دانشگاه یا نهاد سیاسی؟
تحلیلی بر شاخصهای استخدام استاد در جمهوری اسلامی
فرم رسمی «صلاحیت عمومی» که در دانشگاههای جمهوری اسلامی برای استخدام یا تبدیل وضعیت اعضای هیئت علمی بهکار میرود، شامل مجموعهای از شاخصهاست که هرکدام با امتیازی بین ۵ تا ۱۲ وزندهی شدهاند. این شاخصها طیفی از الزامات مذهبی و سیاسی تا ویژگیهای اخلاقی و حرفهای را در بر میگیرند. به عنوان نمونه، بندهایی چون «الزام به انجام واجبات و ترک محرمات» (۱۲ امتیاز)، «اعتقاد به نظام جمهوری اسلامی و قانون» (۱۲ امتیاز)، «اعتقاد و التزام به اصل ولایت فقیه» (۱۲ امتیاز)، «تعهدات اخلاقی و امانتداری» (۶ امتیاز)، «حسن شهرت اجتماعی» (۸ امتیاز)، «عضویت در بسیج و نهادهای فرهنگی» (۷ امتیاز) و «علاقهمندی به شغل معلمی و پیشرفت علمی» (۱۲ امتیاز) در این فرم دیده میشوند. مجموع امتیازات کل فرم ۱۳۵ است.
نسبت معیارها
بر اساس محاسبه دقیق، توزیع امتیازات چنین است:
معیارهای ایدئولوژیک: ۶۹ امتیاز (۵۱٪)
معیارهای اخلاقی/حرفهای: ۲۶ امتیاز (۱۹٪)
معیارهای عمومی/شخصیتی: ۴۰ امتیاز (۳۰٪)
این ترکیب به روشنی نشان میدهد که بیش از نیمی از کل امتیاز به شاخصهای ایدئولوژیک اختصاص دارد، در حالیکه اخلاق، صداقت، مسئولیتپذیری و وجدان کاری تنها کمتر از یکپنجم وزن دارند.
تحلیل و پیامدها
تکیه سنگین بر معیارهای ایدئولوژیک به این معناست که حتی اگر یک استاد از نظر صداقت علمی، تعهد حرفهای و کیفیت تدریس برجسته باشد، بدون کسب امتیاز کافی در بخشهای سیاسی و اعتقادی، امکان استخدام یا تثبیت وضعیت خود را نخواهد داشت. در مقابل، فردی با سطح علمی متوسط اما امتیاز بالا در معیارهای ایدئولوژیک میتواند تأیید شود.
این الگو با رویهی دانشگاههای معتبر جهان تفاوت بنیادی دارد. در آنجا استخدام استاد بر اساس کیفیت پژوهش، انتشار مقالات علمی، توانایی جذب حمایت پژوهشی، نوآوری و اخلاق حرفهای صورت میگیرد و باورهای شخصی یا سیاسی اساساً معیاری در فرایند ارزیابی محسوب نمیشوند.
نتیجه چنین تفاوتی روشن است: در ایران دانشگاه به جای آنکه بر محور شایستهسالاری علمی و اخلاق حرفهای استوار باشد، بیشتر به نهادی با اولویتهای سیاسی و ایدئولوژیک تبدیل میشود. پیامد این رویکرد، تضعیف آزادی آکادمیک، رواج ظاهرسازی، کاهش کیفیت علمی و در نهایت مهاجرت نخبگان خواهد بود.
#آموزش_ایدئولوژیک #آموزش_سکولار #گزینش #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
دانشگاه یا نهاد سیاسی؟
تحلیلی بر شاخصهای استخدام استاد در جمهوری اسلامی
فرم رسمی «صلاحیت عمومی» که در دانشگاههای جمهوری اسلامی برای استخدام یا تبدیل وضعیت اعضای هیئت علمی بهکار میرود، شامل مجموعهای از شاخصهاست که هرکدام با امتیازی بین ۵ تا ۱۲ وزندهی شدهاند. این شاخصها طیفی از الزامات مذهبی و سیاسی تا ویژگیهای اخلاقی و حرفهای را در بر میگیرند. به عنوان نمونه، بندهایی چون «الزام به انجام واجبات و ترک محرمات» (۱۲ امتیاز)، «اعتقاد به نظام جمهوری اسلامی و قانون» (۱۲ امتیاز)، «اعتقاد و التزام به اصل ولایت فقیه» (۱۲ امتیاز)، «تعهدات اخلاقی و امانتداری» (۶ امتیاز)، «حسن شهرت اجتماعی» (۸ امتیاز)، «عضویت در بسیج و نهادهای فرهنگی» (۷ امتیاز) و «علاقهمندی به شغل معلمی و پیشرفت علمی» (۱۲ امتیاز) در این فرم دیده میشوند. مجموع امتیازات کل فرم ۱۳۵ است.
نسبت معیارها
بر اساس محاسبه دقیق، توزیع امتیازات چنین است:
معیارهای ایدئولوژیک: ۶۹ امتیاز (۵۱٪)
معیارهای اخلاقی/حرفهای: ۲۶ امتیاز (۱۹٪)
معیارهای عمومی/شخصیتی: ۴۰ امتیاز (۳۰٪)
این ترکیب به روشنی نشان میدهد که بیش از نیمی از کل امتیاز به شاخصهای ایدئولوژیک اختصاص دارد، در حالیکه اخلاق، صداقت، مسئولیتپذیری و وجدان کاری تنها کمتر از یکپنجم وزن دارند.
تحلیل و پیامدها
تکیه سنگین بر معیارهای ایدئولوژیک به این معناست که حتی اگر یک استاد از نظر صداقت علمی، تعهد حرفهای و کیفیت تدریس برجسته باشد، بدون کسب امتیاز کافی در بخشهای سیاسی و اعتقادی، امکان استخدام یا تثبیت وضعیت خود را نخواهد داشت. در مقابل، فردی با سطح علمی متوسط اما امتیاز بالا در معیارهای ایدئولوژیک میتواند تأیید شود.
این الگو با رویهی دانشگاههای معتبر جهان تفاوت بنیادی دارد. در آنجا استخدام استاد بر اساس کیفیت پژوهش، انتشار مقالات علمی، توانایی جذب حمایت پژوهشی، نوآوری و اخلاق حرفهای صورت میگیرد و باورهای شخصی یا سیاسی اساساً معیاری در فرایند ارزیابی محسوب نمیشوند.
