پرستو احمدی، خواننده، به همراه هشت نفر دیگر از دستاندرکاران و نوازندگان «کنسرت کاروانسرا» به ۷۴ ضربه شلاق تعزیری، دو سال ممنوعالخروجی و دو سال ممنوعیت از فعالیت هنری محکوم شدند.
این حکم از سوی دادگاه کیفری استان قم صادر شده و محمد شیری، رئیس شعبه رسیدگیکننده، دفاعیات این نه نفر را وارد ندانسته است.
اتهام مطرحشده علیه آنان «جریحهدار کردن عفت عمومی از طریق تولید و انتشار محتوای مبتذل و خلاف اخلاق در بستر فضای مجازی» عنوان شده است.
ویدئوی «کنسرت کاروانسرا» در آذرماه ۱۴۰۳ در کانال یوتیوب پرستو احمدی منتشر شد و با واکنشهای گستردهای در شبکههای اجتماعی همراه بود. او در این «کنسرت مجازی» بدون حجاب اجباری روی صحنه خوانده بود.
در پی انتشار این ویدئو، قوه قضائیه برای دستاندرکاران این برنامه پرونده قضایی تشکیل داد و کاروانسرای تاریخی «دیرگچین» ـ محل اجرای این برنامه موسیقی ـ را پلمپ کرد.
پرستو احمدی پیشتر درباره این کنسرت در کانال یوتیوب خود نوشته بود: «من، پرستو؛ دختری که میخواهم برای مردمی که دوستشان دارم بخوانم. این حقی است که نمیتوانستم از آن چشم بپوشم.»
#پرستو_احمدی #آواز_زنان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
این حکم از سوی دادگاه کیفری استان قم صادر شده و محمد شیری، رئیس شعبه رسیدگیکننده، دفاعیات این نه نفر را وارد ندانسته است.
اتهام مطرحشده علیه آنان «جریحهدار کردن عفت عمومی از طریق تولید و انتشار محتوای مبتذل و خلاف اخلاق در بستر فضای مجازی» عنوان شده است.
ویدئوی «کنسرت کاروانسرا» در آذرماه ۱۴۰۳ در کانال یوتیوب پرستو احمدی منتشر شد و با واکنشهای گستردهای در شبکههای اجتماعی همراه بود. او در این «کنسرت مجازی» بدون حجاب اجباری روی صحنه خوانده بود.
در پی انتشار این ویدئو، قوه قضائیه برای دستاندرکاران این برنامه پرونده قضایی تشکیل داد و کاروانسرای تاریخی «دیرگچین» ـ محل اجرای این برنامه موسیقی ـ را پلمپ کرد.
پرستو احمدی پیشتر درباره این کنسرت در کانال یوتیوب خود نوشته بود: «من، پرستو؛ دختری که میخواهم برای مردمی که دوستشان دارم بخوانم. این حقی است که نمیتوانستم از آن چشم بپوشم.»
#پرستو_احمدی #آواز_زنان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤11🕊6🤬3😱2😢1💔1
۲۸ خرداد
بازخوانی تراژدی قتل حکومتی ده زن بهایی در میدان چوگان شیراز
آیا باور به دینی متفاوت از مذهب رسمی، مستوجب مجازات است؟
آیا میتوان جان انسان را تنها به دلیل ایستادگی بر سر آیین خویش ستاند؟
پاسخ به این پرسشها در تاریخ ایران، با خون ده زن نوشته شده است؛ زنانی که در ۲۸ خرداد ۱۳۶۲ در میدان چوگان شیراز، در پی امتناع از انکار اعتقادات خود، به دار آویخته شدند.
جوانترین آنها مونا محمودنژاد بود؛ دختر ۱۷ سالهای که جرمش تدریس به کودکان بهایی بود. مونا، با چشمانی که هنوز نور نوجوانی در آن میدرخشد، در کنار نه زن دیگر ایستاده بود که هر کدام نمادی از اصالت و پایداری بودند، از نصرت غفرانی ۵۶ ساله تا رویا اشراقی ۲۳ ساله.
در آن شب شوم، شیراز غرق در سکوت بود، اما نامهای این ده زن در تاریخ حک شد: مونا محمودنژاد، رویا اشراقی، سیمین صابری، اختر ثابت، شیرین دالوند، مهشید نیرومند، زرین مقیمیابیانه، نصرت غفرانی، طاهره ارجمند و عزت اشراقی.
روایتها میگویند آنها را یکبهیک برای تماشای اعدام دیگران میبردند تا شاید لرزه بر تنشان بیفتد و از باور خود دست بشویند؛ اما آنان، از نوجوان تا میانسال، دستهای یکدیگر را در آخرین لحظات فشردند و با صلابتی که حتی دژخیمان را به حیرت وا داشت، به سوی مرگ قدم برداشتند.
آنها نه به خاطر جرمهای سیاسی، بلکه تنها به جرم «بهایی بودن» به قربانگاه رفتند.
آن شب، میدان چوگان شیراز نه تنها شاهد اعدام ده زن، بلکه شاهد دفن انسانیت و عدالت در سایه تعصب بود. مونا و همراهانش به خاک سپرده شدند، اما صدای پایداری آنها در تاریخ حقوق بشر ایران به یادگار ماند.
امروز که از آن واقعه ۴۳ سال میگذرد، یادآوری این جنایت، پرسشی بنیادین را پیش روی هر وجدان بیداری میگذارد: چگونه نظامی میتواند خود را پاسدار عدل بداند در حالی که تفاوت در عقیده را با طناب دار پاسخ میدهد؟
نام این ده زن، امروز یادآور زخمی عمیق بر پیکره جامعهای است که هنوز درگیر نبرد میان «تکثر و تساهل» با «استبداد عقیدتی» است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
بازخوانی تراژدی قتل حکومتی ده زن بهایی در میدان چوگان شیراز
آیا باور به دینی متفاوت از مذهب رسمی، مستوجب مجازات است؟
آیا میتوان جان انسان را تنها به دلیل ایستادگی بر سر آیین خویش ستاند؟
پاسخ به این پرسشها در تاریخ ایران، با خون ده زن نوشته شده است؛ زنانی که در ۲۸ خرداد ۱۳۶۲ در میدان چوگان شیراز، در پی امتناع از انکار اعتقادات خود، به دار آویخته شدند.
جوانترین آنها مونا محمودنژاد بود؛ دختر ۱۷ سالهای که جرمش تدریس به کودکان بهایی بود. مونا، با چشمانی که هنوز نور نوجوانی در آن میدرخشد، در کنار نه زن دیگر ایستاده بود که هر کدام نمادی از اصالت و پایداری بودند، از نصرت غفرانی ۵۶ ساله تا رویا اشراقی ۲۳ ساله.
در آن شب شوم، شیراز غرق در سکوت بود، اما نامهای این ده زن در تاریخ حک شد: مونا محمودنژاد، رویا اشراقی، سیمین صابری، اختر ثابت، شیرین دالوند، مهشید نیرومند، زرین مقیمیابیانه، نصرت غفرانی، طاهره ارجمند و عزت اشراقی.
روایتها میگویند آنها را یکبهیک برای تماشای اعدام دیگران میبردند تا شاید لرزه بر تنشان بیفتد و از باور خود دست بشویند؛ اما آنان، از نوجوان تا میانسال، دستهای یکدیگر را در آخرین لحظات فشردند و با صلابتی که حتی دژخیمان را به حیرت وا داشت، به سوی مرگ قدم برداشتند.
آنها نه به خاطر جرمهای سیاسی، بلکه تنها به جرم «بهایی بودن» به قربانگاه رفتند.
آن شب، میدان چوگان شیراز نه تنها شاهد اعدام ده زن، بلکه شاهد دفن انسانیت و عدالت در سایه تعصب بود. مونا و همراهانش به خاک سپرده شدند، اما صدای پایداری آنها در تاریخ حقوق بشر ایران به یادگار ماند.
امروز که از آن واقعه ۴۳ سال میگذرد، یادآوری این جنایت، پرسشی بنیادین را پیش روی هر وجدان بیداری میگذارد: چگونه نظامی میتواند خود را پاسدار عدل بداند در حالی که تفاوت در عقیده را با طناب دار پاسخ میدهد؟
نام این ده زن، امروز یادآور زخمی عمیق بر پیکره جامعهای است که هنوز درگیر نبرد میان «تکثر و تساهل» با «استبداد عقیدتی» است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤7💔5😢2🙏1💊1
چه چیزهایی جان یک گفتوگوی سازنده و انسانی را شکل میدهد
گفتوگو زمانی به معنای واقعی سازنده و اثرگذار میشود که فضایی امن، متعادل و مشارکتی برای تبادل دیدگاهها فراهم باشد. نخستین شرط چنین فضایی، پرهیز از اصرار بر رأی است. وقتی افراد تنها برای دفاع از موضع خود وارد گفتوگو میشوند، ارتباط به جدل تبدیل میشود؛ اما هنگامی که با ذهنی باز حاضر شوند و امکان تغییر یا اصلاح نگاه خود را بپذیرند، گفتوگو به بستری برای رشد فکری و شناخت متقابل بدل میگردد.
