پوستر جنگطلبانه بودجه دارد و یک دستشویی استاندارد نه؟
جنگطلبیِ مذهبی و «سندرم عقل مقاوم به فهم»
ورق بزنید
مدرسههای فرسوده و نیازمند به مقاومسازی یا بازسازی در ایران کم نیستند. بعضی مدرسهها امکانات حداقلی نیز ندارند، و در بعضی مناطق کمبود کلاس درس وجود دارد. وسایل غیراستاندارد گرمایشی کودکان را تهدید میکند.
اما برای تبلیغات فرقهای و حکومتی بودجه و برنامهریزی هست! ظاهرا نظام مصمم است که کودکان، به جای آن که همراه با بازی و شادی آموزشهای مهم زندگی را دریافت کنند، درس دشمنی و کینهتوزی را بیاموزند، و به چیزی شبیه رهبران نظام تبدیل شوند.
یکی از ویژگیهای شناختهشدهٔ فرقهها علاقه آنها «شستوشوی فکری» است. در این فرآیند، اعضای فرقه، از سن بسیار پایین، بهگونهای آموزش میبینند که تنها یک روایت از جهان را بپذیرند و هر دیدگاه متفاوتی را «دشمن» تلقی کنند. از دید آنها هیچکس غیر از رهبر فرقه، توان فهم جهان را ندارد، و این فقط او است که میتواند حقیقت را درک و بازگو کند. در چنین فضایی، پرسشگری، و تفکر مستقل و آزاد بهتدریج از بین میرود. فرد یاد میگیرد که به جای فکر کردن، صرفاً از رهبر یا ایدئولوژی پیروی کند، حتی اگر دستورهای او با عقل و وجدان درونی خودش در تضاد است.
فرقهٔ ولایت فقیه دهههاست که از طریق مدارس، رسانهها و نهادهای تبلیغاتی چنین الگویی را دنبال کرده است. آن چه این فرقه تلاش کرده به ذهن پیروانش القا کند، یک ایدئولوژی خصمانه، سلطهطلب و ستیزهخو است. نتیجهٔ این روند شکلگیری نوعی ذهنیت بسته است که در آن بسیاری از افراد حتی در برابر واقعیتهای آشکار نظامی نیز مقاومت نشان میدهند و تصور میکنند ولو به قیمت نابودی کامل ایران باید به راه خود ادامه دهند، راهی به نابودی که محور آن شعار «مرگ بر» است.
این وضعیت ذهنی را میتوان با اصطلاح «سندرم عقل مقاوم به فهم» توصیف کرد؛ حالتی که در آن فرد به دلیل آموزشهای ایدئولوژیک قادر به پذیرش و درک اطلاعات جدید نیست. پیروان فرقه، نتایج فاجعهبار اعمال و گفتار رهبر و سرکرده فرقه با میبینند، اما در درک واقعیت و پذیرش خطاهای هولناک او عاجزند. در چنین شرایطی، گفتوگو دشوار میشود و جامعه به دو قطب متضاد تقسیم میشود. این وضعیت نتیجه مستقیم تربیت سختگیرانه ای است که به جای پرورش فکری، بر شستشوی مغزی با روایتی جعلی و دروغین از جهان تاکید دارد.
#فرقه_گرایی #عقل_گرایی #تفکر_نقاد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
جنگطلبیِ مذهبی و «سندرم عقل مقاوم به فهم»
ورق بزنید
مدرسههای فرسوده و نیازمند به مقاومسازی یا بازسازی در ایران کم نیستند. بعضی مدرسهها امکانات حداقلی نیز ندارند، و در بعضی مناطق کمبود کلاس درس وجود دارد. وسایل غیراستاندارد گرمایشی کودکان را تهدید میکند.
اما برای تبلیغات فرقهای و حکومتی بودجه و برنامهریزی هست! ظاهرا نظام مصمم است که کودکان، به جای آن که همراه با بازی و شادی آموزشهای مهم زندگی را دریافت کنند، درس دشمنی و کینهتوزی را بیاموزند، و به چیزی شبیه رهبران نظام تبدیل شوند.
یکی از ویژگیهای شناختهشدهٔ فرقهها علاقه آنها «شستوشوی فکری» است. در این فرآیند، اعضای فرقه، از سن بسیار پایین، بهگونهای آموزش میبینند که تنها یک روایت از جهان را بپذیرند و هر دیدگاه متفاوتی را «دشمن» تلقی کنند. از دید آنها هیچکس غیر از رهبر فرقه، توان فهم جهان را ندارد، و این فقط او است که میتواند حقیقت را درک و بازگو کند. در چنین فضایی، پرسشگری، و تفکر مستقل و آزاد بهتدریج از بین میرود. فرد یاد میگیرد که به جای فکر کردن، صرفاً از رهبر یا ایدئولوژی پیروی کند، حتی اگر دستورهای او با عقل و وجدان درونی خودش در تضاد است.
فرقهٔ ولایت فقیه دهههاست که از طریق مدارس، رسانهها و نهادهای تبلیغاتی چنین الگویی را دنبال کرده است. آن چه این فرقه تلاش کرده به ذهن پیروانش القا کند، یک ایدئولوژی خصمانه، سلطهطلب و ستیزهخو است. نتیجهٔ این روند شکلگیری نوعی ذهنیت بسته است که در آن بسیاری از افراد حتی در برابر واقعیتهای آشکار نظامی نیز مقاومت نشان میدهند و تصور میکنند ولو به قیمت نابودی کامل ایران باید به راه خود ادامه دهند، راهی به نابودی که محور آن شعار «مرگ بر» است.
این وضعیت ذهنی را میتوان با اصطلاح «سندرم عقل مقاوم به فهم» توصیف کرد؛ حالتی که در آن فرد به دلیل آموزشهای ایدئولوژیک قادر به پذیرش و درک اطلاعات جدید نیست. پیروان فرقه، نتایج فاجعهبار اعمال و گفتار رهبر و سرکرده فرقه با میبینند، اما در درک واقعیت و پذیرش خطاهای هولناک او عاجزند. در چنین شرایطی، گفتوگو دشوار میشود و جامعه به دو قطب متضاد تقسیم میشود. این وضعیت نتیجه مستقیم تربیت سختگیرانه ای است که به جای پرورش فکری، بر شستشوی مغزی با روایتی جعلی و دروغین از جهان تاکید دارد.
#فرقه_گرایی #عقل_گرایی #تفکر_نقاد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍5
مجوز، عادیسازی، انسانیتزدایی
سه گام برای خاموشکردن وجدان
آلبرت بندورا، روانشناس کانادایی-آمریکایی، در مقالهای در ۱۹۹۹ سازوکارهایی را بررسی کرد که افراد با آنها وجدان خود را موقتا کنار میگذارند.
یکی «توجیه اخلاقی» است: رفتار آسیبزا طوری بازتعریف میشود که در خدمت هدفی ارزشمند دیده شود.
دیگری «برچسبگذاری تلطیفشده» است: وقتی نام کار عوض شود، سنگینی اخلاقیاش هم عوض میشود.
هربرت کلمن و ل. کنت همیلتون در «جنایات اطاعت» (۱۹۸۹) محاکمه یک درجه دار نظامی را در پرونده کشتار میلای (ویتنام، ۱۹۶۸) از دید روانشناسی اجتماعی بررسی کردند.
به نظر آنها سه فرایند ترمز اخلاقی را از کار میاندازد: «مجوزدهی» (فرمان از مرجع قدرت میآید و مسئولیت به بالا منتقل میشود)، «عادیسازی» (کار به مراحل روزمره و رویهای تقسیم میشود) و «انسانیتزدایی» (قربانیان با برچسبهایی نامیده میشوند که شان انسانیشان را کم میکند).
کلمن تاکید میکرد اینها در سطح ساختار عمل میکنند و صرفا به شخصیت افراد برنمیگردند.
هانا آرنت در «آیشمان در اورشلیم» (۱۹۶۳) به سخنرانی هاینریش هیملر در پوزنان (۱۹۴۳) پرداخت. هیملر از ماموران اساس میخواست به جای «چه کارهای وحشتناکی با مردم کردم»، بگویند «چه صحنههای وحشتناکی در راه انجام وظیفه تحمل کردم». آرنت این را وارونگی آشکار میدید: دلسوزی به وسوسهای بدل شده بود که باید در برابرش ایستاد، و کشتن به وظیفه.
نمونهای مستند، پاولیک مورزوف است. کاتریونا کلی، مورخ بریتانیایی، در «رفیق پاولیک» (۲۰۰۵) نشان داد پسربچهای ۱۳ ساله که در ۱۹۳۲ در روستایی در اورال کشته شد، در روایت رسمی شوروی به قهرمانی بدل شد که پدرش را لو داده بود. مجسمه، سرود و نام مدرسهها به او اختصاص یافت. به نوشته کلی، جزئیات رویداد واقعی همچنان مبهم است و آنچه ساخته شد، یک «الگوی فضیلت» بود: افشای پدر.
وقتی واژهها جابهجا میشوند، پرسش «چه کسی ترازو را در دست دارد؟» مهمتر از «چه گفته شد؟» میشود.
وقتی معیار خوب و بد از دست ما خارج میشود، پرسش اصلی دیگر این نیست که چه گفته شد، بلکه این است که چه کسی تعیین میکند چه چیزی خوب یا بد است.
#اخلاق #فضیلت #رذیلت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
سه گام برای خاموشکردن وجدان
آلبرت بندورا، روانشناس کانادایی-آمریکایی، در مقالهای در ۱۹۹۹ سازوکارهایی را بررسی کرد که افراد با آنها وجدان خود را موقتا کنار میگذارند.
یکی «توجیه اخلاقی» است: رفتار آسیبزا طوری بازتعریف میشود که در خدمت هدفی ارزشمند دیده شود.
دیگری «برچسبگذاری تلطیفشده» است: وقتی نام کار عوض شود، سنگینی اخلاقیاش هم عوض میشود.
هربرت کلمن و ل. کنت همیلتون در «جنایات اطاعت» (۱۹۸۹) محاکمه یک درجه دار نظامی را در پرونده کشتار میلای (ویتنام، ۱۹۶۸) از دید روانشناسی اجتماعی بررسی کردند.