نتیجه چنین تفاوتی روشن است: در ایران دانشگاه به جای آنکه بر محور شایستهسالاری علمی و اخلاق حرفهای استوار باشد، بیشتر به نهادی با اولویتهای سیاسی و ایدئولوژیک تبدیل میشود. پیامد این رویکرد، تضعیف آزادی آکادمیک، رواج ظاهرسازی، کاهش کیفیت علمی و در نهایت مهاجرت نخبگان خواهد بود.
#آموزش_ایدئولوژیک #آموزش_سکولار #گزینش #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡6👍4😁1
روز جهانی بزرگداشت قربانیان خشونت مبتنی بر دین یا عقیده
یادآوری قربانیان تفاوت باور
پیشینه
مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۹، در پی افزایش حملات مرگبار علیه اماکن مذهبی و پیروان ادیان و باورهای مختلف روز ۲۲ اوت را به عنوان «روز جهانی بزرگداشت قربانیان خشونت مبتنی بر دین یا عقیده» نامگذاری کرد. هدف این روز، یادآوری رنج کسانی است که به دلیل باور یا بیباوری خود قربانی خشونت شدهاند و همچنین تأکید بر مسئولیت دولتها و جامعه جهانی در حفاظت از آزادی دین و عقیده به عنوان یکی از حقوق بنیادین بشر.
روز جهانی بزرگداشت قربانیان خشونت مبتنی بر دین یا عقیده فرصتی است تا بار دیگر به یاد آوریم که آزادی اندیشه، وجدان و باور از بنیادیترین حقوق انسانی است. این روز نه تنها یادآور فجایعی است که در جهان به نام دین یا به بهانه عقیده رخ داده، بلکه نگاهی به کشورهایی چون ایران نیز دارد؛ جایی که جمهوری اسلامی طی چهار دهه با اعمال تبعیض سیستماتیک، سرکوب و خشونت، حیات اجتماعی و انسانی میلیونها شهروند را به بهانه باور یا بیباوری آنان مخدوش کرده است.
سرکوب سازمانیافته جامعه بهائی
در ایران، جامعه بهائیان به طور ویژه هدف آزار ساختاری قرار گرفته است. محرومیت از تحصیل و اشتغال، تخریب قبرستانها و اماکن مذهبی، مصادره اموال، بازداشتهای خودسرانه و حتی صدور احکام سنگین زندان و اعدام بخشی از سرکوبی است که تنها به دلیل «بهائی بودن» بر این شهروندان تحمیل شده است. این خشونت آشکار، مصداق بارزی از نقض حق آزادی دین و عقیده است که بارها از سوی نهادهای بینالمللی محکوم شده است.
فشار بر نوکیشان مسیحی
نوکیشان مسیحی نیز در جمهوری اسلامی همواره با فشار و تهدید روبهرو بودهاند. کلیساهای خانگی به جرم «تبلیغ علیه نظام» تعطیل شده و رهبران مذهبی مسیحی به اتهاماتی چون «اقدام علیه امنیت ملی» بازداشت و محاکمه شدهاند. مسلمانانی که به مسیحیت گرویدهاند به ویژه با خطر شکنجه، حبس و محرومیتهای اجتماعی مواجه هستند؛ زیرا تغییر دین در ایران نه بهعنوان یک حق فردی، بلکه به مثابه یک جرم تلقی میشود.
جرمانگاری بیباوری و نقد دینی
خداناباوران، منتقدان دینی و هر کسی که به تقدسات رسمی شک کند نیز در ایران امنیت جانی ندارند. احکام سنگین برای اتهاماتی مانند «سبالنبی» و «توهین به مقدسات» بارها به صدور حکم اعدام انجامیده است. علاوه بر آن، روحانیونی که با قرائت رسمی و حکومتی از اسلام مخالفت کردهاند نیز مورد تهدید، حصر و حتی حذف فیزیکی قرار گرفتهاند. این سرکوبها نشان میدهد که در ایران تنها یک قرائت محدود از دین مجاز است و هر نگاه متفاوتی به خشونت پاسخ داده میشود.
مسئولیت اخلاقی جهانی
روز جهانی قربانیان خشونت مبتنی بر دین یا عقیده ما را به مسئولیتی اخلاقی فرا میخواند: دفاع از همه کسانی که در ایران به دلیل متفاوت بودن، مورد تبعیض و سرکوب قرار گرفتهاند؛ چه بهائی باشند، چه نوکیش مسیحی، چه روحانی منتقد، چه خداناباور یا پیرو هر عقیده دیگری. یاد این روز نه تنها تجلیل از قربانیان است، بلکه تکرار این حقیقت است که هیچ حکومتی حق ندارد دین و باور را ابزاری برای سلطه و خشونت قرار دهد.
#آزادی_عقیده #آزادی_دین #رواداری #گفتگو_توانا
@dialogue1402
یادآوری قربانیان تفاوت باور
پیشینه
مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۹، در پی افزایش حملات مرگبار علیه اماکن مذهبی و پیروان ادیان و باورهای مختلف روز ۲۲ اوت را به عنوان «روز جهانی بزرگداشت قربانیان خشونت مبتنی بر دین یا عقیده» نامگذاری کرد. هدف این روز، یادآوری رنج کسانی است که به دلیل باور یا بیباوری خود قربانی خشونت شدهاند و همچنین تأکید بر مسئولیت دولتها و جامعه جهانی در حفاظت از آزادی دین و عقیده به عنوان یکی از حقوق بنیادین بشر.
روز جهانی بزرگداشت قربانیان خشونت مبتنی بر دین یا عقیده فرصتی است تا بار دیگر به یاد آوریم که آزادی اندیشه، وجدان و باور از بنیادیترین حقوق انسانی است. این روز نه تنها یادآور فجایعی است که در جهان به نام دین یا به بهانه عقیده رخ داده، بلکه نگاهی به کشورهایی چون ایران نیز دارد؛ جایی که جمهوری اسلامی طی چهار دهه با اعمال تبعیض سیستماتیک، سرکوب و خشونت، حیات اجتماعی و انسانی میلیونها شهروند را به بهانه باور یا بیباوری آنان مخدوش کرده است.