از سوی دیگر، گفتوگو زمانی ثمربخش خواهد بود که هر فرد بتواند آزادانه نظر خود را بیان کند؛ آزادیای که در آن هیچکس به دلیل دیدگاه متفاوت توبیخ یا حذف نمیشود. این آزادی بیان نه تنها به بروز صداهای پنهان کمک میکند، بلکه عمق مسائل را آشکار و زمینه خلاقیت جمعی را فراهم میسازد.
با وجود این آزادی، ادب و ملایمت در شیوه بیان ضرورتی انکارناپذیر است. احترام به دیگری، زمانی که نقدی جدی مطرح میشود، باعث میشود پیام بهدرستی دریافت شود و مقاومت ذهنی ایجاد نگردد. ملایمت، نشانه ضعف نیست؛ بلکه پلی است برای گفتوگویی پایدار و انسانی.
یکی دیگر از پایههای گفتوگوی موثر، حضور و مشارکت واقعی همه افراد ذینفع است. تصمیمی که بدون حضور صاحبان تجربه و تاثیرپذیران اصلی گرفته شود، نه عادلانه است و نه قابل دوام. مشارکت گسترده، زاویههای دید گوناگون را در کنار هم قرار میدهد و زمینه تصمیمگیری جامعتر را مهیا میسازد.
در نهایت، روحیه همکاری به جای رقابت و تضاد جان گفتوگوی سازنده را شکل میدهد. همکاری یعنی تلاش برای فهم مشترک، یافتن نقاط اتصال و ساختن راهحلهایی که منفعت جمعی را تقویت کند. در چنین فضایی، هدف نه پیروزی فردی است و نه شکست دیگری، بلکه رسیدن به حقیقت و تصمیمی بهتر برای همه است.
در مجموع، گفتوگو زمانی شکوفا میشود که احترام، مشارکت و همدلی بر آن حاکم باشد؛ جایی که انسانها نه برای غلبه، بلکه برای فهمیدن و ساختن گرد هم میآیند.
#گفتگو #دیالوگ #کرامت_انسانی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
گفتوگو زمانی به معنای واقعی سازنده و اثرگذار میشود که فضایی امن، متعادل و مشارکتی برای تبادل دیدگاهها فراهم باشد. نخستین شرط چنین فضایی، پرهیز از اصرار بر رأی است. وقتی افراد تنها برای دفاع از موضع خود وارد گفتوگو میشوند، ارتباط به جدل تبدیل میشود؛ اما هنگامی که با ذهنی باز حاضر شوند و امکان تغییر یا اصلاح نگاه خود را بپذیرند، گفتوگو به بستری برای رشد فکری و شناخت متقابل بدل میگردد.
از سوی دیگر، گفتوگو زمانی ثمربخش خواهد بود که هر فرد بتواند آزادانه نظر خود را بیان کند؛ آزادیای که در آن هیچکس به دلیل دیدگاه متفاوت توبیخ یا حذف نمیشود. این آزادی بیان نه تنها به بروز صداهای پنهان کمک میکند، بلکه عمق مسائل را آشکار و زمینه خلاقیت جمعی را فراهم میسازد.
با وجود این آزادی، ادب و ملایمت در شیوه بیان ضرورتی انکارناپذیر است. احترام به دیگری، زمانی که نقدی جدی مطرح میشود، باعث میشود پیام بهدرستی دریافت شود و مقاومت ذهنی ایجاد نگردد. ملایمت، نشانه ضعف نیست؛ بلکه پلی است برای گفتوگویی پایدار و انسانی.
یکی دیگر از پایههای گفتوگوی موثر، حضور و مشارکت واقعی همه افراد ذینفع است. تصمیمی که بدون حضور صاحبان تجربه و تاثیرپذیران اصلی گرفته شود، نه عادلانه است و نه قابل دوام. مشارکت گسترده، زاویههای دید گوناگون را در کنار هم قرار میدهد و زمینه تصمیمگیری جامعتر را مهیا میسازد.
در نهایت، روحیه همکاری به جای رقابت و تضاد جان گفتوگوی سازنده را شکل میدهد. همکاری یعنی تلاش برای فهم مشترک، یافتن نقاط اتصال و ساختن راهحلهایی که منفعت جمعی را تقویت کند. در چنین فضایی، هدف نه پیروزی فردی است و نه شکست دیگری، بلکه رسیدن به حقیقت و تصمیمی بهتر برای همه است.
در مجموع، گفتوگو زمانی شکوفا میشود که احترام، مشارکت و همدلی بر آن حاکم باشد؛ جایی که انسانها نه برای غلبه، بلکه برای فهمیدن و ساختن گرد هم میآیند.
#گفتگو #دیالوگ #کرامت_انسانی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👏4❤2
.
اسطوره قربانی و آیین محرم؛
از کربلا تا سیاست شهادت طلبی!
پیام همراهان
ماه محرم هر سال یادآور یکی از تأثیرگذارترین رویدادهای تاریخ اسلام است. اما در کنار واقعه تاریخی کربلا، با پدیدهای دیگر نیز روبهرو هستیم: تبدیل یک رخداد تاریخی به اسطورهای سیاسی. اسطورهای که در آن «قربانی شدن» به ارزشی مقدس بدل میشود و میتواند در خدمت قدرت قرار گیرد.
روانشناسان تحلیلی، از جمله کارل گوستاو یونگ، معتقد بودند که در ناخودآگاه جمعی بشر الگوهای کهنی وجود دارد که در فرهنگها و ادیان مختلف تکرار میشوند. یکی از نیرومندترین این الگوها، «کهنالگوی قربانی» است؛ شخصیتی که رنج میکشد، جان میدهد و به واسطه این فداکاری به جایگاهی مقدس دست مییابد. این تصویر میتواند الهامبخش باشد، اما هنگامی که به ایدئولوژی سیاسی تبدیل شود، پیامدهای خطرناکی پیدا میکند.
فیلسوف فرانسوی، رنه ژیرار، نشان داد که جوامع در بحرانها اغلب با قربانی کردن افراد یا گروهها نوعی انسجام کاذب ایجاد میکنند. از نگاه او، اسطورههای قربانی گاه خشونت را پنهان و حتی مشروع میکنند. به همین دلیل باید میان احترام به یک شخصیت تاریخی و بهرهبرداری سیاسی از رنج و مرگ او تمایز گذاشت.
در مورد امام حسین نیز دو روایت متفاوت وجود دارد. در یک روایت، او انسانی آزاده است که در برابر بیعت اجباری میایستد و تا حد امکان از جنگ و خونریزی پرهیز میکند. در روایت دیگر، او شخصیتی است که از آغاز برای کشته شدن حرکت کرده و شهادت را هدف اصلی خود میداند. روایت دوم، هرچند برای بسیج عاطفی تودهها کارآمد است، اما میتواند فرهنگ زندگی را به فرهنگ مرگ تبدیل کند.
مشکل اصلی زمانی پدید میآید که حکومتها این روایت را به ابزار تربیت سیاسی بدل میکنند. در چنین شرایطی، شهروند مطلوب کسی نیست که پرسش کند، نقد کند و مسئولانه زندگی کند؛ بلکه کسی است که آماده فدا شدن برای اهدافی باشد که دیگران تعیین میکنند. از این منظر، شهادتطلبی میتواند به ابزاری برای تولید «سپر انسانی» در خدمت پروژههای سیاسی تبدیل شود.
شاید زمان آن رسیده باشد که کربلا را نه از دریچه مرگ، بلکه از دریچه آزادی بخوانیم. ارزش امام حسین را میتوان در مقاومت او در برابر تحمیل و استبداد دید، نه در تقدیس قربانی شدن. جامعهای که زندگی، کرامت و آزادی انسان را ارج مینهد، بیش از جامعهای که مرگ را رمانتیک میکند، به روح کربلا نزدیک است.
#محرم #آیین #کربلا #شیعه #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
اسطوره قربانی و آیین محرم؛
از کربلا تا سیاست شهادت طلبی!
پیام همراهان
ماه محرم هر سال یادآور یکی از تأثیرگذارترین رویدادهای تاریخ اسلام است. اما در کنار واقعه تاریخی کربلا، با پدیدهای دیگر نیز روبهرو هستیم: تبدیل یک رخداد تاریخی به اسطورهای سیاسی. اسطورهای که در آن «قربانی شدن» به ارزشی مقدس بدل میشود و میتواند در خدمت قدرت قرار گیرد.
روانشناسان تحلیلی، از جمله کارل گوستاو یونگ، معتقد بودند که در ناخودآگاه جمعی بشر الگوهای کهنی وجود دارد که در فرهنگها و ادیان مختلف تکرار میشوند. یکی از نیرومندترین این الگوها، «کهنالگوی قربانی» است؛ شخصیتی که رنج میکشد، جان میدهد و به واسطه این فداکاری به جایگاهی مقدس دست مییابد. این تصویر میتواند الهامبخش باشد، اما هنگامی که به ایدئولوژی سیاسی تبدیل شود، پیامدهای خطرناکی پیدا میکند.
فیلسوف فرانسوی، رنه ژیرار، نشان داد که جوامع در بحرانها اغلب با قربانی کردن افراد یا گروهها نوعی انسجام کاذب ایجاد میکنند. از نگاه او، اسطورههای قربانی گاه خشونت را پنهان و حتی مشروع میکنند. به همین دلیل باید میان احترام به یک شخصیت تاریخی و بهرهبرداری سیاسی از رنج و مرگ او تمایز گذاشت.
