Forwarded from گفت‌وشنود
اراسموس «شاهزاده انسان‌گرایان»
معمار خردگرایی در رنسانس
دسیدریوس اراسموس (۱۴۶۶–۱۵۳۶)، الهی‌دان و فیلسوف هلندی، از برجسته‌ترین چهره‌های نهضت انسانگرایی در دوران رنسانس است. او با تسلط بر متون کلاسیک یونانی و لاتین، تلاش کرد پیوندی میان سنت‌های مسیحی و خردگرایی دوران باستان برقرار کند.
اراسموس بر این باور بود که اخلاق باید بر مبنای عقل و آموزه‌های اصیل انسانی باشد. او با نقد تندی که بر فساد نهادهای کلیسایی زمان خود وارد کرد، مسیر را برای تفکر انتقادی هموار ساخت.
یکی از محوری‌ترین اندیشه‌های او، تاکید بر اهمیت «تعلیم و تربیت» است. اراسموس معتقد بود که جامعه تنها از طریق اصلاح ذهنی افراد و گسترش دانش، به سوی پیشرفت و صلح حرکت می‌کند.
او رویکردی مبتنی بر «مدارا» را در برابر تعصبات دینی و اجتماعی پیشنهاد داد. از نظر اراسموس، گفت‌وگو و رواداری در اختلافات، بهترین راه برای جلوگیری از تفرقه و حفظ کرامت انسانی در میان جوامع
مختلف است.
در آثار او، به‌ویژه در «ستایش دیوانگی»، شاهد نگاهی واقع‌گرایانه به تناقضات رفتاری انسان هستیم. او با زبانی طنزآمیز، جهل و خرافات حاکم بر عصر خویش را به چالش کشید و بر قدرت قضاوت آزاد فرد تاکید ورزید.
اراسموس را می‌توان پیشگام رویکردی دانست که در آن، خرد انسانی نه در تضاد با ایمان، بلکه در کنار آن، برای بهبود وضعیت زیستن بشر در این جهان به کار گرفته می‌شود. نگاه او به انسانیت، ترکیبی از ژرف‌نگری فلسفی و دغدغه‌های عملی برای ساختن جامعه‌ای اخلاقی‌تر بود.
#انسانگرایی #اومانیسم #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
معمار خردگرایی در رنسانس
دسیدریوس اراسموس (۱۴۶۶–۱۵۳۶)، الهی‌دان و فیلسوف هلندی، از برجسته‌ترین چهره‌های نهضت انسانگرایی در دوران رنسانس است. او با تسلط بر متون کلاسیک یونانی و لاتین، تلاش کرد پیوندی میان سنت‌های مسیحی و خردگرایی دوران باستان برقرار کند.
اراسموس بر این باور بود که اخلاق باید بر مبنای عقل و آموزه‌های اصیل انسانی باشد. او با نقد تندی که بر فساد نهادهای کلیسایی زمان خود وارد کرد، مسیر را برای تفکر انتقادی هموار ساخت.
یکی از محوری‌ترین اندیشه‌های او، تاکید بر اهمیت «تعلیم و تربیت» است. اراسموس معتقد بود که جامعه تنها از طریق اصلاح ذهنی افراد و گسترش دانش، به سوی پیشرفت و صلح حرکت می‌کند.
او رویکردی مبتنی بر «مدارا» را در برابر تعصبات دینی و اجتماعی پیشنهاد داد. از نظر اراسموس، گفت‌وگو و رواداری در اختلافات، بهترین راه برای جلوگیری از تفرقه و حفظ کرامت انسانی در میان جوامع
مختلف است.
در آثار او، به‌ویژه در «ستایش دیوانگی»، شاهد نگاهی واقع‌گرایانه به تناقضات رفتاری انسان هستیم. او با زبانی طنزآمیز، جهل و خرافات حاکم بر عصر خویش را به چالش کشید و بر قدرت قضاوت آزاد فرد تاکید ورزید.
اراسموس را می‌توان پیشگام رویکردی دانست که در آن، خرد انسانی نه در تضاد با ایمان، بلکه در کنار آن، برای بهبود وضعیت زیستن بشر در این جهان به کار گرفته می‌شود. نگاه او به انسانیت، ترکیبی از ژرف‌نگری فلسفی و دغدغه‌های عملی برای ساختن جامعه‌ای اخلاقی‌تر بود.
#انسانگرایی #اومانیسم #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤6👍2🏆1
«ما» و «آن‌ها»
ترس از تفاوت از کجا می‌آید؟
اگر فقط با پرتاب یک سکه، شما را عضو «گروه آبی» کنند، چقدر طول می‌کشد تا «گروه قرمز» را کمی کمتر دوست داشته باشید؟
پاسخ پژوهش‌ها: تقریبا هیچ.
روان‌شناس اجتماعی هنری تاجفل، در دهه ۱۹۷۰ آزمایشی طراحی کرد که به «پارادایم گروه حداقلی» معروف شد. او شرکت‌کنندگان را بر اساس معیارهایی کاملا پیش‌پاافتاده، مثل ترجیح یک نقاش بر نقاش دیگر، به دو گروه تقسیم کرد.
آن‌ها همدیگر را نمی‌شناختند و هیچ منفعتی در میان نبود. با این حال، اعضای هر گروه پاداش بیشتری برای هم‌گروهی‌های خود در نظر گرفتند. یعنی «ما» و «آن‌ها» را ذهن ما خیلی سریع می‌سازد، حتی بدون دلیل.
پس ترس از تفاوت، بیش از آنکه نشانه خطرناک بودن دیگری باشد، یک شیوه پیش‌فرض کار ذهن است.
وقتی هویت ما به باورهای گروهی گره بخورد، تفاوت دیگری آرام‌آرام شبیه تهدید به نظر می‌رسد: اگر او درست می‌گوید، شاید من اشتباه کرده‌ام. و این احتمال برای هویت منجمد، سنگین است.