به نظر آنها سه فرایند ترمز اخلاقی را از کار میاندازد: «مجوزدهی» (فرمان از مرجع قدرت میآید و مسئولیت به بالا منتقل میشود)، «عادیسازی» (کار به مراحل روزمره و رویهای تقسیم میشود) و «انسانیتزدایی» (قربانیان با برچسبهایی نامیده میشوند که شان انسانیشان را کم میکند).
کلمن تاکید میکرد اینها در سطح ساختار عمل میکنند و صرفا به شخصیت افراد برنمیگردند.
هانا آرنت در «آیشمان در اورشلیم» (۱۹۶۳) به سخنرانی هاینریش هیملر در پوزنان (۱۹۴۳) پرداخت. هیملر از ماموران اساس میخواست به جای «چه کارهای وحشتناکی با مردم کردم»، بگویند «چه صحنههای وحشتناکی در راه انجام وظیفه تحمل کردم». آرنت این را وارونگی آشکار میدید: دلسوزی به وسوسهای بدل شده بود که باید در برابرش ایستاد، و کشتن به وظیفه.
نمونهای مستند، پاولیک مورزوف است. کاتریونا کلی، مورخ بریتانیایی، در «رفیق پاولیک» (۲۰۰۵) نشان داد پسربچهای ۱۳ ساله که در ۱۹۳۲ در روستایی در اورال کشته شد، در روایت رسمی شوروی به قهرمانی بدل شد که پدرش را لو داده بود. مجسمه، سرود و نام مدرسهها به او اختصاص یافت. به نوشته کلی، جزئیات رویداد واقعی همچنان مبهم است و آنچه ساخته شد، یک «الگوی فضیلت» بود: افشای پدر.
وقتی واژهها جابهجا میشوند، پرسش «چه کسی ترازو را در دست دارد؟» مهمتر از «چه گفته شد؟» میشود.
وقتی معیار خوب و بد از دست ما خارج میشود، پرسش اصلی دیگر این نیست که چه گفته شد، بلکه این است که چه کسی تعیین میکند چه چیزی خوب یا بد است.
#اخلاق #فضیلت #رذیلت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤6👍4🏆1
بر مبنای پژوهشهای «موریتس میرلو» در کتاب «تجاوز به ذهن»، زبان در جمهوری اسلامی ابزاری برای اعمال قدرت و مهندسی ادراک عمومی بوده است.
حاکمیت از ابتدا با تولید واژگان خاص، جهان معنا را قالبگیری کرده تا هر امر سیاسی در چهارچوبی مشخص فهم شود. این سلطه زبانی چهار کارکرد محوری دارد:
۱. قطبیسازی: واژگانی چون «خودی/غیرخودی» و «انقلابی/ضدانقلاب» جامعه را به دو قطب متقابل تبدیل کرده و هر انتقادی را به جبهه مخالف میراند تا امکان گفتوگو از بین برود.
۲. قدسیسازی: اصطلاحاتی مانند «ولایتفقیه» و «ارزشهای اسلامی» در سطحی قدسی قرار گرفتهاند تا نقد قدرت غیرقابلمسئولیت شود و پرسشگری به خطای اخلاقی تبدیل گردد.
۳. بحرانسازی: واژگانی چون «نفوذ»، «فتنه» و «جنگ نرم» حس دائمی خطر ایجاد میکنند تا کنترل و سرکوب توجیهپذیر بماند.
۴. برچسبگذاری: اصطلاحاتی مثل «اغتشاشگر» و «مزدور» راه میانبری برای حذف نمادین مخالفان پیش از شنیده شدن سخنانشان است.
با این حال، این سلطه زبانی یکسویه نمانده است. در دهه اخیر، شبکههای اجتماعی این امکان را فراهم کردهاند که شهروندان با طنز و کنایه، واژگان رسمی را از شکوه ساختگی تهی کنند. امروز با افزایش آگاهی عمومی، سلطهای که بر پایه واژهها بنا شده، به تدریج توان تأثیرگذاری خود را از دست میدهد.
#زبان_سلطه #استبداد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
حاکمیت از ابتدا با تولید واژگان خاص، جهان معنا را قالبگیری کرده تا هر امر سیاسی در چهارچوبی مشخص فهم شود. این سلطه زبانی چهار کارکرد محوری دارد:
۱. قطبیسازی: واژگانی چون «خودی/غیرخودی» و «انقلابی/ضدانقلاب» جامعه را به دو قطب متقابل تبدیل کرده و هر انتقادی را به جبهه مخالف میراند تا امکان گفتوگو از بین برود.
۲. قدسیسازی: اصطلاحاتی مانند «ولایتفقیه» و «ارزشهای اسلامی» در سطحی قدسی قرار گرفتهاند تا نقد قدرت غیرقابلمسئولیت شود و پرسشگری به خطای اخلاقی تبدیل گردد.
۳. بحرانسازی: واژگانی چون «نفوذ»، «فتنه» و «جنگ نرم» حس دائمی خطر ایجاد میکنند تا کنترل و سرکوب توجیهپذیر بماند.
۴. برچسبگذاری: اصطلاحاتی مثل «اغتشاشگر» و «مزدور» راه میانبری برای حذف نمادین مخالفان پیش از شنیده شدن سخنانشان است.
با این حال، این سلطه زبانی یکسویه نمانده است. در دهه اخیر، شبکههای اجتماعی این امکان را فراهم کردهاند که شهروندان با طنز و کنایه، واژگان رسمی را از شکوه ساختگی تهی کنند. امروز با افزایش آگاهی عمومی، سلطهای که بر پایه واژهها بنا شده، به تدریج توان تأثیرگذاری خود را از دست میدهد.
#زبان_سلطه #استبداد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍9🏆1
دین و دشنام
چرا توهینهای دین برای جامعه عادی شده است؟
در سالهای اخیر درباره دشنامهایی که به دین یا نظام اسلامی داده میشود سخنان زیادی گفته شده است. اما در زمینه قرنها فحاشی توسط دین و یا هتک حرمت و کرامت انسانی توسط معتقدان و مومنان کمتر شنیده میشود. آیا فحاشی و خشونت کلامی مبتنی بر ایمان دینی، عادی شده و دیگر به چشم نمیآید؟
▪️دشنامهای مذهبی: خدایی که لعن میکند!
«نجس»، «کافر»، «ملحد»، «مفسد»، «بیعفت»، «ضاله»، «دشمن خدا»، «اهل جهنم» و حتی تعابیری مانند «مثل چهارپایان، بلکه گمراهتر» فقط واژههای اعتقادی نیستند؛ بسیاری از آنها بار روشن تحقیر، طرد و فروکاستن انسان دارند. اما چون قرنها در متنهای دینی، منبر، فقه و زبان روحانیان تکرار شدهاند، گوش جامعه به آنها عادت کرده است.
▪️تبرائیان: بسیج فحاشی صفوی
فحاشی سیستماتیک مذهبی سابقهای طولانی دارد. در ایران صفوی، دشنام و لعن مذهبی به بخشی از سیاست رسمی حکومت تبدیل شد. مثلا گروهی با عنوان «تبرائیان» وظیفه داشتند در فضای عمومی از دشمنان مذهبی شیعه تبری بجویند و آنان را لعن کنند. اعضای این گروه در بازارها، میدانها، و مراسم عمومی، خلفای اول اسلام، بعضی صحابه محمد و دیگر دشمنان صفوی را لعن میکردند. برای این کار نیز از حکومت یا مردم پول دریافت میکردند. در برخی مناطق نیز مقاومت مذهبی با خشونت شدید و کشتار همراه شد. به این ترتیب، صفویان فقط یک مذهب رسمی ایجاد نکردند؛ در دورههایی، نوعی فرهنگ عمومی لعن و تحقیر مذهبی را نیز نهادینه کردند.
▪️وقتی توهین، مقدس میشود
فحش معمولی از زبان یک انسان میآید. اما فحش دینی میتواند مدعی پشتوانهای بسیار بزرگتر باشد: این فقط من نیستم که تو را گمراه، ناپاک یا فاسد میدانم؛ خدا نیز چنین میداند. توهینهای فرقهای البته فراتر از زبان و واژه است: تبعیض، اجبار به پوشاندن سر یا داشتن علامت مخصوص بر لباس، و اعمال در حد خراب کردن سنگ قبر مخالفان و دگراندیشان نیز بخشی از همین فضا هستند.
▪️از «الاغی که کتاب حمل میکند» تا «میمونهای خوار»
در متون دینی نیز نمونههای مستقیم از تشبیه انسانها به حیوان وجود دارد. در قرآن، گروهی به «چهارپایان، بلکه گمراهتر» تشبیه میشوند؛ گروهی دیگر به «الاغی که کتاب حمل میکند» و درباره گروهی از یهودیان نیز تعبیر «میمونهای خوار» آمده است. در فقه شیعه، «نجاست کافر» یک بحث واقعی است. در بعضی فتاوا، غیرمسلمان غیر اهل کتاب میتواند نجس دانسته شود؛ یعنی حتی مو، ناخن و رطوبت بدن او نیز در حکم فقهی متفاوتی قرار میگیرد.
▪️«هرزه»، «فاحشه»، «بیعفت»
در جمهوری اسلامی، این زبان بهویژه علیه زنان بارها به کار رفته است. زن بیحجاب یا معترض فقط کسی با انتخابی متفاوت معرفی نمیشود؛ ممکن است «هرزه»، «فاسد»، یا «بیعفت» خوانده شود. در شبکههای اجتماعی نیز توهینهایی مانند «حرامزاده» یا «نطفه خراب» به منتقدان حکومت یا دین فراوان دیده میشود؛ ناسزاهایی که خود ریشه در داوری مذهبی درباره ازدواج، خانواده و مشروعیت تولد دارند.
▪️حکومت اسلامی هم همین زبان را تکرار میکند
در جمهوری اسلامی، این ادبیات فقط در مسجد یا رساله باقی نمانده است. حکومت برای دههها مخالفان، زنان، دگراندیشان، اقلیتها معترضان و عموم مردم ایران را با زبانهایی مانند «مفسد»، «محارب»، «فتنهگر»، «بیعفت»، «ضدانقلاب»، «معاند» و «عامل دشمن» توصیف کرده است. وقتی این واژهها از زبان قاضی، خطیب جمعه، فرمانده، رسانه حکومتی یا رهبر سیاسی بیان میشوند، میتوانند مقدمه حذف اجتماعی، پرونده قضایی، زندان، شلاق و حتی اعدام باشند.
