Forwarded from گفتوشنود
عباس معروفی، نویسنده، شاعر، و روزنامهنگار برجسته ایرانی، در ۲۷ اردیبهشت ۱۳۳۶ در تهران متولد شد و یکی از تأثیرگذارترین چهرههای ادبیات معاصر ایران به شمار میرود. او با رمانهایی چون سمفونی مردگان، سال بلوا، و تماماً مخصوص به شهرت رسید که در آنها با زبانی شاعرانه و نگاهی عمیق به پیچیدگیهای روح انسانی، روابط خانوادگی، و تنشهای اجتماعی پرداخت.
معروفی همچنین بهعنوان روزنامهنگار و بنیانگذار مجله ادبی گردون، نقش مهمی در ترویج ادبیات و فرهنگ آزاداندیشی در ایران ایفا کرد. اما به دلیل دفاع سرسختانهاش از آزادی بیان و انتشار آثار و نوشتههایی که با محدودیتهای سانسور در ایران سازگار نبود، در سال ۱۳۷۵ مجبور به ترک ایران شد و به آلمان تبعید شد. او در غربت به فعالیتهای ادبی و آموزشی خود ادامه داد، اما سرانجام در ۱۰ شهریور ۱۴۰۱ (۱ سپتامبر ۲۰۲۲) در برلین درگذشت.
جهانبینی معروفی در آثارش، بهویژه در تأکید بر گفتوگو، رواداری، و پذیرش دیگری، بهخوبی نمایان است. او باور داشت که فقدان ارتباط و گوش دادن به دیگران به انزوا و فروپاشی پیوندهای انسانی منجر میشود.
نقلقولی از رمان سمفونی مردگان این نگاه را بهخوبی نشان میدهد: «آدم وقتی یکی را دوست دارد، بیشتر تنهاست، چون نمیتواند به هیچکس جز همان آدم بگوید چه در دلش میگذرد، و اگر آن آدم نخواهد گوش کند، تنهایی آدم کامل میشود» (سمفونی مردگان، بخش دوم، فصل سوم، نشر ققنوس). این جمله نهتنها به اهمیت گفتوگو و شنیده شدن اشاره دارد، بلکه بر نیاز به رواداری و پذیرش احساسات دیگران تأکید میکند.
معروفی در آثار و مصاحبههایش، از جمله (نقل قول در تصویر) در مجله ادبیات و فلسفه (شماره ۱۲، ۱۳۷۸)، جهان را پر از صداها و دیدگاههای متنوع میدید و معتقد بود که خودمحوری و نادیده گرفتن دیگران، انسان را از درک زیبایی و موسیقی دنیا محروم میکند.
تبعید او به دلیل پایبندی به آزادی بیان، گواهی بر تعهدش به این ارزشها بود، هرچند این ایستادگی به قیمت دوری از وطن و مرگ در غربت تمام شد.
#عباس_معروفی #رواداری #مجله_گردون #آزادی_بیان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
عباس معروفی، نویسنده، شاعر، و روزنامهنگار برجسته ایرانی، در ۲۷ اردیبهشت ۱۳۳۶ در تهران متولد شد و یکی از تأثیرگذارترین چهرههای ادبیات معاصر ایران به شمار میرود. او با رمانهایی چون سمفونی مردگان، سال بلوا، و تماماً مخصوص به شهرت رسید که در آنها با زبانی شاعرانه و نگاهی عمیق به پیچیدگیهای روح انسانی، روابط خانوادگی، و تنشهای اجتماعی پرداخت.
معروفی همچنین بهعنوان روزنامهنگار و بنیانگذار مجله ادبی گردون، نقش مهمی در ترویج ادبیات و فرهنگ آزاداندیشی در ایران ایفا کرد. اما به دلیل دفاع سرسختانهاش از آزادی بیان و انتشار آثار و نوشتههایی که با محدودیتهای سانسور در ایران سازگار نبود، در سال ۱۳۷۵ مجبور به ترک ایران شد و به آلمان تبعید شد. او در غربت به فعالیتهای ادبی و آموزشی خود ادامه داد، اما سرانجام در ۱۰ شهریور ۱۴۰۱ (۱ سپتامبر ۲۰۲۲) در برلین درگذشت.
جهانبینی معروفی در آثارش، بهویژه در تأکید بر گفتوگو، رواداری، و پذیرش دیگری، بهخوبی نمایان است. او باور داشت که فقدان ارتباط و گوش دادن به دیگران به انزوا و فروپاشی پیوندهای انسانی منجر میشود.
نقلقولی از رمان سمفونی مردگان این نگاه را بهخوبی نشان میدهد: «آدم وقتی یکی را دوست دارد، بیشتر تنهاست، چون نمیتواند به هیچکس جز همان آدم بگوید چه در دلش میگذرد، و اگر آن آدم نخواهد گوش کند، تنهایی آدم کامل میشود» (سمفونی مردگان، بخش دوم، فصل سوم، نشر ققنوس). این جمله نهتنها به اهمیت گفتوگو و شنیده شدن اشاره دارد، بلکه بر نیاز به رواداری و پذیرش احساسات دیگران تأکید میکند.
