خشونت را در سطح رسمی بازتولید و قانونی میکند.
مردانگی تحریفشده، برابر همان مردسالاری است و به این معناست که زن برای جامعه مردسالار “ابزار” است؛ ابزاری برای فرزندآوری، اطاعت از مرد و انجام وظایف خانه، آشپزی و نگهداری از فرزندان. زن نمیتواند برای زندگی شخصی خود تصمیم بگیرد، حق انتخاب ندارد و نمیتواند بر خلاف میل خود با مرد دیگری غیر از همسر قانونی رابطه جنسی یا عاطفی برقرار کند. حرکت مستقل زن باعث آبروریزی مردِ مردسالار میشود.
لازم به ذکر است که مردان با پتانسیل مردسالاری و برتری مردانه به دنیا نمیآیند. این پتانسیل خشونت را ما با نقشهای اجتماعی، معناهایی که بر دوش مردانگی گذاشتهایم و هویتی که با قدرت پیوند خورده، خلق میکنیم. آنچه در زمان تولد به یک پسر نشان داده میشود، تعیینکننده شکلگیری هویت و رفتارهای آینده اوست.
رفتارهایی که از طریق نقشهای اجتماعی و هویتهای فرهنگی شکل میگیرند، آنچنان در فرهنگ، زبان، تربیت، روابط قدرت و قوانین ریشه دواندهاند که کاملاً طبیعی و عادی جلوه داده میشوند. بسیاری از موارد حتی خشونت علیه زنان تلقی نمیشوند، زیرا به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شدهاند.
واقعیت تلخ دیگر این است که بسیاری از مردانی که خود را مخالف خشونت علیه زنان میدانند، با سکوت، تعارف، توجیه یا بیعملی، ناخواسته همین ساختار را حفظ میکنند. کسانی که سکوت میکنند، حتی اگر مخالف نظام، دین و فرهنگ حاکم باشند، به تداوم آن کمک میکنند.
این تصور که تبعیض و خشونت جنسیتی یک موضوع خصوصی یا خانوادگی است، بخشی از همان ساختار پنهانکننده خشونت است.
برای مردان، قدم اول ساده است: دیدن، شنیدن و پذیرفتن تجربه واقعی زنان؛ پرسیدن از خود که کجا سکوت کردهاند، کجا ناخواسته شریک تبعیض بودهاند و چگونه میتوانند مسیر دیگری را انتخاب کنند.
برای زنان، حفظ هویت مستقل و نپذیرفتن نقشهایی که به ظاهر حمایتیاند اما در عمل ابزار کنترل هستند، ضروری است.
گفتنی است که گاهی زنان نیز به دلیل تربیت، فشار اجتماعی یا باورهای درونیشده، ناخواسته همان نقشها و نگاههای مردسالارانه را بازتولید میکنند. تربیت، نخستین میدان شکلگیری عدالت یا نابرابری است.
هر فرد، فارغ از جنسیت—زن، مرد یا کوئیر—همه جلوههای یک حقیقت انسانیاند و هیچ منطقی نمیتواند میان آنها تفاوتی در کرامت و اختیار قائل شود.
جامعه میتواند شکل دیگری داشته باشد. هیچ ساختاری—نه سنت، نه عرف، نه قانون—تغییرناپذیر نیست. همانطور که تبعیض ساخته شده، میتواند بازسازی شود؛ همانطور که خشونت آموزش داده شده، میتواند از میان برداشته شود.
برابری پروژهای دولتی نیست؛ تمرینی روزانه است و تحولهای بزرگ همیشه از همین قدمهای کوچک آغاز میشوند.
آنچه از ما خواسته میشود، نه قهرمانی بزرگ، نه شناخت جامعهشناختی پیچیده و نه تحلیلهای فلسفی است؛ تنها یک چیز: انسانبودن مسئول.
اینکه هر کدام از ما، در دایره کوچک زندگی خود، چیزی را تغییر دهیم—در رفتار، در زبان، در تربیت فرزندان، در روابط، در واکنش به بیعدالتی و در امتناع از سکوت.
#خشونت_علیه_زنان #برابری_جنسیتی #کرامت_انسانی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍6❤3
روز یکشنبه ۲ آذر ۱۴۰۴، کوروش (تیمور) حسینی، نوکیش مسیحی ساکن کرج، جهت اجرای حکم قطعی دو سال حبس تعزیری خود بازداشت و به زندان قزلحصار کرج منتقل شد.
این اقدام پس از آن صورت گرفت که شعبه دوم اجرای احکام کیفری دادسرای عمومی و انقلاب ملارد، دستور اجرای حکم را صادر کرد.
در روز ۲۵ آبانماه نیز دو نوکیش مسیحی دیگر از متهمان همین پرونده، حسین (دانیال) محمدی و زهرا (هانا) غلامی، پس از مراجعه به اجرای احکام بازداشت و برای تحمل دوران محکومیت به زندان منتقل شده بودند.
پرونده این شهروندان مسیحی در اسفندماه ۱۴۰۳ برای بررسی اعاده دادرسی به شعبه ۳۹ دیوان عالی کشور ارجاع شد، اما این درخواست رد شد. پیشتر، جلسه رسیدگی به این پرونده در تاریخ ۱۲ تیر ۱۴۰۳ در شعبه دوم دادگاه انقلاب شهریار برگزار شده بود و کوروش حسینی، زهرا غلامی و حسین محمدی هر یک به دو سال حبس تعزیری و یکی دیگر از متهمان به اتهام «معاونت» به یک سال حبس محکوم شده بودند. این حکم در دیماه ۱۴۰۳ توسط شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران تأیید شد.