اما خبر خوب هم داریم. روان‌شناس گوردون آلپورت، در کتاب «ماهیت تعصب» (۱۹۵۴)، «فرضیه تماس» را مطرح کرد: آشنایی واقعی با گروه دیگر می‌تواند تعصب را کاهش دهد، به شرط آنکه چند شرط برقرار باشد: برابری جایگاه، هدف مشترک، همکاری، و حمایت نهادها. پژوهش‌های بعدی، از جمله یک فراتحلیل بزرگ در سال ۲۰۰۶، این الگو را در صدها مطالعه تأیید کردند.
مثالی ساده: همکلاسی‌ای که هرگز با او حرف نزده‌اید و تصویرتان از او فقط از شنیده‌هاست. چند هفته که در یک پروژه مشترک کنار هم کار کنید، آن تصویر معمولا فرو می‌ریزد، نه چون او تغییر کرده، بلکه چون شما او را دیده‌اید.
دیوار، بیشتر از آنکه از آجر باشد، از ندیدن ساخته شده بود.
رواداری یعنی همین: نه تایید هر باور، بلکه شجاعت دیدن انسان پشت آن باور. هویتی که اعتمادبه‌نفس دارد، از آینه نمی‌ترسد.
سوالی برای این هفته: آخرین بار کی با کسی که عمیقا متفاوت از شما فکر می‌کرد، واقعا گوش دادید، نه برای پاسخ دادن، بلکه برای فهمیدن؟
#رواداری #تعصب #علوم_شناختی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
ترس از تفاوت از کجا می‌آید؟
اگر فقط با پرتاب یک سکه، شما را عضو «گروه آبی» کنند، چقدر طول می‌کشد تا «گروه قرمز» را کمی کمتر دوست داشته باشید؟
پاسخ پژوهش‌ها: تقریبا هیچ.
روان‌شناس اجتماعی هنری تاجفل، در دهه ۱۹۷۰ آزمایشی طراحی کرد که به «پارادایم گروه حداقلی» معروف شد. او شرکت‌کنندگان را بر اساس معیارهایی کاملا پیش‌پاافتاده، مثل ترجیح یک نقاش بر نقاش دیگر، به دو گروه تقسیم کرد.
آن‌ها همدیگر را نمی‌شناختند و هیچ منفعتی در میان نبود. با این حال، اعضای هر گروه پاداش بیشتری برای هم‌گروهی‌های خود در نظر گرفتند. یعنی «ما» و «آن‌ها» را ذهن ما خیلی سریع می‌سازد، حتی بدون دلیل.
پس ترس از تفاوت، بیش از آنکه نشانه خطرناک بودن دیگری باشد، یک شیوه پیش‌فرض کار ذهن است.
وقتی هویت ما به باورهای گروهی گره بخورد، تفاوت دیگری آرام‌آرام شبیه تهدید به نظر می‌رسد: اگر او درست می‌گوید، شاید من اشتباه کرده‌ام. و این احتمال برای هویت منجمد، سنگین است.
اما خبر خوب هم داریم. روان‌شناس گوردون آلپورت، در کتاب «ماهیت تعصب» (۱۹۵۴)، «فرضیه تماس» را مطرح کرد: آشنایی واقعی با گروه دیگر می‌تواند تعصب را کاهش دهد، به شرط آنکه چند شرط برقرار باشد: برابری جایگاه، هدف مشترک، همکاری، و حمایت نهادها. پژوهش‌های بعدی، از جمله یک فراتحلیل بزرگ در سال ۲۰۰۶، این الگو را در صدها مطالعه تأیید کردند.
مثالی ساده: همکلاسی‌ای که هرگز با او حرف نزده‌اید و تصویرتان از او فقط از شنیده‌هاست. چند هفته که در یک پروژه مشترک کنار هم کار کنید، آن تصویر معمولا فرو می‌ریزد، نه چون او تغییر کرده، بلکه چون شما او را دیده‌اید.
دیوار، بیشتر از آنکه از آجر باشد، از ندیدن ساخته شده بود.
رواداری یعنی همین: نه تایید هر باور، بلکه شجاعت دیدن انسان پشت آن باور. هویتی که اعتمادبه‌نفس دارد، از آینه نمی‌ترسد.
سوالی برای این هفته: آخرین بار کی با کسی که عمیقا متفاوت از شما فکر می‌کرد، واقعا گوش دادید، نه برای پاسخ دادن، بلکه برای فهمیدن؟
#رواداری #تعصب #علوم_شناختی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍6❤4
خبرگزاری وابسته به سپاه:
اموال مالک مدرسه «اینورس» به دلیل «اهانت به شیعیان» در حال توقیف و مصادره است
خبرگزاری «فارس»، رسانه وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، روز شنبه خبر داد که اموال علیرضا اردوبادی، بنیان‌گذار و مالک مدرسه هنرهای دیجیتال «اینورس»، به دلیل آنچه «اهانت به شیعیان» و «تبلیغ علیه نظام» خوانده، توقیف شده و در مراحل مصادره قرار گرفته است.
این گزارش در پی مسدودسازی گسترده زیرساخت‌های آموزشی این موسسه منتشر شد. علیرضا اردوبادی روز جمعه ۸ آبان‌ماه در اطلاعیه‌ای رسمی اعلام کرد که تمامی اموال، درگاه‌های پرداخت، حساب‌های بانکی و وبسایت مدرسه اینورس به دستور نهادهای قضایی و بدون ارائه هیچ‌گونه توضیح روشن یا مبنای قانونی شفاف مسدود شده است. اردوبادی با تأکید بر این‌که اینورس در طول ۱۸ سال فعالیت تخصصی خود هرگز ورود سیاسی نداشته، برخوردهای قضایی و مصادره اموال این مجموعه را ناشی از مواضع شخصی خود در شبکه‌های اجتماعی دانست.