سرکوب سازمانیافته جامعه بهائی
در ایران، جامعه بهائیان به طور ویژه هدف آزار ساختاری قرار گرفته است. محرومیت از تحصیل و اشتغال، تخریب قبرستانها و اماکن مذهبی، مصادره اموال، بازداشتهای خودسرانه و حتی صدور احکام سنگین زندان و اعدام بخشی از سرکوبی است که تنها به دلیل «بهائی بودن» بر این شهروندان تحمیل شده است. این خشونت آشکار، مصداق بارزی از نقض حق آزادی دین و عقیده است که بارها از سوی نهادهای بینالمللی محکوم شده است.
فشار بر نوکیشان مسیحی
نوکیشان مسیحی نیز در جمهوری اسلامی همواره با فشار و تهدید روبهرو بودهاند. کلیساهای خانگی به جرم «تبلیغ علیه نظام» تعطیل شده و رهبران مذهبی مسیحی به اتهاماتی چون «اقدام علیه امنیت ملی» بازداشت و محاکمه شدهاند. مسلمانانی که به مسیحیت گرویدهاند به ویژه با خطر شکنجه، حبس و محرومیتهای اجتماعی مواجه هستند؛ زیرا تغییر دین در ایران نه بهعنوان یک حق فردی، بلکه به مثابه یک جرم تلقی میشود.
جرمانگاری بیباوری و نقد دینی
خداناباوران، منتقدان دینی و هر کسی که به تقدسات رسمی شک کند نیز در ایران امنیت جانی ندارند. احکام سنگین برای اتهاماتی مانند «سبالنبی» و «توهین به مقدسات» بارها به صدور حکم اعدام انجامیده است. علاوه بر آن، روحانیونی که با قرائت رسمی و حکومتی از اسلام مخالفت کردهاند نیز مورد تهدید، حصر و حتی حذف فیزیکی قرار گرفتهاند. این سرکوبها نشان میدهد که در ایران تنها یک قرائت محدود از دین مجاز است و هر نگاه متفاوتی به خشونت پاسخ داده میشود.
مسئولیت اخلاقی جهانی
روز جهانی قربانیان خشونت مبتنی بر دین یا عقیده ما را به مسئولیتی اخلاقی فرا میخواند: دفاع از همه کسانی که در ایران به دلیل متفاوت بودن، مورد تبعیض و سرکوب قرار گرفتهاند؛ چه بهائی باشند، چه نوکیش مسیحی، چه روحانی منتقد، چه خداناباور یا پیرو هر عقیده دیگری. یاد این روز نه تنها تجلیل از قربانیان است، بلکه تکرار این حقیقت است که هیچ حکومتی حق ندارد دین و باور را ابزاری برای سلطه و خشونت قرار دهد.
#آزادی_عقیده #آزادی_دین #رواداری #گفتگو_توانا
@dialogue1402
❤7👍3🙏1
۱۹ شهروند به دلیل برگزاری “مراسم شادی و رقص مختلط” در شازند بازداشت شدند
دادستان شهرستان شازند از بازداشت ۱۹ شهروند به دلیل برگزاری یک مراسم شادی و رقص مختلط، خبر داد.
به گفته وی، این افراد از شب گذشته در بازداشت به سر میبرند و در وقت کشیک قضایی، تفهیم اتهام خواهند شد.
دادستان شازند در این خصوص گفت: بازداشت این افراد به دلیل برگزاری مراسم شادی و رقص مختلط همراه با پخش موسیقی و شلیک منور در منطقه دریاچه کوکبیه، صورت گرفته است. او گفت که این اقدام همزمان با شب رحلت پیامبر اسلام و امام دوم شیعیان انجام شده است.
او در ادامه افزود: افراد یادشده از شب گذشته در بازداشت به سر میبرند و در وقت کشیک قضایی، تفهیم اتهام خواهند شد.
دادستان شازند به هویت این شهروندان و محل نگهداری آنها اشارهای نکرده است.
ورود به حریم خصوصی شهروندان و مداخله در امور فردی آنان از جمله انتقاداتی است که به نظام قضایی و انتظامی ایران وارد است.
#رقص #شادی #توهین_به_مقدسات #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
۱۹ شهروند به دلیل برگزاری “مراسم شادی و رقص مختلط” در شازند بازداشت شدند
دادستان شهرستان شازند از بازداشت ۱۹ شهروند به دلیل برگزاری یک مراسم شادی و رقص مختلط، خبر داد.
به گفته وی، این افراد از شب گذشته در بازداشت به سر میبرند و در وقت کشیک قضایی، تفهیم اتهام خواهند شد.
دادستان شازند در این خصوص گفت: بازداشت این افراد به دلیل برگزاری مراسم شادی و رقص مختلط همراه با پخش موسیقی و شلیک منور در منطقه دریاچه کوکبیه، صورت گرفته است. او گفت که این اقدام همزمان با شب رحلت پیامبر اسلام و امام دوم شیعیان انجام شده است.
او در ادامه افزود: افراد یادشده از شب گذشته در بازداشت به سر میبرند و در وقت کشیک قضایی، تفهیم اتهام خواهند شد.
دادستان شازند به هویت این شهروندان و محل نگهداری آنها اشارهای نکرده است.
ورود به حریم خصوصی شهروندان و مداخله در امور فردی آنان از جمله انتقاداتی است که به نظام قضایی و انتظامی ایران وارد است.
#رقص #شادی #توهین_به_مقدسات #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡15❤1🔥1😱1
جمهوری اسلامی از آغاز دهه ۶۰ جنگ ایران و عراق را «دفاع مقدس» نامید؛ تعبیری که آن را از یک تجربه تاریخی پیچیده به یک روایت قدسی و غیرقابل پرسش تبدیل کرد. در این روایت رسمی، شهدا نه انسانهایی واقعی با ترسها و تردیدها، بلکه «برگزیدگان الهی» معرفی میشوند که با امام زمان در ارتباط بوده و از امدادهای غیبی برخوردارند.
این قدیسسازی دو کارکرد اصلی دارد: نخست، مشروعیتبخشی به نظام؛ چراکه اگر شهدا واسطههای عالم غیب باشند، مخالفت با حکومت مساوی است با خیانت به خون آنها. دوم، کنترل اجتماعی؛ به زنان گفته میشود بیحجابی پایمال کردن خون شهداست، و به جوانان هشدار داده میشود که هر سبک زندگی متفاوت، انکار آرمان شهداست.
