خیام؛ کابوس دینسالاران!
میترسم از آنکه بانگ آید روزی،
ای بیخبران راه نه آن است و نه این!
خیام بیش از هر چیز از قطعیتهای کور بیم داشت. در روزگاری که دین و الهیات پاسخ همه پرسشها شمرده میشد، او هشدار میداد: اگر همه در یقین خود غرق باشند، چه کسی مجال اندیشیدن خواهد داشت؟
از نگاه او، یقین اطاعت میآورد و شک آزادی. همین است که استبداد شک را برنمیتابد. خیام نماد خرد مستقل و پرسشگری مداوم است. او در برابر پرسشهای اساسی زندگی، پاسخهای دمدستی، سادهسازیشده و داستانوار ادیان را نمیپذیرد؛ زیرا میداند این پاسخها بیشتر برای آرام کردن ذهن و تثبیت قدرت ساخته میشوند، نه برای کشف حقیقت.
او به ما میآموزد که میتوان ابهام را تاب آورد و بیآنکه برای هر پرسش پاسخی قطعی یافت، به زیستن ادامه داد. بلوغ فکری یعنی توانایی زندگی در دلِ «ناتعادلی شناختی»؛ یعنی همراه شدن با پرسشها، بیآنکه به نخستین جواب آماده دل بست. کسی که تحمل ابهام دارد، به آسانی قانع نمیشود و زود به یقین نمیرسد.
یقین اما خطرناک است، زیرا به اطاعت کور میانجامد. کسی که خود را مالک حقیقت نهایی بداند، ناگزیر به تعصب و خشونت میغلتد. درست به همین دلیل است که نظامهای استبدادی به یقین نیاز دارند: یقین فرمانبرداری میآورد، اما شک میپرسد، میکاود و اعتراض میکند. این همان چیزی است که حکومتهای استبدادی از آن میترسند.
وقتی فرمان حاکم «الهی» معرفی شود، مخالفت با او نه تنها سیاسی، بلکه «کفر» شمرده میشود. بدینسان دین به ابزاری برای ترس، کنترل و خاموش کردن صداهای متفاوت بدل میگردد. در چنین فضایی است که خیام، با شکگرایی و نقد ایمان کور، به کابوس دینسالاران بدل میشود؛ زیرا او راز قدرت آنان را برملا میکند.
در برابر این تاریکی، خیام ما را به زندگی اخلاقی و قدر دانستن لحظه اکنون فرا میخواند. انسان تنها یک بار فرصت زیستن دارد؛ پس باید این فرصت را با شادی، نیکخواهی و احترام به دیگران پر کنیم و دم را غنیمت بشماریم.
پیام خیام روشن است: از ایمانی که پرسشگری را میمیراند و از حکومتی که یقین را ابزار قدرت میکند باید ترسید. راه رهایی در شک، پرسشگری، تاب آوردن ابهام و زیست آزاد و انسانی است. همین است که جمهوری اسلامی نیز از اندیشه خیام هراس دارد، زیرا شکگرایی و پرسشگری پایههای اطاعت کور را فرو میریزد و قدرت را برهنه میسازد.
#خیام #شک #یقین #ایمان #باور #دین #خردگرایی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
میترسم از آنکه بانگ آید روزی،
ای بیخبران راه نه آن است و نه این!
خیام بیش از هر چیز از قطعیتهای کور بیم داشت. در روزگاری که دین و الهیات پاسخ همه پرسشها شمرده میشد، او هشدار میداد: اگر همه در یقین خود غرق باشند، چه کسی مجال اندیشیدن خواهد داشت؟
از نگاه او، یقین اطاعت میآورد و شک آزادی. همین است که استبداد شک را برنمیتابد. خیام نماد خرد مستقل و پرسشگری مداوم است. او در برابر پرسشهای اساسی زندگی، پاسخهای دمدستی، سادهسازیشده و داستانوار ادیان را نمیپذیرد؛ زیرا میداند این پاسخها بیشتر برای آرام کردن ذهن و تثبیت قدرت ساخته میشوند، نه برای کشف حقیقت.