مدرسه اینورس که از سال ۱۳۸۷ به‌عنوان یکی از پیشگامان آموزش هنرهای دیجیتال، دیزاین و هنرهای بصری در ایران فعالیت می‌کرد، در طول سالیان کاری خود به بیش از ۷۰ هزار فراگیر آموزش ارائه داده بود. اکنون بر روی وبسایت این مجموعه درج شده است: «به دستور نهادهای قضایی، تمام درگاه‌های پرداخت و حساب‌های بانکی مدرسه اینورس غیرفعال شده‌اند.»
ابزارسازی دستگاه قضایی و نهادهای امنیتی-رسانه‌ای از عناوین اتهامی عقیدتی و ساختاری برای مصادره اموال، پلمب و تعطیلی کسب‌وکارهای مستقل و بخش خصوصی، بخشی از الگوی فزاینده سرکوب اقتصادی-فرهنگی و حذف فضاهای تنفس مدنی و آموزشی در ایران است.
#مدرسه_اینورس #علیرضا_اردوبادی #مصادره_اموال
@Dialogue1402
اموال مالک مدرسه «اینورس» به دلیل «اهانت به شیعیان» در حال توقیف و مصادره است
خبرگزاری «فارس»، رسانه وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، روز شنبه خبر داد که اموال علیرضا اردوبادی، بنیان‌گذار و مالک مدرسه هنرهای دیجیتال «اینورس»، به دلیل آنچه «اهانت به شیعیان» و «تبلیغ علیه نظام» خوانده، توقیف شده و در مراحل مصادره قرار گرفته است.
این گزارش در پی مسدودسازی گسترده زیرساخت‌های آموزشی این موسسه منتشر شد. علیرضا اردوبادی روز جمعه ۸ آبان‌ماه در اطلاعیه‌ای رسمی اعلام کرد که تمامی اموال، درگاه‌های پرداخت، حساب‌های بانکی و وبسایت مدرسه اینورس به دستور نهادهای قضایی و بدون ارائه هیچ‌گونه توضیح روشن یا مبنای قانونی شفاف مسدود شده است. اردوبادی با تأکید بر این‌که اینورس در طول ۱۸ سال فعالیت تخصصی خود هرگز ورود سیاسی نداشته، برخوردهای قضایی و مصادره اموال این مجموعه را ناشی از مواضع شخصی خود در شبکه‌های اجتماعی دانست.
مدرسه اینورس که از سال ۱۳۸۷ به‌عنوان یکی از پیشگامان آموزش هنرهای دیجیتال، دیزاین و هنرهای بصری در ایران فعالیت می‌کرد، در طول سالیان کاری خود به بیش از ۷۰ هزار فراگیر آموزش ارائه داده بود. اکنون بر روی وبسایت این مجموعه درج شده است: «به دستور نهادهای قضایی، تمام درگاه‌های پرداخت و حساب‌های بانکی مدرسه اینورس غیرفعال شده‌اند.»
ابزارسازی دستگاه قضایی و نهادهای امنیتی-رسانه‌ای از عناوین اتهامی عقیدتی و ساختاری برای مصادره اموال، پلمب و تعطیلی کسب‌وکارهای مستقل و بخش خصوصی، بخشی از الگوی فزاینده سرکوب اقتصادی-فرهنگی و حذف فضاهای تنفس مدنی و آموزشی در ایران است.
#مدرسه_اینورس #علیرضا_اردوبادی #مصادره_اموال
@Dialogue1402
💔11🤬3😡2
پاسکال بویر
کتابی که دین را توضیح داد و
مومنان و منتقدان را هم‌زمان ناراحت کرد
یک شبح را تصور کنید که از دیوار رد می‌شود. جالب است که شما هم‌زمان فرض می‌کنید او می‌بیند، می‌شنود و به شما فکر می‌کند. فقط جسمش قوانین فیزیک را نقض کرده؛ ذهنش کاملا معمولی است. پاسکال بویر با همین مشاهده ساده، سؤالی را پرسید که قرن‌ها بی‌پاسخ مانده بود: ذهن ما چرا این‌قدر راحت چنین چیزهایی را باور می‌کند؟
🔹 بویر کیست؟
پاسکال بویر انسان‌شناس شناختی فرانسوی است که پژوهش میدانی‌اش را میان قوم فانگ در کامرون انجام داد و بعدها در دانشگاه‌هایی مثل کمبریج و واشینگتن در سنت‌لوئیس تدریس کرد. او پیش از این کتاب، در «طبیعی‌بودن ایده‌های دینی» (۱۹۹۴) هم پایه‌های نظری کارش را گذاشته بود.
🔹 کتاب Religion Explained
این کتاب در سال ۲۰۰۱ با زیرعنوان «خاستگاه‌های تکاملی اندیشه‌ی دینی» منتشر شد. بویر در آن استدلال می‌کند ما با «دین» به‌عنوان یک چیز واحد مواجه نیستیم، بلکه با مجموعه‌ای از باورها و رفتارها روبه‌رو هستیم که هرکدام از سازوکارهای ذهنی متفاوتی نیرو می‌گیرند. بنابراین یک «نظریه‌ی واحد» برای کل دین، از پایه خطاست.
🔹 ادعای اصلی
به باور او، دین پاسخی به نیاز ما برای توضیح جهان یا آرام‌کردن ترس نیست. ذهن انسان مجموعه‌ای از سامانه‌های استنباطی دارد که برای کارهای دیگری، مثل تشخیص خطر، فهم نیت دیگران و ردیابی مرگ، شکل گرفته‌اند. وقتی این سامانه‌ها با مفاهیمی مثل ارواح، اجداد و خدایان درگیر می‌شوند، باورهای دینی به‌راحتی در ذهن جا می‌افتند و منتقل می‌شوند.