اما این گفتمان هرگونه پرسشگری را به خط قرمز بدل کرده است. پرسشهایی چون: چرا پس از آزادسازی خرمشهر در سال ۱۳۶۱ آتشبس پذیرفته نشد؟ چرا در عملیات کربلای ۴ با وجود لو رفتن کامل، نیروها به میدان فرستاده شدند و تلفات انسانی سنگین دادند؟ چرا فرماندهان نسبت به جان رزمندگان بیتفاوت بودند؟ همه اینها پرسشهایی مشروع اما ممنوعه هستند که در روایت رسمی جایی ندارند. حتی انتقادهای فرماندهانی چون حسن باقری، که از بیتوجهی به تلفات گسترده انسانی گلایه کرده بود، سانسور یا بازنویسی ایدئولوژیک میشوند.
این الگو محدود به گذشته نیست. پس از جنگ ۱۲ روزه جمهوری اسلامی با اسرائیل نیز هنوز امکان پرسشگری وجود ندارد. هیچکس مجاز نیست بپرسد سهم تصمیمات حاکمان جمهوری اسلامی در شعلهور شدن این جنگ و تحمیل هزینهها بر مردم چه بوده است. همانند جنگ هشتساله، نقش حاکمان نادیده گرفته میشود و تنها یک روایت قهرمانانه برجسته میگردد.
این در تضاد آشکار با تجربه کشورهایی چون آلمان و ژاپن است. آلمان پس از جنگ جهانی دوم با سیاست Vergangenheitsbewältigung («رویارویی با گذشته») به مسئولیتهای تاریخی خود اعتراف کرد و یادمانهایش بر رنج انسانی و پیشگیری از تکرار فجایع متمرکز شدند. ژاپن نیز در موزههای صلح هیروشیما و ناگازاکی پیام اصلیاش را بر نفی جنگ و صلحطلبی گذاشت، نه اسطورهسازی حزبی.
🔻 در جمهوری اسلامی اما جنگ به ابزاری برای تثبیت ایدئولوژی و کنترل اجتماعی تقلیل یافته است. چنین راهبردی شاید در کوتاهمدت انسجام نمادین ایجاد کند، اما در بلندمدت به بیاعتمادی عمومی، گسست نسلی، و بیاعتبار شدن ارزشهای انسانی میانجامد. جامعهای که به جای درس گرفتن از گذشته، در اسطورههای قدسی گرفتار شود، محکوم به تکرار همان خطاها خواهد بود.
#قدیس_سازی
#قدسی_سازی
#گفتگو_توانا
@Dialogue1402
جمهوری اسلامی از آغاز دهه ۶۰ جنگ ایران و عراق را «دفاع مقدس» نامید؛ تعبیری که آن را از یک تجربه تاریخی پیچیده به یک روایت قدسی و غیرقابل پرسش تبدیل کرد. در این روایت رسمی، شهدا نه انسانهایی واقعی با ترسها و تردیدها، بلکه «برگزیدگان الهی» معرفی میشوند که با امام زمان در ارتباط بوده و از امدادهای غیبی برخوردارند.
این قدیسسازی دو کارکرد اصلی دارد: نخست، مشروعیتبخشی به نظام؛ چراکه اگر شهدا واسطههای عالم غیب باشند، مخالفت با حکومت مساوی است با خیانت به خون آنها. دوم، کنترل اجتماعی؛ به زنان گفته میشود بیحجابی پایمال کردن خون شهداست، و به جوانان هشدار داده میشود که هر سبک زندگی متفاوت، انکار آرمان شهداست.
اما این گفتمان هرگونه پرسشگری را به خط قرمز بدل کرده است. پرسشهایی چون: چرا پس از آزادسازی خرمشهر در سال ۱۳۶۱ آتشبس پذیرفته نشد؟ چرا در عملیات کربلای ۴ با وجود لو رفتن کامل، نیروها به میدان فرستاده شدند و تلفات انسانی سنگین دادند؟ چرا فرماندهان نسبت به جان رزمندگان بیتفاوت بودند؟ همه اینها پرسشهایی مشروع اما ممنوعه هستند که در روایت رسمی جایی ندارند. حتی انتقادهای فرماندهانی چون حسن باقری، که از بیتوجهی به تلفات گسترده انسانی گلایه کرده بود، سانسور یا بازنویسی ایدئولوژیک میشوند.
این الگو محدود به گذشته نیست. پس از جنگ ۱۲ روزه جمهوری اسلامی با اسرائیل نیز هنوز امکان پرسشگری وجود ندارد. هیچکس مجاز نیست بپرسد سهم تصمیمات حاکمان جمهوری اسلامی در شعلهور شدن این جنگ و تحمیل هزینهها بر مردم چه بوده است. همانند جنگ هشتساله، نقش حاکمان نادیده گرفته میشود و تنها یک روایت قهرمانانه برجسته میگردد.
این در تضاد آشکار با تجربه کشورهایی چون آلمان و ژاپن است. آلمان پس از جنگ جهانی دوم با سیاست Vergangenheitsbewältigung («رویارویی با گذشته») به مسئولیتهای تاریخی خود اعتراف کرد و یادمانهایش بر رنج انسانی و پیشگیری از تکرار فجایع متمرکز شدند. ژاپن نیز در موزههای صلح هیروشیما و ناگازاکی پیام اصلیاش را بر نفی جنگ و صلحطلبی گذاشت، نه اسطورهسازی حزبی.
🔻 در جمهوری اسلامی اما جنگ به ابزاری برای تثبیت ایدئولوژی و کنترل اجتماعی تقلیل یافته است. چنین راهبردی شاید در کوتاهمدت انسجام نمادین ایجاد کند، اما در بلندمدت به بیاعتمادی عمومی، گسست نسلی، و بیاعتبار شدن ارزشهای انسانی میانجامد. جامعهای که به جای درس گرفتن از گذشته، در اسطورههای قدسی گرفتار شود، محکوم به تکرار همان خطاها خواهد بود.
#قدیس_سازی
#قدسی_سازی
#گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👌11👎1
دبیر ستاد امر به معروف قم: بازرسی از دستگاههای اجرایی درباره حجاب آغاز شده است
محمد کرباسی، دبیر ستاد امر به معروف استان قم از شروع فعالیتهای بازرسی این ستاد در نهادها و دستگاههای اجرایی برای «نظارت بر رعایت عفاف و حجاب» خبر داد.