در اسفند ۱۴۰۲ نیز کیفرخواست پرونده با اتهاماتی نظیر «تشکیل و عضویت در جمعیت با هدف برهمزدن امنیت کشور» صادر شده بود. کوروش حسینی در بهمن ۱۴۰۲ با تودیع وثیقه دو میلیارد تومانی بهطور موقت آزاد شده بود.
او از اتباع افغانستان، ۵۲ ساله، پدر سه فرزند و بیش از ۲۰ سال ساکن ایران است و پیشتر در حرفه کفاشی فعالیت داشته است.
#نوکیش #مسیحی #آزادی_باور #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
روز یکشنبه ۲ آذر ۱۴۰۴، کوروش (تیمور) حسینی، نوکیش مسیحی ساکن کرج، جهت اجرای حکم قطعی دو سال حبس تعزیری خود بازداشت و به زندان قزلحصار کرج منتقل شد.
این اقدام پس از آن صورت گرفت که شعبه دوم اجرای احکام کیفری دادسرای عمومی و انقلاب ملارد، دستور اجرای حکم را صادر کرد.
در روز ۲۵ آبانماه نیز دو نوکیش مسیحی دیگر از متهمان همین پرونده، حسین (دانیال) محمدی و زهرا (هانا) غلامی، پس از مراجعه به اجرای احکام بازداشت و برای تحمل دوران محکومیت به زندان منتقل شده بودند.
پرونده این شهروندان مسیحی در اسفندماه ۱۴۰۳ برای بررسی اعاده دادرسی به شعبه ۳۹ دیوان عالی کشور ارجاع شد، اما این درخواست رد شد. پیشتر، جلسه رسیدگی به این پرونده در تاریخ ۱۲ تیر ۱۴۰۳ در شعبه دوم دادگاه انقلاب شهریار برگزار شده بود و کوروش حسینی، زهرا غلامی و حسین محمدی هر یک به دو سال حبس تعزیری و یکی دیگر از متهمان به اتهام «معاونت» به یک سال حبس محکوم شده بودند. این حکم در دیماه ۱۴۰۳ توسط شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران تأیید شد.
در اسفند ۱۴۰۲ نیز کیفرخواست پرونده با اتهاماتی نظیر «تشکیل و عضویت در جمعیت با هدف برهمزدن امنیت کشور» صادر شده بود. کوروش حسینی در بهمن ۱۴۰۲ با تودیع وثیقه دو میلیارد تومانی بهطور موقت آزاد شده بود.
او از اتباع افغانستان، ۵۲ ساله، پدر سه فرزند و بیش از ۲۰ سال ساکن ایران است و پیشتر در حرفه کفاشی فعالیت داشته است.
#نوکیش #مسیحی #آزادی_باور #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔7😡3
انسانزدایی در حکومتهای مذهبی و دیکتاتوری به معنای تحقیر، نادیدهگرفتن و سلب انسانیت از افرادی است که با ایدئولوژی حاکم مخالف هستند یا به گروههای خاص تعلق دارند و به منظور اعمال هرگونه تبعیض و خشونت حاکمیتی صورت میگیرید.
در این سیستمها، فردیت و آزادیهای انسانی قربانی ایدئولوژیهای دینی یا سیاسی میشوند.
حکومتهای مذهبی اغلب با اعمال فشارهای اجتماعی و قانونی، از جمله تبعیض جنسیتی، سرکوب اقلیتهای دینی، و کنترل شدید بر آزادی بیان، مردم را به تبعیت بیقید و شرط از باورها و قوانین دینی وادار میکنند.
در دیکتاتوریهای مذهبی، مخالفان سیاسی و دینی اغلب به عنوان "کفار" یا "خائن" معرفی میشوند و بهطور سیستماتیک از حقوق انسانی محروم میگردند.
این روند انسانزدایی نه تنها بر فرد تأثیر منفی میگذارد، بلکه به تضعیف انسجام اجتماعی منجر میشود، زیرا جامعه را به دو گروه "مؤمنان" و "غیرمؤمنان" تقسیم میکند و در عمل نیز حاکمان را مجاز به اعمال تبعیض و خشونت سیستماتیک میکند.
در نتیجه، خشونت، تعصب و بیعدالتی افزایش مییابد و ارزشهای انسانی زیر سایه ایدئولوژی قرار میگیرند.
#گفتگو_توانا #انسان_زدایی
@Dialogue1402
در این سیستمها، فردیت و آزادیهای انسانی قربانی ایدئولوژیهای دینی یا سیاسی میشوند.
حکومتهای مذهبی اغلب با اعمال فشارهای اجتماعی و قانونی، از جمله تبعیض جنسیتی، سرکوب اقلیتهای دینی، و کنترل شدید بر آزادی بیان، مردم را به تبعیت بیقید و شرط از باورها و قوانین دینی وادار میکنند.
در دیکتاتوریهای مذهبی، مخالفان سیاسی و دینی اغلب به عنوان "کفار" یا "خائن" معرفی میشوند و بهطور سیستماتیک از حقوق انسانی محروم میگردند.
این روند انسانزدایی نه تنها بر فرد تأثیر منفی میگذارد، بلکه به تضعیف انسجام اجتماعی منجر میشود، زیرا جامعه را به دو گروه "مؤمنان" و "غیرمؤمنان" تقسیم میکند و در عمل نیز حاکمان را مجاز به اعمال تبعیض و خشونت سیستماتیک میکند.
در نتیجه، خشونت، تعصب و بیعدالتی افزایش مییابد و ارزشهای انسانی زیر سایه ایدئولوژی قرار میگیرند.
#گفتگو_توانا #انسان_زدایی
@Dialogue1402
👍5🏆1