در مورد امام حسین نیز دو روایت متفاوت وجود دارد. در یک روایت، او انسانی آزاده است که در برابر بیعت اجباری میایستد و تا حد امکان از جنگ و خونریزی پرهیز میکند. در روایت دیگر، او شخصیتی است که از آغاز برای کشته شدن حرکت کرده و شهادت را هدف اصلی خود میداند. روایت دوم، هرچند برای بسیج عاطفی تودهها کارآمد است، اما میتواند فرهنگ زندگی را به فرهنگ مرگ تبدیل کند.
مشکل اصلی زمانی پدید میآید که حکومتها این روایت را به ابزار تربیت سیاسی بدل میکنند. در چنین شرایطی، شهروند مطلوب کسی نیست که پرسش کند، نقد کند و مسئولانه زندگی کند؛ بلکه کسی است که آماده فدا شدن برای اهدافی باشد که دیگران تعیین میکنند. از این منظر، شهادتطلبی میتواند به ابزاری برای تولید «سپر انسانی» در خدمت پروژههای سیاسی تبدیل شود.
شاید زمان آن رسیده باشد که کربلا را نه از دریچه مرگ، بلکه از دریچه آزادی بخوانیم. ارزش امام حسین را میتوان در مقاومت او در برابر تحمیل و استبداد دید، نه در تقدیس قربانی شدن. جامعهای که زندگی، کرامت و آزادی انسان را ارج مینهد، بیش از جامعهای که مرگ را رمانتیک میکند، به روح کربلا نزدیک است.
#محرم #آیین #کربلا #شیعه #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤🔥6👍4
تداوم بازداشت و محرومیت از درمان فریده عبدی، شهروند بهائی در زندان دولتآباد اصفهان
فریده عبدی یزدی، شهروند ۶۲ ساله بهائی ساکن شاهینشهر، با گذشت بیش از یک ماه از زمان بازداشت، همچنان در زندان دولتآباد اصفهان در وضعیت بلاتکلیفی بهسر میبرد. نگرانیها برای سلامت این شهروند بازداشتی به دلیل محرومیت از دسترسی به مراقبتهای پزشکی تخصصی، بهشدت افزایش یافته است.
▪️محرومیت از رسیدگی پزشکی در وضعیت بیماری
خانم عبدی یزدی که از بیماریهای زمینهای نظیر دیابت، کمکاری تیروئید و عفونت شدید دندان رنج میبرد، نیازمند مراقبتهای تخصصی و اعزام فوری به مراکز درمانی خارج از زندان است. با این حال، مسئولان زندان تاکنون از فراهم کردن امکان رسیدگی پزشکی موثر به وضعیت وی خودداری کردهاند. این اهمال در شرایطی رخ میدهد که فشارهای روانی ناشی از بازداشت و فقدان اطلاعرسانی درباره پرونده، وضعیت جسمانی او را بیش از پیش شکننده کرده است.
▪️سیر بازداشت و بیخبری قضایی
فریده عبدی یزدی در تاریخ ۲۶ اردیبهشتماه ۱۴۰۵ توسط نیروهای اطلاعات سپاه در منزل شخصیاش در شاهینشهر بازداشت شد. در جریان این بازداشت، ماموران امنیتی ضمن تفتیش محل سکونت، تلفن همراه او را نیز ضبط کردند. با وجود گذشت ۳۵ روز از این بازداشت، تاکنون هیچگونه اطلاع دقیق یا مستندی درباره دلایل بازداشت و اتهامات انتسابی به وی ارائه نشده است و پرونده او در وضعیت ابهام کامل قضایی قرار دارد.
▪️سیاست سرکوب سیستماتیک و امنیتی جامعه بهائی
بازداشت این شهروند ۶۲ ساله و محرومیت او از حقوق اولیه انسانی و درمانی، نمونهای دیگر از فشارهای سیستماتیک و سازمانیافته علیه جامعه بهائیان در ایران است. نهادهای امنیتی با هدف قرار دادن سالمندان و افراد دارای بیماریهای مزمن، تلاش میکنند با ایجاد فضای رعب و اعمال فشارهای غیرانسانی، جامعه بهائی را در موقعیتهای بغرنج و هولناک قرار دهند.
این اقدامات که در تقابل آشکار با اصول بدیهی حقوق بشر و موازین دادرسی عادلانه است، بخشی از کارزار گستردهای است که با انتساب اتهامات امنیتی واهی، سعی در حذف تدریجی و انزوای شهروندان بهائی دارد. بیتوجهی تعمدی به سلامت جسمانی بازداشتشدگان، ابزاری است که نهادهای امنیتی برای تشدید فشار بر خانوادهها و به زانو درآوردن جامعه بهائی از طریق تحمیل هزینههای سنگین جسمی و روانی به کار میگیرند؛ سیاستی که نشاندهنده ارادهای فراقانونی برای سرکوب عقیدتی در سراسر کشور است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #فریده_عبدی_یزدی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
فریده عبدی یزدی، شهروند ۶۲ ساله بهائی ساکن شاهینشهر، با گذشت بیش از یک ماه از زمان بازداشت، همچنان در زندان دولتآباد اصفهان در وضعیت بلاتکلیفی بهسر میبرد. نگرانیها برای سلامت این شهروند بازداشتی به دلیل محرومیت از دسترسی به مراقبتهای پزشکی تخصصی، بهشدت افزایش یافته است.
▪️محرومیت از رسیدگی پزشکی در وضعیت بیماری
خانم عبدی یزدی که از بیماریهای زمینهای نظیر دیابت، کمکاری تیروئید و عفونت شدید دندان رنج میبرد، نیازمند مراقبتهای تخصصی و اعزام فوری به مراکز درمانی خارج از زندان است. با این حال، مسئولان زندان تاکنون از فراهم کردن امکان رسیدگی پزشکی موثر به وضعیت وی خودداری کردهاند. این اهمال در شرایطی رخ میدهد که فشارهای روانی ناشی از بازداشت و فقدان اطلاعرسانی درباره پرونده، وضعیت جسمانی او را بیش از پیش شکننده کرده است.
▪️سیر بازداشت و بیخبری قضایی
فریده عبدی یزدی در تاریخ ۲۶ اردیبهشتماه ۱۴۰۵ توسط نیروهای اطلاعات سپاه در منزل شخصیاش در شاهینشهر بازداشت شد. در جریان این بازداشت، ماموران امنیتی ضمن تفتیش محل سکونت، تلفن همراه او را نیز ضبط کردند. با وجود گذشت ۳۵ روز از این بازداشت، تاکنون هیچگونه اطلاع دقیق یا مستندی درباره دلایل بازداشت و اتهامات انتسابی به وی ارائه نشده است و پرونده او در وضعیت ابهام کامل قضایی قرار دارد.
▪️سیاست سرکوب سیستماتیک و امنیتی جامعه بهائی
بازداشت این شهروند ۶۲ ساله و محرومیت او از حقوق اولیه انسانی و درمانی، نمونهای دیگر از فشارهای سیستماتیک و سازمانیافته علیه جامعه بهائیان در ایران است. نهادهای امنیتی با هدف قرار دادن سالمندان و افراد دارای بیماریهای مزمن، تلاش میکنند با ایجاد فضای رعب و اعمال فشارهای غیرانسانی، جامعه بهائی را در موقعیتهای بغرنج و هولناک قرار دهند.
این اقدامات که در تقابل آشکار با اصول بدیهی حقوق بشر و موازین دادرسی عادلانه است، بخشی از کارزار گستردهای است که با انتساب اتهامات امنیتی واهی، سعی در حذف تدریجی و انزوای شهروندان بهائی دارد. بیتوجهی تعمدی به سلامت جسمانی بازداشتشدگان، ابزاری است که نهادهای امنیتی برای تشدید فشار بر خانوادهها و به زانو درآوردن جامعه بهائی از طریق تحمیل هزینههای سنگین جسمی و روانی به کار میگیرند؛ سیاستی که نشاندهنده ارادهای فراقانونی برای سرکوب عقیدتی در سراسر کشور است.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #فریده_عبدی_یزدی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡7
بازداشت هفت شهروند اهل سنت در اهواز؛ ادامه فشارها بر اقلیتهای مذهبی در ایران
شامگاه چهارشنبه ۲۷ خردادماه، هفت شهروند اهل سنت در اهواز توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده و به مکان نامعلومی منتقل شدند. بر اساس گزارش «هرانا» هویت این افراد حسین بترانی، حسن عبیداوی، محمد (ابوعقیل) حزباوی، عبدالرحمن محمد حزباوی، جاسم (ابوماجد) سواری، محمد خنفری و محمد حزباوی اعلام شده است. این شهروندان از ساکنان منطقه کوتعبدالله اهواز هستند و تا زمان انتشار این خبر، از دلایل بازداشت، محل نگهداری و وضعیت آنان اطلاعاتی منتشر نشده است.
بازداشت شهروندان اهل سنت در حالی صورت میگیرد که فعالان حقوق بشر سالهاست نسبت به تبعیض و فشارهای امنیتی علیه پیروان مذاهب و ادیان غیررسمی یا غیرحاکم در ایران هشدار میدهند. در جمهوری اسلامی، تنها مذهب شیعه دوازدهامامی از جایگاه رسمی و حاکم برخوردار است و بسیاری از شهروندان سنیمذهب، بهایی، مسیحی، یهودی، زرتشتی، دراویش و دیگر گروههای مذهبی با محدودیتها و فشارهای مختلف روبهرو هستند.