🔹 چرا جنجال‌برانگیز بود؟
این کتاب هم نظریه‌های کارکردگرایی را که دین را پاسخی به نیازهای اجتماعی یا روانی می‌دانستند به چالش کشید، و هم این تصور رایج را که دین فقط نتیجه تلقین فرهنگی است.
📌 نکته‌ی پایانی: بویر دین را نه رد می‌کند و نه تأیید؛ می‌پرسد چرا مغز انسان این‌قدر مستعد پذیرش آن است.
#علوم_شناختی #علوم_شناختی_دین #پاسکال_بویر #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
کتابی که دین را توضیح داد و
مومنان و منتقدان را هم‌زمان ناراحت کرد
یک شبح را تصور کنید که از دیوار رد می‌شود. جالب است که شما هم‌زمان فرض می‌کنید او می‌بیند، می‌شنود و به شما فکر می‌کند. فقط جسمش قوانین فیزیک را نقض کرده؛ ذهنش کاملا معمولی است. پاسکال بویر با همین مشاهده ساده، سؤالی را پرسید که قرن‌ها بی‌پاسخ مانده بود: ذهن ما چرا این‌قدر راحت چنین چیزهایی را باور می‌کند؟
🔹 بویر کیست؟
پاسکال بویر انسان‌شناس شناختی فرانسوی است که پژوهش میدانی‌اش را میان قوم فانگ در کامرون انجام داد و بعدها در دانشگاه‌هایی مثل کمبریج و واشینگتن در سنت‌لوئیس تدریس کرد. او پیش از این کتاب، در «طبیعی‌بودن ایده‌های دینی» (۱۹۹۴) هم پایه‌های نظری کارش را گذاشته بود.
🔹 کتاب Religion Explained
این کتاب در سال ۲۰۰۱ با زیرعنوان «خاستگاه‌های تکاملی اندیشه‌ی دینی» منتشر شد. بویر در آن استدلال می‌کند ما با «دین» به‌عنوان یک چیز واحد مواجه نیستیم، بلکه با مجموعه‌ای از باورها و رفتارها روبه‌رو هستیم که هرکدام از سازوکارهای ذهنی متفاوتی نیرو می‌گیرند. بنابراین یک «نظریه‌ی واحد» برای کل دین، از پایه خطاست.
🔹 ادعای اصلی
به باور او، دین پاسخی به نیاز ما برای توضیح جهان یا آرام‌کردن ترس نیست. ذهن انسان مجموعه‌ای از سامانه‌های استنباطی دارد که برای کارهای دیگری، مثل تشخیص خطر، فهم نیت دیگران و ردیابی مرگ، شکل گرفته‌اند. وقتی این سامانه‌ها با مفاهیمی مثل ارواح، اجداد و خدایان درگیر می‌شوند، باورهای دینی به‌راحتی در ذهن جا می‌افتند و منتقل می‌شوند.
🔹 چرا جنجال‌برانگیز بود؟
این کتاب هم نظریه‌های کارکردگرایی را که دین را پاسخی به نیازهای اجتماعی یا روانی می‌دانستند به چالش کشید، و هم این تصور رایج را که دین فقط نتیجه تلقین فرهنگی است.
📌 نکته‌ی پایانی: بویر دین را نه رد می‌کند و نه تأیید؛ می‌پرسد چرا مغز انسان این‌قدر مستعد پذیرش آن است.
#علوم_شناختی #علوم_شناختی_دین #پاسکال_بویر #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤4👍1🤗1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
درخواست رفراندوم برای گذار از جمهوری اسلامی در پیام عین الله رضازاده روحانی مخالف از زندان اوین:
حمایت از رژیم مانند بیعت با یزید است
این پیام از سوی عین‌الله رضازاده جویباری، روحانی زندانی منتقد حکومت، از زندان اوین برای ما ارسال شده است:
به نظر می‌رسد حاکمان فرقه حاکم عقل خود را از دست داده‌اند. لازمه عقل، شهامت است؛ اما کشتار ملت در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ ارتباطی با شهامت نداشت، بلکه حماقت بود و این قتل‌عام، تکذیب محض انسانیت است. خلیفه خودخوانده اسلامی مانند خلفای بنی‌امیه و بنی‌عباس و خلیفه داعش، در چهار دهه گذشته مرتکب جنایات بسیار شده و با کشتار گروهی و سازمان‌یافته و سلاخی مردم، احکام دینی را نیز زیر پا گذاشته است و همه بیعت‌ها ملغی شد.
هم‌میهنان، رژیم با اقدام شرورانه به کشتار ملت، حجت را بر مردم تمام کرد. حمایت از رژیم مانند بیعت با یزید است و پیروی از این حکومت غاصب و فاسد، به منزله سرپیچی از امام زمان (که خداوند ظهورش را تسریع فرماید) خواهد بود. حاکمان رژیم و حامیان نادانش در جانب نادرست تاریخ ایستاده‌اند. این رژیم نه تنها حامل قرآن و فرمان حضرت محمد (ص) نیست، بلکه تک‌تک آیه‌های قرآن و فرمان رحمانی این کتاب الهی را هم نقض کرده است. ملت ایران بزرگ‌ترین قربانیان تجاوز وحشیانه این مسلمان‌نماها به هویت و باورهای دینی هستند. کارهای زشت در هر زمان و مکانی اتفاق می‌افتد.
وی در ادامه با انتقاد از حاکمان دینی جمهوری اسلامی، خواستار رفراندوم و گذار از جمهوری اسلامی به خواست مردم می‌شود.