▪️فحاشیهای دین ناشی از نگاه نازل مذهب به «انسان» است
در ایدئولوژی حاکم، کرامت انسانی اغلب نه یک حق مستقل و همگانی، بلکه چیزی مشروط به ایمان، اطاعت و قرار گرفتن در سوی «حق» است. این نگاه را حتی پس از مرگ نیز میتوان دید. در سالهای اخیر گزارشهای متعددی از تخریب یا آسیبزدن به سنگ قبر و آرامگاه معترضان و کشتهشدگان اعتراضات منتشر شده است. یعنی نزاع با مخالف، گاهی با مرگ او هم تمام نمیشود؛ حتی حافظه و نشانه قبر او نیز میتواند هدف قرار گیرد.
وقتی کسی دیگری را «کثیف»، «فاسد»، «گمراه»، «هرزه» یا «پست» خطاب میکند، معمولا آن را توهین یا خشونت کلامی میدانیم. اما اگر همین داوریها با زبان مذهبی بیان شوند، یا یک فرقه شعارهای مرگ سر میدهد، جامعه ممکن است چنان به این فضا خو بگیرد که تشخیص خشونت کلامی و یا پایمال کردن کرامت انسانی برایش دشوار شود.
#توهین_به_مقدسات #اخلاق #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا توهینهای دین برای جامعه عادی شده است؟
در سالهای اخیر درباره دشنامهایی که به دین یا نظام اسلامی داده میشود سخنان زیادی گفته شده است. اما در زمینه قرنها فحاشی توسط دین و یا هتک حرمت و کرامت انسانی توسط معتقدان و مومنان کمتر شنیده میشود. آیا فحاشی و خشونت کلامی مبتنی بر ایمان دینی، عادی شده و دیگر به چشم نمیآید؟
▪️دشنامهای مذهبی: خدایی که لعن میکند!
«نجس»، «کافر»، «ملحد»، «مفسد»، «بیعفت»، «ضاله»، «دشمن خدا»، «اهل جهنم» و حتی تعابیری مانند «مثل چهارپایان، بلکه گمراهتر» فقط واژههای اعتقادی نیستند؛ بسیاری از آنها بار روشن تحقیر، طرد و فروکاستن انسان دارند. اما چون قرنها در متنهای دینی، منبر، فقه و زبان روحانیان تکرار شدهاند، گوش جامعه به آنها عادت کرده است.
▪️تبرائیان: بسیج فحاشی صفوی
فحاشی سیستماتیک مذهبی سابقهای طولانی دارد. در ایران صفوی، دشنام و لعن مذهبی به بخشی از سیاست رسمی حکومت تبدیل شد. مثلا گروهی با عنوان «تبرائیان» وظیفه داشتند در فضای عمومی از دشمنان مذهبی شیعه تبری بجویند و آنان را لعن کنند. اعضای این گروه در بازارها، میدانها، و مراسم عمومی، خلفای اول اسلام، بعضی صحابه محمد و دیگر دشمنان صفوی را لعن میکردند. برای این کار نیز از حکومت یا مردم پول دریافت میکردند. در برخی مناطق نیز مقاومت مذهبی با خشونت شدید و کشتار همراه شد. به این ترتیب، صفویان فقط یک مذهب رسمی ایجاد نکردند؛ در دورههایی، نوعی فرهنگ عمومی لعن و تحقیر مذهبی را نیز نهادینه کردند.
▪️وقتی توهین، مقدس میشود
فحش معمولی از زبان یک انسان میآید. اما فحش دینی میتواند مدعی پشتوانهای بسیار بزرگتر باشد: این فقط من نیستم که تو را گمراه، ناپاک یا فاسد میدانم؛ خدا نیز چنین میداند. توهینهای فرقهای البته فراتر از زبان و واژه است: تبعیض، اجبار به پوشاندن سر یا داشتن علامت مخصوص بر لباس، و اعمال در حد خراب کردن سنگ قبر مخالفان و دگراندیشان نیز بخشی از همین فضا هستند.
▪️از «الاغی که کتاب حمل میکند» تا «میمونهای خوار»
در متون دینی نیز نمونههای مستقیم از تشبیه انسانها به حیوان وجود دارد. در قرآن، گروهی به «چهارپایان، بلکه گمراهتر» تشبیه میشوند؛ گروهی دیگر به «الاغی که کتاب حمل میکند» و درباره گروهی از یهودیان نیز تعبیر «میمونهای خوار» آمده است. در فقه شیعه، «نجاست کافر» یک بحث واقعی است. در بعضی فتاوا، غیرمسلمان غیر اهل کتاب میتواند نجس دانسته شود؛ یعنی حتی مو، ناخن و رطوبت بدن او نیز در حکم فقهی متفاوتی قرار میگیرد.
▪️«هرزه»، «فاحشه»، «بیعفت»
در جمهوری اسلامی، این زبان بهویژه علیه زنان بارها به کار رفته است. زن بیحجاب یا معترض فقط کسی با انتخابی متفاوت معرفی نمیشود؛ ممکن است «هرزه»، «فاسد»، یا «بیعفت» خوانده شود. در شبکههای اجتماعی نیز توهینهایی مانند «حرامزاده» یا «نطفه خراب» به منتقدان حکومت یا دین فراوان دیده میشود؛ ناسزاهایی که خود ریشه در داوری مذهبی درباره ازدواج، خانواده و مشروعیت تولد دارند.
▪️حکومت اسلامی هم همین زبان را تکرار میکند
در جمهوری اسلامی، این ادبیات فقط در مسجد یا رساله باقی نمانده است. حکومت برای دههها مخالفان، زنان، دگراندیشان، اقلیتها معترضان و عموم مردم ایران را با زبانهایی مانند «مفسد»، «محارب»، «فتنهگر»، «بیعفت»، «ضدانقلاب»، «معاند» و «عامل دشمن» توصیف کرده است. وقتی این واژهها از زبان قاضی، خطیب جمعه، فرمانده، رسانه حکومتی یا رهبر سیاسی بیان میشوند، میتوانند مقدمه حذف اجتماعی، پرونده قضایی، زندان، شلاق و حتی اعدام باشند.
▪️فحاشیهای دین ناشی از نگاه نازل مذهب به «انسان» است
در ایدئولوژی حاکم، کرامت انسانی اغلب نه یک حق مستقل و همگانی، بلکه چیزی مشروط به ایمان، اطاعت و قرار گرفتن در سوی «حق» است. این نگاه را حتی پس از مرگ نیز میتوان دید. در سالهای اخیر گزارشهای متعددی از تخریب یا آسیبزدن به سنگ قبر و آرامگاه معترضان و کشتهشدگان اعتراضات منتشر شده است. یعنی نزاع با مخالف، گاهی با مرگ او هم تمام نمیشود؛ حتی حافظه و نشانه قبر او نیز میتواند هدف قرار گیرد.
وقتی کسی دیگری را «کثیف»، «فاسد»، «گمراه»، «هرزه» یا «پست» خطاب میکند، معمولا آن را توهین یا خشونت کلامی میدانیم. اما اگر همین داوریها با زبان مذهبی بیان شوند، یا یک فرقه شعارهای مرگ سر میدهد، جامعه ممکن است چنان به این فضا خو بگیرد که تشخیص خشونت کلامی و یا پایمال کردن کرامت انسانی برایش دشوار شود.
#توهین_به_مقدسات #اخلاق #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍14👎2❤1
آنچه از پرسش معاف شود…
مصونیت از نقد، نشانه استحکام یا چیزی دیگر؟
ایمانوئل کانت در پیشگفتار «نقد عقل محض» (۱۷۸۱) نوشت روزگار ما روزگار نقد است و همهچیز باید در برابر آن بایستد. به گفته او، دین به پشتوانه قداست و دولت به پشتوانه شکوه معمولا میخواهند از نقد معاف بمانند، اما همین معافیتخواهی سوءظن برمیانگیزد. احترام راستین از آنِ چیزی است که آزمون آزاد و آشکار را تاب آورده باشد.
جان استوارت میل در «رسالهای درباره آزادی» (۱۸۵۹) نکتهای افزود که حتی باور درست را هم در بر میگیرد: باوری که هرگز به چالش کشیده نشود، حتی اگر درست باشد، در ذهن صاحبش به «جزمی مرده» بدل میشود. او دیگر دلایل باورش را نمیداند و فقط نتیجه را تکرار میکند.
کارل پوپر در «منطق اکتشاف علمی» (۱۹۳۴) از «ترفندهای قراردادگرایانه» نوشت، یعنی شیوههایی که با بازتعریف واژهها یا افزودن استثنا، نظریه را از ابطال مصون میکنند. به نظر او مصونیت از آزمون نشانه استحکام نیست، بلکه به این معنی است که نظریه دیگر درباره جهان چیزی نمیگوید.
دیدگاه مقابل هم جدی است. امیل دورکیم در «صورتهای بنیانی حیات دینی» (۱۹۱۲) «مقدس» را چیزی دانست که جامعه آن را جدا میکند و پیرامونش مرز میکشد، و استدلال کرد همین مرزها به همبستگی اجتماعی کمک میکنند. بر این اساس، پرسش از «مقدس» برای جامعه هزینه دارد و بحث بر سر این است که این هزینه را چه کسی و چگونه بپردازد.
نمونه تاریخی آن باروخ اسپینوزا، فیلسوف هلندی، است. جامعه یهودیان آمستردام در ۱۶۵۶ او را تکفیر کرد. او در «رساله الهیاتی-سیاسی» (۱۶۷۰) پیشنهاد کرد کتاب مقدس را همانند هر متن دیگر، با بررسی زبان، تاریخ و شرایط نگارشش بخوانند.
کتاب بینام منتشر شد و در ۱۶۷۴ مقامهای هلندی آن را ممنوع کردند. جاناتان اسرائیل، مورخ، در «روشنگری رادیکال» (۲۰۰۱) نشان میدهد این رساله در دهههای بعد به شکل پنهانی در اروپا خوانده و بحث میشد و در شکلگیری پژوهشهای تاریخی-انتقادی درباره متون دینی جایگاه داشت.
