سفارت روسیه از سرقت در کلیسای ارتدوکس سنت نیکولای تهران خبر داد
سفارت روسیه در ایران از سرقت شمایلها و اشیای مقدس از کلیسای سنت نیکولای تهران خبر داد؛ تنها کلیسای ارتدوکس روسی در پایتخت.
این سفارت با ابراز شگفتی از این اقدام، خواستار بازگرداندن فوری اقلام ربودهشده شد و تاکید کرد این کلیسا در دهههای گذشته از تعرض مصون مانده بود.
سفارت روسیه در ایران با صدور بیانیهای اعلام کرد از سرقت شمایلها و اشیای مقدس از کلیسای سنت نیکولای ارتدوکس روسیه در تهران مطلع شده است؛ کلیسایی که یکی از قدیمیترین عبادتگاههای مسیحی در ایران و تنها کلیسای ارتدوکس روسی در پایتخت به شمار میرود.
در این بیانیه آمده است: «هرگز باور نمیکردیم در ایران افرادی یافت شوند که با مقدسات مسیحی چنین رفتار موهن و هتکحرمتآمیزی داشته باشند.»
سفارت روسیه تاکید کرد کلیسای سنت نیکولای طی دهههای گذشته، از جنگ جهانی دوم و جنگ ایران و عراق گرفته تا حملات سالهای ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ آمریکا و اسرائیل، همواره از تعرض مصون مانده است؛ بهجز خساراتی که در نتیجه حمله آمریکا به محوطه سفارت سابق ایالات متحده در نزدیکی این کلیسا وارد شد.
در این بیانیه آمده است این سابقه، نشاندهنده احترامی است که در ایران نسبت به مسیحیت وجود داشته است.
سفارت روسیه در پایان از «همه، و پیش از همه از کسانی که راه خطا پیموده و مرتکب این اقدام شدهاند» خواست شمایلها و اشیای مقدس ربودهشده را به کلیسا بازگردانند و «بار گناه را بیش از این بر دوش خود نیفزایند.»
#کلیسا #سنت_نیکولا #سرقت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
سفارت روسیه در ایران از سرقت شمایلها و اشیای مقدس از کلیسای سنت نیکولای تهران خبر داد؛ تنها کلیسای ارتدوکس روسی در پایتخت.
این سفارت با ابراز شگفتی از این اقدام، خواستار بازگرداندن فوری اقلام ربودهشده شد و تاکید کرد این کلیسا در دهههای گذشته از تعرض مصون مانده بود.
سفارت روسیه در ایران با صدور بیانیهای اعلام کرد از سرقت شمایلها و اشیای مقدس از کلیسای سنت نیکولای ارتدوکس روسیه در تهران مطلع شده است؛ کلیسایی که یکی از قدیمیترین عبادتگاههای مسیحی در ایران و تنها کلیسای ارتدوکس روسی در پایتخت به شمار میرود.
در این بیانیه آمده است: «هرگز باور نمیکردیم در ایران افرادی یافت شوند که با مقدسات مسیحی چنین رفتار موهن و هتکحرمتآمیزی داشته باشند.»
سفارت روسیه تاکید کرد کلیسای سنت نیکولای طی دهههای گذشته، از جنگ جهانی دوم و جنگ ایران و عراق گرفته تا حملات سالهای ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ آمریکا و اسرائیل، همواره از تعرض مصون مانده است؛ بهجز خساراتی که در نتیجه حمله آمریکا به محوطه سفارت سابق ایالات متحده در نزدیکی این کلیسا وارد شد.
در این بیانیه آمده است این سابقه، نشاندهنده احترامی است که در ایران نسبت به مسیحیت وجود داشته است.
سفارت روسیه در پایان از «همه، و پیش از همه از کسانی که راه خطا پیموده و مرتکب این اقدام شدهاند» خواست شمایلها و اشیای مقدس ربودهشده را به کلیسا بازگردانند و «بار گناه را بیش از این بر دوش خود نیفزایند.»
#کلیسا #سنت_نیکولا #سرقت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😁4❤2😱1
علیرضا شیرمحمدعلی
قربانی «تقدس ساختگی» برای سرکوب تفکر نقاد
خردادماه یادآور زخمی عمیق بر پیکر عدالت و انسانیت است؛ سالگرد جانباختن علیرضا شیرمحمدعلی، جوان ۲۱ سالهای که در نظام قضایی جمهوری اسلامی، نه تنها از حق آزادی بیان محروم شد، بلکه در نهایت جان خود را در زندان فشافویه از دست داد.
علیرضا در تیرماه ۱۳۹۷ به اتهام واهی «توهین به مقدسات»، «توهین به بنیانگذار جمهوری اسلامی» و «تبلیغ علیه نظام» به ۸ سال حبس محکوم شد؛ حکمی که توسط قضات مرگ جمهوری اسلامی صادر شد.