#رفراندوم #عین_الله_رضازاده #روحانی_منتقد #گفتگو_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
حمایت از رژیم مانند بیعت با یزید است
این پیام از سوی عین‌الله رضازاده جویباری، روحانی زندانی منتقد حکومت، از زندان اوین برای ما ارسال شده است:
به نظر می‌رسد حاکمان فرقه حاکم عقل خود را از دست داده‌اند. لازمه عقل، شهامت است؛ اما کشتار ملت در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ ارتباطی با شهامت نداشت، بلکه حماقت بود و این قتل‌عام، تکذیب محض انسانیت است. خلیفه خودخوانده اسلامی مانند خلفای بنی‌امیه و بنی‌عباس و خلیفه داعش، در چهار دهه گذشته مرتکب جنایات بسیار شده و با کشتار گروهی و سازمان‌یافته و سلاخی مردم، احکام دینی را نیز زیر پا گذاشته است و همه بیعت‌ها ملغی شد.
هم‌میهنان، رژیم با اقدام شرورانه به کشتار ملت، حجت را بر مردم تمام کرد. حمایت از رژیم مانند بیعت با یزید است و پیروی از این حکومت غاصب و فاسد، به منزله سرپیچی از امام زمان (که خداوند ظهورش را تسریع فرماید) خواهد بود. حاکمان رژیم و حامیان نادانش در جانب نادرست تاریخ ایستاده‌اند. این رژیم نه تنها حامل قرآن و فرمان حضرت محمد (ص) نیست، بلکه تک‌تک آیه‌های قرآن و فرمان رحمانی این کتاب الهی را هم نقض کرده است. ملت ایران بزرگ‌ترین قربانیان تجاوز وحشیانه این مسلمان‌نماها به هویت و باورهای دینی هستند. کارهای زشت در هر زمان و مکانی اتفاق می‌افتد.
وی در ادامه با انتقاد از حاکمان دینی جمهوری اسلامی، خواستار رفراندوم و گذار از جمهوری اسلامی به خواست مردم می‌شود.
#رفراندوم #عین_الله_رضازاده #روحانی_منتقد #گفتگو_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
👍12👏2👎1
سایه دیگری بر هویت ما
چرا هویت جمعی گاهی به دشمن نیاز پیدا می‌کند؟
زیگموند فروید در «ناخرسندی‌های فرهنگ» (۱۹۳۰) نوشت می‌توان شمار زیادی از آدم‌ها را با پیوند و دوستی به هم بست، به شرط آنکه کسانی بیرون از حلقه مانده باشند تا پرخاش گروه بر آن‌ها فرود آید.
او همین پدیده را «خودشیفتگی تفاوت‌های کوچک» نامید: همسایه‌های نزدیک، اغلب بیش از غریبه‌های دور، مرز خصومت میان خود می‌کشند.
رنه ژیرار، انسان‌شناس و فیلسوف فرانسوی، در «بز قربانی» (۱۹۸۲) روایت‌های تاریخی را از این زاویه خواند. او نشان داد جوامعی که زیر فشار بحران‌اند، تنش درونی خود را بر یک گروه مشخص منتقل می‌کنند.
یکی از نمونه‌های او، روایت قرون وسطایی از طاعون سیاه است که در آن یهودیان مقصر شناخته شدند.
به گفته ژیرار، اتهام جمعی هم قربانی را طرد می‌کند و هم میان اتهام‌زنندگان احساس یگانگی می‌آفریند.
وامیک ولکان، روان‌پزشک قبرسی-آمریکایی، در «نیاز به داشتن دشمن و هم‌پیمان» (۱۹۸۸) از زاویه روان‌کاوی گروهی همین را بسط داد.
هویت جمعی برای ثبات، «هدف مناسبی» در بیرون لازم دارد تا بخش‌های ناپذیرفتنی خود را به او نسبت دهد.
در این نگاه، دشمن نه فقط خطری بیرونی، بلکه ظرفی برای احساسات پس‌زده‌شده خود گروه است.
نمونه‌ای از تاریخ ایران را عباس امانت در «محور عالم» (۱۹۹۷) بررسی کرده است. در ۱۸۵۲ شمار اندکی از بابیان، به‌انتقام اعدام سیدعلی‌محمد باب، به ناصرالدین‌شاه سوءقصد کردند. واکنش دربار، به روایت امانت، مجازات یک گروه کوچک نبود. کل جامعه بابی هدف شد و در تهران و شهرهای دیگر اعدام‌ها و کشتارهای گسترده رخ داد. اقدام چند نفر، بهانه طرد و سرکوب یک جمعیت شد.
در همه این روایت‌ها دشمن کمتر واقعیتی بیرونی است و بیشتر آینه‌ای که گروه در آن بخشی از خودش را می‌بیند و نمی‌پذیرد.
#دشمن #دیگری #علوم_شناختی #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا هویت جمعی گاهی به دشمن نیاز پیدا می‌کند؟
زیگموند فروید در «ناخرسندی‌های فرهنگ» (۱۹۳۰) نوشت می‌توان شمار زیادی از آدم‌ها را با پیوند و دوستی به هم بست، به شرط آنکه کسانی بیرون از حلقه مانده باشند تا پرخاش گروه بر آن‌ها فرود آید.
او همین پدیده را «خودشیفتگی تفاوت‌های کوچک» نامید: همسایه‌های نزدیک، اغلب بیش از غریبه‌های دور، مرز خصومت میان خود می‌کشند.
رنه ژیرار، انسان‌شناس و فیلسوف فرانسوی، در «بز قربانی» (۱۹۸۲) روایت‌های تاریخی را از این زاویه خواند. او نشان داد جوامعی که زیر فشار بحران‌اند، تنش درونی خود را بر یک گروه مشخص منتقل می‌کنند.
یکی از نمونه‌های او، روایت قرون وسطایی از طاعون سیاه است که در آن یهودیان مقصر شناخته شدند.
به گفته ژیرار، اتهام جمعی هم قربانی را طرد می‌کند و هم میان اتهام‌زنندگان احساس یگانگی می‌آفریند.
وامیک ولکان، روان‌پزشک قبرسی-آمریکایی، در «نیاز به داشتن دشمن و هم‌پیمان» (۱۹۸۸) از زاویه روان‌کاوی گروهی همین را بسط داد.
هویت جمعی برای ثبات، «هدف مناسبی» در بیرون لازم دارد تا بخش‌های ناپذیرفتنی خود را به او نسبت دهد.
در این نگاه، دشمن نه فقط خطری بیرونی، بلکه ظرفی برای احساسات پس‌زده‌شده خود گروه است.
نمونه‌ای از تاریخ ایران را عباس امانت در «محور عالم» (۱۹۹۷) بررسی کرده است. در ۱۸۵۲ شمار اندکی از بابیان، به‌انتقام اعدام سیدعلی‌محمد باب، به ناصرالدین‌شاه سوءقصد کردند. واکنش دربار، به روایت امانت، مجازات یک گروه کوچک نبود. کل جامعه بابی هدف شد و در تهران و شهرهای دیگر اعدام‌ها و کشتارهای گسترده رخ داد. اقدام چند نفر، بهانه طرد و سرکوب یک جمعیت شد.
در همه این روایت‌ها دشمن کمتر واقعیتی بیرونی است و بیشتر آینه‌ای که گروه در آن بخشی از خودش را می‌بیند و نمی‌پذیرد.
#دشمن #دیگری #علوم_شناختی #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤6👍2🏆1
Forwarded from گفت‌وشنود
مبارک بالا
از برگشت از اسلام تا تهمت دیوانگی و اتهامات سیاسی
در سال ۲۰۱۴، مبارک بالا (Mubarak Bala)، شهروند نیجریه‌ای، آشکارا اعلام کرد که به هیچ دینی اعتقاد ندارد. او تا پیش از این مسلمان بود و برای خانواده مسلمان او این برگشت از دین یک امر ناپذیرفتنی بود.
مبارک در فضای مذهبی محافظه‌کار، متولد شد و از خانواده‌ای برخاسته بود که نسل‌هایی از روحانیان مسلمان در آن حضور داشتند. اما او بعدها اعلام کرد به‌تدریج ایمان خود به اسلام را از دست داده و به بی‌خدایی رسیده است.
برچسب دیوانگی
ترفندی برای نجات یا مجازات؟
خانواده مبارک بالا پس از اعلام بی‌دینی‌اش، او را به اجبار در بیمارستان روانی بستری کردند. این اقدام میان سه احتمال تلخ معلق بود: مجازات و ایجاد ترس، ابراز انکارِ خروج از دین با انگ جنون، یا راهکاری نهایی برای نجات جان او از دست مسلمانان خشمگینی که مرتد را مستحق مرگ می‌دانستند. او در آنجا تحت فشار و دارودرمانی اجباری قرار گرفت.
زندان کانو و فرمول ارعاب جمعی
پست‌های فیس‌بوکی، بالا را به اتهام توهین به اسلام روانه بازداشت‌های طولانی‌مدت و در نهایت ۲۴ سال زندان در ایالت کانو کرد. این محکومیت سنگین هدف بزرگ‌تری داشت: ایجاد
هراس و خودسانسوری عمومی. با محاکمه او، جنبش انسان‌گرایان در شمال نیجریه به زیرزمین کشیده شد تا ثبات مذهبی با اهرم ترس حفظ شود.
آزادی مذهبی
حق باور نداشتن چیست؟
سرنوشت مبارک بالا این پرسش کلیدی را مطرح می‌کند که آیا آزادی مذهبی شامل «حق بی‌دین بودن» هم می‌شود؟ تجربیات مشابه در نیجریه و ایران نشان می‌دهد که خروج از دین حاکم با اتهاماتی چون انحراف، تهدید امنیتی و تبعید اجباری پاسخ داده می‌شود؛ هزینه‌ای سنگین که هویت، امنیت و وطن افراد را به تاراج می‌برد.
سایه سنگین بوکوحرام و خشونت ساختاری
داستان بالا در بستر کشوری رخ می‌دهد که تنوع مذهبی‌اش با خشونت گروه‌های افراطی مانند بوکوحرام (به معنای حرام بودن آموزش غربی) گره خورده است. در شمال نیجریه، تعصبات مذهبی همراه با ضعف حکمرانی، نه تنها دگراندیشان را با خطر مرگ روبرو می‌کند، بلکه همزیستی مسالمت‌آمیز میان پیروان ادیان مختلف را نیز نابود ساخته است.
متن کامل این روایت را در وبسایت گفت‌و شنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/mubarak-bala/
#خداناباوری #آتئیسم #ارتداد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
از برگشت از اسلام تا تهمت دیوانگی و اتهامات سیاسی
در سال ۲۰۱۴، مبارک بالا (Mubarak Bala)، شهروند نیجریه‌ای، آشکارا اعلام کرد که به هیچ دینی اعتقاد ندارد. او تا پیش از این مسلمان بود و برای خانواده مسلمان او این برگشت از دین یک امر ناپذیرفتنی بود.
مبارک در فضای مذهبی محافظه‌کار، متولد شد و از خانواده‌ای برخاسته بود که نسل‌هایی از روحانیان مسلمان در آن حضور داشتند. اما او بعدها اعلام کرد به‌تدریج ایمان خود به اسلام را از دست داده و به بی‌خدایی رسیده است.
برچسب دیوانگی
ترفندی برای نجات یا مجازات؟
خانواده مبارک بالا پس از اعلام بی‌دینی‌اش، او را به اجبار در بیمارستان روانی بستری کردند. این اقدام میان سه احتمال تلخ معلق بود: مجازات و ایجاد ترس، ابراز انکارِ خروج از دین با انگ جنون، یا راهکاری نهایی برای نجات جان او از دست مسلمانان خشمگینی که مرتد را مستحق مرگ می‌دانستند. او در آنجا تحت فشار و دارودرمانی اجباری قرار گرفت.