@Dialogue1402
شامگاه چهارشنبه ۲۷ خردادماه، هفت شهروند اهل سنت در اهواز توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده و به مکان نامعلومی منتقل شدند. بر اساس گزارش «هرانا» هویت این افراد حسین بترانی، حسن عبیداوی، محمد (ابوعقیل) حزباوی، عبدالرحمن محمد حزباوی، جاسم (ابوماجد) سواری، محمد خنفری و محمد حزباوی اعلام شده است. این شهروندان از ساکنان منطقه کوتعبدالله اهواز هستند و تا زمان انتشار این خبر، از دلایل بازداشت، محل نگهداری و وضعیت آنان اطلاعاتی منتشر نشده است.
بازداشت شهروندان اهل سنت در حالی صورت میگیرد که فعالان حقوق بشر سالهاست نسبت به تبعیض و فشارهای امنیتی علیه پیروان مذاهب و ادیان غیررسمی یا غیرحاکم در ایران هشدار میدهند. در جمهوری اسلامی، تنها مذهب شیعه دوازدهامامی از جایگاه رسمی و حاکم برخوردار است و بسیاری از شهروندان سنیمذهب، بهایی، مسیحی، یهودی، زرتشتی، دراویش و دیگر گروههای مذهبی با محدودیتها و فشارهای مختلف روبهرو هستند.
@Dialogue1402
😡5
در جوامعی که زخم بیاعتمادی، خشونت، حذف و قطبیشدن عمیق شده است، گفتوگو فقط ردوبدلکردن کلمات نیست؛ راهی برای بازسازی رابطه، شنیدن رنجها و یافتن امکانهای تازه برای همزیستی است.
کتابچه «فرایندهای حلقه: یک روش نو/کهن برای صلحجویی» نوشته کی پرنیس، از چهرههای شناختهشده در حوزه عدالت ترمیمی و حلقههای صلحساز، راهنمایی کوتاه و کاربردی برای فهم و بهکارگیری گفتوگوهای حلقهای است. این شیوه، افراد را در فضایی برابر و امن گرد هم میآورد تا به جای رقابت، سرزنش و حذف، یکدیگر را بشنوند، مسئولیت بپذیرند و برای حل مسئلههای مشترک راهی انسانیتر پیدا کنند.
این کتابچه برای فعالان مدنی، آموزگاران، تسهیلگران، اعضای گروهها و همه کسانی سودمند است که میخواهند در خانواده، جامعه، مدرسه، محل کار یا کنشگری مدنی، فرهنگ شنیدن، احترام متقابل و صلحسازی را تمرین کنند.
کتابچه «فرایندهای حلقه: یک روش نو/کهن برای صلحجویی»،اثر کی پرانیس، را با ترجمه آموزشکده توانا به رایگان دریافت کنید و بخوانید!
https://dialog.tavaana.org/circle-processes-kay-pranis/
#رواداری #صلح #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
کتابچه «فرایندهای حلقه: یک روش نو/کهن برای صلحجویی» نوشته کی پرنیس، از چهرههای شناختهشده در حوزه عدالت ترمیمی و حلقههای صلحساز، راهنمایی کوتاه و کاربردی برای فهم و بهکارگیری گفتوگوهای حلقهای است. این شیوه، افراد را در فضایی برابر و امن گرد هم میآورد تا به جای رقابت، سرزنش و حذف، یکدیگر را بشنوند، مسئولیت بپذیرند و برای حل مسئلههای مشترک راهی انسانیتر پیدا کنند.
این کتابچه برای فعالان مدنی، آموزگاران، تسهیلگران، اعضای گروهها و همه کسانی سودمند است که میخواهند در خانواده، جامعه، مدرسه، محل کار یا کنشگری مدنی، فرهنگ شنیدن، احترام متقابل و صلحسازی را تمرین کنند.
کتابچه «فرایندهای حلقه: یک روش نو/کهن برای صلحجویی»،اثر کی پرانیس، را با ترجمه آموزشکده توانا به رایگان دریافت کنید و بخوانید!
https://dialog.tavaana.org/circle-processes-kay-pranis/
#رواداری #صلح #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍4🙏1
گفتوگو؛
شرط زیستن در حقیقت
گفتوگو، بنیان اصلی جامعهای است که در آن حقیقت مجال بروز مییابد. زیستن در حقیقت، بدون امکان گفتگو، به امری فردی و محصور در درون بدل میشود. در گفتوگو است که انسانها میتوانند دیدگاههای متفاوت خود را بیواسطه بیان کنند، سوءتفاهمها را کاهش دهند و به درکی مشترک از واقعیت برسند. یورگن هابرماس، فیلسوف آلمانی، گفتوگوی آزاد و عقلانی را شرط تحقق کنش ارتباطی میداند؛ او معتقد است تنها از خلال گفتوگوی مبتنی بر احترام متقابل، حقیقت جمعی و تصمیمگیری دموکراتیک ممکن میشود.
در جامعهای که گفتوگو وجود ندارد، دروغ و سوءظن ریشه میدوانند. عدم گفتوگو میان اقشار مختلف، اقلیتها و نهادهای قدرت، منجر به شکلگیری «زیستن در دروغ» میشود؛ حالتی که در آن افراد یا از ترس، یا از بیاعتمادی، آنچه را میاندیشند پنهان میکنند. نمونهاش را میتوان در جوامعی دید که کنترل و سانسور، امکان گفتگو را از میان بردهاند و شهروندان در انزوای فکری و شکاکیت مزمن نسبت به یکدیگر گرفتارند. هاول در قدرت بیقدرتان به همین وضعیت اشاره میکند: انسانهایی که حتی در درون خود نیز به زبان قدرت سخن میگویند، چرا که امکان گفتوگوی راستین را از دست دادهاند.
فقدان گفتوگو، همچنین زمینهساز خشونت، بیاعتمادی و قطبی شدن جامعه است. اعتراضات اجتماعیای که با سرکوب یا بیتوجهی مواجه میشوند، در غیاب مجرای گفتوگوی واقعی، به شکلهای رادیکال و گاه ویرانگر بروز مییابند. جنبشهای مدنی، مانند جنبش زنان در ایران یا جنبش سیاهپوستان در آمریکا، وقتی با شنیدن، همدلی و مذاکره همراه میشوند، امکان حل مسالمتآمیز مطالبات را فراهم میکنند. اما وقتی راه گفتوگو بسته میشود، جامعه به سوی تنش دائمی میرود.
در نهایت، گفتوگو نه تنها راه رسیدن به حقیقت است، بلکه خود نوعی کنش در راستای حقیقت به شمار میآید. گفتوگو یعنی پذیرفتن اینکه دیگری نیز سهمی از حقیقت دارد. به تعبیر گادامر، فیلسوف هرمنوتیک، «گفتوگو، فرآیندی است که در آن حقیقت بین طرفین اتفاق میافتد، نه در مالکیت هیچیک از آنهاست.» بنابراین، اگر بخواهیم در جامعهای زیست کنیم که حقیقت در آن زنده باشد، باید فرهنگ گفتوگو را نهفقط در سیاست، بلکه در خانواده، آموزش و زندگی روزمره نهادینه کنیم.
#گفتگو #قدرت_بی_قدرتان #زندگی_در_حقیقت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
شرط زیستن در حقیقت
گفتوگو، بنیان اصلی جامعهای است که در آن حقیقت مجال بروز مییابد. زیستن در حقیقت، بدون امکان گفتگو، به امری فردی و محصور در درون بدل میشود. در گفتوگو است که انسانها میتوانند دیدگاههای متفاوت خود را بیواسطه بیان کنند، سوءتفاهمها را کاهش دهند و به درکی مشترک از واقعیت برسند. یورگن هابرماس، فیلسوف آلمانی، گفتوگوی آزاد و عقلانی را شرط تحقق کنش ارتباطی میداند؛ او معتقد است تنها از خلال گفتوگوی مبتنی بر احترام متقابل، حقیقت جمعی و تصمیمگیری دموکراتیک ممکن میشود.
در جامعهای که گفتوگو وجود ندارد، دروغ و سوءظن ریشه میدوانند. عدم گفتوگو میان اقشار مختلف، اقلیتها و نهادهای قدرت، منجر به شکلگیری «زیستن در دروغ» میشود؛ حالتی که در آن افراد یا از ترس، یا از بیاعتمادی، آنچه را میاندیشند پنهان میکنند. نمونهاش را میتوان در جوامعی دید که کنترل و سانسور، امکان گفتگو را از میان بردهاند و شهروندان در انزوای فکری و شکاکیت مزمن نسبت به یکدیگر گرفتارند. هاول در قدرت بیقدرتان به همین وضعیت اشاره میکند: انسانهایی که حتی در درون خود نیز به زبان قدرت سخن میگویند، چرا که امکان گفتوگوی راستین را از دست دادهاند.
فقدان گفتوگو، همچنین زمینهساز خشونت، بیاعتمادی و قطبی شدن جامعه است. اعتراضات اجتماعیای که با سرکوب یا بیتوجهی مواجه میشوند، در غیاب مجرای گفتوگوی واقعی، به شکلهای رادیکال و گاه ویرانگر بروز مییابند. جنبشهای مدنی، مانند جنبش زنان در ایران یا جنبش سیاهپوستان در آمریکا، وقتی با شنیدن، همدلی و مذاکره همراه میشوند، امکان حل مسالمتآمیز مطالبات را فراهم میکنند. اما وقتی راه گفتوگو بسته میشود، جامعه به سوی تنش دائمی میرود.
در نهایت، گفتوگو نه تنها راه رسیدن به حقیقت است، بلکه خود نوعی کنش در راستای حقیقت به شمار میآید. گفتوگو یعنی پذیرفتن اینکه دیگری نیز سهمی از حقیقت دارد. به تعبیر گادامر، فیلسوف هرمنوتیک، «گفتوگو، فرآیندی است که در آن حقیقت بین طرفین اتفاق میافتد، نه در مالکیت هیچیک از آنهاست.» بنابراین، اگر بخواهیم در جامعهای زیست کنیم که حقیقت در آن زنده باشد، باید فرهنگ گفتوگو را نهفقط در سیاست، بلکه در خانواده، آموزش و زندگی روزمره نهادینه کنیم.
#گفتگو #قدرت_بی_قدرتان #زندگی_در_حقیقت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍7🥰1
تناقض بقا
چرا توافق سیاسی در جمهوری اسلامی به «گشایش داخلی» نمیانجامد؟
این پرسش که آیا جمهوری اسلامی «اصلاحپذیر» است، بیش از آنکه یک بحث تئوریک باشد، تجربهای است که جامعه ایران در چهار دهه گذشته با گوشت و پوست خود لمس کرده است. بسیاری امیدوارند که با نهایی شدن توافقات احتمالی با آمریکا و آزادسازی منابع ارزی، حکومت دست به گشایشهای سیاسی و اجتماعی بزند؛ اما شواهد موجود، روایت متفاوتی از «ذات بقای ایدئولوژیک» این نظام ارائه میدهد.
سیاست جمهوری اسلامی همواره «سینوسی» بوده است؛ به این معنا که در بزنگاههای مرگ و زندگی، چه در مواجهه با جنگ و چه در اعتراضات و بحران های داخلی، حکومت از برخی مواضع ایدئولوژیک خود بهصورت تاکتیکی عقبنشینی میکند تا «امنیت نسبی» را بازسازی کند. اما بلافاصله پس از عبور از بحران و رسیدن به ثبات، نه تنها گشایشی رخ نمیدهد، بلکه سرکوبها با شکلهای نو بازمیگردند.
دقیقا در شرایطی که مردم زیر فشار تورم افسارگسیخته و دلار ۱۸۰ هزار تومانی در حال فروپاشی اقتصادی هستند، حاکمیت نه تنها «قرارداد اجتماعی» را بازنگری نمیکند، بلکه برای حفظ ابزار ترس، فشار بر سبک زندگی را به اوج رسانده است. همزمان با اخبار توافق، شاهد پلمب گسترده کافهها و اماکن فرهنگی هستیم. صدور حکم شلاق برای پرستو احمدی و اعضای گروهش به جرم برگزاری یک کنسرت مجازی در یوتیوب، گواهی است بر این حقیقت که «آزادی» برای این حکومت، یک خط قرمز غیرقابلعبور است، حتی اگر در اوج نیاز به مشروعیت و آرامش باشد.
این اقدامات نشان میدهد که برای حاکمیت، «ثبات سیاسی» از طریق «سرکوب» به دست میآید، نه از طریق «رضایت عمومی». توافق با غرب برای جمهوری اسلامی نه راهی برای گشایش فضای تنفسی جامعه، که «اکسیژنی برای دستگاه سرکوب» است. حکومت با استفاده از درآمدهای حاصل از توافق، نه زیرساختهای اقتصادی را ترمیم میکند و نه به فشارهای اجتماعی پایان میدهد؛ بلکه منابع را صرف تقویت نهادهای امنیتی و بازتولید ایدئولوژیاش میکند.
در واقع، تداوم پلمبها و احکام قضایی علیه هنرمندان در میانه بحران معیشتی، پیامی روشن به جامعه است: حکومت نه تنها اصلاحپذیر نیست، بلکه هرگونه گشایش در سیاست خارجی را فرصتی برای «تسویهحساب» با جامعه مدنی میبیند.
جمهوری اسلامی آموخته است که امتیاز دادن به «دشمن خارجی»، هزینه بقا برای «سرکوب داخلی» است. بنابراین، انتظار گشایش از سیستمی که موجودیتش را در گرو تقابل با سبک زندگی مدرن و خواستههای جامعه مدنی میداند، نوعی خوشخیالی تاریخی است. تا زمانی که ایدئولوژی حاکم بر ستون «دشمنتراشی» و «نظارت بر بدن و افکار مردم» استوار است، هیچ توافق خارجی نمیتواند منجر به «آزادی داخلی» شود؛ چرا که برای این نظام، آزادیِ شهروندان، بزرگترین تهدید برای امنیت حکومت است.
#توافق #سرکوب #حکومت_ایدئولوژیک #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا توافق سیاسی در جمهوری اسلامی به «گشایش داخلی» نمیانجامد؟
این پرسش که آیا جمهوری اسلامی «اصلاحپذیر» است، بیش از آنکه یک بحث تئوریک باشد، تجربهای است که جامعه ایران در چهار دهه گذشته با گوشت و پوست خود لمس کرده است. بسیاری امیدوارند که با نهایی شدن توافقات احتمالی با آمریکا و آزادسازی منابع ارزی، حکومت دست به گشایشهای سیاسی و اجتماعی بزند؛ اما شواهد موجود، روایت متفاوتی از «ذات بقای ایدئولوژیک» این نظام ارائه میدهد.
سیاست جمهوری اسلامی همواره «سینوسی» بوده است؛ به این معنا که در بزنگاههای مرگ و زندگی، چه در مواجهه با جنگ و چه در اعتراضات و بحران های داخلی، حکومت از برخی مواضع ایدئولوژیک خود بهصورت تاکتیکی عقبنشینی میکند تا «امنیت نسبی» را بازسازی کند. اما بلافاصله پس از عبور از بحران و رسیدن به ثبات، نه تنها گشایشی رخ نمیدهد، بلکه سرکوبها با شکلهای نو بازمیگردند.
دقیقا در شرایطی که مردم زیر فشار تورم افسارگسیخته و دلار ۱۸۰ هزار تومانی در حال فروپاشی اقتصادی هستند، حاکمیت نه تنها «قرارداد اجتماعی» را بازنگری نمیکند، بلکه برای حفظ ابزار ترس، فشار بر سبک زندگی را به اوج رسانده است. همزمان با اخبار توافق، شاهد پلمب گسترده کافهها و اماکن فرهنگی هستیم. صدور حکم شلاق برای پرستو احمدی و اعضای گروهش به جرم برگزاری یک کنسرت مجازی در یوتیوب، گواهی است بر این حقیقت که «آزادی» برای این حکومت، یک خط قرمز غیرقابلعبور است، حتی اگر در اوج نیاز به مشروعیت و آرامش باشد.
این اقدامات نشان میدهد که برای حاکمیت، «ثبات سیاسی» از طریق «سرکوب» به دست میآید، نه از طریق «رضایت عمومی». توافق با غرب برای جمهوری اسلامی نه راهی برای گشایش فضای تنفسی جامعه، که «اکسیژنی برای دستگاه سرکوب» است. حکومت با استفاده از درآمدهای حاصل از توافق، نه زیرساختهای اقتصادی را ترمیم میکند و نه به فشارهای اجتماعی پایان میدهد؛ بلکه منابع را صرف تقویت نهادهای امنیتی و بازتولید ایدئولوژیاش میکند.
در واقع، تداوم پلمبها و احکام قضایی علیه هنرمندان در میانه بحران معیشتی، پیامی روشن به جامعه است: حکومت نه تنها اصلاحپذیر نیست، بلکه هرگونه گشایش در سیاست خارجی را فرصتی برای «تسویهحساب» با جامعه مدنی میبیند.
جمهوری اسلامی آموخته است که امتیاز دادن به «دشمن خارجی»، هزینه بقا برای «سرکوب داخلی» است. بنابراین، انتظار گشایش از سیستمی که موجودیتش را در گرو تقابل با سبک زندگی مدرن و خواستههای جامعه مدنی میداند، نوعی خوشخیالی تاریخی است. تا زمانی که ایدئولوژی حاکم بر ستون «دشمنتراشی» و «نظارت بر بدن و افکار مردم» استوار است، هیچ توافق خارجی نمیتواند منجر به «آزادی داخلی» شود؛ چرا که برای این نظام، آزادیِ شهروندان، بزرگترین تهدید برای امنیت حکومت است.
#توافق #سرکوب #حکومت_ایدئولوژیک #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍6👏3
نیایشگاه لوتوس در دهلی
نیایشگاهی برای همگان، الگویی از فضای مشترک دینی
در قلب دهلی، شهری با تنوع گسترده دینی و فرهنگی، بنایی قرار دارد که پیامش فراتر از معماری است؛ نیایشگاه لوتوس نمادی از رواداری، همزیستی و احترام به تفاوتهاست. این نیایشگاه که به طراحی معمار ایرانی فریبرز صهبا در سال ۱۹۸۶ گشایش یافت، از همان ابتدا با این هدف ساخته شد که همه انسانها، فارغ از دین، مذهب یا عقیده، بتوانند در فضایی آرام کنار یکدیگر بنشینند، دعا کنند، مراقبه کنند یا تنها در سکوت تأمل کنند.