او تنها نانآور خانوادهاش بود که به دلیل فعالیت در فضای مجازی، به کام مرگ فرستاده شد.
حقیقت پشت اتهام «توهین به مقدسات»
پرونده علیرضا شیرمحمدعلی، مشتی نمونه خروار از سوءاستفاده از مفاهیم مذهبی برای اهداف امنیتی است. در ساختار سیاسی جمهوری اسلامی، اتهاماتی نظیر «توهین به مقدسات»، به جای آنکه مبنای فقهی یا اخلاقی داشته باشند، ابزاری کارآمد برای حذف منتقدان و ایجاد مصونیت آهنین برای ارکان حاکمیت است. با قدسیسازیِ تصمیمات و نهادهای حکومتی، هرگونه تفکر نقادانه به مثابه «کفر» یا «توهین» تلقی شده و بهانه لازم را برای سرکوب، بازداشت و پروندهسازی فراهم میکند.
جنایت در فشافویه؛ فراتر از یک قتل ساده
علیرضا بارها نسبت به فقدان «اصل تفکیک جرایم» هشدار داده بود. طبق قوانین بینالمللی حقوق بشر (از جمله حداقل قوانین استاندارد سازمان ملل برای رفتار با زندانیان)، نگهداری زندانیان عقیدتی در کنار محکومان جرایم خطرناک، نقض آشکار امنیت زندانی است. او که برای انتقال به زندان اوین دست به اعتصاب غذا زده بود، در نهایت در خرداد ۱۳۹۸ توسط دو زندانی خطرناک (جرایم قتل و مواد مخدر) در فشافویه با ضربات چاقو به قتل رسید.
این جنایت، نه یک اتفاق تصادفی، بلکه ماحصل قصور سیستماتیک و عامدانه دستگاه قضایی و امنیتی است که با بیتوجهی به جان زندانیان سیاسی، عملا بستر را برای حذف فیزیکی آنها توسط دستنشاندگان خود فراهم کرد.
علیرضا شیرمحمدعلی تنها یک نام نیست؛ او آینه تمامنمای جوانانی است که قربانیِ فقدان رواداری و سیستم سرکوبی شدند که «مقدسات» را بهانهای برای خاموش کردن هر صدای حقطلبی کرده است. یاد او برای مقابله با فراموشی، در حافظه تاریخی ایران باقی خواهد ماند.
#علیرضا_شیرمحمدعلی #توهین_به_مقدسات #تفکر_نقاد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
قربانی «تقدس ساختگی» برای سرکوب تفکر نقاد
خردادماه یادآور زخمی عمیق بر پیکر عدالت و انسانیت است؛ سالگرد جانباختن علیرضا شیرمحمدعلی، جوان ۲۱ سالهای که در نظام قضایی جمهوری اسلامی، نه تنها از حق آزادی بیان محروم شد، بلکه در نهایت جان خود را در زندان فشافویه از دست داد.
علیرضا در تیرماه ۱۳۹۷ به اتهام واهی «توهین به مقدسات»، «توهین به بنیانگذار جمهوری اسلامی» و «تبلیغ علیه نظام» به ۸ سال حبس محکوم شد؛ حکمی که توسط قضات مرگ جمهوری اسلامی صادر شد.
او تنها نانآور خانوادهاش بود که به دلیل فعالیت در فضای مجازی، به کام مرگ فرستاده شد.
حقیقت پشت اتهام «توهین به مقدسات»
پرونده علیرضا شیرمحمدعلی، مشتی نمونه خروار از سوءاستفاده از مفاهیم مذهبی برای اهداف امنیتی است. در ساختار سیاسی جمهوری اسلامی، اتهاماتی نظیر «توهین به مقدسات»، به جای آنکه مبنای فقهی یا اخلاقی داشته باشند، ابزاری کارآمد برای حذف منتقدان و ایجاد مصونیت آهنین برای ارکان حاکمیت است. با قدسیسازیِ تصمیمات و نهادهای حکومتی، هرگونه تفکر نقادانه به مثابه «کفر» یا «توهین» تلقی شده و بهانه لازم را برای سرکوب، بازداشت و پروندهسازی فراهم میکند.
جنایت در فشافویه؛ فراتر از یک قتل ساده
علیرضا بارها نسبت به فقدان «اصل تفکیک جرایم» هشدار داده بود. طبق قوانین بینالمللی حقوق بشر (از جمله حداقل قوانین استاندارد سازمان ملل برای رفتار با زندانیان)، نگهداری زندانیان عقیدتی در کنار محکومان جرایم خطرناک، نقض آشکار امنیت زندانی است. او که برای انتقال به زندان اوین دست به اعتصاب غذا زده بود، در نهایت در خرداد ۱۳۹۸ توسط دو زندانی خطرناک (جرایم قتل و مواد مخدر) در فشافویه با ضربات چاقو به قتل رسید.