معروفی در آثار و مصاحبههایش، از جمله (نقل قول در تصویر) در مجله ادبیات و فلسفه (شماره ۱۲، ۱۳۷۸)، جهان را پر از صداها و دیدگاههای متنوع میدید و معتقد بود که خودمحوری و نادیده گرفتن دیگران، انسان را از درک زیبایی و موسیقی دنیا محروم میکند.
تبعید او به دلیل پایبندی به آزادی بیان، گواهی بر تعهدش به این ارزشها بود، هرچند این ایستادگی به قیمت دوری از وطن و مرگ در غربت تمام شد.
#عباس_معروفی #رواداری #مجله_گردون #آزادی_بیان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤5😢3✍1
اعطای نشان عالی دیپلماتیک «پیوس نهم» (اوردینه پیانو) به محمدحسین مختاری، سفیر جمهوری اسلامی در واتیکان، پس از بازتاب آن در رسانههای دولتی ایران به عنوان یک دستاورد سیاسی خاص از سوی پاپ لئو چهاردهم، با انتقادهایی در فضای بینالمللی همراه شد؛ تا جایی که سفارت ایالات متحده در سریر مقدس و مقامات واتیکان ناچار به شفافسازی در این زمینه شدند. آنها اعلام کردند این نشان برخلاف ادعاها، یک روال سنتی و معمول در پروتکلهای دیپلماتیک است که پس از دو سال خدمت به همه سفرای خارجی (از جمله ۱۳ سفیر دیگر در همان روز) اهدا میشود و به معنای تأیید سیاستهای تهران نیست. این جنجال دیپلماتیک در حالی رخ داد که رویکرد کلی و مواضع پاپ در قبال موضوعاتی چون سرکوب و کشتار معترضان در ایران و همچنین تنشها و درگیریهای نظامی میان ایران، اسرائیل و آمریکا در منطقه، همواره با حواشی، تفاسیر گوناگون و موضعگیریهای متفاوتی از سوی ناظران و رسانهها همراه بوده است.
این موضوع دستمایه طرحی شده با عنوان: آه! مثل روزهای خوب قدیم ما!
از هنرمند کارتونیست مانا نیستانی
@mananey
#پاپ #واتیکان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
اعطای نشان عالی دیپلماتیک «پیوس نهم» (اوردینه پیانو) به محمدحسین مختاری، سفیر جمهوری اسلامی در واتیکان، پس از بازتاب آن در رسانههای دولتی ایران به عنوان یک دستاورد سیاسی خاص از سوی پاپ لئو چهاردهم، با انتقادهایی در فضای بینالمللی همراه شد؛ تا جایی که سفارت ایالات متحده در سریر مقدس و مقامات واتیکان ناچار به شفافسازی در این زمینه شدند. آنها اعلام کردند این نشان برخلاف ادعاها، یک روال سنتی و معمول در پروتکلهای دیپلماتیک است که پس از دو سال خدمت به همه سفرای خارجی (از جمله ۱۳ سفیر دیگر در همان روز) اهدا میشود و به معنای تأیید سیاستهای تهران نیست. این جنجال دیپلماتیک در حالی رخ داد که رویکرد کلی و مواضع پاپ در قبال موضوعاتی چون سرکوب و کشتار معترضان در ایران و همچنین تنشها و درگیریهای نظامی میان ایران، اسرائیل و آمریکا در منطقه، همواره با حواشی، تفاسیر گوناگون و موضعگیریهای متفاوتی از سوی ناظران و رسانهها همراه بوده است.
این موضوع دستمایه طرحی شده با عنوان: آه! مثل روزهای خوب قدیم ما!
از هنرمند کارتونیست مانا نیستانی
@mananey
#پاپ #واتیکان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💩4
پیوندهای خیالی در ذهن؛ سوگیری «همبستگی کاذب» و زنجیرهای دروغین تعصب
ما اغلب تصور میکنیم که قضاوتهایمان محصول تفکر منطقی و مشاهده بیطرفانه واقعیت است، اما حقیقت این است که ذهن ما در چنبرهای از «سوگیریهای شناختی» و خطاهای پنهان گرفتار است که مانند لنزهایی کدر، تصویر ما از جهان را دگرگون میکنند.
این مجموعه با رویکردی تحلیلی به کالبدشکافی خطای ذهنی بنیادین میپردازد تا فاش کند که چگونه نقصهای ظریف در سیستم پردازش اطلاعات مغز، به فجایع عمیق اجتماعی همچون دیگریستیزی، فرقهگرایی و نارواداری ختم میشوند. این نوشتارها دعوتی است برای بازنگری در ساختار فکریمان؛ تا دریابیم که چگونه سوگیریهای ما دیوارهایی از عدم پذیرش میان ما و «دیگری» بنا میکنند و چطور شناخت این تلههای درونی، میتواند نخستین گام برای فرو ریختن دیوارهای تعصب و بازگشت به مدار رواداری و کرامت انسانی باشد.