او به ما میآموزد که میتوان ابهام را تاب آورد و بیآنکه برای هر پرسش پاسخی قطعی یافت، به زیستن ادامه داد. بلوغ فکری یعنی توانایی زندگی در دلِ «ناتعادلی شناختی»؛ یعنی همراه شدن با پرسشها، بیآنکه به نخستین جواب آماده دل بست. کسی که تحمل ابهام دارد، به آسانی قانع نمیشود و زود به یقین نمیرسد.
یقین اما خطرناک است، زیرا به اطاعت کور میانجامد. کسی که خود را مالک حقیقت نهایی بداند، ناگزیر به تعصب و خشونت میغلتد. درست به همین دلیل است که نظامهای استبدادی به یقین نیاز دارند: یقین فرمانبرداری میآورد، اما شک میپرسد، میکاود و اعتراض میکند. این همان چیزی است که حکومتهای استبدادی از آن میترسند.
وقتی فرمان حاکم «الهی» معرفی شود، مخالفت با او نه تنها سیاسی، بلکه «کفر» شمرده میشود. بدینسان دین به ابزاری برای ترس، کنترل و خاموش کردن صداهای متفاوت بدل میگردد. در چنین فضایی است که خیام، با شکگرایی و نقد ایمان کور، به کابوس دینسالاران بدل میشود؛ زیرا او راز قدرت آنان را برملا میکند.
در برابر این تاریکی، خیام ما را به زندگی اخلاقی و قدر دانستن لحظه اکنون فرا میخواند. انسان تنها یک بار فرصت زیستن دارد؛ پس باید این فرصت را با شادی، نیکخواهی و احترام به دیگران پر کنیم و دم را غنیمت بشماریم.
پیام خیام روشن است: از ایمانی که پرسشگری را میمیراند و از حکومتی که یقین را ابزار قدرت میکند باید ترسید. راه رهایی در شک، پرسشگری، تاب آوردن ابهام و زیست آزاد و انسانی است. همین است که جمهوری اسلامی نیز از اندیشه خیام هراس دارد، زیرا شکگرایی و پرسشگری پایههای اطاعت کور را فرو میریزد و قدرت را برهنه میسازد.
#خیام #شک #یقین #ایمان #باور #دین #خردگرایی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👏15👍4❤🔥1
جوادی آملی:
شیعه در پی اصلاح نظام جهانی است
جوادی آملی مرجع تقلید شیعه در شرحی بر زیارت جامعه کبیره گفته است:
امروز با توجه به موقعیت جا افتاده و تأثیرات تفکر شیعی درجهان وضعیت کاملاً دگرگون شده؛ به گونه ای که جامعه شیعی با تکیه بر ایدئولوژی اصیل خویش می تواند در مسیر تغییر وضعیت موجود و فراهم سازی شرایط جهانی برای ظهور مصلح موعود، اثرگذار اصلی باشد.
آمادگی، مستلزم حضور اثربخش شیعه در عرصه های فکری، فرهنگی و سیاسی نظامی است تا بتوانند در بسط و توسعه تفکر مهدویت در جهان به رسالت خطیر و الهی خویش عمل کنند.
رسالت شیعه در ایجاد آمادگی جهانی، از آن رو سنگین است که شیعه در پی دگرگونی و اصلاح نظام جهانی است و انجام دادن این رسالت خطیر بی حضور مؤثر در عرصه گفتمان جهانی و اثرگذاری جدی در نگرش های عمومی شدنی نیست.
#شیعه #مهدویت #منجی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
جوادی آملی:
شیعه در پی اصلاح نظام جهانی است
جوادی آملی مرجع تقلید شیعه در شرحی بر زیارت جامعه کبیره گفته است:
امروز با توجه به موقعیت جا افتاده و تأثیرات تفکر شیعی درجهان وضعیت کاملاً دگرگون شده؛ به گونه ای که جامعه شیعی با تکیه بر ایدئولوژی اصیل خویش می تواند در مسیر تغییر وضعیت موجود و فراهم سازی شرایط جهانی برای ظهور مصلح موعود، اثرگذار اصلی باشد.
آمادگی، مستلزم حضور اثربخش شیعه در عرصه های فکری، فرهنگی و سیاسی نظامی است تا بتوانند در بسط و توسعه تفکر مهدویت در جهان به رسالت خطیر و الهی خویش عمل کنند.