او اضافه کرد: «اگر گزارشهایی از هرگونه ناهنجاری یا کمکاری در حوزه عفاف و حجاب یا سایر مسائل اجتماعی که به تکالیف دستگاهها مربوط میشود، به ستاد امر به معروف ارسال شود، این گزارشها به سرعت در فرآیند بازرسیها مورد بررسی قرار خواهند گرفت.»
#حجاب_اجبارى #پوشش_اختیاری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
دبیر ستاد امر به معروف قم: بازرسی از دستگاههای اجرایی درباره حجاب آغاز شده است
محمد کرباسی، دبیر ستاد امر به معروف استان قم از شروع فعالیتهای بازرسی این ستاد در نهادها و دستگاههای اجرایی برای «نظارت بر رعایت عفاف و حجاب» خبر داد.
او اضافه کرد: «اگر گزارشهایی از هرگونه ناهنجاری یا کمکاری در حوزه عفاف و حجاب یا سایر مسائل اجتماعی که به تکالیف دستگاهها مربوط میشود، به ستاد امر به معروف ارسال شود، این گزارشها به سرعت در فرآیند بازرسیها مورد بررسی قرار خواهند گرفت.»
#حجاب_اجبارى #پوشش_اختیاری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💩12🤮10🖕3🤣1
از جمهوریت تا عبودیت؛
حقیقت تلخ رابطه مردم و حاکمان در جمهوری اسلامی
اگر بخواهیم منصفانه نگاه کنیم، بزرگترین دروغ جمهوری اسلامی همان واژه «جمهوری» در نام آن است. در یک جمهوری واقعی، رابطه میان مردم و حاکمان بر اساس اصل وکیل و موکل شکل میگیرد. مردم، صاحبان قدرتاند و حاکمان تنها وکلای موقت آنان؛ و همانطور که هر موکلی حق دارد وکیل خود را عزل کند، مردم هم حق دارند حاکمانشان را برکنار کنند. این اصل، شالوده دموکراسی و اساس مسئولیتپذیری قدرت است.
اما در جمهوری اسلامی، رابطهای کاملاً متفاوت حاکم است؛ رابطهای که بیشتر از جنس عبد و مولا است تا موکل و وکیل. ولی فقیه در این نظام جایگاهی دارد که نه انتخاب مردم او را تعیین میکند و نه اراده مردم توان عزل او را دارد. او عملاً «مولا»یی است که بر سرنوشت «عباد» حکومت میکند. مردم در بهترین حالت، مجازند در انتخاباتهایی شرکت کنند که پیشاپیش فیلتر شورای نگهبان دایرهی انتخابشان را محدود کرده است. یعنی حق انتخاب واقعی وجود ندارد، بلکه فقط حق رأی دادن میان گزینههای گزینششده باقی میماند.
مصادیق این رابطه عمودی فراوان است:
اصل ۱۱۰ قانون اساسی اختیاراتی شبیه به یک سلطان مطلقه به ولی فقیه داده است.
شورای نگهبان، منصوب رهبر، هر صدایی را که خلاف میل قدرت باشد حذف میکند.
در اعتراضات مردمی، به جای پاسخگویی، حکومت مردم را «اغتشاشگر» و «فتنهگر» مینامد؛ همانند عبیدی که حق مطالبه از مولای خود ندارند.
حتی رسانه ملی، که قرار است صدای ملت باشد، عملاً «رسانه ولی فقیه» است و رئیس آن مستقیماً از سوی او منصوب میشود.
اینها همه نشان میدهد که در جمهوری اسلامی، مردم نه «شریک قدرت» بلکه «مطیع قدرت» هستند. ظواهر انتخاباتی تنها پوششی است برای مشروعیتبخشی به یک نظام ولایی که ماهیتاً غیردموکراتیک است.
نتیجه روشن است: رابطهای که بر اساس عبد و مولا تعریف شود، نه اصلاحپذیر است و نه با اصل جمهوریت سازگار. چنین رابطهای دیر یا زود شکاف میان مردم و حاکمان را عمیقتر میکند و جامعه را به سمت بیاعتمادی، اعتراض و حتی گسست سیاسی میبرد. اگر جمهوری اسلامی واقعاً به جمهوریت خود وفادار بود، باید نخستین گام را بر میداشت: پذیرش حق مردم برای عزل حاکمان، حتی در بالاترین سطح قدرت. چیزی که امروز در عمل محال است.
#جمهوری_اسلامی #ولایت_فقیه #دموکراسی #مردم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
از جمهوریت تا عبودیت؛
حقیقت تلخ رابطه مردم و حاکمان در جمهوری اسلامی
اگر بخواهیم منصفانه نگاه کنیم، بزرگترین دروغ جمهوری اسلامی همان واژه «جمهوری» در نام آن است. در یک جمهوری واقعی، رابطه میان مردم و حاکمان بر اساس اصل وکیل و موکل شکل میگیرد. مردم، صاحبان قدرتاند و حاکمان تنها وکلای موقت آنان؛ و همانطور که هر موکلی حق دارد وکیل خود را عزل کند، مردم هم حق دارند حاکمانشان را برکنار کنند. این اصل، شالوده دموکراسی و اساس مسئولیتپذیری قدرت است.
اما در جمهوری اسلامی، رابطهای کاملاً متفاوت حاکم است؛ رابطهای که بیشتر از جنس عبد و مولا است تا موکل و وکیل. ولی فقیه در این نظام جایگاهی دارد که نه انتخاب مردم او را تعیین میکند و نه اراده مردم توان عزل او را دارد. او عملاً «مولا»یی است که بر سرنوشت «عباد» حکومت میکند. مردم در بهترین حالت، مجازند در انتخاباتهایی شرکت کنند که پیشاپیش فیلتر شورای نگهبان دایرهی انتخابشان را محدود کرده است. یعنی حق انتخاب واقعی وجود ندارد، بلکه فقط حق رأی دادن میان گزینههای گزینششده باقی میماند.
مصادیق این رابطه عمودی فراوان است:
اصل ۱۱۰ قانون اساسی اختیاراتی شبیه به یک سلطان مطلقه به ولی فقیه داده است.
شورای نگهبان، منصوب رهبر، هر صدایی را که خلاف میل قدرت باشد حذف میکند.