بافتن نخهای بیربط به هم:
چرا ذهن رابطههای دروغین میسازد؟
سوگیری شناختی «همبستگی کاذب» (Illusory Correlation) زمانی رخ میدهد که ذهن ما بهطور کاملا اشتباه، رابطهای معنادار میان دو پدیده، رفتار یا ویژگی تصور میکند که در واقعیت هیچ ارتباط ارگانیکی با هم ندارند. مغز ما برای سادهسازی جهان، عاشق پیدا کردن الگوهاست و از همزمانیهای تصادفی، قوانین کلی میسازد. به عنوان مثال، اگر یک بار فردی از یک گروه فکری یا عقیدتی خاص رفتار نادرستی انجام دهد، ذهن ما تمایل دارد میان «آن هویت» و «آن رذیلت اخلاقی» یک پیوند همیشگی برقرار کند. این پیوند خیالی، خشت اول دیوار عدم پذیرش است؛ چرا که ما بدون دلیل منطقی، دو چیز بیربط را به هم گره میزنیم.
تهمتهای سیستماتیک:
چطور همبستگی دروغین به فرقهگرایی سوخت میرساند؟
وقتی این سوگیری شناختی بر تفکر اجتماعی ما حاکم شود، پدیدهی ناگوار دیگریستیزی شکل میگیرد. در ساختارهای فرقهگرایانه، از این خطای ذهنی برای بدنام کردن حداکثریِ «دیگران» استفاده میشود. تئوریسینهای تعصب با برجسته کردن لغزشهای معدود مخالفان، به پیروان خود القا میکنند که میان آن عقیده خاص و رذایلی چون خیانت، بیاخلاقی یا مکر، رابطهای ذاتی وجود دارد. این تعمیمهای ساختگی باعث میشود که افراد دچار نارواداری مفرط شوند؛ چرا که در ذهن آنها، هر کس خارج از دایره خودیها قرار دارد، بهطور اتوماتیک حامل یک ویژگی منفی اخلاقی تصور میشود.
پادزهر انصاف:
تفکیک «باور» از «رفتار فردی»
برای شکستن تله همبستگی کاذب، نیازمند تفکر انتقادی هستیم. هر زمان تفکر شما یک ویژگی منفی را به کل یک گروه یا مذهب نسبت داد، باید از خود بپرسید: «آیا واقعا رابطهای علت و معلولی میان این دو وجود دارد، یا من فقط چند نمونه برجسته و منفی را به یاد میآورم؟» رواداری از جایی آغاز میشود که ما بفهمیم رذایل یا فضایل اخلاقی، در انحصار هیچ خط فکری، جغرافیا یا مکتب خاصی نیستند. با گسستن این پیوندهای خیالی در ذهنمان، میتوانیم انسانها را بر اساس رفتارهای فردی و عینیشان بسنجیم، نه بر اساس برچسبها و زنجیرهای دروغینی که سوگیریهایمان بافتهاند.
مطالعه بیشتر در وبسایت گفتوشنود
https://dialog.tavaana.org/cognitive-bias3/
#سوگیری_شناختی #خطای_شناختی #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
ما اغلب تصور میکنیم که قضاوتهایمان محصول تفکر منطقی و مشاهده بیطرفانه واقعیت است، اما حقیقت این است که ذهن ما در چنبرهای از «سوگیریهای شناختی» و خطاهای پنهان گرفتار است که مانند لنزهایی کدر، تصویر ما از جهان را دگرگون میکنند.
این مجموعه با رویکردی تحلیلی به کالبدشکافی خطای ذهنی بنیادین میپردازد تا فاش کند که چگونه نقصهای ظریف در سیستم پردازش اطلاعات مغز، به فجایع عمیق اجتماعی همچون دیگریستیزی، فرقهگرایی و نارواداری ختم میشوند. این نوشتارها دعوتی است برای بازنگری در ساختار فکریمان؛ تا دریابیم که چگونه سوگیریهای ما دیوارهایی از عدم پذیرش میان ما و «دیگری» بنا میکنند و چطور شناخت این تلههای درونی، میتواند نخستین گام برای فرو ریختن دیوارهای تعصب و بازگشت به مدار رواداری و کرامت انسانی باشد.
بافتن نخهای بیربط به هم:
چرا ذهن رابطههای دروغین میسازد؟
سوگیری شناختی «همبستگی کاذب» (Illusory Correlation) زمانی رخ میدهد که ذهن ما بهطور کاملا اشتباه، رابطهای معنادار میان دو پدیده، رفتار یا ویژگی تصور میکند که در واقعیت هیچ ارتباط ارگانیکی با هم ندارند. مغز ما برای سادهسازی جهان، عاشق پیدا کردن الگوهاست و از همزمانیهای تصادفی، قوانین کلی میسازد. به عنوان مثال، اگر یک بار فردی از یک گروه فکری یا عقیدتی خاص رفتار نادرستی انجام دهد، ذهن ما تمایل دارد میان «آن هویت» و «آن رذیلت اخلاقی» یک پیوند همیشگی برقرار کند. این پیوند خیالی، خشت اول دیوار عدم پذیرش است؛ چرا که ما بدون دلیل منطقی، دو چیز بیربط را به هم گره میزنیم.
تهمتهای سیستماتیک:
چطور همبستگی دروغین به فرقهگرایی سوخت میرساند؟
وقتی این سوگیری شناختی بر تفکر اجتماعی ما حاکم شود، پدیدهی ناگوار دیگریستیزی شکل میگیرد. در ساختارهای فرقهگرایانه، از این خطای ذهنی برای بدنام کردن حداکثریِ «دیگران» استفاده میشود. تئوریسینهای تعصب با برجسته کردن لغزشهای معدود مخالفان، به پیروان خود القا میکنند که میان آن عقیده خاص و رذایلی چون خیانت، بیاخلاقی یا مکر، رابطهای ذاتی وجود دارد. این تعمیمهای ساختگی باعث میشود که افراد دچار نارواداری مفرط شوند؛ چرا که در ذهن آنها، هر کس خارج از دایره خودیها قرار دارد، بهطور اتوماتیک حامل یک ویژگی منفی اخلاقی تصور میشود.