رسالت شیعه در ایجاد آمادگی جهانی، از آن رو سنگین است که شیعه در پی دگرگونی و اصلاح نظام جهانی است و انجام دادن این رسالت خطیر بی حضور مؤثر در عرصه گفتمان جهانی و اثرگذاری جدی در نگرش های عمومی شدنی نیست.
#شیعه #مهدویت #منجی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💩23🤮6😁2🤡2🤣2❤1
عرفان ثابتی، جامعهشناس و پژوهشگر دین و فلسفه در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:
🔹️رسانههای ایران نوشتهاند: #هوشمند_عقیلی "در غربت" درگذشت.
اما ننوشتهاند که اگر ایشان «در وطن» بود همچون دیگر بهائیان از حقوق شهروندی محروم میشد. چند روز قبل مرتضی براتی، قاضی دادگاه ویژۀ اصل ۴۹، بر سر بهائیان همشهری آقای عقیلی در اصفهان فریاد زد: «زندگیتان را نابود میکنیم.»
🔹️تبعیض و ظلم رفته بر ایرانیان بهایی از دایره شمار خارج است.
از احکام اعدام و زندان تا مصادره اموال و محرومیت از تحصیل و حقوق اجتماعی.
ظلمی که یک حکومت ایدئولوژیک دینی بر جمعی از شهروندان بواسطه باور متفاوت اعمال میکند.
#داستان_ما_یکیست
#بهاییان_ایران #هوشمند_عقیلی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🔹️رسانههای ایران نوشتهاند: #هوشمند_عقیلی "در غربت" درگذشت.
اما ننوشتهاند که اگر ایشان «در وطن» بود همچون دیگر بهائیان از حقوق شهروندی محروم میشد. چند روز قبل مرتضی براتی، قاضی دادگاه ویژۀ اصل ۴۹، بر سر بهائیان همشهری آقای عقیلی در اصفهان فریاد زد: «زندگیتان را نابود میکنیم.»
🔹️تبعیض و ظلم رفته بر ایرانیان بهایی از دایره شمار خارج است.
از احکام اعدام و زندان تا مصادره اموال و محرومیت از تحصیل و حقوق اجتماعی.
ظلمی که یک حکومت ایدئولوژیک دینی بر جمعی از شهروندان بواسطه باور متفاوت اعمال میکند.
#داستان_ما_یکیست
#بهاییان_ایران #هوشمند_عقیلی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍21👎1😢1🙏1💔1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اسلامگرایان تندرو در بنگلادش، جسد یک روحانی را که مدعی بود «امام مهدی» است، از قبر بیرون کشیدند و آتش زدند
پلیس بنگلادش میگوید در پی حمله اسلامگرایان تندرو به آرامگاه یک رهبر مذهبی که خود را «امام مهدی» میخواند، تحقیقاتی را آغاز است.
صدها تن از اسلامگرایان تندرو جسد نورالحق را که یک ماه پیش درگذشت، از قبر بیرون آوردند و پس از کشیدن آن در خیابان، بقایای جسدش را به آتش کشیدند. رسانههای محلی میگویند که این روحانی ادعا میکرد که «امام مهدی» است. دولت برای کنترل اوضاع از ارتش کمک گرفت و نیروهای بیشتری به منطقه اعزام کرد.
در جریان درگیری بین پیروان این رهبر معنوی و اسلامگرایان تندرو که میخواستند قبر او را با خاک یکسان کنند، یک نفر کشته و بیش از ۵۰ نفر مجروح شدند. حال دو تن از مجروحان وخیم گزارش شده است.
دولت بنگلادش این عمل را «غیرانسانی و نفرتانگیز» خواند و آن را محکوم کرد./بیبیسی
#اسلامگرا #امام_زمان #اسلام_افراطی #گفتگو_توانا
اسلامگرایان تندرو در بنگلادش، جسد یک روحانی را که مدعی بود «امام مهدی» است، از قبر بیرون کشیدند و آتش زدند
پلیس بنگلادش میگوید در پی حمله اسلامگرایان تندرو به آرامگاه یک رهبر مذهبی که خود را «امام مهدی» میخواند، تحقیقاتی را آغاز است.
صدها تن از اسلامگرایان تندرو جسد نورالحق را که یک ماه پیش درگذشت، از قبر بیرون آوردند و پس از کشیدن آن در خیابان، بقایای جسدش را به آتش کشیدند. رسانههای محلی میگویند که این روحانی ادعا میکرد که «امام مهدی» است. دولت برای کنترل اوضاع از ارتش کمک گرفت و نیروهای بیشتری به منطقه اعزام کرد.
در جریان درگیری بین پیروان این رهبر معنوی و اسلامگرایان تندرو که میخواستند قبر او را با خاک یکسان کنند، یک نفر کشته و بیش از ۵۰ نفر مجروح شدند. حال دو تن از مجروحان وخیم گزارش شده است.
دولت بنگلادش این عمل را «غیرانسانی و نفرتانگیز» خواند و آن را محکوم کرد./بیبیسی
#اسلامگرا #امام_زمان #اسلام_افراطی #گفتگو_توانا
🤬10💩10🤯2🤣2😡2👏1😁1
چرا هنوز در بندِ داستانهای دینی هستیم؟
پرسش هراری
یووال نوح هراری مثالی مشهور دارد: اگر به یک میمون بگویید «این موز را به من بده، بعد از مرگت باغی بیپایان از موز خواهی داشت»، او حتی لحظهای به این وعده اعتنا نمیکند. چون تنها آنچه پیش رویش است را میفهمد. اما انسان موجودی استثنایی است؛ ما توانایی بینظیری در باور به داستانهای جمعی داریم. همین ویژگی باعث شده است که در طول تاریخ، به روایتهایی دل ببندیم که اغلب واقعیتی بیرونی ندارند، اما زندگی ما را شکل دادهاند.
دین از برجستهترین این روایتهاست. پرسشهای بزرگ انسان – از منشأ جهان و معنای رنج گرفته تا سرنوشت پس از مرگ – همواره ذهن بشر را مشغول کردهاند. دینها برای این پرسشها پاسخهایی ساده، روشن و داستانوار عرضه کردهاند. همین سادگی، آرامش میآورد، امید میبخشد و زندگی را معنادار میسازد. دین همچنین توانسته است میلیونها نفر را متحد کند، به جوامع هویت ببخشد و بنیانهای اخلاقی و قانونی را تقویت کند.
اما روی دیگر سکه را نباید نادیده گرفت. زمانی که این داستانها به «حقیقت مطلق» بدل میشوند، راه پرسشگری بسته میشود. تاریخ مملو از نمونههایی است که ایمان بیچونوچرا به روایتهای مقدس، سرچشمهی جنگهای خونین، تعصب کور، نفرت از دیگری و مقاومت در برابر علم و آزادی بوده است. قدرت داستان، اگر بیمهار شود، میتواند از معنا و همبستگی، به ابزار سرکوب و خشونت تبدیل گردد.
امروز پرسش هراری همچنان بهجا است: چرا هنوز در بندِ این داستانها ماندهایم؟ آیا وعدهی بهشتی در دوردست، ما را از ساختن جهانی بهتر و انسانیتر در همینجا و همین امروز باز نمیدارد؟ فراموش نکنیم که حکومتهای توتالیتر مذهبی نیز از همین روایتها برای تحکیم قدرت خود بهره میبرند؛ با وعدهی پاداش اخروی و تهدید مجازات الهی، اطاعت میخواهند و اعتراض را گناه مینامند.
شاید زمان آن رسیده باشد که ارزش «موزی که در دست داریم» را دریابیم: توانایی اندیشیدن، عشق ورزیدن و ساختن آیندهای واقعی. آیندهای که به جای دل بستن به داستانهای دینی، بر شجاعت رویارویی با حقیقت استوار باشد.
#باور #دین #یوال_نوح_هراری #پرسشگری #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا هنوز در بندِ داستانهای دینی هستیم؟
پرسش هراری
یووال نوح هراری مثالی مشهور دارد: اگر به یک میمون بگویید «این موز را به من بده، بعد از مرگت باغی بیپایان از موز خواهی داشت»، او حتی لحظهای به این وعده اعتنا نمیکند. چون تنها آنچه پیش رویش است را میفهمد. اما انسان موجودی استثنایی است؛ ما توانایی بینظیری در باور به داستانهای جمعی داریم. همین ویژگی باعث شده است که در طول تاریخ، به روایتهایی دل ببندیم که اغلب واقعیتی بیرونی ندارند، اما زندگی ما را شکل دادهاند.