زندان کانو و فرمول ارعاب جمعی
پست‌های فیس‌بوکی، بالا را به اتهام توهین به اسلام روانه بازداشت‌های طولانی‌مدت و در نهایت ۲۴ سال زندان در ایالت کانو کرد. این محکومیت سنگین هدف بزرگ‌تری داشت: ایجاد
هراس و خودسانسوری عمومی. با محاکمه او، جنبش انسان‌گرایان در شمال نیجریه به زیرزمین کشیده شد تا ثبات مذهبی با اهرم ترس حفظ شود.
آزادی مذهبی
حق باور نداشتن چیست؟
سرنوشت مبارک بالا این پرسش کلیدی را مطرح می‌کند که آیا آزادی مذهبی شامل «حق بی‌دین بودن» هم می‌شود؟ تجربیات مشابه در نیجریه و ایران نشان می‌دهد که خروج از دین حاکم با اتهاماتی چون انحراف، تهدید امنیتی و تبعید اجباری پاسخ داده می‌شود؛ هزینه‌ای سنگین که هویت، امنیت و وطن افراد را به تاراج می‌برد.
سایه سنگین بوکوحرام و خشونت ساختاری
داستان بالا در بستر کشوری رخ می‌دهد که تنوع مذهبی‌اش با خشونت گروه‌های افراطی مانند بوکوحرام (به معنای حرام بودن آموزش غربی) گره خورده است. در شمال نیجریه، تعصبات مذهبی همراه با ضعف حکمرانی، نه تنها دگراندیشان را با خطر مرگ روبرو می‌کند، بلکه همزیستی مسالمت‌آمیز میان پیروان ادیان مختلف را نیز نابود ساخته است.
متن کامل این روایت را در وبسایت گفت‌و شنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/mubarak-bala/
#خداناباوری #آتئیسم #ارتداد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👌4👍1
Forwarded from آموزشکده توانا
محکومیت سنگین دو شهروند بهائی در کرمان؛
پیوند و برنا نعیمی مجموعا به بیش از ۲۰ سال حبس محکوم شدند
پیوند نعیمی و برنا نعیمی، دو شهروند بهائی محبوس در زندان کرمان، توسط شعبه پنجم دادگاه انقلاب این شهر مجموعاً به ۲۰ سال و شش ماه و یک روز حبس تعزیری محکوم شدند.
بر اساس گزارش ایران وایر، با رای صادره توسط دادگاه انقلاب کرمان، پیوند نعیمی به ۱۲ سال و شش ماه و یک روز حبس و برنا نعیمی به هشت سال حبس محکوم شده‌اند.
تا لحظه تنظیم این گزارش، جزئیات دقیق اتهامات مندرج در دادنامه نهایی که منجر به صدور این احکام سنگین شده، منتشر نشده است؛ اما پیش‌تر برنا نعیمی بابت اتهاماتی نظیر «اقدام علیه امنیت ملی و تشکیل گروه به قصد براندازی» به صورت ویدیوکنفرانس محاکمه شده بود.
پیوند نعیمی در تاریخ ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در محل کار خود بازداشت و به زندان کرمان منتقل شد.
گزارش‌های دریافتی و بیانیه‌های رسمی جامعه جهانی بهائی حاکی از آن است که وی طی دوران بازداشت در سلول‌های انفرادی، برای اخذ اعترافات اجباری تحت اعمال «اعدام نمایشی» و شکنجه‌های شدید روحی و جسمی قرار گرفته است؛ اعترافاتی اجباری که بعدها در ۱۲ بهمن‌ماه سال گذشته از سیمای جمهوری اسلامی پخش شد.
برنا نعیمی، ۲۹ ساله و پدر یک کودک سه ساله نیز در ۱۰ اسفندماه ۱۴۰۴ توسط اطلاعات سپاه بازداشت گردید و او نیز طی مراحل بازجویی حداقل دو بار تحت اعدام نمایشی قرار گرفته بود.
استفاده از شکنجه‌های روانی مرگبار نظیر اعدام نمایشی، پخش اعترافات اجباری تلویزیونی و برگزاری دادگاه‌های شتاب‌زده، نشان‌دهنده نقض آشکار و کامل اصول دادرسی عادلانه و موازین بین‌المللی حقوق بشر توسط نهادهای امنیتی و دستگاه قضایی است.
صدور این احکام سنگین حبس علیه این دو پسرعموی بهائی در شرایطی صورت می‌گیرد که سرکوب سیستماتیک جامعه بهایی در سراسر ایران با اخذ اعترافات تحت شکنجه، تفتیش منازل، مصادره اموال و محرومیت‌های گسترده اجتماعی ابعاد نگران‌کننده‌تری به خود گرفته است.
#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #برنا_نعیمی #پیوند_نعیمی #گفتگو_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
پیوند و برنا نعیمی مجموعا به بیش از ۲۰ سال حبس محکوم شدند
پیوند نعیمی و برنا نعیمی، دو شهروند بهائی محبوس در زندان کرمان، توسط شعبه پنجم دادگاه انقلاب این شهر مجموعاً به ۲۰ سال و شش ماه و یک روز حبس تعزیری محکوم شدند.
بر اساس گزارش ایران وایر، با رای صادره توسط دادگاه انقلاب کرمان، پیوند نعیمی به ۱۲ سال و شش ماه و یک روز حبس و برنا نعیمی به هشت سال حبس محکوم شده‌اند.
تا لحظه تنظیم این گزارش، جزئیات دقیق اتهامات مندرج در دادنامه نهایی که منجر به صدور این احکام سنگین شده، منتشر نشده است؛ اما پیش‌تر برنا نعیمی بابت اتهاماتی نظیر «اقدام علیه امنیت ملی و تشکیل گروه به قصد براندازی» به صورت ویدیوکنفرانس محاکمه شده بود.
پیوند نعیمی در تاریخ ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در محل کار خود بازداشت و به زندان کرمان منتقل شد.