در اعتراضات مردمی، به جای پاسخگویی، حکومت مردم را «اغتشاشگر» و «فتنهگر» مینامد؛ همانند عبیدی که حق مطالبه از مولای خود ندارند.
حتی رسانه ملی، که قرار است صدای ملت باشد، عملاً «رسانه ولی فقیه» است و رئیس آن مستقیماً از سوی او منصوب میشود.
اینها همه نشان میدهد که در جمهوری اسلامی، مردم نه «شریک قدرت» بلکه «مطیع قدرت» هستند. ظواهر انتخاباتی تنها پوششی است برای مشروعیتبخشی به یک نظام ولایی که ماهیتاً غیردموکراتیک است.
نتیجه روشن است: رابطهای که بر اساس عبد و مولا تعریف شود، نه اصلاحپذیر است و نه با اصل جمهوریت سازگار. چنین رابطهای دیر یا زود شکاف میان مردم و حاکمان را عمیقتر میکند و جامعه را به سمت بیاعتمادی، اعتراض و حتی گسست سیاسی میبرد. اگر جمهوری اسلامی واقعاً به جمهوریت خود وفادار بود، باید نخستین گام را بر میداشت: پذیرش حق مردم برای عزل حاکمان، حتی در بالاترین سطح قدرت. چیزی که امروز در عمل محال است.
#جمهوری_اسلامی #ولایت_فقیه #دموکراسی #مردم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👏8👍4❤1✍1
نادانی و ناآگاهی، همچون ریشههای عمیقی، بسیاری از تعصبات و عدم رواداریها را تغذیه میکنند.
زمانی که فردی از فرهنگها، ادیان یا گروههای اجتماعی دیگر اطلاعات کافی نداشته باشد، به راحتی تحت تأثیر کلیشهها و پیشداوریها قرار میگیرد.
این امر باعث میشود که تفاوتها را تهدیدی برای خود یا ارزشهایش تلقی کرده و با آنها با دید منفی برخورد کند.
نادانی، ناشی از عدم دسترسی به اطلاعات صحیح و متنوع، مانع از درک و پذیرش تفاوتها میشود.
افرادی که اطلاعات محدودی دارند، اغلب تمایل دارند که جهان را از دریچه دیدگاه خود ببینند و هر چیزی که با این دیدگاه همخوانی نداشته باشد را رد کنند.
با افزایش آگاهی افراد نسبت به فرهنگها و ادیان مختلف، میتوانیم به تدریج بر ترس از تفاوتها غلبه کرده و جامعهای روادارتر و همدلانهتر بسازیم.
در نادانی و ناآگاهی، بذر تعصب را میکارند و رشد میدهند.
تنها با افزایش آگاهی و دانش میتوانیم به جهانی دست پیدا کنیم که در آن تفاوتها به جای تهدید، فرصتی برای رشد و یادگیری باشند.
#تعصب #رواداری #آتئیسم #آتئیست #خداناباور #ناباورمند #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
نادانی و ناآگاهی، همچون ریشههای عمیقی، بسیاری از تعصبات و عدم رواداریها را تغذیه میکنند.
زمانی که فردی از فرهنگها، ادیان یا گروههای اجتماعی دیگر اطلاعات کافی نداشته باشد، به راحتی تحت تأثیر کلیشهها و پیشداوریها قرار میگیرد.
این امر باعث میشود که تفاوتها را تهدیدی برای خود یا ارزشهایش تلقی کرده و با آنها با دید منفی برخورد کند.
نادانی، ناشی از عدم دسترسی به اطلاعات صحیح و متنوع، مانع از درک و پذیرش تفاوتها میشود.
افرادی که اطلاعات محدودی دارند، اغلب تمایل دارند که جهان را از دریچه دیدگاه خود ببینند و هر چیزی که با این دیدگاه همخوانی نداشته باشد را رد کنند.
با افزایش آگاهی افراد نسبت به فرهنگها و ادیان مختلف، میتوانیم به تدریج بر ترس از تفاوتها غلبه کرده و جامعهای روادارتر و همدلانهتر بسازیم.
در نادانی و ناآگاهی، بذر تعصب را میکارند و رشد میدهند.
تنها با افزایش آگاهی و دانش میتوانیم به جهانی دست پیدا کنیم که در آن تفاوتها به جای تهدید، فرصتی برای رشد و یادگیری باشند.
#تعصب #رواداری #آتئیسم #آتئیست #خداناباور #ناباورمند #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍9👏2❤1🏆1
ظهور نزدیک است!
مهدویت به مثابه ابزار قدرت؛ جمهوری اسلامی و یوتوپیای مؤجل
«برای سلامتی و ظهور آقا امام زمان دعا کنید!» عبارتی است که در منابر رسمی جمهوری اسلامی بارها شنیده میشود. این جمله ساده مذهبی، در واقع به یکی از ابزارهای اصلی تداوم سلطه سیاسی بدل شده است: وعدهی «یوتوپیای مؤجل»، یعنی آیندهای آرمانی که مدام نوید داده میشود اما هیچگاه تحقق نمییابد.
حاکمیت با بهرهگیری از اندیشه مهدویت، مشکلات امروز جامعه ــ از بحران اقتصادی و فساد تا سرکوب سیاسی ــ را نه محصول ناکارآمدی خود، بلکه ویژگی «دوران غیبت» معرفی میکند. در این روایت، مردم باید صبور باشند، اطاعت کنند و دعا بخوانند تا زمینه ظهور فراهم گردد. وعاظ نزدیک به رهبر جمهوری اسلامی، همچون علیرضا پناهیان و کاظم صدیقی، بارها در منابر گفتهاند «ظهور بسیار نزدیک است». این وعدههای همیشگی به ظاهر امید میبخشند، اما در عمل جامعه را در انتظار و انفعال نگه میدارند: امروز تحمل کنید، چون فردا همه چیز دگرگون خواهد شد.
این سازوکار بهخوبی با الگوی «مثلث کارپمن» توضیح داده میشود. جامعه در نقش قربانی باقی میماند، حکومت خود را نایب امام و «منجی موقت» معرفی میکند، و دشمنان داخلی و خارجی در جایگاه آزارگر دائماً بازتولید میشوند. نتیجه، چرخهای است که شهروندان را از مسئولیتپذیری دور و در وابستگی نگه میدارد. اگر این نقش منجی با الگوی «معلم و مربی» جایگزین شود، جامعه توانمند خواهد شد و قدرت سیاسی ناچار به پاسخگویی. اما چنین تحولی با منافع جمهوری اسلامی در تضاد است.