دین از برجستهترین این روایتهاست. پرسشهای بزرگ انسان – از منشأ جهان و معنای رنج گرفته تا سرنوشت پس از مرگ – همواره ذهن بشر را مشغول کردهاند. دینها برای این پرسشها پاسخهایی ساده، روشن و داستانوار عرضه کردهاند. همین سادگی، آرامش میآورد، امید میبخشد و زندگی را معنادار میسازد. دین همچنین توانسته است میلیونها نفر را متحد کند، به جوامع هویت ببخشد و بنیانهای اخلاقی و قانونی را تقویت کند.
اما روی دیگر سکه را نباید نادیده گرفت. زمانی که این داستانها به «حقیقت مطلق» بدل میشوند، راه پرسشگری بسته میشود. تاریخ مملو از نمونههایی است که ایمان بیچونوچرا به روایتهای مقدس، سرچشمهی جنگهای خونین، تعصب کور، نفرت از دیگری و مقاومت در برابر علم و آزادی بوده است. قدرت داستان، اگر بیمهار شود، میتواند از معنا و همبستگی، به ابزار سرکوب و خشونت تبدیل گردد.
امروز پرسش هراری همچنان بهجا است: چرا هنوز در بندِ این داستانها ماندهایم؟ آیا وعدهی بهشتی در دوردست، ما را از ساختن جهانی بهتر و انسانیتر در همینجا و همین امروز باز نمیدارد؟ فراموش نکنیم که حکومتهای توتالیتر مذهبی نیز از همین روایتها برای تحکیم قدرت خود بهره میبرند؛ با وعدهی پاداش اخروی و تهدید مجازات الهی، اطاعت میخواهند و اعتراض را گناه مینامند.
شاید زمان آن رسیده باشد که ارزش «موزی که در دست داریم» را دریابیم: توانایی اندیشیدن، عشق ورزیدن و ساختن آیندهای واقعی. آیندهای که به جای دل بستن به داستانهای دینی، بر شجاعت رویارویی با حقیقت استوار باشد.
#باور #دین #یوال_نوح_هراری #پرسشگری #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍18❤1👏1
درخشش «باشو» در ونیز؛
تقدیر جشنواره از بهرام بیضایی پس از چهار دهه
در هشتاد و دومین جشنواره فیلم ونیز که شامگاه شنبه ۱۵ شهریور ۱۴۰۴ برگزار شد، سینمای ایران با موفقیتهای تازهای مورد توجه قرار گرفت.
فیلم ماندگار «باشو، غریبه کوچک» ساخته بهرام بیضایی توانست در بخش کلاسیک، جایزه بهترین فیلم ترمیمشده جشنواره را دریافت کند.
پیام بهرام بیضایی پس از اعلام این جایزه، توسط محمد رسولاف در مراسم پایانی قرائت شد. بیضایی در بخشی از پیام خود نوشت:
«درست چهل سال از فیلمبرداری این فیلم در شمال و جنوب ایران میگذرد. با این فیلم، همکاران ریشه کار مرا در کانون زدند. فیلم نزدیک به چهار سال کنار گذاشته شد، ولی امروز بعد از چهل سال با کمال فروتنی به همه قربانیان آن جنگ هشتساله بیمعنا درود میفرستم.»
بهرام بیضایی (زادهٔ ۱۳۱۷ در تهران) نمایشنامهنویس، کارگردان تئاتر و سینما، پژوهشگر و نویسنده برجسته ایرانی است که از او بهعنوان یکی از مهمترین و تأثیرگذارترین هنرمندان معاصر یاد میشود. او در طول بیش از پنج دهه فعالیت، آثاری ماندگار چون رگبار، باشو، غریبه کوچک و مسافران را خلق کرده و همواره جایگاه ویژهای در تاریخ سینمای ایران داشته است. بیضایی افزون بر کارگردانی، پژوهشهای ارزشمندی در حوزه اسطوره، نمایش و فرهنگ ایرانی انجام داده است. او از خانوادهای بهایی برخاسته و در سالهای پس از انقلاب اسلامی با محدودیتها و فشارهای سیاسی و اجتماعی روبهرو شد؛ شرایطی که سرانجام به مهاجرتش به خارج از ایران و ادامه فعالیت در دانشگاههای معتبر جهان انجامید.
#باشو #بهرام_بیضایی #جنگ #سینما #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
درخشش «باشو» در ونیز؛
تقدیر جشنواره از بهرام بیضایی پس از چهار دهه
در هشتاد و دومین جشنواره فیلم ونیز که شامگاه شنبه ۱۵ شهریور ۱۴۰۴ برگزار شد، سینمای ایران با موفقیتهای تازهای مورد توجه قرار گرفت.
فیلم ماندگار «باشو، غریبه کوچک» ساخته بهرام بیضایی توانست در بخش کلاسیک، جایزه بهترین فیلم ترمیمشده جشنواره را دریافت کند.
پیام بهرام بیضایی پس از اعلام این جایزه، توسط محمد رسولاف در مراسم پایانی قرائت شد. بیضایی در بخشی از پیام خود نوشت:
«درست چهل سال از فیلمبرداری این فیلم در شمال و جنوب ایران میگذرد. با این فیلم، همکاران ریشه کار مرا در کانون زدند. فیلم نزدیک به چهار سال کنار گذاشته شد، ولی امروز بعد از چهل سال با کمال فروتنی به همه قربانیان آن جنگ هشتساله بیمعنا درود میفرستم.»
بهرام بیضایی (زادهٔ ۱۳۱۷ در تهران) نمایشنامهنویس، کارگردان تئاتر و سینما، پژوهشگر و نویسنده برجسته ایرانی است که از او بهعنوان یکی از مهمترین و تأثیرگذارترین هنرمندان معاصر یاد میشود. او در طول بیش از پنج دهه فعالیت، آثاری ماندگار چون رگبار، باشو، غریبه کوچک و مسافران را خلق کرده و همواره جایگاه ویژهای در تاریخ سینمای ایران داشته است. بیضایی افزون بر کارگردانی، پژوهشهای ارزشمندی در حوزه اسطوره، نمایش و فرهنگ ایرانی انجام داده است. او از خانوادهای بهایی برخاسته و در سالهای پس از انقلاب اسلامی با محدودیتها و فشارهای سیاسی و اجتماعی روبهرو شد؛ شرایطی که سرانجام به مهاجرتش به خارج از ایران و ادامه فعالیت در دانشگاههای معتبر جهان انجامید.
#باشو #بهرام_بیضایی #جنگ #سینما #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍12❤2
هوشمند عقیلی
هنرمندی که در دل و خاطره ایرانیان جای دارد
هوشمند عقیلی، خوانندهای با صدایی گرم و ماندگار، در تاریخ موسیقی مردمی ایران جایگاهی ویژه دارد. او با انتخاب اشعار لطیف و اجرای دلنشین، لحظههای بسیاری از زندگی ایرانیان را رنگین ساخت و ترانههایش هنوز هم در حافظهی جمعی مردم جریان دارد. فراتر از سبک و شیوهی موسیقی، آنچه او را عزیز میکرد، صداقتی بود که در صدایش جاری بود و شنونده را بیواسطه با احساس پیوند میداد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷، همچون بسیاری از هنرمندان برجسته، او نیز ناگزیر به ترک وطن شد. هجرتش نه از سر بیمهری مردم، که از محدودیتها و فشارهایی بود که حکومت برای صدای آزاد و مستقل پدید آورد. مردم ایران، همواره برای هنرمندان خود ارج نهادهاند و عقیلی نیز در قلب ایرانیان جایگاهی والا داشت. غربت برای او تنها جدایی از خاک نبود؛ جدایی از مردمی بود که دوستشان داشت و به آنان آواز هدیه میکرد.
او برخاسته از خانواده ای بهائی بود اما برای جامعهی ایرانی، پیشینه و باور مذهبیاش مانعی در ارجگذاری به هنر و شخصیت او نبود، اما برخلاف مردم، حکومت جمهوری اسلامی از همان نخستین سالها، سیاستی تبعیضآمیز در قبال بهاییان در پیش گرفت. آنچه بر دوش عقیلی و هزاران بهایی دیگر سنگینی کرد، نه قضاوت مردم، بلکه محدودیتها و محرومیتهایی بود که بهدست حاکمیت اعمال میشد.
این حقیقت تلخ، یادآور سرنوشت جامعهای است که در میهن خود از حقوق شهروندی محروم مانده است؛ از حق تحصیل و اشتغال گرفته تا آزادی اندیشه. اما در برابر چنین فشارهایی، هنر و صدا توانست مرزهای محدودیت را درنوردد. عقیلی با موسیقیاش نشان داد که زیبایی و عشق به زندگی، فراتر از هر تتفاوت و تبعیض میتواند در دلها زنده بماند.
امروز، یاد هوشمند عقیلی تنها گرامیداشت یک هنرمند نیست، بلکه ادای احترام به نسلی است که هنر را وسیلهای برای پیوند دلها ساخت. او رفت، اما صدایش همچنان زنده است؛ صدایی که مردم ایران، فارغ از هر باور و عقیدهای، به آن عشق ورزیدند و میورزند. چنین است که او بخشی جداییناپذیر از حافظهی هنر مردمی باقی خواهد ماند.
#هوشمند_عقیلی #بهائیان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
هوشمند عقیلی
هنرمندی که در دل و خاطره ایرانیان جای دارد
هوشمند عقیلی، خوانندهای با صدایی گرم و ماندگار، در تاریخ موسیقی مردمی ایران جایگاهی ویژه دارد. او با انتخاب اشعار لطیف و اجرای دلنشین، لحظههای بسیاری از زندگی ایرانیان را رنگین ساخت و ترانههایش هنوز هم در حافظهی جمعی مردم جریان دارد. فراتر از سبک و شیوهی موسیقی، آنچه او را عزیز میکرد، صداقتی بود که در صدایش جاری بود و شنونده را بیواسطه با احساس پیوند میداد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷، همچون بسیاری از هنرمندان برجسته، او نیز ناگزیر به ترک وطن شد. هجرتش نه از سر بیمهری مردم، که از محدودیتها و فشارهایی بود که حکومت برای صدای آزاد و مستقل پدید آورد. مردم ایران، همواره برای هنرمندان خود ارج نهادهاند و عقیلی نیز در قلب ایرانیان جایگاهی والا داشت. غربت برای او تنها جدایی از خاک نبود؛ جدایی از مردمی بود که دوستشان داشت و به آنان آواز هدیه میکرد.
او برخاسته از خانواده ای بهائی بود اما برای جامعهی ایرانی، پیشینه و باور مذهبیاش مانعی در ارجگذاری به هنر و شخصیت او نبود، اما برخلاف مردم، حکومت جمهوری اسلامی از همان نخستین سالها، سیاستی تبعیضآمیز در قبال بهاییان در پیش گرفت. آنچه بر دوش عقیلی و هزاران بهایی دیگر سنگینی کرد، نه قضاوت مردم، بلکه محدودیتها و محرومیتهایی بود که بهدست حاکمیت اعمال میشد.
این حقیقت تلخ، یادآور سرنوشت جامعهای است که در میهن خود از حقوق شهروندی محروم مانده است؛ از حق تحصیل و اشتغال گرفته تا آزادی اندیشه. اما در برابر چنین فشارهایی، هنر و صدا توانست مرزهای محدودیت را درنوردد. عقیلی با موسیقیاش نشان داد که زیبایی و عشق به زندگی، فراتر از هر تتفاوت و تبعیض میتواند در دلها زنده بماند.
امروز، یاد هوشمند عقیلی تنها گرامیداشت یک هنرمند نیست، بلکه ادای احترام به نسلی است که هنر را وسیلهای برای پیوند دلها ساخت. او رفت، اما صدایش همچنان زنده است؛ صدایی که مردم ایران، فارغ از هر باور و عقیدهای، به آن عشق ورزیدند و میورزند. چنین است که او بخشی جداییناپذیر از حافظهی هنر مردمی باقی خواهد ماند.
#هوشمند_عقیلی #بهائیان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔16❤7
محمد اسداللهی، مداح، در نامهای خطاب به کریستیانو رونالدو از او خواست برای مهدی، امام دوازدهم شیعیان، اقدامی نمادین انجام دهد.