اگر پرسش از چیزی ممنوع شود، آن چیز از سنجیدهشدن در امان میماند یا از فهمیدهشدن؟
#نقد_دین #باور #تفکر_نقاد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
مصونیت از نقد، نشانه استحکام یا چیزی دیگر؟
ایمانوئل کانت در پیشگفتار «نقد عقل محض» (۱۷۸۱) نوشت روزگار ما روزگار نقد است و همهچیز باید در برابر آن بایستد. به گفته او، دین به پشتوانه قداست و دولت به پشتوانه شکوه معمولا میخواهند از نقد معاف بمانند، اما همین معافیتخواهی سوءظن برمیانگیزد. احترام راستین از آنِ چیزی است که آزمون آزاد و آشکار را تاب آورده باشد.
جان استوارت میل در «رسالهای درباره آزادی» (۱۸۵۹) نکتهای افزود که حتی باور درست را هم در بر میگیرد: باوری که هرگز به چالش کشیده نشود، حتی اگر درست باشد، در ذهن صاحبش به «جزمی مرده» بدل میشود. او دیگر دلایل باورش را نمیداند و فقط نتیجه را تکرار میکند.
کارل پوپر در «منطق اکتشاف علمی» (۱۹۳۴) از «ترفندهای قراردادگرایانه» نوشت، یعنی شیوههایی که با بازتعریف واژهها یا افزودن استثنا، نظریه را از ابطال مصون میکنند. به نظر او مصونیت از آزمون نشانه استحکام نیست، بلکه به این معنی است که نظریه دیگر درباره جهان چیزی نمیگوید.
دیدگاه مقابل هم جدی است. امیل دورکیم در «صورتهای بنیانی حیات دینی» (۱۹۱۲) «مقدس» را چیزی دانست که جامعه آن را جدا میکند و پیرامونش مرز میکشد، و استدلال کرد همین مرزها به همبستگی اجتماعی کمک میکنند. بر این اساس، پرسش از «مقدس» برای جامعه هزینه دارد و بحث بر سر این است که این هزینه را چه کسی و چگونه بپردازد.
نمونه تاریخی آن باروخ اسپینوزا، فیلسوف هلندی، است. جامعه یهودیان آمستردام در ۱۶۵۶ او را تکفیر کرد. او در «رساله الهیاتی-سیاسی» (۱۶۷۰) پیشنهاد کرد کتاب مقدس را همانند هر متن دیگر، با بررسی زبان، تاریخ و شرایط نگارشش بخوانند.
کتاب بینام منتشر شد و در ۱۶۷۴ مقامهای هلندی آن را ممنوع کردند. جاناتان اسرائیل، مورخ، در «روشنگری رادیکال» (۲۰۰۱) نشان میدهد این رساله در دهههای بعد به شکل پنهانی در اروپا خوانده و بحث میشد و در شکلگیری پژوهشهای تاریخی-انتقادی درباره متون دینی جایگاه داشت.
اگر پرسش از چیزی ممنوع شود، آن چیز از سنجیدهشدن در امان میماند یا از فهمیدهشدن؟
#نقد_دین #باور #تفکر_نقاد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤7👏4👍1
«باور کن، اطاعت کن، بجنگ»
وقتی پرسیدن در ساختار یک ایدئولوژی جا ندارد
اومبرتو اکو، نشانهشناس ایتالیایی، در مقاله «فاشیسم ابدی» (۱۹۹۵) چهارده ویژگی برشمرد و تأکید کرد فاشیسم فرمول واحدی ندارد.
بسیاری از ویژگیها با هم ناسازگارند و در استبدادهای دیگر هم دیده میشوند، ولی حضور یکی از آنها کافی است تا هستهای برای تبلور باشد.
«مخالفت یعنی خیانت»، «هراس از تفاوت» و «کیش سنت» در فهرست او آمدهاند.
کارل پوپر مسئله را از زاویهای دیگر دید. در «جامعه باز و دشمنان آن» (۱۹۴۵) و «فقر تاریخیگری» (۱۹۵۷) نوشت «تاریخیگری»، یعنی باور به مقصد از پیشتعیینشده تاریخ، و «ذاتگرایی»، یعنی باور به ماهیتی ثابت در پس پدیدهها، دستمایه ایدئولوژیهای بسته میشوند. او این الگو را از افلاطون و هگل تا مارکس و نظریههای نژادی دنبال کرد، یعنی در چپ و راست.
امیلیو جنتیله، مورخ ایتالیایی، در «سیاست بهمثابه دین» (۲۰۰۱) نشان داد فاشیسم ایمان، آیین و شهادت را به قلمرو سیاست آورد.
شعار «باور کن، اطاعت کن، بجنگ» در دههی ۱۹۳۰ بر دیوارهای ایتالیا نوشته شد.
در آلمان هم دو قانون «همسانسازی» (Gleichschaltung) در مارس و آوریل ۱۹۳۳ ایالتها و نهادهای مستقل را در ساختار حزب-دولت ادغام کرد.
اما جنتیله میان «تقدسبخشی به سیاست» و «سیاسیشدن دین» فرق میگذارد و پژوهشگران درباره تعمیم این برچسبها محتاطاند.
اروند آبراهامیان در «خمینیگرایی» (۱۹۹۳) ایدئولوژی حاکم بر ایران را گونهای پوپولیسم جهانسومی توصیف کرد، نه صرفا بنیادگرایی دینی. حتی برخی فقه شیعه را نیز یکدست نمیبینند: بر این اساس میتوان دید اجتهاد سازوکاری برای بازتفسیر است و حتی ولایت مطلقه فقیه میان فقها محل اختلاف بوده، از حسینعلی منتظری تا برخی مراجع نجف.
پس این ویژگیها ابزاری برای سنجش ساختار یک نظام ایدئولوژیکاند، نه برچسبی انحصارا برای یک دین.
آنچه این فهرستها میسنجند، رفتار یک ساختار با پرسش است، نه نام و ظاهر آن.
#فاشیسم #تفکر_نقاد #فرقه_گرایی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
وقتی پرسیدن در ساختار یک ایدئولوژی جا ندارد
اومبرتو اکو، نشانهشناس ایتالیایی، در مقاله «فاشیسم ابدی» (۱۹۹۵) چهارده ویژگی برشمرد و تأکید کرد فاشیسم فرمول واحدی ندارد.
بسیاری از ویژگیها با هم ناسازگارند و در استبدادهای دیگر هم دیده میشوند، ولی حضور یکی از آنها کافی است تا هستهای برای تبلور باشد.
«مخالفت یعنی خیانت»، «هراس از تفاوت» و «کیش سنت» در فهرست او آمدهاند.
کارل پوپر مسئله را از زاویهای دیگر دید. در «جامعه باز و دشمنان آن» (۱۹۴۵) و «فقر تاریخیگری» (۱۹۵۷) نوشت «تاریخیگری»، یعنی باور به مقصد از پیشتعیینشده تاریخ، و «ذاتگرایی»، یعنی باور به ماهیتی ثابت در پس پدیدهها، دستمایه ایدئولوژیهای بسته میشوند. او این الگو را از افلاطون و هگل تا مارکس و نظریههای نژادی دنبال کرد، یعنی در چپ و راست.
امیلیو جنتیله، مورخ ایتالیایی، در «سیاست بهمثابه دین» (۲۰۰۱) نشان داد فاشیسم ایمان، آیین و شهادت را به قلمرو سیاست آورد.
شعار «باور کن، اطاعت کن، بجنگ» در دههی ۱۹۳۰ بر دیوارهای ایتالیا نوشته شد.
در آلمان هم دو قانون «همسانسازی» (Gleichschaltung) در مارس و آوریل ۱۹۳۳ ایالتها و نهادهای مستقل را در ساختار حزب-دولت ادغام کرد.
اما جنتیله میان «تقدسبخشی به سیاست» و «سیاسیشدن دین» فرق میگذارد و پژوهشگران درباره تعمیم این برچسبها محتاطاند.
اروند آبراهامیان در «خمینیگرایی» (۱۹۹۳) ایدئولوژی حاکم بر ایران را گونهای پوپولیسم جهانسومی توصیف کرد، نه صرفا بنیادگرایی دینی. حتی برخی فقه شیعه را نیز یکدست نمیبینند: بر این اساس میتوان دید اجتهاد سازوکاری برای بازتفسیر است و حتی ولایت مطلقه فقیه میان فقها محل اختلاف بوده، از حسینعلی منتظری تا برخی مراجع نجف.
پس این ویژگیها ابزاری برای سنجش ساختار یک نظام ایدئولوژیکاند، نه برچسبی انحصارا برای یک دین.
آنچه این فهرستها میسنجند، رفتار یک ساختار با پرسش است، نه نام و ظاهر آن.
#فاشیسم #تفکر_نقاد #فرقه_گرایی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍3👌1
دنیا را عادلانه میخواهیم، حتی به قیمت ناعادلانه نگریستن بر دیگری
ملوین لرنر، روانشناس اجتماعی کانادایی-آمریکایی، در «باور به جهان عادل: یک توهم بنیادین» (۱۹۸۰) استدلال کرد برنامهریزی و تلاش روزمره به این باور نیاز دارد که هر کس سزاوار آنچه است که بر او میرود.
این باور چنان پایهای است که وقتی رنج بیگناه را میبینیم، به جای راهی برای رها کردن آن، ناخودآگاه دنبال راهی میگردیم تا رنج را «سزاوار» جلوه دهیم.
نمونه کلاسیک پژوهش لرنر و کارولین سیمونز (۱۹۶۶) است.
شرکتکنندگان از طریق ویدیو زنی را در حال دریافت شوک الکتریکی در یک آزمون حافظه میدیدند. وقتی راهی برای کمک نداشتند و میدانستند رنج او ادامه مییابد، او را کمارزشتر و کمجذبهتر ارزیابی میکردند. وقتی میتوانستند دستکم برای پاداش به او رای بدهند، این کمارزشسازی کمتر دیده شد.
رونی یانوفبولمن، روانشناس دانشگاه ماساچوست، در «مفروضات شکسته» (۱۹۹۲) از زاویهی خود قربانی نگاه کرد. او نشان داد رویدادهای تروماتیک مفروضاتی مانند «دنیا خیرخواه است» را درهم میشکنند.