با تصویرسازی از آیندهای بهشتی پس از ظهور، که همیشه «خیلی نزدیک» است اما هرگز نمیرسد، حاکمیت بزرگترین فریب را بازتولید میکند. این وعده دائماً به تعویقافتاده همچون سرابی عمل میکند: مردم را امیدوار نگه میدارد، اما واقعیت تلخ فقر، تبعیض و سرکوب را به حاشیه میراند. در عین حال، کلید این آینده نیز در انحصار ولایت فقیه معرفی میشود؛ گویی بدون این ساختار، حتی ظهور نیز رخ نخواهد داد.
با این حال، تجربه نشان داده است که این وعدهها در بلندمدت فرسایشزا هستند. هر بار که «ظهور نزدیک» اعلام شده و خبری نشده است، بخشی از جامعه به ماهیت ابزاری این روایت پی برده و اعتمادش به دستگاه تبلیغاتی نظام کمتر شده است. یوتوپیای مؤجل شاید برای مدتی ابزار فریب باشد، اما در نهایت مشروعیت جمهوری اسلامی را از درون تهی میکند.
#آخرالزمان #مهدویت #امام_زمان #جمهوری_اسلامی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
ظهور نزدیک است!
مهدویت به مثابه ابزار قدرت؛ جمهوری اسلامی و یوتوپیای مؤجل
«برای سلامتی و ظهور آقا امام زمان دعا کنید!» عبارتی است که در منابر رسمی جمهوری اسلامی بارها شنیده میشود. این جمله ساده مذهبی، در واقع به یکی از ابزارهای اصلی تداوم سلطه سیاسی بدل شده است: وعدهی «یوتوپیای مؤجل»، یعنی آیندهای آرمانی که مدام نوید داده میشود اما هیچگاه تحقق نمییابد.
حاکمیت با بهرهگیری از اندیشه مهدویت، مشکلات امروز جامعه ــ از بحران اقتصادی و فساد تا سرکوب سیاسی ــ را نه محصول ناکارآمدی خود، بلکه ویژگی «دوران غیبت» معرفی میکند. در این روایت، مردم باید صبور باشند، اطاعت کنند و دعا بخوانند تا زمینه ظهور فراهم گردد. وعاظ نزدیک به رهبر جمهوری اسلامی، همچون علیرضا پناهیان و کاظم صدیقی، بارها در منابر گفتهاند «ظهور بسیار نزدیک است». این وعدههای همیشگی به ظاهر امید میبخشند، اما در عمل جامعه را در انتظار و انفعال نگه میدارند: امروز تحمل کنید، چون فردا همه چیز دگرگون خواهد شد.
این سازوکار بهخوبی با الگوی «مثلث کارپمن» توضیح داده میشود. جامعه در نقش قربانی باقی میماند، حکومت خود را نایب امام و «منجی موقت» معرفی میکند، و دشمنان داخلی و خارجی در جایگاه آزارگر دائماً بازتولید میشوند. نتیجه، چرخهای است که شهروندان را از مسئولیتپذیری دور و در وابستگی نگه میدارد. اگر این نقش منجی با الگوی «معلم و مربی» جایگزین شود، جامعه توانمند خواهد شد و قدرت سیاسی ناچار به پاسخگویی. اما چنین تحولی با منافع جمهوری اسلامی در تضاد است.
با تصویرسازی از آیندهای بهشتی پس از ظهور، که همیشه «خیلی نزدیک» است اما هرگز نمیرسد، حاکمیت بزرگترین فریب را بازتولید میکند. این وعده دائماً به تعویقافتاده همچون سرابی عمل میکند: مردم را امیدوار نگه میدارد، اما واقعیت تلخ فقر، تبعیض و سرکوب را به حاشیه میراند. در عین حال، کلید این آینده نیز در انحصار ولایت فقیه معرفی میشود؛ گویی بدون این ساختار، حتی ظهور نیز رخ نخواهد داد.
با این حال، تجربه نشان داده است که این وعدهها در بلندمدت فرسایشزا هستند. هر بار که «ظهور نزدیک» اعلام شده و خبری نشده است، بخشی از جامعه به ماهیت ابزاری این روایت پی برده و اعتمادش به دستگاه تبلیغاتی نظام کمتر شده است. یوتوپیای مؤجل شاید برای مدتی ابزار فریب باشد، اما در نهایت مشروعیت جمهوری اسلامی را از درون تهی میکند.
#آخرالزمان #مهدویت #امام_زمان #جمهوری_اسلامی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍15😁3❤1👎1😱1
قرار بازداشت ارمغان یزدانی، شهروند بهائی، به مدت ۱۰ روز دیگر تمدید شد. او بیش از یک ماه است که در شیراز بازداشت شده و تاکنون خانوادهاش از محل نگهداری فرزندشان اطلاعی به دست نیاوردهاند.
روز دوشنبه ۳ شهریور پس از مراجعه خانواده ارمغان یزدانی به دادسرای شیراز، به آنان اعلام شد که قرار بازداشت این شهروند بهائی برای ۱۰ روز دیگر تمدید شده است. علیرغم گذشت بیش از یک ماه از زمان بازداشت خانم یزدانی، تاکنون خانواده وی از محل نگهداری فرزندشان اطلاعی به دست نیاوردهاند.
یک منبع مطلع نزدیک به خانواده این شهروند ضمن تایید این خبر به هرانا گفت:”ارمغان در طول مدت بازداشت چند بار با خانوادهاش تماس تلفنی داشته، اما در این تماسها از محل نگهداری خود اظهار بیاطلاعی کرده است”.
از دلایل بازداشت و اتهامات مطروحه علیه این شهروند بهائی اطلاعی حاصل نشده است.
ارمغان یزدانی در تاریخ ۱ مردادماه، توسط ماموران اطلاعات سپاه در شیراز بازداشت شد. همزمان محل سکونت این شهروند بهائی توسط ماموران مورد تفتیش قرار گرفت و شماری از وسایل شخصی و دیجیتال او و اعضای خانوادهاش ضبط شد.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
روز دوشنبه ۳ شهریور پس از مراجعه خانواده ارمغان یزدانی به دادسرای شیراز، به آنان اعلام شد که قرار بازداشت این شهروند بهائی برای ۱۰ روز دیگر تمدید شده است. علیرغم گذشت بیش از یک ماه از زمان بازداشت خانم یزدانی، تاکنون خانواده وی از محل نگهداری فرزندشان اطلاعی به دست نیاوردهاند.