پادزهر انصاف:
تفکیک «باور» از «رفتار فردی»
برای شکستن تله همبستگی کاذب، نیازمند تفکر انتقادی هستیم. هر زمان تفکر شما یک ویژگی منفی را به کل یک گروه یا مذهب نسبت داد، باید از خود بپرسید: «آیا واقعا رابطهای علت و معلولی میان این دو وجود دارد، یا من فقط چند نمونه برجسته و منفی را به یاد میآورم؟» رواداری از جایی آغاز میشود که ما بفهمیم رذایل یا فضایل اخلاقی، در انحصار هیچ خط فکری، جغرافیا یا مکتب خاصی نیستند. با گسستن این پیوندهای خیالی در ذهنمان، میتوانیم انسانها را بر اساس رفتارهای فردی و عینیشان بسنجیم، نه بر اساس برچسبها و زنجیرهای دروغینی که سوگیریهایمان بافتهاند.
مطالعه بیشتر در وبسایت گفتوشنود
https://dialog.tavaana.org/cognitive-bias3/
#سوگیری_شناختی #خطای_شناختی #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍1🏆1
۲۸ اردیبهشت، روز بزرگداشت حکیم عمر خیام
خیام، در میان اندیشمندان ایرانی، جایگاهی ممتاز دارد؛ زیرا هم فیلسوف و ریاضیدان است و هم شاعری که حیرت انسان در برابر راز جهان را در کمترین واژهها اما عمیقترین معناها جلوه میدهد. او در باب درک راز هستی با گفتنِ «هرکس سخنی از سر سودا گفته است» به بنیادیترین مشکل شناخت انسان اشاره میکند: آنکه هیچیک از کوششهای ذهنی، چه فلسفه، چه عرفان، چه الهیات و ادیان توان کشف حقیقت نهایی را ندارد. حقیقت، در تلقی او، نه رد میشود و نه اثبات؛ بلکه در پردهای از ابهام میماند که هیچکس آن را کنار نزده است. این نگاه، نوعی فروتنی شناختی است که در جهان فکری خیام ریشه دارد.
رباعی معروف او، که میگوید:
قومی متفکرند اندر ره دین
قومی به گمان فتاده در راه یقین
میترسم از آنکه بانگ آید روزی
ای بیخبران! راه نه آن است و نه این
این فروتنی را به اوج میرساند. در این رباعی، همهٔ مدعیان دانایی چه آنان که میاندیشند، چه آنان که باور دارند، در معرض نقد قرار میگیرند. خیام نه در جستجوی نفی حقیقت است و نه اسیر قطعیت؛ بلکه بر این نکته تأکید دارد که انسان در میان دو سویهٔ «گمان» و «یقین» سرگردان است و هیچگاه نمیتواند به آگاهی کامل برسد. این نوع شکگرایی، نه ویرانگر، بلکه بیدارکننده است.
اما نتیجهٔ این ناتوانی معرفتی، نزد خیام، یأس و پوچی نیست. او از دل این آگاهی تلخ، فلسفهای برای زیستن میسازد؛ فلسفهای که بر لحظه تمرکز دارد. «ستایش لحظه» در نگاه او سطحی یا لذتگرایانه نیست؛ بلکه واکنشی است آگاهانه به گذرایی جهان. خیام، که خود منجم و دانای زمان بود، بیش از هرکس ناپایداری روزگار را درک کرده بود. از همین آگاهی است که دعوت میکند لحظهٔ اکنون را دریابیم؛ نه از سر غفلت، که از سر دانستنِ ناپایداری همه چیز.
در این چشمانداز، زندگی ارزشمند میشود نه بهخاطر معنای ازپیشمعلوم، بلکه بهخاطر تجربههای زنده و انسانی: دوست داشتن، شادیهای کوچک، نگاه به طبیعت، لذت گفتوگو و حضور. اینها برای خیام جایگزین معنا نیستند؛ بلکه شکل دیگری از معنا یافتناند، معنایی که از دل محدودیت و فنا برمیخیزد.
فلسفهٔ خیام تلفیقی کمیاب است: پذیرش نادانی انسان، همراه با تأکید بر زیستنی سنجیده و آگاهانه. او ما را دعوت میکند که نه اسیر قطعیتهای القائی ادیان، مکاتب و ایدئولوژی ها شویم و نه تسلیم پوچی؛ بلکه در میانهٔ این دو، زندگی را با هوشیاری تجربه کنیم و لحظه را، که تنها دارایی واقعی ماست، از دست ندهیم.