در این بنا نه خبری از روحانی و منبر است و نه آیینی اجباری؛ تنها سکوت، احترام و پذیرش دیگری. معماری چشمنواز آن نیز بازتاب همین اندیشه است: وحدت در عین تنوع.
نیایشگاه لوتوس یادآور این حقیقت است که صلح و همزیستی، زمانی ممکن میشود که درهای گفتوگو و احترام متقابل به روی همه انسانها گشوده باشد.
متن کامل این مطلب را در وبسایت «گفتوشنود» بخوانید:
https://dialog.tavaana.org/lotus-temple/
#تنوع #تکثر #رواداری #پلورالیسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
نیایشگاهی برای همگان، الگویی از فضای مشترک دینی
در قلب دهلی، شهری با تنوع گسترده دینی و فرهنگی، بنایی قرار دارد که پیامش فراتر از معماری است؛ نیایشگاه لوتوس نمادی از رواداری، همزیستی و احترام به تفاوتهاست. این نیایشگاه که به طراحی معمار ایرانی فریبرز صهبا در سال ۱۹۸۶ گشایش یافت، از همان ابتدا با این هدف ساخته شد که همه انسانها، فارغ از دین، مذهب یا عقیده، بتوانند در فضایی آرام کنار یکدیگر بنشینند، دعا کنند، مراقبه کنند یا تنها در سکوت تأمل کنند.
در این بنا نه خبری از روحانی و منبر است و نه آیینی اجباری؛ تنها سکوت، احترام و پذیرش دیگری. معماری چشمنواز آن نیز بازتاب همین اندیشه است: وحدت در عین تنوع.
نیایشگاه لوتوس یادآور این حقیقت است که صلح و همزیستی، زمانی ممکن میشود که درهای گفتوگو و احترام متقابل به روی همه انسانها گشوده باشد.
متن کامل این مطلب را در وبسایت «گفتوشنود» بخوانید:
https://dialog.tavaana.org/lotus-temple/
#تنوع #تکثر #رواداری #پلورالیسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍7😍1
انحصار حقیقت و خشونت فکری؛
بنیاد خشونت سیاسی در جمهوری اسلامی
در جوامع آزاد، اصل بر این است که انسانها میتوانند دربارهی مسائل گوناگون اختلافنظر داشته باشند و همچنان در کنار یکدیگر زندگی کنند. این همان روحیهی «بیاییم توافق کنیم که اختلافنظر داشته باشیم» است؛ اصلی که بر گفتوگو، رواداری و احترام متقابل استوار است. اما در جمهوری اسلامی، چنین اصلی هیچ جایگاهی ندارد. حاکمیت خود را مالک حقیقت مطلق میداند و هر صدای متفاوت را با برچسب «ضد انقلاب»، «مرتد» یا «مفسد فیالارض» سرکوب میکند.
از همان آغاز، انحصار حقیقت به سیاست رسمی جمهوری اسلامی بدل شد و خشونت فکری را به ستون اصلی قدرت آن تبدیل کرد. سانسور کتابها و رسانهها، محرومکردن استادان و دانشجویان منتقد، انحلال انجمنهای مستقل و برخورد خشن با جنبش «زن، زندگی، آزادی» تنها نمونههایی از این سیاستاند. در این نظام، آزادی بیان و حق انتخاب نه حقی انسانی، بلکه تهدیدی علیه بقای حاکمیت به حساب میآید.
پیامد این انحصار، جامعهای گرفتار ریا و دوگانگی است. بسیاری از شهروندان ناچارند در ظاهر تبعیت کنند، در حالی که در خلوت، اندیشه و سبک زندگی دیگری دارند. چنین اجبار و سرکوبی نه ایمان میآورد و نه مشروعیت؛ بلکه تنها به گسترش بیاعتمادی، خشم و فاصلهی روزافزون میان مردم و حاکمان میانجامد.
اصل «agree to disagree» در حقیقت راهی برای همزیستی در دل تنوع است. اما جمهوری اسلامی دقیقاً در نقطهی مقابل آن ایستاده: با ادعای مالکیت حقیقت، بر یکسانسازی اجباری و تحمیل ایدئولوژی تکیه میکند. همین خشونت فکری است که زمینهی خشونت سیاسی و اجتماعی گستردهتر را فراهم کرده و سرکوب را به ابزار دائمی بقا بدل ساخته است.
تا زمانی که این انحصار حقیقت ادامه دارد، نه جامعه به آرامش خواهد رسید و نه حکومت به ثبات. آیندهای انسانی تنها زمانی ممکن است که حق اختلاف به رسمیت شناخته شود و شهروندان بتوانند بیهراس از سانسور و سرکوب، آزادانه بیندیشند و زندگی کنند.
#ایدئولوژی #حقیقت #توافق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
بنیاد خشونت سیاسی در جمهوری اسلامی
در جوامع آزاد، اصل بر این است که انسانها میتوانند دربارهی مسائل گوناگون اختلافنظر داشته باشند و همچنان در کنار یکدیگر زندگی کنند. این همان روحیهی «بیاییم توافق کنیم که اختلافنظر داشته باشیم» است؛ اصلی که بر گفتوگو، رواداری و احترام متقابل استوار است. اما در جمهوری اسلامی، چنین اصلی هیچ جایگاهی ندارد. حاکمیت خود را مالک حقیقت مطلق میداند و هر صدای متفاوت را با برچسب «ضد انقلاب»، «مرتد» یا «مفسد فیالارض» سرکوب میکند.
از همان آغاز، انحصار حقیقت به سیاست رسمی جمهوری اسلامی بدل شد و خشونت فکری را به ستون اصلی قدرت آن تبدیل کرد. سانسور کتابها و رسانهها، محرومکردن استادان و دانشجویان منتقد، انحلال انجمنهای مستقل و برخورد خشن با جنبش «زن، زندگی، آزادی» تنها نمونههایی از این سیاستاند. در این نظام، آزادی بیان و حق انتخاب نه حقی انسانی، بلکه تهدیدی علیه بقای حاکمیت به حساب میآید.
پیامد این انحصار، جامعهای گرفتار ریا و دوگانگی است. بسیاری از شهروندان ناچارند در ظاهر تبعیت کنند، در حالی که در خلوت، اندیشه و سبک زندگی دیگری دارند. چنین اجبار و سرکوبی نه ایمان میآورد و نه مشروعیت؛ بلکه تنها به گسترش بیاعتمادی، خشم و فاصلهی روزافزون میان مردم و حاکمان میانجامد.
اصل «agree to disagree» در حقیقت راهی برای همزیستی در دل تنوع است. اما جمهوری اسلامی دقیقاً در نقطهی مقابل آن ایستاده: با ادعای مالکیت حقیقت، بر یکسانسازی اجباری و تحمیل ایدئولوژی تکیه میکند. همین خشونت فکری است که زمینهی خشونت سیاسی و اجتماعی گستردهتر را فراهم کرده و سرکوب را به ابزار دائمی بقا بدل ساخته است.
تا زمانی که این انحصار حقیقت ادامه دارد، نه جامعه به آرامش خواهد رسید و نه حکومت به ثبات. آیندهای انسانی تنها زمانی ممکن است که حق اختلاف به رسمیت شناخته شود و شهروندان بتوانند بیهراس از سانسور و سرکوب، آزادانه بیندیشند و زندگی کنند.
#ایدئولوژی #حقیقت #توافق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍5❤1
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
«عمامهپرانی» مصداق «توهین به مقدسات» نیست
اداره کل حقوقی قوه قضاییه در ایران در تازهترین نظریه مشورتی خود، عمل «عمامهپرانی» را مصداق جرم «توهین به مقدسات» ندانست.
بنا بر این نظریه مشورتی که در تاریخ ۲۳ فروردین ۱۴۰۵ صادر شده است، اداره کل حقوقی قوه قضاییه، توهین لفظی یا عملی به فرد روحانی را از جمله مصادیق جرم توهین به مقدسات ندانسته است.
در این نظریه آمده است: «روحانیون هر چند دارای احترام و منزلت بالاییاند، اما توهین به آنها اعم از لفظی یا عملی به طور خاص جرمانگاری نشده است و مشمول عمومات توهین به افراد در قوانین کیفری است.»
در جریان اعتراضات سراسری «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱، شماری از دادگاهها در ایران، شهروندان را به دلیل عمامهپرانی به توهین به مقدسات متهم کرده و علیه آنان احکامی صادر کردند.
منبع: دادبان، مرکز مشاوره حقوقی ویژه کنشگران
#توهین_به_مقدسات #عمامه_پرانی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
«عمامهپرانی» مصداق «توهین به مقدسات» نیست
اداره کل حقوقی قوه قضاییه در ایران در تازهترین نظریه مشورتی خود، عمل «عمامهپرانی» را مصداق جرم «توهین به مقدسات» ندانست.
بنا بر این نظریه مشورتی که در تاریخ ۲۳ فروردین ۱۴۰۵ صادر شده است، اداره کل حقوقی قوه قضاییه، توهین لفظی یا عملی به فرد روحانی را از جمله مصادیق جرم توهین به مقدسات ندانسته است.
در این نظریه آمده است: «روحانیون هر چند دارای احترام و منزلت بالاییاند، اما توهین به آنها اعم از لفظی یا عملی به طور خاص جرمانگاری نشده است و مشمول عمومات توهین به افراد در قوانین کیفری است.»
در جریان اعتراضات سراسری «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱، شماری از دادگاهها در ایران، شهروندان را به دلیل عمامهپرانی به توهین به مقدسات متهم کرده و علیه آنان احکامی صادر کردند.
منبع: دادبان، مرکز مشاوره حقوقی ویژه کنشگران
#توهین_به_مقدسات #عمامه_پرانی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🤔4😍1
خلافت کوردوبا که در قرن دهم میلادی در منطقه اندلس (اسپانیای تحت سلطه اسلامی) شکل گرفت، غالبا به عنوان یکی از نمونههای نسبتا بردبار شکوفایی فرهنگی تحت تسلط دینی شناخته میشود. در دوران خلافت عبدالرحمان سوم و سپس پسرش، الحَکم دوم، در این منطقه از اروپا، مسلمانان، مسیحیان و یهودیان در جامعهای زندگی میکردند که ناظران همعصر به سبب دستاوردهای فکری و رویکردهای کثرتگرایانهاش آن را ستایش میکردند.
این منطقه که توسط عدهای «زینت جهان» نامیده میشد، بسیاری را در زمان خود با چنین روندی شگفتزده کرد. کوردوبا جایی بود که در آن، همه ادیان تا حدی با سنتهای کلاسیک درگیر میشدند که برای دنیای مسیحی آن دوره بهسختی قابل تصور بود. تاریخنگاران معاصر از اصطلاح اسپانیایی «کانویونسیا» (Convivencia) به معنای «همزیستی» برای اشاره به این نوع هماهنگی میان ادیان استفاده میکنند و البته تاکید دارند که در عین حال کوردوبا هرگز یک آرمانشهر بینقص نبوده است. در کوردوبا، جوامع دینی اقلیت، به طور کلی، از صلح و تعامل سازنده بهرهمند بودند، با این وجود گهگاه نمونههایی از تنش دینی نیز رخ میداد.
بررسی این دوره تاریخی نشاندهنده پیچیدگیهای تعاملات میانفرهنگی است. اگرچه مفهوم «همزیستی» در کوردوبا در مقایسه با بسیاری از جوامع همعصر خود در اروپا پیشرو بود، اما تحلیل دقیقتر ثابت میکند که این محیط بیش از آنکه یک مدینهی فاضلهی مطلق باشد، بستری پویا و گاه پرچالش برای مدیریت تنوع دینی بوده است. دستاوردهای فکری، علمی و فرهنگی اندلس در این دوران، ریشه در همین تبادل آرا میان پیروان ادیان ابراهیمی داشت که کوردوبا را به یکی از مراکز اصلی دانش در جهان قرون وسطی تبدیل کرد.
برای مطالعه عمیقتر ابعاد این همزیستی و واکاوی پرسشهای تاریخی پیرامون رواداری مذهبی در خلافت کوردوبا، میتوانید به مطلب زیر در سایت گفتوشنود مراجعه کنید:
https://dialog.tavaana.org/cordoba-caliphate
#رواداری #پلورالیسم #تکثر #تنوع_دینی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
این منطقه که توسط عدهای «زینت جهان» نامیده میشد، بسیاری را در زمان خود با چنین روندی شگفتزده کرد. کوردوبا جایی بود که در آن، همه ادیان تا حدی با سنتهای کلاسیک درگیر میشدند که برای دنیای مسیحی آن دوره بهسختی قابل تصور بود. تاریخنگاران معاصر از اصطلاح اسپانیایی «کانویونسیا» (Convivencia) به معنای «همزیستی» برای اشاره به این نوع هماهنگی میان ادیان استفاده میکنند و البته تاکید دارند که در عین حال کوردوبا هرگز یک آرمانشهر بینقص نبوده است. در کوردوبا، جوامع دینی اقلیت، به طور کلی، از صلح و تعامل سازنده بهرهمند بودند، با این وجود گهگاه نمونههایی از تنش دینی نیز رخ میداد.
بررسی این دوره تاریخی نشاندهنده پیچیدگیهای تعاملات میانفرهنگی است. اگرچه مفهوم «همزیستی» در کوردوبا در مقایسه با بسیاری از جوامع همعصر خود در اروپا پیشرو بود، اما تحلیل دقیقتر ثابت میکند که این محیط بیش از آنکه یک مدینهی فاضلهی مطلق باشد، بستری پویا و گاه پرچالش برای مدیریت تنوع دینی بوده است. دستاوردهای فکری، علمی و فرهنگی اندلس در این دوران، ریشه در همین تبادل آرا میان پیروان ادیان ابراهیمی داشت که کوردوبا را به یکی از مراکز اصلی دانش در جهان قرون وسطی تبدیل کرد.
برای مطالعه عمیقتر ابعاد این همزیستی و واکاوی پرسشهای تاریخی پیرامون رواداری مذهبی در خلافت کوردوبا، میتوانید به مطلب زیر در سایت گفتوشنود مراجعه کنید:
https://dialog.tavaana.org/cordoba-caliphate
#رواداری #پلورالیسم #تکثر #تنوع_دینی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤3😱2🤔1
با گذشت ۱۰۰ روز از دستگیری پژمان زارع، شهروند بهائی ساکن شیراز، بازداشت و بلاتکلیفی او در زندان عادلآباد این شهر کماکان ادامه دارد. او پیشتر در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۴ توسط ماموران وزارت اطلاعات در منزل خود در شیراز بازداشت و به یکی از بازداشتگاههای امنیتی منتقل شد. آقای زارع نهایتا پس از دورهای از بازجوییها که با فشارهای جسمی و روانی همراه بوده، به زندان عادلآباد انتقال یافت.
پژمان زارع پدر کودکی است که اخیرا یک ساله شده است. متن زیر بخشی از دلنوشتهٔ او خطاب به فرزندش است:
«رادوین عزیزم…
امروز تولد توست و اولین سالگرد زندگیات... امروز ۹۲امین روزی است که ناعادلانه به دلیل اعتقاد به آیین بهائی و تلاش برای پیشرفت کشورم، کشور مقدس ایران، در زندان به سر میبرم. در این مدت به تو فکر میکردم که در آینده چگونه این دوران را قضاوت میکنی. متأسفانه در ۹۲ روز گذشته به دلیل زندانی بودن نتوانستم وظیفهٔ پدریام را در قبال تو انجام دهم و از این بابت شرمندهام.
وقتی در بازداشتگاه وزارت اطلاعات بودم، بازجویان مرا پدری سنگدل توصیف میکردند که به خاطر استقامت در اصول و باورهایم در حال آسیب زدن به تو هستم و به فکر همسر و فرزندم نیستم. البته تحت تأثیر آنها قرار نمیگرفتم، ولی با خود فکر میکردم رادوین عزیزم در آینده چگونه به این ایام فکر میکند. آیا این ایام را به عنوان بخشی از مراحل رشد و تکامل خودش در ابعاد مادی و روحانی میبیند یا نبود حضور فیزیکی پدرش را کوتاهی او و آسیبزدن به خودش میداند.
در بازداشتگاه، یکی از همسلولیهایم به من گفت رادوین در آینده به پدرش افتخار میکند که در راه حقیقت و کشورش استقامت کرده است. آن روز تصور کردم به خاطر دلگرمیام این حرف را میزند، ولی وقتی از بازداشتگاه به بند قرنطینه زندان عادلآباد منتقل شدم در همان شب اول مورد استقبال دهها نفر از همسلولیهای سابقم قرار گرفتم که موجب شگفتی خودم و زندانیهای دیگر شد. بعدها متوجه شدم دلیل این استقبال… این بود که ایستادگی من در راه تعالی کشور عزیزمان، ایران، برایشان ارزشمند و قابل ستایش بود.
هدف همهٔ ما ایرانیان پیشرفت و رشد کشور عزیزمان است. آیندهٔ درخشانی در انتظار کشور ماست، ولی آینده ساختنی است، نه یافتنی. برای ساخت این آینده باید هزینه داد. هر ایرانی به سهم خود هزینهٔ ساخت این آینده را پرداخت میکند، برخی با جان، برخی با مال، برخی با مسجونیت و برخی با خدمات و استقامت سازنده. اما تو فرزند عزیزم، از پیش هزینهٔ این آینده را پرداخت کردی. ۹۲ روز است که از حضور پدر محروم بودهای و نتوانستی از همراهی و نقش پدر در رشد و تعالیات بهره ببری…
رادوین عزیزم، در روز تولدت برایت آرزومندم که به ترقی، رشد، تعالی فکری و جسمی و روحانیات ادامه دهی و خادم حقیقی عالم انسانی شوی و زندگی سراسر سرور در پیش داشته باشی...
تولدت مبارک پسر عزیزم، رادوین جان
دوستت دارم، بابا پژمان
۲۴ خرداد ماه ۱۴۰۵
زندان عادلآباد شیراز، بند قرنطینه»
#پژمان_زارع #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران
#گفتگو_توانا
@Dialogue1402
پژمان زارع پدر کودکی است که اخیرا یک ساله شده است. متن زیر بخشی از دلنوشتهٔ او خطاب به فرزندش است:
«رادوین عزیزم…
امروز تولد توست و اولین سالگرد زندگیات... امروز ۹۲امین روزی است که ناعادلانه به دلیل اعتقاد به آیین بهائی و تلاش برای پیشرفت کشورم، کشور مقدس ایران، در زندان به سر میبرم. در این مدت به تو فکر میکردم که در آینده چگونه این دوران را قضاوت میکنی. متأسفانه در ۹۲ روز گذشته به دلیل زندانی بودن نتوانستم وظیفهٔ پدریام را در قبال تو انجام دهم و از این بابت شرمندهام.