یک منبع مطلع نزدیک به خانواده این شهروند ضمن تایید این خبر به هرانا گفت:”ارمغان در طول مدت بازداشت چند بار با خانوادهاش تماس تلفنی داشته، اما در این تماسها از محل نگهداری خود اظهار بیاطلاعی کرده است”.
از دلایل بازداشت و اتهامات مطروحه علیه این شهروند بهائی اطلاعی حاصل نشده است.
ارمغان یزدانی در تاریخ ۱ مردادماه، توسط ماموران اطلاعات سپاه در شیراز بازداشت شد. همزمان محل سکونت این شهروند بهائی توسط ماموران مورد تفتیش قرار گرفت و شماری از وسایل شخصی و دیجیتال او و اعضای خانوادهاش ضبط شد.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡8💔2🔥1🙏1
توماس جفرسون ، سیاستمدار و دولتمرد آمریکایی، یکی از متفکران اصلی و از بنیانگذاران آمریکا (برای ترویج ایدهآلهای جمهوریخواهی در آمریکا)، نویسنده اصلی اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا بود که از سال ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۹ میلادی بهعنوان سومین رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا فعالیت میکرد.
وی همچنین باستانشناس، دیرینشناس و نویسنده بود. او دانشگاه ویرجینیا را در سال ۱۸۱۹ میلادی بنیان نهاد.
توماس جفرسون همانند دیگر بنیانگذاران آمریکا یک دادارباور بود که خرد را برتر از وحی انگاشته و دکترینهای سنتی مسیحیت، از جمله تولد عیسی از دختری باکره، گناه نخستین و رستاخیز مسیح را مردود و غیرمنطقی میپنداشت.
از دید جفرسون، جدایی دین از سیاست، راهی برای محو مذهب نبود. بلکه این کار، ضامن حفظ حقوق تمامی مذاهب در جامعه بود. او میان داشتن اندیشه مذهبی و اعتقاد به سکولاریسم تضادی نمیدید.
او تلاش خود برای وارد کردن جدایی دین از نهاد دولت در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا و اجرایی کردن آن در ویرجینیا از سال ۱۷۸۶ را یکی از سه کار عظیم در همه عمر خود میخواند.
#سکولاریسم #جفرسون #دادارباور #آزادی_ادیان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
توماس جفرسون ، سیاستمدار و دولتمرد آمریکایی، یکی از متفکران اصلی و از بنیانگذاران آمریکا (برای ترویج ایدهآلهای جمهوریخواهی در آمریکا)، نویسنده اصلی اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا بود که از سال ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۹ میلادی بهعنوان سومین رئیسجمهور ایالات متحده آمریکا فعالیت میکرد.
وی همچنین باستانشناس، دیرینشناس و نویسنده بود. او دانشگاه ویرجینیا را در سال ۱۸۱۹ میلادی بنیان نهاد.
توماس جفرسون همانند دیگر بنیانگذاران آمریکا یک دادارباور بود که خرد را برتر از وحی انگاشته و دکترینهای سنتی مسیحیت، از جمله تولد عیسی از دختری باکره، گناه نخستین و رستاخیز مسیح را مردود و غیرمنطقی میپنداشت.
از دید جفرسون، جدایی دین از سیاست، راهی برای محو مذهب نبود. بلکه این کار، ضامن حفظ حقوق تمامی مذاهب در جامعه بود. او میان داشتن اندیشه مذهبی و اعتقاد به سکولاریسم تضادی نمیدید.
او تلاش خود برای وارد کردن جدایی دین از نهاد دولت در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا و اجرایی کردن آن در ویرجینیا از سال ۱۷۸۶ را یکی از سه کار عظیم در همه عمر خود میخواند.
#سکولاریسم #جفرسون #دادارباور #آزادی_ادیان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍11❤3😍1
در بعضی کشورها، مردم فکر میکنند هویت دینیِ اکثریت، بخش مهمی از هویت ملی را تشکیل میدهد.
برای مثال در اندونزی، مردم تصور میکنند هویت اسلامی (دین اکثریت) بخش مهمی از هویت ملی آن کشور را تشکیل میدهد.
در تایلند، مردم فکر میکنند هویت بودایی (دین اکثریت تایلند) بخش مهمی از هویت ملی را تشکلی میدهد (تصویر بالا نمودار پژوهش در این زمینه است).
اما در سنگاپور، فقط سیزده درصد مردم تصور میکنند هویت مذهبی بخش مهم هویت ملی است.
به نظر میرسد برای مردم سنگاپور هویت ملی، امری مستقل از هویت دینی است.
به نظر میرسد در ایران درباره نسبت هویت دینی و هویت ملی بحث گستردهای در جریان باشد.
آیا هویت ملی و دینی همواره با هم یکی هستند یا همراهی بالایی دارند؟ یا ممکن است هویت و ملی و دینی مستقل از یک دیگر باشند؟
منبع: Pew Research Center
#هویت #هویت_ملی #هویت_مذهبی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
در بعضی کشورها، مردم فکر میکنند هویت دینیِ اکثریت، بخش مهمی از هویت ملی را تشکیل میدهد.
برای مثال در اندونزی، مردم تصور میکنند هویت اسلامی (دین اکثریت) بخش مهمی از هویت ملی آن کشور را تشکیل میدهد.
در تایلند، مردم فکر میکنند هویت بودایی (دین اکثریت تایلند) بخش مهمی از هویت ملی را تشکلی میدهد (تصویر بالا نمودار پژوهش در این زمینه است).
اما در سنگاپور، فقط سیزده درصد مردم تصور میکنند هویت مذهبی بخش مهم هویت ملی است.
به نظر میرسد برای مردم سنگاپور هویت ملی، امری مستقل از هویت دینی است.
به نظر میرسد در ایران درباره نسبت هویت دینی و هویت ملی بحث گستردهای در جریان باشد.
آیا هویت ملی و دینی همواره با هم یکی هستند یا همراهی بالایی دارند؟ یا ممکن است هویت و ملی و دینی مستقل از یک دیگر باشند؟
منبع: Pew Research Center
#هویت #هویت_ملی #هویت_مذهبی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍16