آیین «شینتو» و فرهنگ مدرن ژاپن
چگونه یک دین «بدون کتاب»، روحیه ژاپنی را شکل داده است؟
ورق بزنید


رفتار بازیکنان و هواداران تیم ملی ژاپن سال‌هاست که توجه و ستایش مردم جهان را به خود جلب کرده است. هواداران ژاپنی، فارغ از نتیجه مسابقه، پس از پایان بازی روی سکوها می‌مانند و زباله‌های سکوهای خود را جمع می‌کنند. بازیکنان نیز رختکن را تمیز و مرتب تحویل می‌دهند و با نوشتن جمله‌ای کوتاه به زبان کشور میزبان، از آن سپاسگزاری می‌کنند.

نظم، پاکیزگی، احترام به فضای عمومی، وجدان کاری و مسئولیت‌پذیری، از ویژگی‌هایی است که سال‌هاست نام ژاپن را با خود همراه کرده است. ژاپن پیش از جنگ دوم جهانی به سرعت به کشوری صنعتی و علمی تبدیل شده بود و پس از شکست نیز دوباره با سرعتی حیرت‌انگیز خود را بازسازی کرد. انقلابیون ایرانی گاه می‌گفتند می‌خواهند از ایران یک «ژاپن اسلامی» بسازند.

بدون شک فرهنگ، روحیه و اخلاقیات مردم ژاپن در سرنوشت آنان نقش داشته است. این فرهنگ از کجا آمده است؟ پاسخ ساده نیست. آموزش، خانواده، قوانین، توسعه اقتصادی و نهادهای مدرن همگی نقش مهمی داشته‌اند. بسیاری از پژوهشگران فرهنگ ژاپن معتقدند این ویژگی‌ها بر بستری تاریخی شکل گرفته‌اند که آیین شینتو، دین بومی ژاپن، بخشی از آن است.

شینتو، برخلاف ادیان ابراهیمی، نه پیامبر بنیان‌گذار دارد، نه کتاب مقدس محوری و نه ادعای حقیقت انحصاری. هسته باورهای آن بیش از آنکه ایمان به یک روایت یا داستان تاریخی باشد، مجموعه‌ای از آیین‌ها، پاسداشت «کامی»‌ها (روح‌های‌ ارزشمند)، پاکیزگی، احترام به یاد نیاکان و هماهنگی با جهان پیرامون است. بسیاری از ژاپنی‌ها حتی اگر خود را مذهبی ندانند، همچنان در سنت‌های شینتویی زندگی می‌کنند.

در این آیین، پاکیزگی، احترام به مکان، هماهنگی با طبیعت و آلوده نکردن فضای مشترک، ارزش‌هایی مهم به شمار می‌روند؛ ارزش‌هایی که به‌تدریج از معبد فراتر رفتند و به مدرسه، خیابان، محل کار و حتی ورزشگاه راه یافتند.

به نظر می‌رسد سال‌هاست بسیاری از دینداران، ادیان غیرابراهیمی را با نگاهی «از بالا به پایین» می‌نگرند؛ گویی اخلاق، فضیلت و تمدن تنها در انحصار ادیان ابراهیمی (که خود را ادیان بزرگ یا «اولوالعزم» یا «صاحب کتاب» می‌نامند) است. اما اگر شینتو، بدون پیامبر یا کتاب، توانسته باشد در کنار عوامل فرهنگی دیگر در شکل‌گیری فرهنگی مسئولیت‌پذیر، منظم و پاکیزه ژاپن سهمی داشته باشد، چرا باید فکر کنیم دین ما بهترین دین جهان است؟

ژاپن نیز، مانند هر کشور دیگری، از اشتباهات و شکست‌های تاریخی مصون نبوده است. با این حال، یکی از ویژگی‌های برجسته فرهنگ امروز این کشور، پذیرش مسئولیت، تلاش برای اصلاح، و ترجیح سازندگی بر ماندن در گذشته است؛ رویکردی که نقش مهمی در توسعه و پیشرفت ژاپن ایفا کرده است.

شاید ارزش یک سنت دینی را نتوان با شمار پیامبران، کتاب‌های مقدس یا ادعاهای سنگین آن سنجید. شاید پرسش مهم‌تر این باشد که آن سنت، چه نوع انسانی و چه نوع جامعه‌ای می‌سازد؟ چه ثمر و میوه‌ای دارد؟ اگر دینی انسان‌هایی مسئول‌تر، فروتن‌تر، قانون‌مدارتر و محترم‌تر نسبت به حقوق دیگران پرورش دهد، آیا این دستاورد، خود یکی از معیارهای مهم برای ارزیابی آن دین نیست؟

#شینتو #دین #آیین #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

دیواری که همه فکر می‌کردند ابدی است

۱۳ اوت ۱۹۶۱. مردم برلین صبح از خواب بیدار شدند و دیدند سیم‌خاردار و بتن، شهرشان را دو نیم کرده است. دیوار برلین ۲۸ سال ایستاد، حدود ۱۵۵ کیلومتر دور برلین غربی کشیده شد و برج‌های مراقبت و دستور شلیک به فراریان داشت. شمار قربانیان مرز را پژوهشگران بسته به تعریف، از ۱۳۰ تا بیش از ۱۴۰ نفر و برخی بیشتر برآورد می‌کنند.

برای نسلی از آلمان شرقی، این دیوار فقط بتن نبود؛ سقف دنیا بود.
بسیاری باور داشتند همیشه همین‌طور می‌ماند.
جامعه‌ای که از خبرچین‌های استازی می‌ترسید، حرف واقعی‌اش را در جمع نمی‌زد و هر کس خیال می‌کرد بقیه راضی‌اند یا دست‌کم تسلیم.