این جنایت، نه یک اتفاق تصادفی، بلکه ماحصل قصور سیستماتیک و عامدانه دستگاه قضایی و امنیتی است که با بیتوجهی به جان زندانیان سیاسی، عملا بستر را برای حذف فیزیکی آنها توسط دستنشاندگان خود فراهم کرد.
علیرضا شیرمحمدعلی تنها یک نام نیست؛ او آینه تمامنمای جوانانی است که قربانیِ فقدان رواداری و سیستم سرکوبی شدند که «مقدسات» را بهانهای برای خاموش کردن هر صدای حقطلبی کرده است. یاد او برای مقابله با فراموشی، در حافظه تاریخی ایران باقی خواهد ماند.
#علیرضا_شیرمحمدعلی #توهین_به_مقدسات #تفکر_نقاد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😢6👍2💔2
«اندیشهها و عقاید را از ثمراتشان خواهید شناخت، نه از ریشههایشان.»
هر مفهوم و اندیشه را با دنبال کردن نتایج عملیِ آن باید ارزیابی کنیم. ... باید بتوان نشان داد که از پذیرش یک عقیده یا اندیشه، چه نتیجه عملیِ معینی ناگزیر بهدنبال میآید. شما اندیشهها و عقاید را از ثمراتشان خواهید شناخت، نه از ریشههایشان.
ویلیام جیمز، فیلسوف و روانشناس، ۱۹۰۷
#اندیشه #عقیده #باور #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
هر مفهوم و اندیشه را با دنبال کردن نتایج عملیِ آن باید ارزیابی کنیم. ... باید بتوان نشان داد که از پذیرش یک عقیده یا اندیشه، چه نتیجه عملیِ معینی ناگزیر بهدنبال میآید. شما اندیشهها و عقاید را از ثمراتشان خواهید شناخت، نه از ریشههایشان.
ویلیام جیمز، فیلسوف و روانشناس، ۱۹۰۷
#اندیشه #عقیده #باور #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👏6💯1
Forwarded from گفتوشنود
گفتوگو؛ پلی میان تفاوتها و بنیان همبستگی اجتماعی
گفتوگو یکی از بنیادیترین سازوکارهای شکلگیری همبستگی در جوامع انسانی است. بدون گفتوگو، تفاوتها بهجای آنکه به منبعی برای غنا تبدیل شوند، به شکاف و تعارض بدل میشوند. یورگن هابرماس در نظریه «کنش ارتباطی» تاکید میکند که تفاهم اجتماعی نه از طریق زور، بلکه از راه گفتوگوی عقلانی و برابر شکل میگیرد؛ جایی که افراد میتوانند بدون سلطه، دلایل خود را مطرح کنند و به درک مشترک برسند.
از منظر جامعهشناسی، امیل دورکیم همبستگی را به دو نوع مکانیکی و ارگانیک تقسیم میکند. در جوامع مدرن که مبتنی بر تکثر و تفاوتاند، همبستگی ارگانیک تنها زمانی پایدار میماند که ارتباط و گفتوگو میان گروههای مختلف برقرار باشد. در غیر این صورت، تنوع به بیاعتمادی میانجامد.
همچنین هانا آرنت بر اهمیت «فضای عمومی» تاکید دارد؛ جایی که انسانها از طریق گفتوگو و کنش، جهان مشترک خود را میسازند. از نگاه او، حذف گفتوگو به حذف سیاست و در نهایت به انزوای انسانها منجر میشود.
در جهانی که با تکثر فرهنگی، دینی و فکری تعریف میشود، پذیرش تفاوت نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت است. گفتوگو امکان میدهد که «دیگری» نه تهدید، بلکه فرصتی برای یادگیری دیده شود. همبستگی پایدار دقیقا در همین نقطه شکل میگیرد: جایی که تفاوتها شنیده میشوند، نه سرکوب.
#همبستگی #گفتگو_توانا
@dialogue1402
گفتوگو یکی از بنیادیترین سازوکارهای شکلگیری همبستگی در جوامع انسانی است. بدون گفتوگو، تفاوتها بهجای آنکه به منبعی برای غنا تبدیل شوند، به شکاف و تعارض بدل میشوند. یورگن هابرماس در نظریه «کنش ارتباطی» تاکید میکند که تفاهم اجتماعی نه از طریق زور، بلکه از راه گفتوگوی عقلانی و برابر شکل میگیرد؛ جایی که افراد میتوانند بدون سلطه، دلایل خود را مطرح کنند و به درک مشترک برسند.
از منظر جامعهشناسی، امیل دورکیم همبستگی را به دو نوع مکانیکی و ارگانیک تقسیم میکند. در جوامع مدرن که مبتنی بر تکثر و تفاوتاند، همبستگی ارگانیک تنها زمانی پایدار میماند که ارتباط و گفتوگو میان گروههای مختلف برقرار باشد. در غیر این صورت، تنوع به بیاعتمادی میانجامد.
همچنین هانا آرنت بر اهمیت «فضای عمومی» تاکید دارد؛ جایی که انسانها از طریق گفتوگو و کنش، جهان مشترک خود را میسازند. از نگاه او، حذف گفتوگو به حذف سیاست و در نهایت به انزوای انسانها منجر میشود.
در جهانی که با تکثر فرهنگی، دینی و فکری تعریف میشود، پذیرش تفاوت نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت است. گفتوگو امکان میدهد که «دیگری» نه تهدید، بلکه فرصتی برای یادگیری دیده شود. همبستگی پایدار دقیقا در همین نقطه شکل میگیرد: جایی که تفاوتها شنیده میشوند، نه سرکوب.
#همبستگی #گفتگو_توانا
@dialogue1402
👌3❤1
مارتا نوسبام
تخیل اخلاقی و رواداری مبتنی بر همدلی
مارتا نوسبام (متولد ۱۹۴۷)، فیلسوف برجسته آمریکایی و از پیشگامان فلسفه اخلاق و سیاست در جهان معاصر است. او با تلفیق سنتهای ارسطویی و اخلاق کانتی، رویکردی انسانی به عدالت ارائه داده که به «رویکرد قابلیتها» (Capabilities Approach) شهرت دارد. نوسبام معتقد است که برای فهمِ پذیرش و رواداری، نباید صرفا به قوانین انتزاعی تکیه کرد؛ بلکه باید از ابزارهای فرهنگی و عاطفی برای درک رنج و منزلت دیگران بهره برد.
نظریه همدلی
پذیرش از طریق تخیل اخلاقی
از دیدگاه نوسبام، رواداری تنها به معنای عدم دخالت در زندگی دیگران نیست، بلکه نوعی «فضیلت فعال» است که نیازمند مهارتهای انسانی خاصی است:
۱. تخیل اخلاقی (Literary Imagination):
نوسبام معتقد است ادبیات و هنر نقش کلیدی در رواداری دارند. تخیل اخلاقی به ما اجازه میدهد خود را در جایگاه دیگری (بهویژه اقلیتها و طردشدگان) بگذاریم و زندگی آنها را از درون تجربه کنیم. این توانایی، ترس و بیگانگی نسبت به «غریبه» را کاهش داده و پایه اصلی پذیرش انسانهای متفاوت است.
۲. رویکرد قابلیتها (پذیرشِ کرامت انسانی):
نوسبام معتقد است جامعه روادار باید بستری فراهم کند که هر فرد بتواند قابلیتهای انسانی خود را شکوفا کند. رواداری حقیقی یعنی احترام به تنوعِ شیوههای زیستن، به گونهای که هیچ فردی به دلیل تفاوت در عقیده یا سبک زندگی، از فرصتهای بنیادی زندگی (مانند آموزش، سلامتی و مشارکت سیاسی) محروم نشود.
۳. نقد احساسات سمی (ترس و نفرت):
او استدلال میکند که ریشه اصلی عدم رواداری، «ترس» و «نفرت فرافکنانه» است؛ جایی که ما برای امنیت هویت خود، دیگری را موجودی پستتر یا خطرناک میبینیم. نوسبام پیشنهاد میدهد که برای رسیدن به پذیرش، باید از احساسات «خودخواهانه» به سمت احساسات «اخلاقی» (مانند شفقت و همدلی) حرکت کنیم که برابری بنیادی انسانها را به رسمیت میشناسند.
پذیرش در نگاه نوسبام، یک «عمل شهروندی» است. او رواداری را نه به عنوان یک تحمل سرد و بیتفاوت، بلکه به عنوان «کنجکاوی همدلانه» تعریف میکند. جامعهای که نوسبام تصویر میکند، جامعهای است که در آن شهروندان از طریق آموزش احساسات و پرورش تخیل، میآموزند که تفاوتهای دیگری، نه تهدیدی برای بقای ما، بلکه غنایی برای کلیت تجربه انسانی است.
#مارتا_نوسبام #فلسفه #اخلاق #همدلی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
تخیل اخلاقی و رواداری مبتنی بر همدلی
مارتا نوسبام (متولد ۱۹۴۷)، فیلسوف برجسته آمریکایی و از پیشگامان فلسفه اخلاق و سیاست در جهان معاصر است. او با تلفیق سنتهای ارسطویی و اخلاق کانتی، رویکردی انسانی به عدالت ارائه داده که به «رویکرد قابلیتها» (Capabilities Approach) شهرت دارد. نوسبام معتقد است که برای فهمِ پذیرش و رواداری، نباید صرفا به قوانین انتزاعی تکیه کرد؛ بلکه باید از ابزارهای فرهنگی و عاطفی برای درک رنج و منزلت دیگران بهره برد.