#خیام #شک_گرایی #جزم_اندیشی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
خیام، در میان اندیشمندان ایرانی، جایگاهی ممتاز دارد؛ زیرا هم فیلسوف و ریاضیدان است و هم شاعری که حیرت انسان در برابر راز جهان را در کمترین واژهها اما عمیقترین معناها جلوه میدهد. او در باب درک راز هستی با گفتنِ «هرکس سخنی از سر سودا گفته است» به بنیادیترین مشکل شناخت انسان اشاره میکند: آنکه هیچیک از کوششهای ذهنی، چه فلسفه، چه عرفان، چه الهیات و ادیان توان کشف حقیقت نهایی را ندارد. حقیقت، در تلقی او، نه رد میشود و نه اثبات؛ بلکه در پردهای از ابهام میماند که هیچکس آن را کنار نزده است. این نگاه، نوعی فروتنی شناختی است که در جهان فکری خیام ریشه دارد.
رباعی معروف او، که میگوید:
قومی متفکرند اندر ره دین
قومی به گمان فتاده در راه یقین
میترسم از آنکه بانگ آید روزی
ای بیخبران! راه نه آن است و نه این
این فروتنی را به اوج میرساند. در این رباعی، همهٔ مدعیان دانایی چه آنان که میاندیشند، چه آنان که باور دارند، در معرض نقد قرار میگیرند. خیام نه در جستجوی نفی حقیقت است و نه اسیر قطعیت؛ بلکه بر این نکته تأکید دارد که انسان در میان دو سویهٔ «گمان» و «یقین» سرگردان است و هیچگاه نمیتواند به آگاهی کامل برسد. این نوع شکگرایی، نه ویرانگر، بلکه بیدارکننده است.
اما نتیجهٔ این ناتوانی معرفتی، نزد خیام، یأس و پوچی نیست. او از دل این آگاهی تلخ، فلسفهای برای زیستن میسازد؛ فلسفهای که بر لحظه تمرکز دارد. «ستایش لحظه» در نگاه او سطحی یا لذتگرایانه نیست؛ بلکه واکنشی است آگاهانه به گذرایی جهان. خیام، که خود منجم و دانای زمان بود، بیش از هرکس ناپایداری روزگار را درک کرده بود. از همین آگاهی است که دعوت میکند لحظهٔ اکنون را دریابیم؛ نه از سر غفلت، که از سر دانستنِ ناپایداری همه چیز.
در این چشمانداز، زندگی ارزشمند میشود نه بهخاطر معنای ازپیشمعلوم، بلکه بهخاطر تجربههای زنده و انسانی: دوست داشتن، شادیهای کوچک، نگاه به طبیعت، لذت گفتوگو و حضور. اینها برای خیام جایگزین معنا نیستند؛ بلکه شکل دیگری از معنا یافتناند، معنایی که از دل محدودیت و فنا برمیخیزد.
فلسفهٔ خیام تلفیقی کمیاب است: پذیرش نادانی انسان، همراه با تأکید بر زیستنی سنجیده و آگاهانه. او ما را دعوت میکند که نه اسیر قطعیتهای القائی ادیان، مکاتب و ایدئولوژی ها شویم و نه تسلیم پوچی؛ بلکه در میانهٔ این دو، زندگی را با هوشیاری تجربه کنیم و لحظه را، که تنها دارایی واقعی ماست، از دست ندهیم.
#خیام #شک_گرایی #جزم_اندیشی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🥰3👍2
تداوم بازداشت و بلاتکلیفی بیش از دوماه پژمان زارع، شهروند بهائی
با گذشت بیش از دو ماه از بازداشت پژمان زارع، شهروند بهائی ساکن شیراز، او کماکان از حق دسترسی به وکیل محروم بوده و بدون تفهیم اتهام، در بلاتکلیفی بهسر میبرد.
به گفته یک منبع مطلع، آقای زارع پس از ۵۸ روز نگهداری در مکانی نامعلوم و بیخبری خانواده از وضعیتش، اخیراً به زندان عادلآباد شیراز منتقل شده و تاکنون تنها یک ملاقات از پشت شیشه با خانوادهاش داشته است.
بیش از یک ماه پیش از خانوادهٔ این شهروند بهائی خواسته شده بود تا برای آزادی او وثیقه تهیه کنند. خانواده با تامین وثیقهٔ مورد نظر، آن را تحویل دادهاند، اما تاکنون اقدامی در جهت آزادیاش صورت نگرفته است.
پژمان زارع، پدر یک کودک ۱۱ ماهه، در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۴، توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود در شیراز بازداشت شد.
این وضعیت قطعهای از پازل بزرگ «دیگریستیزی» نهادینه شده در ساختار جمهوری اسلامی است که دهههاست جامعه بهائی ایران را هدف قرار داده است. این آزار سیستماتیک که از محرومیتهای تحصیلی و اقتصادی تا بازداشتهای خودسرانه را شامل میشود، همواره با برچسبهای تکراری و اتهامات واهی امنیتی توجیه میگردد. هدف از طرح عناوینی چون «تبلیغ علیه نظام» برای فعالیتهای صرفا عقیدتی، جرمانگاری نفسِ «باور» و سرکوب هویت دینی شهروندانی است که حاضر به همسویی با ایدئولوژی رسمی نیستند. این رویه نه تنها نقض فاحش آزادی بیان و عقیده است، بلکه نشاندهنده استفاده ابزاری از نهاد قضا برای تصفیه عقیدتی و ایجاد فضای رعب و وحشت میان اقلیتهای دینی در ایران است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
با گذشت بیش از دو ماه از بازداشت پژمان زارع، شهروند بهائی ساکن شیراز، او کماکان از حق دسترسی به وکیل محروم بوده و بدون تفهیم اتهام، در بلاتکلیفی بهسر میبرد.
به گفته یک منبع مطلع، آقای زارع پس از ۵۸ روز نگهداری در مکانی نامعلوم و بیخبری خانواده از وضعیتش، اخیراً به زندان عادلآباد شیراز منتقل شده و تاکنون تنها یک ملاقات از پشت شیشه با خانوادهاش داشته است.
بیش از یک ماه پیش از خانوادهٔ این شهروند بهائی خواسته شده بود تا برای آزادی او وثیقه تهیه کنند. خانواده با تامین وثیقهٔ مورد نظر، آن را تحویل دادهاند، اما تاکنون اقدامی در جهت آزادیاش صورت نگرفته است.
پژمان زارع، پدر یک کودک ۱۱ ماهه، در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۴، توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی خود در شیراز بازداشت شد.
این وضعیت قطعهای از پازل بزرگ «دیگریستیزی» نهادینه شده در ساختار جمهوری اسلامی است که دهههاست جامعه بهائی ایران را هدف قرار داده است. این آزار سیستماتیک که از محرومیتهای تحصیلی و اقتصادی تا بازداشتهای خودسرانه را شامل میشود، همواره با برچسبهای تکراری و اتهامات واهی امنیتی توجیه میگردد. هدف از طرح عناوینی چون «تبلیغ علیه نظام» برای فعالیتهای صرفا عقیدتی، جرمانگاری نفسِ «باور» و سرکوب هویت دینی شهروندانی است که حاضر به همسویی با ایدئولوژی رسمی نیستند. این رویه نه تنها نقض فاحش آزادی بیان و عقیده است، بلکه نشاندهنده استفاده ابزاری از نهاد قضا برای تصفیه عقیدتی و ایجاد فضای رعب و وحشت میان اقلیتهای دینی در ایران است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔1😡1
فرا رفتن از تنشهای سنتی: داستان یک دوستی
متاسفانه درگیری بر سر مسائل مختلف عقیدتی و هویتی همچنان بخشی از زندگی هر روزه انسانهای بسیاری در جهان به شمار میرود و دامن افرادی از زمینههای متفاوت از جمله خداناباوران یا اقلیتهای مذهبی را میگیرد. به نظر میرسد این پرسش که چگونه میتوان به این درگیریها پایان داد، ذهن بسیاری از اندیشمندان را در طی تاریخ به خود مشغول کرده باشد.
اختلاف و درگیری بر سر عقاید و باورهای مذهبی میان افراد و گروهها، گاهی توجه زیادی از سمت ناظران و مردمی دریافت میکند که خود بخشی از درگیری نیستند یا دستکم «به نظر میرسد» بخشی از درگیری نیستند. اما بسیاری از اختلافها و درگیریها از عموم مردم پنهان میماند. نقاطی از جهان هستند که کمتر از نقاط دیگر توجه و تمرکز خبری دریافت میکنند. در بحبوحه جنگ و درگیری در مناطقی مانند اروپا یا خاورمیانه، مسائل رنجها و گرفتاریهای مردم در سودان یا نیجریه ممکن است کمتر دیده شوند. اما حتی در مناطقی با رسانههای نسبتا آزاد و فعال، خبرنگاران حرفهای و شهروندان دارای دسترسی به پلتفرمهای رسانهای، باز هم این امکان وجود دارد که بخش بزرگ و مهمی از درگیری و ریزپرخاشگریهای مبتنی بر باور یا هویت مذهبی نادیده و ناشنیده باقی بماند.
این یادداشت را در وبسایت گفتو شنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/the-story-of-a-friendship/
#رواداری #دوستی #تفاوت_عقیده #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
متاسفانه درگیری بر سر مسائل مختلف عقیدتی و هویتی همچنان بخشی از زندگی هر روزه انسانهای بسیاری در جهان به شمار میرود و دامن افرادی از زمینههای متفاوت از جمله خداناباوران یا اقلیتهای مذهبی را میگیرد. به نظر میرسد این پرسش که چگونه میتوان به این درگیریها پایان داد، ذهن بسیاری از اندیشمندان را در طی تاریخ به خود مشغول کرده باشد.
اختلاف و درگیری بر سر عقاید و باورهای مذهبی میان افراد و گروهها، گاهی توجه زیادی از سمت ناظران و مردمی دریافت میکند که خود بخشی از درگیری نیستند یا دستکم «به نظر میرسد» بخشی از درگیری نیستند. اما بسیاری از اختلافها و درگیریها از عموم مردم پنهان میماند. نقاطی از جهان هستند که کمتر از نقاط دیگر توجه و تمرکز خبری دریافت میکنند. در بحبوحه جنگ و درگیری در مناطقی مانند اروپا یا خاورمیانه، مسائل رنجها و گرفتاریهای مردم در سودان یا نیجریه ممکن است کمتر دیده شوند. اما حتی در مناطقی با رسانههای نسبتا آزاد و فعال، خبرنگاران حرفهای و شهروندان دارای دسترسی به پلتفرمهای رسانهای، باز هم این امکان وجود دارد که بخش بزرگ و مهمی از درگیری و ریزپرخاشگریهای مبتنی بر باور یا هویت مذهبی نادیده و ناشنیده باقی بماند.
این یادداشت را در وبسایت گفتو شنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/the-story-of-a-friendship/
#رواداری #دوستی #تفاوت_عقیده #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👏2❤🔥1
عذرخواهی تاریخی کلیسای اسکاتلند بابت نقش در بردهداری؛ آغاز مسیر جبران
کلیسای اسکاتلند در اقدامی تاریخی، طی نشست مجمع عمومی خود در ادینبورگ، به طور رسمی بابت پیوندهای گذشتهاش با نظام بردهداری و ارائه توجیهات الهیاتی برای آن، عذرخواهی کرد.
این نهاد مذهبی با ابراز اندوه عمیق از رنجهای تحمیلشده بر قربانیان، اعلام کرد که کلیسا نه تنها از این سیستم سود برده، بلکه با اعمال و بیعملی خود، در تداوم نابرابریهای نژادی نقش داشته است.
کشیش سالی فاستر-فولتون، این اقدام را لحظهای برای بیان حقیقت و گامی ضروری برای التیام دانست و تأکید کرد که میراث بردهداری همچنان بر ساختارهای جوامع مدرن سایه افکنده است.
این بیانیه پس از مشاورههای گسترده با نمایندگان جوامع آفریقایی و کارائیب تنظیم شده است.
در همین راستا، کلیسا از تشکیل یک گروه کاری ویژه با مشارکت جوامع آسیبدیده خبر داد تا با عبور از کلمات، راهکارهای عملی برای جبران خسارات و تحقق آشتی واقعی ارائه دهد.
نمایندگان کلیساهای آفریقا و کارائیب ضمن استقبال از این شجاعت، بر لزوم تداوم این مسیر تا دستیابی به عدالت و تغییر نگرشهای نژادی تأکید کردند.
این عذرخواهی، تلاشی برای اذعان به حقیقت تاریخی جهت ساختن آیندهای برابرتر است.
#کلیسا #برده_داری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
کلیسای اسکاتلند در اقدامی تاریخی، طی نشست مجمع عمومی خود در ادینبورگ، به طور رسمی بابت پیوندهای گذشتهاش با نظام بردهداری و ارائه توجیهات الهیاتی برای آن، عذرخواهی کرد.
این نهاد مذهبی با ابراز اندوه عمیق از رنجهای تحمیلشده بر قربانیان، اعلام کرد که کلیسا نه تنها از این سیستم سود برده، بلکه با اعمال و بیعملی خود، در تداوم نابرابریهای نژادی نقش داشته است.
کشیش سالی فاستر-فولتون، این اقدام را لحظهای برای بیان حقیقت و گامی ضروری برای التیام دانست و تأکید کرد که میراث بردهداری همچنان بر ساختارهای جوامع مدرن سایه افکنده است.
این بیانیه پس از مشاورههای گسترده با نمایندگان جوامع آفریقایی و کارائیب تنظیم شده است.
در همین راستا، کلیسا از تشکیل یک گروه کاری ویژه با مشارکت جوامع آسیبدیده خبر داد تا با عبور از کلمات، راهکارهای عملی برای جبران خسارات و تحقق آشتی واقعی ارائه دهد.
نمایندگان کلیساهای آفریقا و کارائیب ضمن استقبال از این شجاعت، بر لزوم تداوم این مسیر تا دستیابی به عدالت و تغییر نگرشهای نژادی تأکید کردند.
این عذرخواهی، تلاشی برای اذعان به حقیقت تاریخی جهت ساختن آیندهای برابرتر است.
#کلیسا #برده_داری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🤔2👍1
جودیت باتلر و اخلاق همزیستی
پذیرش دیگری فراتر از مرزهای هویت
جودیت باتلر (متولد ۱۹۵۶)، فیلسوف و نظریهپرداز پساساختارگرای آمریکایی، یکی از رادیکالترین و تأثیرگذارترین متفکران معاصر در حوزههای فلسفه سیاسی، فمینیسم و مطالعات جنسیت است. او که استاد دانشگاه برکلی است، با نقد ساختارهای قدرت و بررسی نحوه شکلگیری هویت، نگاه ما را به مفاهیم « دیگری» و «پذیرش» دگرگون کرده است. باتلر برخلاف سنتهای کلاسیک، رواداری را نه در مدارا با تفاوتها، بلکه در به رسمیت شناختن آسیبپذیری مشترک انسانها جستجو میکند.
نظریه همزیستی؛ فراتر از مرزهای رواداری
از دیدگاه باتلر، پذیرش دیگری تنها یک وظیفه اخلاقی نیست، بلکه شرط بقای زندگی انسانی است. او در آثار متاخر خود، مفاهیم زیر را برای درک بهتر پذیرش مطرح میکند:
۱. آسیبپذیری به مثابه پیوند:
باتلر معتقد است که هر انسانی در ذات خود «آسیبپذیر» است؛ یعنی زندگی ما همواره در دستان دیگری قرار دارد. این وابستگی متقابل، پایه اصلی اخلاق است. پذیرش دیگری یعنی شناخت این حقیقت که امنیت و حیات من، به نحوی به حیات آن کسی که ممکن است با او متفاوت باشم، گره خورده است.