گزارش‌های دریافتی و بیانیه‌های رسمی جامعه جهانی بهائی حاکی از آن است که وی طی دوران بازداشت در سلول‌های انفرادی، برای اخذ اعترافات اجباری تحت اعمال «اعدام نمایشی» و شکنجه‌های شدید روحی و جسمی قرار گرفته است؛ اعترافاتی اجباری که بعدها در ۱۲ بهمن‌ماه سال گذشته از سیمای جمهوری اسلامی پخش شد.
برنا نعیمی، ۲۹ ساله و پدر یک کودک سه ساله نیز در ۱۰ اسفندماه ۱۴۰۴ توسط اطلاعات سپاه بازداشت گردید و او نیز طی مراحل بازجویی حداقل دو بار تحت اعدام نمایشی قرار گرفته بود.
استفاده از شکنجه‌های روانی مرگبار نظیر اعدام نمایشی، پخش اعترافات اجباری تلویزیونی و برگزاری دادگاه‌های شتاب‌زده، نشان‌دهنده نقض آشکار و کامل اصول دادرسی عادلانه و موازین بین‌المللی حقوق بشر توسط نهادهای امنیتی و دستگاه قضایی است.
صدور این احکام سنگین حبس علیه این دو پسرعموی بهائی در شرایطی صورت می‌گیرد که سرکوب سیستماتیک جامعه بهایی در سراسر ایران با اخذ اعترافات تحت شکنجه، تفتیش منازل، مصادره اموال و محرومیت‌های گسترده اجتماعی ابعاد نگران‌کننده‌تری به خود گرفته است.
#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #برنا_نعیمی #پیوند_نعیمی #گفتگو_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
🤬5💔2❤1🙏1😡1
قدرت بر دیگری یا قدرت با دیگری؟
وقتی «تقابل» تنها زبان تغییر شمرده می‌شود
مورتون دویچ، روان‌شناس اجتماعی، در پژوهش‌های دهه‌ی ۱۹۴۰ و کتاب «حل تعارض» (۱۹۷۳) نشان داد گروه‌هایی که ساختارشان همکاری‌محور است، معمولا ارتباط بازتر، اعتماد بیشتر و حل مسئله موثرتری دارند.
در ساختار رقابتی، اطلاعات پنهان می‌شود و شک افزایش می‌یابد.
مایکل کارلبرگ، استاد ارتباطات دانشگاه وسترن واشنگتن، در «فراتر از فرهنگ تقابل» (۲۰۰۴) استدلال می‌کند سیاست، اقتصاد، رسانه و حقوق مدرن بر الگوی خصمانه بنا شده‌اند و رقابت را طبیعی و گریزناپذیر جلوه می‌دهند.
او در برابر آن «متقابل‌گرایی» (Mutualism) را پیشنهاد می‌کند: ساختارهایی که در آن‌ها مشورت جمعی جای مناظره‌ی برد-باخت را می‌گیرد و اختلاف نظر منبع کشف راه‌حل شمرده می‌شود.
نمونه مشهوری که راجر فیشر و ویلیام یوری در «بله را به دست آورید» (۱۹۸۱) آورده‌اند، مذاکرات کمپ دیوید (۱۹۷۸) است.
مصر و اسرائیل هر دو بر شبه‌جزیره‌ی سینا ادعا داشتند و تا زمانی که بر سر «موضع» چانه می‌زدند، بن‌بست پایدار بود. وقتی منافع پشت موضع‌ها روشن شد (مصر حاکمیت می‌خواست و اسرائیل امنیت)، راه‌حلی ممکن شد: سینا زیر حاکمیت مصر ماند، اما به‌صورت غیرنظامی.
شاید پرسش اصلی این باشد که «پیروزی» را برای چه کسی و با چه هزینه‌ای تعریف کرده‌ایم، نه این‌که چه کسی برنده شود.
#تقابل #دیگری #فرهنگ_حذف #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
وقتی «تقابل» تنها زبان تغییر شمرده می‌شود
مورتون دویچ، روان‌شناس اجتماعی، در پژوهش‌های دهه‌ی ۱۹۴۰ و کتاب «حل تعارض» (۱۹۷۳) نشان داد گروه‌هایی که ساختارشان همکاری‌محور است، معمولا ارتباط بازتر، اعتماد بیشتر و حل مسئله موثرتری دارند.
در ساختار رقابتی، اطلاعات پنهان می‌شود و شک افزایش می‌یابد.
مایکل کارلبرگ، استاد ارتباطات دانشگاه وسترن واشنگتن، در «فراتر از فرهنگ تقابل» (۲۰۰۴) استدلال می‌کند سیاست، اقتصاد، رسانه و حقوق مدرن بر الگوی خصمانه بنا شده‌اند و رقابت را طبیعی و گریزناپذیر جلوه می‌دهند.
او در برابر آن «متقابل‌گرایی» (Mutualism) را پیشنهاد می‌کند: ساختارهایی که در آن‌ها مشورت جمعی جای مناظره‌ی برد-باخت را می‌گیرد و اختلاف نظر منبع کشف راه‌حل شمرده می‌شود.
نمونه مشهوری که راجر فیشر و ویلیام یوری در «بله را به دست آورید» (۱۹۸۱) آورده‌اند، مذاکرات کمپ دیوید (۱۹۷۸) است.
مصر و اسرائیل هر دو بر شبه‌جزیره‌ی سینا ادعا داشتند و تا زمانی که بر سر «موضع» چانه می‌زدند، بن‌بست پایدار بود. وقتی منافع پشت موضع‌ها روشن شد (مصر حاکمیت می‌خواست و اسرائیل امنیت)، راه‌حلی ممکن شد: سینا زیر حاکمیت مصر ماند، اما به‌صورت غیرنظامی.
شاید پرسش اصلی این باشد که «پیروزی» را برای چه کسی و با چه هزینه‌ای تعریف کرده‌ایم، نه این‌که چه کسی برنده شود.
#تقابل #دیگری #فرهنگ_حذف #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍7❤1👌1🏆1