نظریه همدلی
پذیرش از طریق تخیل اخلاقی
از دیدگاه نوسبام، رواداری تنها به معنای عدم دخالت در زندگی دیگران نیست، بلکه نوعی «فضیلت فعال» است که نیازمند مهارتهای انسانی خاصی است:
۱. تخیل اخلاقی (Literary Imagination):
نوسبام معتقد است ادبیات و هنر نقش کلیدی در رواداری دارند. تخیل اخلاقی به ما اجازه میدهد خود را در جایگاه دیگری (بهویژه اقلیتها و طردشدگان) بگذاریم و زندگی آنها را از درون تجربه کنیم. این توانایی، ترس و بیگانگی نسبت به «غریبه» را کاهش داده و پایه اصلی پذیرش انسانهای متفاوت است.
۲. رویکرد قابلیتها (پذیرشِ کرامت انسانی):
نوسبام معتقد است جامعه روادار باید بستری فراهم کند که هر فرد بتواند قابلیتهای انسانی خود را شکوفا کند. رواداری حقیقی یعنی احترام به تنوعِ شیوههای زیستن، به گونهای که هیچ فردی به دلیل تفاوت در عقیده یا سبک زندگی، از فرصتهای بنیادی زندگی (مانند آموزش، سلامتی و مشارکت سیاسی) محروم نشود.
۳. نقد احساسات سمی (ترس و نفرت):
او استدلال میکند که ریشه اصلی عدم رواداری، «ترس» و «نفرت فرافکنانه» است؛ جایی که ما برای امنیت هویت خود، دیگری را موجودی پستتر یا خطرناک میبینیم. نوسبام پیشنهاد میدهد که برای رسیدن به پذیرش، باید از احساسات «خودخواهانه» به سمت احساسات «اخلاقی» (مانند شفقت و همدلی) حرکت کنیم که برابری بنیادی انسانها را به رسمیت میشناسند.
پذیرش در نگاه نوسبام، یک «عمل شهروندی» است. او رواداری را نه به عنوان یک تحمل سرد و بیتفاوت، بلکه به عنوان «کنجکاوی همدلانه» تعریف میکند. جامعهای که نوسبام تصویر میکند، جامعهای است که در آن شهروندان از طریق آموزش احساسات و پرورش تخیل، میآموزند که تفاوتهای دیگری، نه تهدیدی برای بقای ما، بلکه غنایی برای کلیت تجربه انسانی است.
#مارتا_نوسبام #فلسفه #اخلاق #همدلی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤4🤔1👌1
اورنگزیب و سیاستهای مذهبی
پادشاه گورکانی که رویای هند سرتاسر اسلامی داشت
اورنگزیب عالمگیر، ششمین امپراتور گورکانی هند، از سال ۱۶۵۸ تا ۱۷۰۷ میلادی بر یکی از بزرگترین و متنوعترین امپراتوریهای زمان خود حکومت کرد. او شخصیتی است که نامش همچنان در بحثهای مربوط به دین، قدرت سیاسی و مدارا در جنوب آسیا محل مناقشه است. برخی مورخان او را به دلیل سیاستهای سختگیرانه مذهبی، بازگرداندن مالیات جزیه بر غیرمسلمانان و تخریب برخی معابد هندو مورد انتقاد قرار دادهاند؛ هرچند درباره انگیزههای دقیق این اقدامات همچنان میان پژوهشگران اختلاف نظر وجود دارد.
نوشتار «اورنگزیب» به بررسی زندگی و میراث این فرمانروا در بستر جامعهای چنددینی و چندفرهنگی میپردازد؛ جامعهای که مسلمانان، هندوها، سیکها، جینها و دیگر گروههای مذهبی در آن زندگی میکردند. این مطلب نشان میدهد که چگونه سیاستهای حکومتی در قبال نمادها و باورهای دینی میتواند بر روابط میان جوامع مختلف تأثیر بگذارد و برای قرنها در حافظه تاریخی مردم باقی بماند.
یکی از نکات مهم این نوشتار، مقایسه میراث اورنگزیب با هند امروز است. اگرچه هند معاصر همچنان با تنشها و چالشهای مذهبی روبهروست، اما قانون اساسی این کشور بر پایه سکولاریسم، آزادی دین و برابری شهروندان بنا شده است. وجود چارچوبهای قانونی برای حفاظت از تنوع دینی و فرهنگی، یکی از تفاوتهای مهم میان هند امروز و دوران حکومت اورنگزیب به شمار میرود؛ هرچند درباره میزان تحقق عملی این اصول همچنان بحث و گفتوگو ادامه دارد.
این نوشتار فرصتی است برای تأمل درباره نسبت دین و قدرت، اهمیت احترام به نمادهای مورد احترام دیگران و چالشهای همزیستی در جوامع متکثر.