در پژوهشهای پیشین او (۱۹۷۹) هم برخی بازماندگان خود را به «رفتاری» مقصر میدانستند؛ شاید چون پذیرش تصادفیبودن رخداد، جهان را بیش از حد ناامن نشان میدهد.
جان جاست و ماهزارین بنجی در نظریه توجیه نظام» (۱۹۹۴) این منطق را به سطح جامعه بردند. به نظر آنها، گرایشی به دیدن ترتیبات اجتماعی موجود بهمثابه عادلانه وجود دارد که حتی در میان کسانی دیده میشود که از آن ترتیبات زیان میبینند، و میتواند به توجیه نابرابری و کلیشه درباره گروههای ضعیفتر بینجامد.
با این حال، تصویر یکسویه نیست.
مرور هافر و بگ (۲۰۰۵) در Psychological Bulletin نشان میدهد این باور همیشه به سرزنش قربانی نمیانجامد. یعنی همان باور که ممکن است شرایط قربانی را عادلانه ببیند، میتواند مایه تابآوری او هم باشد.
شاید پرسش این باشد: اگر دنیا همیشه عادلانه و سزاوار مساوات نباشد، اما ما همچنان به باور سزاواری و عدالت نیاز داشته باشیم، آن نیاز با چه هزینهای برآورده میشود و آن هزینه را چه کسی میپردازد؟
#رواداری #علوم_شناختی #عدالت #انسانگرایی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
ملوین لرنر، روانشناس اجتماعی کانادایی-آمریکایی، در «باور به جهان عادل: یک توهم بنیادین» (۱۹۸۰) استدلال کرد برنامهریزی و تلاش روزمره به این باور نیاز دارد که هر کس سزاوار آنچه است که بر او میرود.
این باور چنان پایهای است که وقتی رنج بیگناه را میبینیم، به جای راهی برای رها کردن آن، ناخودآگاه دنبال راهی میگردیم تا رنج را «سزاوار» جلوه دهیم.
نمونه کلاسیک پژوهش لرنر و کارولین سیمونز (۱۹۶۶) است.
شرکتکنندگان از طریق ویدیو زنی را در حال دریافت شوک الکتریکی در یک آزمون حافظه میدیدند. وقتی راهی برای کمک نداشتند و میدانستند رنج او ادامه مییابد، او را کمارزشتر و کمجذبهتر ارزیابی میکردند. وقتی میتوانستند دستکم برای پاداش به او رای بدهند، این کمارزشسازی کمتر دیده شد.
رونی یانوفبولمن، روانشناس دانشگاه ماساچوست، در «مفروضات شکسته» (۱۹۹۲) از زاویهی خود قربانی نگاه کرد. او نشان داد رویدادهای تروماتیک مفروضاتی مانند «دنیا خیرخواه است» را درهم میشکنند.
در پژوهشهای پیشین او (۱۹۷۹) هم برخی بازماندگان خود را به «رفتاری» مقصر میدانستند؛ شاید چون پذیرش تصادفیبودن رخداد، جهان را بیش از حد ناامن نشان میدهد.
جان جاست و ماهزارین بنجی در نظریه توجیه نظام» (۱۹۹۴) این منطق را به سطح جامعه بردند. به نظر آنها، گرایشی به دیدن ترتیبات اجتماعی موجود بهمثابه عادلانه وجود دارد که حتی در میان کسانی دیده میشود که از آن ترتیبات زیان میبینند، و میتواند به توجیه نابرابری و کلیشه درباره گروههای ضعیفتر بینجامد.
با این حال، تصویر یکسویه نیست.
مرور هافر و بگ (۲۰۰۵) در Psychological Bulletin نشان میدهد این باور همیشه به سرزنش قربانی نمیانجامد. یعنی همان باور که ممکن است شرایط قربانی را عادلانه ببیند، میتواند مایه تابآوری او هم باشد.
شاید پرسش این باشد: اگر دنیا همیشه عادلانه و سزاوار مساوات نباشد، اما ما همچنان به باور سزاواری و عدالت نیاز داشته باشیم، آن نیاز با چه هزینهای برآورده میشود و آن هزینه را چه کسی میپردازد؟
#رواداری #علوم_شناختی #عدالت #انسانگرایی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤3🤔1
Forwarded from گفتوشنود
جووانی پیکو دلا میراندولا
تبیینگر کرامت انسان در سنت رنسانس
ورق بزنید
جووانی پیکو دلا میراندولا (۱۴۶۳–۱۴۹۴)، فیلسوف ایتالیایی و از چهرههای شاخص رنسانس، با نگارش «خطابه در باب منزلت انسان» جایگاهی ویژه در تاریخ اندیشه یافت.
او با تلفیق سنتهای افلاطونی، ارسطویی و عرفان یهودی، دیدگاهی جامع از جایگاه انسان در جهان هستی ارائه داد.
میراندولا بر این باور بود که برخلاف سایر موجودات که طبق طرحی از پیش تعیینشده آفریده شدهاند، انسان دارای طبیعتی نامعین و آزاد است. این آزادی، هسته اصلی هویت انسانی در اندیشه او محسوب میشود.
او استدلال میکرد که خداوند به انسان جایگاهی مرکزی در جهان بخشیده است تا بتواند با بهرهگیری از اراده خویش، یا به درجات فرشتگان صعود کند و یا به سطح حیوانات سقوط نماید. این قدرت «انتخاب»، بزرگترین نشانه کرامت انسانی است.
در اندیشه او، انسان سازنده و معمار سرنوشت خویش است. میراندولا تاکید داشت که هیچ ماهیت یا محدودیتی پیش از تولد برای انسان تعیین نشده است؛ بنابراین، هر فرد مسئولیت دارد که با دانش و فضیلت، جایگاه نهایی خود را در هستی تعیین کند.
او با دعوت به گفتگو میان سنتهای مختلف فکری، به دنبال کشف حقیقتی بود که فراتر از مرزهای مذهبی و فرقهای قرار دارد. برای میراندولا، جستجوی دانش، راهی برای بازگشت به منشأ الهی و تحقق کاملِ پتانسیلهای انسانی بود.
در نهایت، اندیشه میراندولا ستایشی از آزادی فردی است. او معتقد بود انسان با تکیه بر خرد و اراده، میتواند جهان را بشناسد و خود را به مثابه اثری هنری، با کمال آگاهی و مسئولیت، خلق کند. این دیدگاه، پیوندی عمیق میان توانمندیهای عقلانی و شکوه وجودی انسان برقرار میکند.
#جووانی_پیکو_دلا_میراندولا
#اومانیسم #انسانگرایی #کرامت_انسانی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
تبیینگر کرامت انسان در سنت رنسانس
ورق بزنید
جووانی پیکو دلا میراندولا (۱۴۶۳–۱۴۹۴)، فیلسوف ایتالیایی و از چهرههای شاخص رنسانس، با نگارش «خطابه در باب منزلت انسان» جایگاهی ویژه در تاریخ اندیشه یافت.
او با تلفیق سنتهای افلاطونی، ارسطویی و عرفان یهودی، دیدگاهی جامع از جایگاه انسان در جهان هستی ارائه داد.
میراندولا بر این باور بود که برخلاف سایر موجودات که طبق طرحی از پیش تعیینشده آفریده شدهاند، انسان دارای طبیعتی نامعین و آزاد است. این آزادی، هسته اصلی هویت انسانی در اندیشه او محسوب میشود.
او استدلال میکرد که خداوند به انسان جایگاهی مرکزی در جهان بخشیده است تا بتواند با بهرهگیری از اراده خویش، یا به درجات فرشتگان صعود کند و یا به سطح حیوانات سقوط نماید. این قدرت «انتخاب»، بزرگترین نشانه کرامت انسانی است.
در اندیشه او، انسان سازنده و معمار سرنوشت خویش است. میراندولا تاکید داشت که هیچ ماهیت یا محدودیتی پیش از تولد برای انسان تعیین نشده است؛ بنابراین، هر فرد مسئولیت دارد که با دانش و فضیلت، جایگاه نهایی خود را در هستی تعیین کند.
او با دعوت به گفتگو میان سنتهای مختلف فکری، به دنبال کشف حقیقتی بود که فراتر از مرزهای مذهبی و فرقهای قرار دارد. برای میراندولا، جستجوی دانش، راهی برای بازگشت به منشأ الهی و تحقق کاملِ پتانسیلهای انسانی بود.
در نهایت، اندیشه میراندولا ستایشی از آزادی فردی است. او معتقد بود انسان با تکیه بر خرد و اراده، میتواند جهان را بشناسد و خود را به مثابه اثری هنری، با کمال آگاهی و مسئولیت، خلق کند. این دیدگاه، پیوندی عمیق میان توانمندیهای عقلانی و شکوه وجودی انسان برقرار میکند.
#جووانی_پیکو_دلا_میراندولا
#اومانیسم #انسانگرایی #کرامت_انسانی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤8
آیا «میپذیرم» یعنی «درست میدانم»؟
سوءتفاهمی که کمتر به آن فکر میکنیم
رینر فورست، فیلسوف سیاسی آلمانی، در «رواداری در تعارض» (۲۰۰۳) رواداری را این سه مولفه دانست: «اعتراض» باور داریم چیزی نادرست است، «پذیرش» دلایلی داریم که چرا نباید آن را سرکوب کنیم و «طرد» مرزی که پذیرش پس از آن پایان مییابد. در این تحلیل، پذیرش با مخالفت همزمان است. کسی که چیزی را تایید میکند دیگر «روادار» نیست، «موافق» است.
جان کاباتزین، پزشک و بنیانگذار برنامه کاهش استرس مبتنی بر ذهنآگاهی در دانشکده پزشکی ماساچوست، در «Full Catastrophe Living» (۱۹۹۰) نوشت پذیرش به معنای انفعال، تسلیم یا دوستداشتن شرایط نیست.
به نظر او، دیدن آنچه هست، پیششرط کنش آگاهانه است.
در زندگی روزمره هم نمونهاش کم نیست. اگر بپذیریم همکارمان نظری متفاوت دارد، یعنی آن نظر را درست نمیدانیم؛ فقط میپذیریم چنین نظری وجود دارد و او صاحبش است. اگر بپذیریم باران میبارد، یعنی از خیسشدن خوشحالیم؟ نه؛ فقط چتر برمیداریم.
پذیرفتن به پرسش «چه چیزی هست؟» پاسخ میدهد و تایید به پرسش «آیا خوب است؟». وقتی این دو پرسش با هم قاطی شوند، هر دیدنی شبیه موافقت میشود و ناچار یا باید چشم ببندیم یا خشمگین شویم.
در فضای عمومی دوقطبی، هر پذیرفتنی بهسادگی «تایید» یا «همدستی» خوانده میشود. اما این تمایز نشان میدهد میتوان چیزی را دید، وجودش را به رسمیت شناخت و همزمان با آن مخالف ماند.
اگر هر پذیرفتنی تایید بود، چه کسی جرئت میکرد واقعیتی را ببیند؟
#پذیرش #رواداری #تایید #طرد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
سوءتفاهمی که کمتر به آن فکر میکنیم
رینر فورست، فیلسوف سیاسی آلمانی، در «رواداری در تعارض» (۲۰۰۳) رواداری را این سه مولفه دانست: «اعتراض» باور داریم چیزی نادرست است، «پذیرش» دلایلی داریم که چرا نباید آن را سرکوب کنیم و «طرد» مرزی که پذیرش پس از آن پایان مییابد. در این تحلیل، پذیرش با مخالفت همزمان است. کسی که چیزی را تایید میکند دیگر «روادار» نیست، «موافق» است.
جان کاباتزین، پزشک و بنیانگذار برنامه کاهش استرس مبتنی بر ذهنآگاهی در دانشکده پزشکی ماساچوست، در «Full Catastrophe Living» (۱۹۹۰) نوشت پذیرش به معنای انفعال، تسلیم یا دوستداشتن شرایط نیست.
به نظر او، دیدن آنچه هست، پیششرط کنش آگاهانه است.
در زندگی روزمره هم نمونهاش کم نیست. اگر بپذیریم همکارمان نظری متفاوت دارد، یعنی آن نظر را درست نمیدانیم؛ فقط میپذیریم چنین نظری وجود دارد و او صاحبش است. اگر بپذیریم باران میبارد، یعنی از خیسشدن خوشحالیم؟ نه؛ فقط چتر برمیداریم.
پذیرفتن به پرسش «چه چیزی هست؟» پاسخ میدهد و تایید به پرسش «آیا خوب است؟». وقتی این دو پرسش با هم قاطی شوند، هر دیدنی شبیه موافقت میشود و ناچار یا باید چشم ببندیم یا خشمگین شویم.
در فضای عمومی دوقطبی، هر پذیرفتنی بهسادگی «تایید» یا «همدستی» خوانده میشود. اما این تمایز نشان میدهد میتوان چیزی را دید، وجودش را به رسمیت شناخت و همزمان با آن مخالف ماند.
اگر هر پذیرفتنی تایید بود، چه کسی جرئت میکرد واقعیتی را ببیند؟
#پذیرش #رواداری #تایید #طرد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍6🏆1
زهری که کمکم بلعیده میشود
کلمهها چگونه راه را برای خشونت باز میکنند؟
آری کروگلانسکی و دونا وبستر، روانشناسان اجتماعی، در مقالهای در ۱۹۹۴ «نیاز به بستار شناختی» را اندازهگیری کردند: میل به داشتن پاسخی قطعی و گریز از ابهام. پژوهشهای بعدی نشان داد این میل، بهویژه زیر تهدید یا فشار زمان، با جانبداری از درونگروه و سختگیری در برابر نظر مخالف همراه میشود.
یقین گاهی پیش از آنکه عقیده باشد، نیازی روانی است.
ویکتور کلمپرر، زبانشناس آلمانی، در کتاب «زبان رایش سوم» (۱۹۴۷) واژههای رایج در دوران نازی را از نزدیک بررسی کرد و نوشت کلمهها گاهی مثل دوزهای ناچیز آرسنیکاند: بیصدا بلعیده میشوند، اثری ندارند و بعد زهر کار خود را میکند.
به نظر او، واژگانی که انسانها را به دو دستهی «ما» و «آنها» تقسیم میکردند، از رسانه به گفتوگوی روزمره رسیدند، بیآنکه بیشتر مردم متوجه شوند.
اروین استاب، روانشناس اجتماعی، در «ریشههای شر» (۱۹۸۹) دید خشونت جمعی معمولا با گامهای کوچک پیش میرود. هر گام پذیرش گام بعدی را آسان میکند و سکوت تماشاگران به عاملان پیام میدهد که رفتارشان پذیرفته شده است.
نمونهاش ۱۰ مه ۱۹۳۳ است. دانشجویان و اعضای سازمانهای نازی در میدان اپرای برلین (امروز بِبِلپلاتس) کتابها را آتش زدند. موزه یادبود هولوکاست آمریکا شمار کتابهای سوخته در برلین را حدود ۲۵ هزار جلد ذکر میکند؛ آثار فروید هم در میان آنها بود.
هاینریش هاینه، شاعر آلمانی، سالیانی پیشتر در نمایشنامه «المنصور» (۱۸۲۱) نوشته بود جایی که کتاب میسوزانند، سرانجام انسان هم میسوزانند. این جمله امروز بر لوحی در همان میدان نقش بسته است.
آتش، در بیشتر این روایتها، نخستین گام نیست؛ آخرین گامی است که دیده میشود.
#خشونت #بستار_شناختی #یقین #دیگری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
کلمهها چگونه راه را برای خشونت باز میکنند؟
آری کروگلانسکی و دونا وبستر، روانشناسان اجتماعی، در مقالهای در ۱۹۹۴ «نیاز به بستار شناختی» را اندازهگیری کردند: میل به داشتن پاسخی قطعی و گریز از ابهام. پژوهشهای بعدی نشان داد این میل، بهویژه زیر تهدید یا فشار زمان، با جانبداری از درونگروه و سختگیری در برابر نظر مخالف همراه میشود.
یقین گاهی پیش از آنکه عقیده باشد، نیازی روانی است.
ویکتور کلمپرر، زبانشناس آلمانی، در کتاب «زبان رایش سوم» (۱۹۴۷) واژههای رایج در دوران نازی را از نزدیک بررسی کرد و نوشت کلمهها گاهی مثل دوزهای ناچیز آرسنیکاند: بیصدا بلعیده میشوند، اثری ندارند و بعد زهر کار خود را میکند.
به نظر او، واژگانی که انسانها را به دو دستهی «ما» و «آنها» تقسیم میکردند، از رسانه به گفتوگوی روزمره رسیدند، بیآنکه بیشتر مردم متوجه شوند.
اروین استاب، روانشناس اجتماعی، در «ریشههای شر» (۱۹۸۹) دید خشونت جمعی معمولا با گامهای کوچک پیش میرود. هر گام پذیرش گام بعدی را آسان میکند و سکوت تماشاگران به عاملان پیام میدهد که رفتارشان پذیرفته شده است.
نمونهاش ۱۰ مه ۱۹۳۳ است. دانشجویان و اعضای سازمانهای نازی در میدان اپرای برلین (امروز بِبِلپلاتس) کتابها را آتش زدند. موزه یادبود هولوکاست آمریکا شمار کتابهای سوخته در برلین را حدود ۲۵ هزار جلد ذکر میکند؛ آثار فروید هم در میان آنها بود.
هاینریش هاینه، شاعر آلمانی، سالیانی پیشتر در نمایشنامه «المنصور» (۱۸۲۱) نوشته بود جایی که کتاب میسوزانند، سرانجام انسان هم میسوزانند. این جمله امروز بر لوحی در همان میدان نقش بسته است.
آتش، در بیشتر این روایتها، نخستین گام نیست؛ آخرین گامی است که دیده میشود.
#خشونت #بستار_شناختی #یقین #دیگری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍3🏆1
بازداشت خشونتآمیز بهفر خانجانی، شهروند بهائی بیمار در سمنان و ضربوشتم شدید دختر وی در جریان یورش به منزل
بهفر خانجانی، شهروند بهائی ساکن سمنان که از بیماریهای متعدد و حاد جسمی رنج میبرد، با ضربوشتم شدید توسط مأموران اداره اطلاعات بازداشت شد؛ همزمان، یورش مأموران نقابدار به منزل وی به ضربوشتم، دستبند زدن و وخامت حال دختر او منجر شد که انتقالش به بیمارستان را در پی داشت.
بر اساس اطلاعات دریافتی، صبح روز یکشنبه ۲۴ آبانماه ۱۴۰۵، حوالی ساعت ۹ صبح، مأموران اداره اطلاعات در یکی از خیابانهای سمنان خودروی بهفر خانجانی را متوقف کرده و ضمن ضربوشتم و وارد کردن ضرباتی به سر وی، دستان او را از پشت دستبند زدند. این رفتار خشونتآمیز در حالی رخ داد که آقای خانجانی به دلیل بیماری گسترده پسوریازیس و درگیری شدید مفاصل، تحت فشار جسمانی طاقتفرسایی قرار داشته است.
بر پایه این گزارش، مأموران کلید منزل را به زور از آقای خانجانی گرفته و پیش از انتقال او، با همراهی چهار مأمور مرد و یک مأمور زن با چهرههای پوشیده وارد خانه شدند. دختر آقای خانجانی که در آن لحظه در خانه تنها بود، پس از اعتراض به حضور غیرمنتظره مأموران، هدف ضربوشتم قرار گرفت و چهار مأمور با پیچاندن دستانش از پشت، به او دستبند زدند. شدت ضربوشتم و شوک عصبی واردشده به دختر این خانواده به حدی بود که مأموران ناچار به تماس با اورژانس شدند و خانواده نیز همان شب او را به بیمارستان منتقل کردند.
پس از مدتی، آقای خانجانی را با دستبند به داخل منزل آوردند و در مجموع ۱۵ مأمور به مدت شش ساعت (تا ساعت ۳ بعدازظهر) علاوه بر منزل مسکونی، طبقه خالی از سکنه ساختمان، انباریها و خودروی وی را بدون اجازه دادن به خانواده برای مطالعه کامل حکم قضایی، مورد تفتیش قرار دادند. در جریان این بازرسی، تمامی کتب و تصاویر مرتبط با آیین بهائی، اسناد و مدارک، لپتاپهای اعضای خانواده و تلفنهای همراه آقای خانجانی و همسرش ضبط شد.
این سومین بار است که منزل بهفر خانجانی مورد یورش مأموران امنیتی قرار میگیرد؛ وی پیشتر نیز بین سالهای ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۴ به مدت چهار سال در زندان سمنان محبوس بود. تداوم بازداشت این شهروند بهائی نگرانیهای شدید خانواده را درباره جان او برانگیخته است؛ چرا که او علاوه بر پسوریازیس شدید و مشکلات مفصلی، دارای یک توده در حال رشد در کبد است که نیاز فوری به درمان تخصصی دارد و همچنین از آریتمی قلبی، سنگ کلیه، تنگی مجرای حالب و بیماریهای گوارشی رنج میبرد.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #بهفر_خانجانی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
بهفر خانجانی، شهروند بهائی ساکن سمنان که از بیماریهای متعدد و حاد جسمی رنج میبرد، با ضربوشتم شدید توسط مأموران اداره اطلاعات بازداشت شد؛ همزمان، یورش مأموران نقابدار به منزل وی به ضربوشتم، دستبند زدن و وخامت حال دختر او منجر شد که انتقالش به بیمارستان را در پی داشت.
بر اساس اطلاعات دریافتی، صبح روز یکشنبه ۲۴ آبانماه ۱۴۰۵، حوالی ساعت ۹ صبح، مأموران اداره اطلاعات در یکی از خیابانهای سمنان خودروی بهفر خانجانی را متوقف کرده و ضمن ضربوشتم و وارد کردن ضرباتی به سر وی، دستان او را از پشت دستبند زدند. این رفتار خشونتآمیز در حالی رخ داد که آقای خانجانی به دلیل بیماری گسترده پسوریازیس و درگیری شدید مفاصل، تحت فشار جسمانی طاقتفرسایی قرار داشته است.
بر پایه این گزارش، مأموران کلید منزل را به زور از آقای خانجانی گرفته و پیش از انتقال او، با همراهی چهار مأمور مرد و یک مأمور زن با چهرههای پوشیده وارد خانه شدند. دختر آقای خانجانی که در آن لحظه در خانه تنها بود، پس از اعتراض به حضور غیرمنتظره مأموران، هدف ضربوشتم قرار گرفت و چهار مأمور با پیچاندن دستانش از پشت، به او دستبند زدند. شدت ضربوشتم و شوک عصبی واردشده به دختر این خانواده به حدی بود که مأموران ناچار به تماس با اورژانس شدند و خانواده نیز همان شب او را به بیمارستان منتقل کردند.
پس از مدتی، آقای خانجانی را با دستبند به داخل منزل آوردند و در مجموع ۱۵ مأمور به مدت شش ساعت (تا ساعت ۳ بعدازظهر) علاوه بر منزل مسکونی، طبقه خالی از سکنه ساختمان، انباریها و خودروی وی را بدون اجازه دادن به خانواده برای مطالعه کامل حکم قضایی، مورد تفتیش قرار دادند. در جریان این بازرسی، تمامی کتب و تصاویر مرتبط با آیین بهائی، اسناد و مدارک، لپتاپهای اعضای خانواده و تلفنهای همراه آقای خانجانی و همسرش ضبط شد.
این سومین بار است که منزل بهفر خانجانی مورد یورش مأموران امنیتی قرار میگیرد؛ وی پیشتر نیز بین سالهای ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۴ به مدت چهار سال در زندان سمنان محبوس بود. تداوم بازداشت این شهروند بهائی نگرانیهای شدید خانواده را درباره جان او برانگیخته است؛ چرا که او علاوه بر پسوریازیس شدید و مشکلات مفصلی، دارای یک توده در حال رشد در کبد است که نیاز فوری به درمان تخصصی دارد و همچنین از آریتمی قلبی، سنگ کلیه، تنگی مجرای حالب و بیماریهای گوارشی رنج میبرد.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #بهفر_خانجانی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🤬4💔2😭2😡2🙏1
انسانزدایی
وقتی انسان از انسان گرفته میشود
نیک هاسلم، روانشناس اجتماعی استرالیایی، در مروری مفصل در نشریه Personality and Social Psychology Review (۲۰۰۶) دو شکل انسانزدایی را از هم جدا کرد. در شکل «حیوانانگارانه»، ویژگیهای ویژه انسان مانند اخلاق و فرهیختگی از گروه سلب میشود. در شکل «ماشینانگارانه»، گروه بیاحساس، بیفردیت و شبیه ابزار دیده میشود.
لاسانا هریس و سوزان فیسک در پژوهشی در Psychological Science (۲۰۰۶) به شرکتکنندگان تصاویر گروههای اجتماعی نشان دادند. وقتی تصویر گروههایی بود که بسیار منفور تلقی میشدند، مثل بیخانمانها و معتادان، فعالیت قشر پیشپیشانی میانی، ناحیهای که معمولاً هنگام اندیشیدن به ذهن دیگران فعال میشود، کمتر بود. این پژوهش در آزمایشگاه و با شرکتکنندگان آمریکایی انجام شد، پس نشان میدهد این سازوکار تنها به نوع حکومت محدود نیست. هرچند حکومتهای ایدئولوژیک از این امر بهره وافی میبرند.
گرگوری استنتون، پژوهشگر نسلکشی، در مدل «هشت مرحله نسلکشی» (۱۹۹۶) انسانزدایی را مرحلهای پیش از خشونت دانست: جایی که زبان رسمی و تبلیغات، شأن انسانی یک گروه را کمرنگ میکنند.
نمونهای مستند، وضعیت بهاییان ایران است. اصل ۱۳ قانون اساسی تنها زرتشتیان، یهودیان و مسیحیان را اقلیت دینی رسمی میشناسد. جاوید رحمان، گزارشگر ویژه سازمان ملل برای ایران، در آخرین گزارشش (۲۰۲۴) نوشت بهاییان به دلیل نداشتن شناسایی قانونی، هدف قوانین تبعیضآمیز و آزار مداوماند. قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل نیز از «سخنان نفرتآمیز و تبلیغات» علیه آنان یاد کرده است.
انسانزدایی در بسیاری از موارد در حکومتهای تمامیتخواه قانون را لغو نمیکند؛ فقط با تغییر پرسش «قانون شامل چه کسی میشود؟» گروههای هدف را از دایره حقوق انسانی حذف میکند.
#انسان_زدایی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
وقتی انسان از انسان گرفته میشود
نیک هاسلم، روانشناس اجتماعی استرالیایی، در مروری مفصل در نشریه Personality and Social Psychology Review (۲۰۰۶) دو شکل انسانزدایی را از هم جدا کرد. در شکل «حیوانانگارانه»، ویژگیهای ویژه انسان مانند اخلاق و فرهیختگی از گروه سلب میشود. در شکل «ماشینانگارانه»، گروه بیاحساس، بیفردیت و شبیه ابزار دیده میشود.
لاسانا هریس و سوزان فیسک در پژوهشی در Psychological Science (۲۰۰۶) به شرکتکنندگان تصاویر گروههای اجتماعی نشان دادند. وقتی تصویر گروههایی بود که بسیار منفور تلقی میشدند، مثل بیخانمانها و معتادان، فعالیت قشر پیشپیشانی میانی، ناحیهای که معمولاً هنگام اندیشیدن به ذهن دیگران فعال میشود، کمتر بود. این پژوهش در آزمایشگاه و با شرکتکنندگان آمریکایی انجام شد، پس نشان میدهد این سازوکار تنها به نوع حکومت محدود نیست. هرچند حکومتهای ایدئولوژیک از این امر بهره وافی میبرند.
گرگوری استنتون، پژوهشگر نسلکشی، در مدل «هشت مرحله نسلکشی» (۱۹۹۶) انسانزدایی را مرحلهای پیش از خشونت دانست: جایی که زبان رسمی و تبلیغات، شأن انسانی یک گروه را کمرنگ میکنند.
نمونهای مستند، وضعیت بهاییان ایران است. اصل ۱۳ قانون اساسی تنها زرتشتیان، یهودیان و مسیحیان را اقلیت دینی رسمی میشناسد. جاوید رحمان، گزارشگر ویژه سازمان ملل برای ایران، در آخرین گزارشش (۲۰۲۴) نوشت بهاییان به دلیل نداشتن شناسایی قانونی، هدف قوانین تبعیضآمیز و آزار مداوماند. قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل نیز از «سخنان نفرتآمیز و تبلیغات» علیه آنان یاد کرده است.
انسانزدایی در بسیاری از موارد در حکومتهای تمامیتخواه قانون را لغو نمیکند؛ فقط با تغییر پرسش «قانون شامل چه کسی میشود؟» گروههای هدف را از دایره حقوق انسانی حذف میکند.
#انسان_زدایی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍5🏆1
Forwarded from آموزشکده توانا
مرجان مسعودی، نوکیش مسیحی و فعال رسانهای، در کمپ دیپورت ترکیه در خطر اخراج به ایران
بر اساس گزارشهای منتشرشده، مرجان مسعودی، نوکیش مسیحی، مجری برنامههای مذهبی و فعال رسانهای اهل ایران، پس از سالها اقامت به عنوان پناهجو در ترکیه، در کمپ دیپورت (مرکز اخراج اتباع خارجی) شهر کوتاهیه بازداشت شده و همراه با مادرش در معرض خطر جدی اخراج به ایران قرار دارد.
طبق این گزارشها، پرونده پناهندگی مرجان مسعودی و مادرش به دلیل اختلالات و مشکلات مربوط به ثبت امضای ماهیانه در سامانه مربوطه بسته شده و در پی رد درخواست تجدیدنظر در دادگاه، حکم اخراج آنها صادر شده است. اگرچه مادر وی هماکنون در کمپ نگهداری نمیشود، اما خطر دیپورت همچنان او را نیز تهدید میکند.
منابع مطلع گزارش دادهاند که مرجان مسعودی در کمپ دیپورت کوتاهیه برای امضای برگه بازگشت داوطلبانه (اخراج) تحت فشار قرار گرفته و با وجود نیاز مبرم به مصرف روزانه دارو، از دسترسی به داروهای ضروری و خدمات درمانی محروم مانده است. وضعیت جسمانی این پناهجوی ایرانی در تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۲۶ (۲۵ آبان ۱۴۰۵) به شدت وخیم شد و به دلیل خونریزی معده به بیمارستان منتقل گردید.