بعد در ۱۹۸۹ همه‌چیز در چند ماه جابه‌جا شد.
در تابستان، هزاران نفر از راه مجارستان که مرزش را باز کرده بود، گریختند.
از سپتامبر همان سال، دوشنبه‌ها بعد از دعا در کلیسای نیکولای لایپزیگ، جمعیت به خیابان آمد: چند هزار نفر، بعد ده‌ها هزار. در ۹ اکتبر حدود ۷۰ هزار نفر راه افتادند و نیروهای امنیتی، برخلاف انتظار، شلیک نکردند.

شعارها از «ما مردم هستیم» (Wir sind das Volk) شروع شد.

دو هفته بعد از جشن‌های رسمی چهلمین سال حکومت، رهبر حزب برکنار شد. و شب ۹ نوامبر، در پی اظهارات گیج‌کننده یک سخنگوی حزب درباره مقررات سفر، مردم به گذرگاه‌ها هجوم بردند و مرزبانان راه را باز کردند.

دیواری که ۲۸ سال ایستاده بود، عملاً در یک شب معنایش را از دست داد.

نکتهٔ شگفت‌انگیز این بود که تقریباً هیچ‌کس پیش‌بینی‌اش نکرده بود.
جامعه‌شناسی به نام تیمور کوران بعدها نوشت چنین انقلاب‌هایی «پیش‌بینی‌ناپذیرند» چون ترجیحات واقعی مردم پنهان است: هر کس فقط وقتی جرئت می‌کند حرف بزند که ببیند دیگران هم آمده‌اند. نخستین قدم‌ها، هرچند کوچک، سد ترس را برای بقیه ترک می‌دهند.

تاریخ این را نمی‌گوید که تغییر آسان است یا قطعی. می‌گوید خاموشیِ یک جامعه همیشه نشانه پذیرش نیست؛ گاهی انبوه نگفته‌هایی است که منتظر یک نشانه مشترک‌اند.

چه چیزی لازم است تا هر کس بفهمد تنها نیست؟

#دیوار_برلین


@Dialogue1402

جاستین بارت
پژوهشگری که خودش مومن است، اما دلیل باور را در مغز می‌جوید

تصور کنید روان‌شناسی که هر روز درباره‌ ریشه‌های شناختی باور به خدا پژوهش می‌کند، خودش یک مومن مسیحی باشد. جاستین بارت دقیقا چنین جایگاهی دارد: یکی از چهره‌های اصلی علوم شناختی دین که یافته‌هایش در بحث‌های خداناباوران هم مرتب نقل می‌شود.

🔹 بارت کیست؟
جاستین ال. بارت روان‌شناس شناختی و رشدی آمریکایی است. دکترایش را در روان‌شناسی رشد از دانشگاه کورنل گرفت، سال‌ها در دانشگاه آکسفورد در حوزه انسان‌شناسی شناختی و تکاملی پژوهش کرد، و بعدها در موسسه‌ الهیات فولر در کالیفرنیا به تدریس روان‌شناسی پرداخت.

🔹 سهم او در علوم شناختی دین
بارت اصطلاح HADD، «سامانه‌ فرابرانگیخته‌ تشخیص عامل»، را در مقاله‌ای در سال ۲۰۰۰ مطرح کرد. ایده این بود که مغز ما به نشانه‌های مبهم، مثل صدایی در تاریکی، زود و بیش از حد لازم نیت و عامل نسبت می‌دهد. این اصطلاح از پایه‌های اصلی توضیح شناختی باور به موجودات فراطبیعی شد.

🔹 آزمایش مشهور درباره‌ «خدای روی کاغذ»
در پژوهشی با فرانک کیل (۱۹۹۶)، شرکت‌کنندگان در پرسشنامه خدا را همه‌جاحاضر و بی‌محدودیت توصیف کردند. اما وقتی از آن‌ها خواسته شد داستانی درباره‌ خدا را بازگو کنند، خدا را مثل موجودی می‌دیدند که ابتدا یک کار را تمام می‌کند و بعد سراغ کار بعدی می‌رود. این یافته مبنای مفهوم «درستی الهیاتی» شد: شکاف میان آنچه می‌گوییم باور داریم و آنچه ذهن در لحظه‌ واقعی پردازش می‌کند.

🔹 کتاب‌های مهم
Why Would Anyone Believe in God?
(۲۰۰۴) مقدمه‌ای خوانا بر این رشته است.
کتاب دیگر او
Born Believers
(۲۰۱۲) استدلال می‌کند کودکان از همان ابتدا آمادگی شناختی برای باور به موجودات فراطبیعی دارند.

🔹 دیدگاه خاص او
بارت معتقد است توضیح شناختی چرایی باور، به‌خودی‌خود نه درستی دین را اثبات می‌کند و نه نادرستی‌اش را. به باور او، اگر خدایی وجود داشته باشد، می‌توانسته ذهن انسان را طوری شکل داده باشد که باور به او طبیعی باشد.

📌 نکته‌ پایانی:
پژوهش بارت یادآور می‌شود که پرسش «چرا باور داریم؟» و پرسش «آیا باورمان درست است؟» دو پرسش جداگانه‌اند؛ تمایزی که در بحث‌های عمومی درباره‌ دین کمتر رعایت می‌شود.

#باور #ایمان #علوم_شناختی_دین #گفتگو_توانا

@Dialogue1402