متن کامل این نوشتار را در سایت بخوانید:
https://dialog.tavaana.org/aurangzeb/
#اورنگ_زیب #تنوع_مذهبی #سکولاریسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
پادشاه گورکانی که رویای هند سرتاسر اسلامی داشت
اورنگزیب عالمگیر، ششمین امپراتور گورکانی هند، از سال ۱۶۵۸ تا ۱۷۰۷ میلادی بر یکی از بزرگترین و متنوعترین امپراتوریهای زمان خود حکومت کرد. او شخصیتی است که نامش همچنان در بحثهای مربوط به دین، قدرت سیاسی و مدارا در جنوب آسیا محل مناقشه است. برخی مورخان او را به دلیل سیاستهای سختگیرانه مذهبی، بازگرداندن مالیات جزیه بر غیرمسلمانان و تخریب برخی معابد هندو مورد انتقاد قرار دادهاند؛ هرچند درباره انگیزههای دقیق این اقدامات همچنان میان پژوهشگران اختلاف نظر وجود دارد.
نوشتار «اورنگزیب» به بررسی زندگی و میراث این فرمانروا در بستر جامعهای چنددینی و چندفرهنگی میپردازد؛ جامعهای که مسلمانان، هندوها، سیکها، جینها و دیگر گروههای مذهبی در آن زندگی میکردند. این مطلب نشان میدهد که چگونه سیاستهای حکومتی در قبال نمادها و باورهای دینی میتواند بر روابط میان جوامع مختلف تأثیر بگذارد و برای قرنها در حافظه تاریخی مردم باقی بماند.
یکی از نکات مهم این نوشتار، مقایسه میراث اورنگزیب با هند امروز است. اگرچه هند معاصر همچنان با تنشها و چالشهای مذهبی روبهروست، اما قانون اساسی این کشور بر پایه سکولاریسم، آزادی دین و برابری شهروندان بنا شده است. وجود چارچوبهای قانونی برای حفاظت از تنوع دینی و فرهنگی، یکی از تفاوتهای مهم میان هند امروز و دوران حکومت اورنگزیب به شمار میرود؛ هرچند درباره میزان تحقق عملی این اصول همچنان بحث و گفتوگو ادامه دارد.
این نوشتار فرصتی است برای تأمل درباره نسبت دین و قدرت، اهمیت احترام به نمادهای مورد احترام دیگران و چالشهای همزیستی در جوامع متکثر.
متن کامل این نوشتار را در سایت بخوانید:
https://dialog.tavaana.org/aurangzeb/
#اورنگ_زیب #تنوع_مذهبی #سکولاریسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍1
در جستوجوی پیوندها؛ راهحلهای مشترک باورمندان و غیر باورمندان برای آینده بهتر
در جهانی که انسانها از باورها، فرهنگها، ادیان و جهانبینیهای گوناگون برخوردارند، همزیستی مسالمتآمیز نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی اجتنابناپذیر است. تجربه تاریخی نشان داده است که هیچ جامعهای نمیتواند بر پایه حذف، طرد یا تحمیل یک دیدگاه واحد به پایداری، عدالت و پیشرفت دست یابد. در مقابل، جوامعی که توانستهاند میان تفاوتها پل بزنند و فرهنگ گفتوگو، مدارا و احترام متقابل را تقویت کنند، از ظرفیت بیشتری برای حل مسائل مشترک و ساختن آیندهای بهتر برخوردار بودهاند.
ایران نیز جامعهای متنوع و چندلایه است؛ سرزمینی که در آن پیروان ادیان، باورها و فرهنگهای گوناگون در کنار یکدیگر زندگی میکنند. در شرایطی که کشور نزدیک به نیم قرن است با استبداد و شکافهای اجتماعی دستوپنجه نرم میکند، آیندهای آزاد و صلحآمیز بیش از هر زمان دیگر نیازمند تقویت فرهنگ مدارا، گفتوگو و پذیرش تفاوتهاست. چنین آیندهای در گرو آن است که شهروندان، در عین پایبندی به باورهای خود، حق دیگران را برای متفاوت اندیشیدن و متفاوت زیستن به رسمیت بشناسند.
کتابچه «در جستوجوی پیوندها؛ راهحلهای مشترک باورمندان و غیر باورمندان برای آینده بهتر» با نگاهی به تنوع فکری و فرهنگی جوامع انسانی، بر ضرورت همزیستی و همکاری میان انسانها تاکید میکند. این اثر ضمن معرفی ارزشهای مشترک و تجربههای موفق جهانی، نمونهها و درسهایی را پیش روی خوانندگان قرار میدهد که میتواند به تقویت همبستگی اجتماعی، کاهش تنشها و گسترش فرهنگ احترام متقابل یاری رساند و الهامبخش شکلگیری ایرانی آزاد، فراگیر و همدل باشند.