مرجان مسعودی در اکتبر ۲۰۱۵ به مسیحیت گروید و سابقه بازداشت و بازجویی توسط سازمان اطلاعات سپاه پاسداران در ایران را در پرونده خود دارد. وی در دوران پناهندگی با یک شبکه تلویزیونی مسیحی در تولید و اجرای برنامههای کودک، و همچنین با یک رادیو در زمینه ترجمه و روایت داستانهای کتاب مقدس به گویش لری همکاری داشته و در حوزه دفاع از حقوق نوکیشان مسیحی فعالیت کرده است.
نهادهای مدافع حقوق بشر و فعالان آزادی دین و عقیده نسبت به وضعیت جسمانی این پناهجو و پیامدهای جانی و امنیتی بازگرداندن اجباری او به ایران به دلیل تغییر دین و فعالیتهای علنی رسانهای هشدار داده و خواستار مداخله فوری سازمانهای بینالمللی برای توقف حکم اخراج او و مادرش شدهاند.
#مرجان_مسعودی #نوکیشان_مسیحی #آزادی_عقیده
@Tavaana_TavaanaTech
بر اساس گزارشهای منتشرشده، مرجان مسعودی، نوکیش مسیحی، مجری برنامههای مذهبی و فعال رسانهای اهل ایران، پس از سالها اقامت به عنوان پناهجو در ترکیه، در کمپ دیپورت (مرکز اخراج اتباع خارجی) شهر کوتاهیه بازداشت شده و همراه با مادرش در معرض خطر جدی اخراج به ایران قرار دارد.
طبق این گزارشها، پرونده پناهندگی مرجان مسعودی و مادرش به دلیل اختلالات و مشکلات مربوط به ثبت امضای ماهیانه در سامانه مربوطه بسته شده و در پی رد درخواست تجدیدنظر در دادگاه، حکم اخراج آنها صادر شده است. اگرچه مادر وی هماکنون در کمپ نگهداری نمیشود، اما خطر دیپورت همچنان او را نیز تهدید میکند.
منابع مطلع گزارش دادهاند که مرجان مسعودی در کمپ دیپورت کوتاهیه برای امضای برگه بازگشت داوطلبانه (اخراج) تحت فشار قرار گرفته و با وجود نیاز مبرم به مصرف روزانه دارو، از دسترسی به داروهای ضروری و خدمات درمانی محروم مانده است. وضعیت جسمانی این پناهجوی ایرانی در تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۲۶ (۲۵ آبان ۱۴۰۵) به شدت وخیم شد و به دلیل خونریزی معده به بیمارستان منتقل گردید.
مرجان مسعودی در اکتبر ۲۰۱۵ به مسیحیت گروید و سابقه بازداشت و بازجویی توسط سازمان اطلاعات سپاه پاسداران در ایران را در پرونده خود دارد. وی در دوران پناهندگی با یک شبکه تلویزیونی مسیحی در تولید و اجرای برنامههای کودک، و همچنین با یک رادیو در زمینه ترجمه و روایت داستانهای کتاب مقدس به گویش لری همکاری داشته و در حوزه دفاع از حقوق نوکیشان مسیحی فعالیت کرده است.
نهادهای مدافع حقوق بشر و فعالان آزادی دین و عقیده نسبت به وضعیت جسمانی این پناهجو و پیامدهای جانی و امنیتی بازگرداندن اجباری او به ایران به دلیل تغییر دین و فعالیتهای علنی رسانهای هشدار داده و خواستار مداخله فوری سازمانهای بینالمللی برای توقف حکم اخراج او و مادرش شدهاند.
#مرجان_مسعودی #نوکیشان_مسیحی #آزادی_عقیده
@Tavaana_TavaanaTech
❤4😢3😱2
Forwarded from گفتوشنود
چارلز لارمور
چگونه بدون دست کشیدن از باورهایمان، دیگری را بپذیریم؟
چارلز لارمور (متولد ۱۹۴۷)، فیلسوف سیاسی آمریکایی و از مدافعان لیبرالیسم سیاسی در عصر معاصر است. او با پیوند زدن اندیشههای جان رالز با سنتهای فلسفی اروپا، تلاش کرده است تا چارچوبی برای همزیستی در جوامع متکثر بیابد. لارمور به دلیل رویکرد واقعگرایانه و در عین حال اخلاقیاش به مسئله «چگونگی مواجهه با اختلافات عمیق اخلاقی» در حوزه عمومی، جایگاه ویژهای در فلسفه سیاسی معاصر دارد.
نظریه احترام عقلانی؛
بنیان رواداری لیبرال
از دیدگاه لارمور، رواداری و پذیرش دیگری، نه یک بیتفاوتی اخلاقی، بلکه یک ضرورت برخاسته از عقل است. او مفاهیم کلیدی زیر را برای تحقق این پذیرش پیشنهاد میدهد:
۱. اصل احترام عقلانی:
لارمور معتقد است رواداری یعنی حتی اگر با جهانبینی دیگری (مذهبی یا فلسفی) مخالفیم، باید او را به عنوان یک «موجود عاقل» به رسمیت بشناسیم. پذیرش دیگری به این معناست که بپذیریم طرف مقابل، برای باورهایش «دلایل معقولی» (از دیدگاه خودش) دارد. این احترام، مانع از تحمیل عقاید میشود.
۲. تفکیک باورهای اخلاقی از مبانی سیاسی:
لارمور استدلال میکند که ما نباید برای رسیدن به جامعه روادار، از باورهای شخصی خود دست بکشیم. او معتقد است میتوانیم با حفظ اصول اخلاقی خود، بر سر «قواعد مشترک سیاسی» به توافق برسیم. رواداری یعنی جدا کردن حوزه خصوصی (باورهای شخصی) از حوزه عمومی (توافق برای همزیستی).
۳. پرهیز از کمالگرایی:
لارمور نقد شدیدی به مدلهایی دارد که میخواهند «زندگی خوب» را برای همه تعریف کنند. او پذیرش دیگری را به معنای «بیطرفی دولت» میداند. جامعه روادار در نگاه او جامعهای است که به افراد اجازه میدهد بر اساس ارزشهای خود زندگی کنند، به شرطی که این ارزشها حق مشابه دیگران را نقض نکند.
پذیرش در نگاه لارمور، به معنای ایجاد فضایی است که در آن «گفتگوی عقلانی» ممکن باشد. او رواداری را ابزاری برای حفظ صلح اجتماعی میداند که بر پایه «احترام به استقلال فکری دیگران» بنا شده است. از منظر او، اگر ما بپذیریم که هیچکس نمیتواند ادعای نهایی حقیقت را در امور اخلاقی داشته باشد، آنگاه پذیرش دیگری به عنوان یک شهروند برابر، نه تنها یک وظیفه، بلکه تنها راه عقلانی برای زندگی در یک جامعه آزاد است.
#چارلز_لارمور #رواداری #لیبرالیسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چگونه بدون دست کشیدن از باورهایمان، دیگری را بپذیریم؟
چارلز لارمور (متولد ۱۹۴۷)، فیلسوف سیاسی آمریکایی و از مدافعان لیبرالیسم سیاسی در عصر معاصر است. او با پیوند زدن اندیشههای جان رالز با سنتهای فلسفی اروپا، تلاش کرده است تا چارچوبی برای همزیستی در جوامع متکثر بیابد. لارمور به دلیل رویکرد واقعگرایانه و در عین حال اخلاقیاش به مسئله «چگونگی مواجهه با اختلافات عمیق اخلاقی» در حوزه عمومی، جایگاه ویژهای در فلسفه سیاسی معاصر دارد.
نظریه احترام عقلانی؛
بنیان رواداری لیبرال
از دیدگاه لارمور، رواداری و پذیرش دیگری، نه یک بیتفاوتی اخلاقی، بلکه یک ضرورت برخاسته از عقل است. او مفاهیم کلیدی زیر را برای تحقق این پذیرش پیشنهاد میدهد:
۱. اصل احترام عقلانی:
لارمور معتقد است رواداری یعنی حتی اگر با جهانبینی دیگری (مذهبی یا فلسفی) مخالفیم، باید او را به عنوان یک «موجود عاقل» به رسمیت بشناسیم. پذیرش دیگری به این معناست که بپذیریم طرف مقابل، برای باورهایش «دلایل معقولی» (از دیدگاه خودش) دارد. این احترام، مانع از تحمیل عقاید میشود.
۲. تفکیک باورهای اخلاقی از مبانی سیاسی:
لارمور استدلال میکند که ما نباید برای رسیدن به جامعه روادار، از باورهای شخصی خود دست بکشیم. او معتقد است میتوانیم با حفظ اصول اخلاقی خود، بر سر «قواعد مشترک سیاسی» به توافق برسیم. رواداری یعنی جدا کردن حوزه خصوصی (باورهای شخصی) از حوزه عمومی (توافق برای همزیستی).
۳. پرهیز از کمالگرایی:
لارمور نقد شدیدی به مدلهایی دارد که میخواهند «زندگی خوب» را برای همه تعریف کنند. او پذیرش دیگری را به معنای «بیطرفی دولت» میداند. جامعه روادار در نگاه او جامعهای است که به افراد اجازه میدهد بر اساس ارزشهای خود زندگی کنند، به شرطی که این ارزشها حق مشابه دیگران را نقض نکند.
پذیرش در نگاه لارمور، به معنای ایجاد فضایی است که در آن «گفتگوی عقلانی» ممکن باشد. او رواداری را ابزاری برای حفظ صلح اجتماعی میداند که بر پایه «احترام به استقلال فکری دیگران» بنا شده است. از منظر او، اگر ما بپذیریم که هیچکس نمیتواند ادعای نهایی حقیقت را در امور اخلاقی داشته باشد، آنگاه پذیرش دیگری به عنوان یک شهروند برابر، نه تنها یک وظیفه، بلکه تنها راه عقلانی برای زندگی در یک جامعه آزاد است.
#چارلز_لارمور #رواداری #لیبرالیسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍4❤1🏆1