وقتی در بازداشتگاه وزارت اطلاعات بودم، بازجویان مرا پدری سنگدل توصیف میکردند که به خاطر استقامت در اصول و باورهایم در حال آسیب زدن به تو هستم و به فکر همسر و فرزندم نیستم. البته تحت تأثیر آنها قرار نمیگرفتم، ولی با خود فکر میکردم رادوین عزیزم در آینده چگونه به این ایام فکر میکند. آیا این ایام را به عنوان بخشی از مراحل رشد و تکامل خودش در ابعاد مادی و روحانی میبیند یا نبود حضور فیزیکی پدرش را کوتاهی او و آسیبزدن به خودش میداند.
در بازداشتگاه، یکی از همسلولیهایم به من گفت رادوین در آینده به پدرش افتخار میکند که در راه حقیقت و کشورش استقامت کرده است. آن روز تصور کردم به خاطر دلگرمیام این حرف را میزند، ولی وقتی از بازداشتگاه به بند قرنطینه زندان عادلآباد منتقل شدم در همان شب اول مورد استقبال دهها نفر از همسلولیهای سابقم قرار گرفتم که موجب شگفتی خودم و زندانیهای دیگر شد. بعدها متوجه شدم دلیل این استقبال… این بود که ایستادگی من در راه تعالی کشور عزیزمان، ایران، برایشان ارزشمند و قابل ستایش بود.
هدف همهٔ ما ایرانیان پیشرفت و رشد کشور عزیزمان است. آیندهٔ درخشانی در انتظار کشور ماست، ولی آینده ساختنی است، نه یافتنی. برای ساخت این آینده باید هزینه داد. هر ایرانی به سهم خود هزینهٔ ساخت این آینده را پرداخت میکند، برخی با جان، برخی با مال، برخی با مسجونیت و برخی با خدمات و استقامت سازنده. اما تو فرزند عزیزم، از پیش هزینهٔ این آینده را پرداخت کردی. ۹۲ روز است که از حضور پدر محروم بودهای و نتوانستی از همراهی و نقش پدر در رشد و تعالیات بهره ببری…
رادوین عزیزم، در روز تولدت برایت آرزومندم که به ترقی، رشد، تعالی فکری و جسمی و روحانیات ادامه دهی و خادم حقیقی عالم انسانی شوی و زندگی سراسر سرور در پیش داشته باشی...
تولدت مبارک پسر عزیزم، رادوین جان
دوستت دارم، بابا پژمان
۲۴ خرداد ماه ۱۴۰۵
زندان عادلآباد شیراز، بند قرنطینه»
#پژمان_زارع #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران
#گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤7❤🔥2😢1💔1
بیش از پنج ماه بلاتکلیفی؛ نگرانیها پیرامون وضعیت آرتین غضنفری افزایش یافته است
با گذشت بیش از پنج ماه از دستگیری آرتین غضنفری، شهروند بهائی و عکاس خبری، او همچنان در بازداشت و بلاتکلیفی بهسر میبرد و با درخواست آزادی موقتش به قید وثیقه نیز موافقت صورت نگرفته است.
بر اساس اطلاعات دریافتی، آرتین غضنفری از بیماریهای آسم، فشار خون و نارسایی قلبی رنج میبرد و وضعیت جسمانی او در دوران بازداشت رو به وخامت گذاشته است. منابع مطلع میگویند که آقای غضنفری از دسترسی به خدمات درمانی مناسب محروم بوده و حتی امکان مراجعه به بهداری را نیز نداشته است.
پیشتر سازمانهای حقوق بشری و فدراسیون بینالمللی روزنامهنگاران با انتشار گزارشهایی نسبت به وضعیت آرتین غضنفری و ادامهٔ بازداشت او ابراز نگرانی کرده و خواستار توجه به شرایط این شهروند بهائی شده بودند.
آرتین غضنفری، راوی و نویسندهٔ پادکست «ماه سیزدهم»، روز ۲۹ دیماه ۱۴۰۴ در منزل خود در تهران بازداشت شد. بنا بر گزارشها، ۱۱ مأمور با ارائهٔ حکم قضایی به محل سکونت او یورش برده و پس از تفتیش منزل، محل کارش را نیز مورد تفتیش قرار دادند. مأموران در جریان این عملیات، شماری از وسایل الکترونیکی، کتابها و تجهیزات کاری و شخصی او را ضبط کردند.
تداوم بازداشت آرتین غضنفری در حالی است که نگرانیها دربارهٔ وضعیت جسمانی او و محرومیت از دسترسی به خدمات درمانی مناسب همچنان رو به افزایش است.
لازم به ذکر است که آرتین غضنفری مراقب اصلی مادر سالخورده و بیمار خود بوده است و در پنج ماه گذشته این مادر از حمایت و مراقبتهای لازم محروم مانده است. خواستهٔ خانواده، دوستان و نزدیکان آقای غضنفری رعایت حقوق قانونی این شهروند بهائی، پایان یافتن بلاتکلیفی و آزادی فوری او میباشد.
#آرتین_غضنفری #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
با گذشت بیش از پنج ماه از دستگیری آرتین غضنفری، شهروند بهائی و عکاس خبری، او همچنان در بازداشت و بلاتکلیفی بهسر میبرد و با درخواست آزادی موقتش به قید وثیقه نیز موافقت صورت نگرفته است.
بر اساس اطلاعات دریافتی، آرتین غضنفری از بیماریهای آسم، فشار خون و نارسایی قلبی رنج میبرد و وضعیت جسمانی او در دوران بازداشت رو به وخامت گذاشته است. منابع مطلع میگویند که آقای غضنفری از دسترسی به خدمات درمانی مناسب محروم بوده و حتی امکان مراجعه به بهداری را نیز نداشته است.
پیشتر سازمانهای حقوق بشری و فدراسیون بینالمللی روزنامهنگاران با انتشار گزارشهایی نسبت به وضعیت آرتین غضنفری و ادامهٔ بازداشت او ابراز نگرانی کرده و خواستار توجه به شرایط این شهروند بهائی شده بودند.
آرتین غضنفری، راوی و نویسندهٔ پادکست «ماه سیزدهم»، روز ۲۹ دیماه ۱۴۰۴ در منزل خود در تهران بازداشت شد. بنا بر گزارشها، ۱۱ مأمور با ارائهٔ حکم قضایی به محل سکونت او یورش برده و پس از تفتیش منزل، محل کارش را نیز مورد تفتیش قرار دادند. مأموران در جریان این عملیات، شماری از وسایل الکترونیکی، کتابها و تجهیزات کاری و شخصی او را ضبط کردند.
تداوم بازداشت آرتین غضنفری در حالی است که نگرانیها دربارهٔ وضعیت جسمانی او و محرومیت از دسترسی به خدمات درمانی مناسب همچنان رو به افزایش است.
لازم به ذکر است که آرتین غضنفری مراقب اصلی مادر سالخورده و بیمار خود بوده است و در پنج ماه گذشته این مادر از حمایت و مراقبتهای لازم محروم مانده است. خواستهٔ خانواده، دوستان و نزدیکان آقای غضنفری رعایت حقوق قانونی این شهروند بهائی، پایان یافتن بلاتکلیفی و آزادی فوری او میباشد.
#آرتین_غضنفری #داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤4😡2💔1
A Temple with Doors Open to Everyone
In the heart of Delhi—a city rich in religious and cultural diversity—stands a building whose message goes far beyond architecture. The Lotus Temple is a symbol of tolerance, peaceful coexistence, and respect for human diversity. Designed by Iranian architect Fariborz Sahba and opened to the public in 1986, it was created as a place where people of every faith, belief, and background can come together in peace.
Inside the temple, there are no clergy, no pulpit, and no compulsory rituals. Visitors are simply invited to sit in silence, pray, meditate, or listen to readings from different sacred traditions. The temple’s remarkable architecture reflects the same vision: unity in diversity.
The Lotus Temple reminds us that lasting peace begins when we open our doors—and our hearts—to one another with respect and understanding.
Read the full article on the Dialogue website:
https://dialog.tavaana.org/lotus-temple/
#گفتگو_توانا
@Dialogue1402
In the heart of Delhi—a city rich in religious and cultural diversity—stands a building whose message goes far beyond architecture. The Lotus Temple is a symbol of tolerance, peaceful coexistence, and respect for human diversity. Designed by Iranian architect Fariborz Sahba and opened to the public in 1986, it was created as a place where people of every faith, belief, and background can come together in peace.
Inside the temple, there are no clergy, no pulpit, and no compulsory rituals. Visitors are simply invited to sit in silence, pray, meditate, or listen to readings from different sacred traditions. The temple’s remarkable architecture reflects the same vision: unity in diversity.
The Lotus Temple reminds us that lasting peace begins when we open our doors—and our hearts—to one another with respect and understanding.
Read the full article on the Dialogue website:
https://dialog.tavaana.org/lotus-temple/
#گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤4👍1