احمد جزایری، پژوهشگر و نویسنده این اثر، دکترای حقوق دارد و سابقه سالها تدریس در دانشگاه، کار مطبوعاتی و تحقیقاتی و آشنایی طولانیمدت با علوم و متون دینی در کارنامه او دیده میشود.
کتابچه «در جستوجوی پیوندها؛ راهحلهای مشترک باورمندان و غیر باورمندان برای آینده بهتر» را به رایگان دانلود کنید و بخوانید.
https://dialog.tavaana.org/believers-nonbelievers-tolerance-iran/
#کتاب #باورمندان #ناباورمندان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
در جهانی که انسانها از باورها، فرهنگها، ادیان و جهانبینیهای گوناگون برخوردارند، همزیستی مسالمتآمیز نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی اجتنابناپذیر است. تجربه تاریخی نشان داده است که هیچ جامعهای نمیتواند بر پایه حذف، طرد یا تحمیل یک دیدگاه واحد به پایداری، عدالت و پیشرفت دست یابد. در مقابل، جوامعی که توانستهاند میان تفاوتها پل بزنند و فرهنگ گفتوگو، مدارا و احترام متقابل را تقویت کنند، از ظرفیت بیشتری برای حل مسائل مشترک و ساختن آیندهای بهتر برخوردار بودهاند.
ایران نیز جامعهای متنوع و چندلایه است؛ سرزمینی که در آن پیروان ادیان، باورها و فرهنگهای گوناگون در کنار یکدیگر زندگی میکنند. در شرایطی که کشور نزدیک به نیم قرن است با استبداد و شکافهای اجتماعی دستوپنجه نرم میکند، آیندهای آزاد و صلحآمیز بیش از هر زمان دیگر نیازمند تقویت فرهنگ مدارا، گفتوگو و پذیرش تفاوتهاست. چنین آیندهای در گرو آن است که شهروندان، در عین پایبندی به باورهای خود، حق دیگران را برای متفاوت اندیشیدن و متفاوت زیستن به رسمیت بشناسند.
کتابچه «در جستوجوی پیوندها؛ راهحلهای مشترک باورمندان و غیر باورمندان برای آینده بهتر» با نگاهی به تنوع فکری و فرهنگی جوامع انسانی، بر ضرورت همزیستی و همکاری میان انسانها تاکید میکند. این اثر ضمن معرفی ارزشهای مشترک و تجربههای موفق جهانی، نمونهها و درسهایی را پیش روی خوانندگان قرار میدهد که میتواند به تقویت همبستگی اجتماعی، کاهش تنشها و گسترش فرهنگ احترام متقابل یاری رساند و الهامبخش شکلگیری ایرانی آزاد، فراگیر و همدل باشند.
احمد جزایری، پژوهشگر و نویسنده این اثر، دکترای حقوق دارد و سابقه سالها تدریس در دانشگاه، کار مطبوعاتی و تحقیقاتی و آشنایی طولانیمدت با علوم و متون دینی در کارنامه او دیده میشود.
کتابچه «در جستوجوی پیوندها؛ راهحلهای مشترک باورمندان و غیر باورمندان برای آینده بهتر» را به رایگان دانلود کنید و بخوانید.
https://dialog.tavaana.org/believers-nonbelievers-tolerance-iran/
#کتاب #باورمندان #ناباورمندان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍2🏆1
جام جهانی فوتبال مردان و یادی از یک بازی تاریخی
چرا بازی ایران و آمریکا تا این اندازه مهم شد؟
بازی ایران و آمریکا در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه، فراتر از یک رویداد ورزشی، به «مسابقه قرن» بدل شد؛ نه به خاطر کیفیت فنی، بلکه به دلیل یک تابوی سیاسی. پس از دو دهه تنش بیوقفه و سیاست «آمریکاستیزی» که ستون اصلی گفتمان جمهوری اسلامی را تشکیل میداد، رویارویی با «شیطان بزرگ» در مستطیل سبز، شوکی ایدئولوژیک بود.
در حالی که پیش از انقلاب ۵۷، فوتبال یک پدیده ورزشی غیر ایدئولوژیک و سکولار بود و حتی بازی با اسرائیل نیز بدون بار سیاسی معاصر در جریان بود، جمهوری اسلامی با سیاست «دیگریستیزی»، ورزش را به میدان جنگی برای تداوم تقابلهای ایدئولوژیک تبدیل کرد.
برای حکومت، این بازی نه یک مسابقه، که جبههای برای اثبات «حقانیت» بود. شخص رهبر جمهوری اسلامی با استقبال از پیروزی تیم ملی و تقلیل آن به یک «پیروزی سیاسی»، تلاش کرد تا از یک رویداد فوتبالی، مشروعیتی برای ایدئولوژی حاکم استخراج کند.