۲. نقد «سوژه» برای رواداری رادیکال:
او معتقد است دستهبندیهای ثابت (مانند ملیت، مذهب یا جنسیت) دیوارهایی میسازند که مانع پذیرش میشوند. رواداریِ باتلر یعنی زیر سوال بردن این دستهبندیهای «خودی و غیرخودی». از نظر او، جامعهای که صرفا به «تحمل» دیگران بسنده کند، همچنان ساختار قدرت را حفظ کرده است. پذیرش واقعی زمانی رخ میدهد که مرزهای هویت از پیش تعیین شده را بشکنیم.
۳. اخلاق عدمخشونت:
باتلر خشونت را ناشی از ناتوانی در دیدن رنج دیگری میداند. در نظر او، پذیرش یعنی پاسخ دادن به تقاضای «صورت دیگری». وقتی من با دیگری روبرو میشوم، آن «صورت» از من میخواهد که او را نکشم، نادیده نگیرم و به عنوان یک انسان صاحب حق بپذیرم. این یک «پذیرشِ ایجابی» و فعالانه است که اجازه میدهد زندگیهای «ناداستان» (زندگیهایی که جوامع تحت قدرت، ارزش آنها را نادیده میگیرند) نیز دیده شوند.
پذیرش در نگاه باتلر، فراتر از تحمل ساکتومنفعل است؛ این نوعی «همزیستی مسئولانه» است. او ما را فرامیخواند تا در جهانی که در آن زندگیها به شکلی نابرابر مورد ارزشمندی قرار میگیرند، برای «ارزش برابر تمام زندگیها» مبارزه کنیم. از نظر او، رواداری واقعی مستلزم این است که بپذیریم در جهانی مشترک زندگی میکنیم که هیچکس بر دیگری برتری ذاتی ندارد و بقای ما وابسته به پذیرش بیقید و شرط حضور دیگری است.
#جودیت_باتلر #رواداری #اخلاق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
پذیرش دیگری فراتر از مرزهای هویت
جودیت باتلر (متولد ۱۹۵۶)، فیلسوف و نظریهپرداز پساساختارگرای آمریکایی، یکی از رادیکالترین و تأثیرگذارترین متفکران معاصر در حوزههای فلسفه سیاسی، فمینیسم و مطالعات جنسیت است. او که استاد دانشگاه برکلی است، با نقد ساختارهای قدرت و بررسی نحوه شکلگیری هویت، نگاه ما را به مفاهیم « دیگری» و «پذیرش» دگرگون کرده است. باتلر برخلاف سنتهای کلاسیک، رواداری را نه در مدارا با تفاوتها، بلکه در به رسمیت شناختن آسیبپذیری مشترک انسانها جستجو میکند.
نظریه همزیستی؛ فراتر از مرزهای رواداری
از دیدگاه باتلر، پذیرش دیگری تنها یک وظیفه اخلاقی نیست، بلکه شرط بقای زندگی انسانی است. او در آثار متاخر خود، مفاهیم زیر را برای درک بهتر پذیرش مطرح میکند:
۱. آسیبپذیری به مثابه پیوند:
باتلر معتقد است که هر انسانی در ذات خود «آسیبپذیر» است؛ یعنی زندگی ما همواره در دستان دیگری قرار دارد. این وابستگی متقابل، پایه اصلی اخلاق است. پذیرش دیگری یعنی شناخت این حقیقت که امنیت و حیات من، به نحوی به حیات آن کسی که ممکن است با او متفاوت باشم، گره خورده است.
۲. نقد «سوژه» برای رواداری رادیکال:
او معتقد است دستهبندیهای ثابت (مانند ملیت، مذهب یا جنسیت) دیوارهایی میسازند که مانع پذیرش میشوند. رواداریِ باتلر یعنی زیر سوال بردن این دستهبندیهای «خودی و غیرخودی». از نظر او، جامعهای که صرفا به «تحمل» دیگران بسنده کند، همچنان ساختار قدرت را حفظ کرده است. پذیرش واقعی زمانی رخ میدهد که مرزهای هویت از پیش تعیین شده را بشکنیم.
۳. اخلاق عدمخشونت:
باتلر خشونت را ناشی از ناتوانی در دیدن رنج دیگری میداند. در نظر او، پذیرش یعنی پاسخ دادن به تقاضای «صورت دیگری». وقتی من با دیگری روبرو میشوم، آن «صورت» از من میخواهد که او را نکشم، نادیده نگیرم و به عنوان یک انسان صاحب حق بپذیرم. این یک «پذیرشِ ایجابی» و فعالانه است که اجازه میدهد زندگیهای «ناداستان» (زندگیهایی که جوامع تحت قدرت، ارزش آنها را نادیده میگیرند) نیز دیده شوند.
پذیرش در نگاه باتلر، فراتر از تحمل ساکتومنفعل است؛ این نوعی «همزیستی مسئولانه» است. او ما را فرامیخواند تا در جهانی که در آن زندگیها به شکلی نابرابر مورد ارزشمندی قرار میگیرند، برای «ارزش برابر تمام زندگیها» مبارزه کنیم. از نظر او، رواداری واقعی مستلزم این است که بپذیریم در جهانی مشترک زندگی میکنیم که هیچکس بر دیگری برتری ذاتی ندارد و بقای ما وابسته به پذیرش بیقید و شرط حضور دیگری است.
#جودیت_باتلر #رواداری #اخلاق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402