در سوی دیگر میدان اما، واقعیت جهان غرب متفاوت بود. برای اکثر شهروندان و حتی بازیکنان آمریکایی، این بازی نه جنگ ایدئولوژیک، بلکه یک رقابت معمولی در تقویم ورزشی بود. این تضاد نگاه، عمق شکاف میان دستگاه پروپاگاندای جمهوری اسلامی و جهان آزاد را عیان کرد؛ جایی که حکومت سعی داشت «سیاست» را به خورد «ورزش» بدهد، اما در دنیای حرفهای، فوتبال صرفا یک بازی بود.
این رویکرد، در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر نیز تکرار شد. جمهوری اسلامی همواره برخلاف منشور های ورزشی و عرف بینالملل، ورزش را گروگان گرفته است. از مهندسی انتخاب ملیپوشان بر اساس وفاداریهای سیاسی تا تبدیل سکوها و مستطیل سبز به تریبونهای ایدئولوژیک، فوتبال در ایران بیش از آنکه تجلی استعدادهای ورزشی باشد، ابزاری در دست دستگاه تبلیغاتی حکومت بوده است.
حواشی پایانناپذیر پیرامون تیمهای ملی، نشان از آن دارد که برای جمهوری اسلامی، «گل زدن» به حریف سیاسی اهمیت بیشتری از «گل کاشتن» در عرصه ورزش برای اعتبار ملی دارد؛ رویکردی که نه تنها ورزش را از ماهیت اصلیاش تهی کرده، بلکه فشار روانی مضاعفی را بر دوش ورزشکارانی گذاشته که قربانی این نگاه ابزارگونه به ورزش هستند.
#حکومت_ایدئولوژیک #جام_جهانی #فوتبال #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا بازی ایران و آمریکا تا این اندازه مهم شد؟
بازی ایران و آمریکا در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه، فراتر از یک رویداد ورزشی، به «مسابقه قرن» بدل شد؛ نه به خاطر کیفیت فنی، بلکه به دلیل یک تابوی سیاسی. پس از دو دهه تنش بیوقفه و سیاست «آمریکاستیزی» که ستون اصلی گفتمان جمهوری اسلامی را تشکیل میداد، رویارویی با «شیطان بزرگ» در مستطیل سبز، شوکی ایدئولوژیک بود.
در حالی که پیش از انقلاب ۵۷، فوتبال یک پدیده ورزشی غیر ایدئولوژیک و سکولار بود و حتی بازی با اسرائیل نیز بدون بار سیاسی معاصر در جریان بود، جمهوری اسلامی با سیاست «دیگریستیزی»، ورزش را به میدان جنگی برای تداوم تقابلهای ایدئولوژیک تبدیل کرد.
برای حکومت، این بازی نه یک مسابقه، که جبههای برای اثبات «حقانیت» بود. شخص رهبر جمهوری اسلامی با استقبال از پیروزی تیم ملی و تقلیل آن به یک «پیروزی سیاسی»، تلاش کرد تا از یک رویداد فوتبالی، مشروعیتی برای ایدئولوژی حاکم استخراج کند.
در سوی دیگر میدان اما، واقعیت جهان غرب متفاوت بود. برای اکثر شهروندان و حتی بازیکنان آمریکایی، این بازی نه جنگ ایدئولوژیک، بلکه یک رقابت معمولی در تقویم ورزشی بود. این تضاد نگاه، عمق شکاف میان دستگاه پروپاگاندای جمهوری اسلامی و جهان آزاد را عیان کرد؛ جایی که حکومت سعی داشت «سیاست» را به خورد «ورزش» بدهد، اما در دنیای حرفهای، فوتبال صرفا یک بازی بود.
این رویکرد، در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر نیز تکرار شد. جمهوری اسلامی همواره برخلاف منشور های ورزشی و عرف بینالملل، ورزش را گروگان گرفته است. از مهندسی انتخاب ملیپوشان بر اساس وفاداریهای سیاسی تا تبدیل سکوها و مستطیل سبز به تریبونهای ایدئولوژیک، فوتبال در ایران بیش از آنکه تجلی استعدادهای ورزشی باشد، ابزاری در دست دستگاه تبلیغاتی حکومت بوده است.
حواشی پایانناپذیر پیرامون تیمهای ملی، نشان از آن دارد که برای جمهوری اسلامی، «گل زدن» به حریف سیاسی اهمیت بیشتری از «گل کاشتن» در عرصه ورزش برای اعتبار ملی دارد؛ رویکردی که نه تنها ورزش را از ماهیت اصلیاش تهی کرده، بلکه فشار روانی مضاعفی را بر دوش ورزشکارانی گذاشته که قربانی این نگاه ابزارگونه به ورزش هستند.
#حکومت_ایدئولوژیک #جام_جهانی #فوتبال #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👌5❤1