در بخشی از متن نامه آمده است: «من از تو درخواست دارم تا روی پیراهنت یا در اقدامی کوچک هم که شده برای منجی بنویسی. منجی باور همه انسانهای سختیکشیده جهان و امید کسانیست که تلاش خودشان را کردند، اما حریف دنیا نشدند. منجی این باور مشترک قلبهای ما رو به هم نزدیک میکند. عیسی و مهدی هر دو برقرارکننده صلح و عدالت در همه جهانند. قسم به روزی که عیسی هم با او برمیگردد و همه را به سمت مهدی دعوت میکند.»
کریستیانو رونالدو، ستاره فوتبال جهان، یکی از پر افتخارترین ورزشکاران تاریخ فوتبال محسوب میشود و هماکنون برای تیم النصر عربستان سعودی بازی میکند.
#مهدویت #امام_زمان #منجی #رونالدو #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
محمد اسداللهی، مداح، در نامهای خطاب به کریستیانو رونالدو از او خواست برای مهدی، امام دوازدهم شیعیان، اقدامی نمادین انجام دهد.
در بخشی از متن نامه آمده است: «من از تو درخواست دارم تا روی پیراهنت یا در اقدامی کوچک هم که شده برای منجی بنویسی. منجی باور همه انسانهای سختیکشیده جهان و امید کسانیست که تلاش خودشان را کردند، اما حریف دنیا نشدند. منجی این باور مشترک قلبهای ما رو به هم نزدیک میکند. عیسی و مهدی هر دو برقرارکننده صلح و عدالت در همه جهانند. قسم به روزی که عیسی هم با او برمیگردد و همه را به سمت مهدی دعوت میکند.»
کریستیانو رونالدو، ستاره فوتبال جهان، یکی از پر افتخارترین ورزشکاران تاریخ فوتبال محسوب میشود و هماکنون برای تیم النصر عربستان سعودی بازی میکند.
#مهدویت #امام_زمان #منجی #رونالدو #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💩26🤣7👏1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
صدای زن، از نخستین دم، با لالایی بر گهواره و زمزمه بر دل حک میشود؛ اما در جمهوری اسلامی، این صدا سالهاست در حصار ممنوعیت و سانسور گرفتار است.
آواز زن، که میتوانست مرهمی باشد بر زخمها، نوری باشد در تاریکی، و حقیقتی باشد از عشق و زندگی، به سکوتی تحمیلی بدل شده است.
گوشهای یک ملت، بواسطه حکومت جمهوری اسلامی، از شنیدن آزادانه این نغمهها محروم ماندهاند؛ و چه محرومیتی تلختر از نشنیدن زلالترین پژواک جانِ انسان؟
این تصاویر از آواز خواندن یک بانوی ایرانی در یک مراسم محلی در شبکه های اجتماعی منتشر شده نکات مهمی در خود دارد از جمله آنها میتوان زنده ماندن هنر آواز زنان علیرغم محدودیتهای جمهوری اسلامی را در این تصویر دید.
#آواز_زنان #ممنوعیت_آواز_زنان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
صدای زن، از نخستین دم، با لالایی بر گهواره و زمزمه بر دل حک میشود؛ اما در جمهوری اسلامی، این صدا سالهاست در حصار ممنوعیت و سانسور گرفتار است.
آواز زن، که میتوانست مرهمی باشد بر زخمها، نوری باشد در تاریکی، و حقیقتی باشد از عشق و زندگی، به سکوتی تحمیلی بدل شده است.
گوشهای یک ملت، بواسطه حکومت جمهوری اسلامی، از شنیدن آزادانه این نغمهها محروم ماندهاند؛ و چه محرومیتی تلختر از نشنیدن زلالترین پژواک جانِ انسان؟
این تصاویر از آواز خواندن یک بانوی ایرانی در یک مراسم محلی در شبکه های اجتماعی منتشر شده نکات مهمی در خود دارد از جمله آنها میتوان زنده ماندن هنر آواز زنان علیرغم محدودیتهای جمهوری اسلامی را در این تصویر دید.
#آواز_زنان #ممنوعیت_آواز_زنان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤17👏3👍2
امشب ماه خونین رنگ شده، پس نماز آیات بر همه واجب است!
امشب اگر ماه سرخ یا تیره گردد، در منطق رسمی حکومت دینی «نماز آیات» واجب میشود. گویی این نماز قرار است پاسخی به رازهای کیهانی یا حتی بلایای طبیعی باشد. اما پرسش اصلی اینجاست: آیا چنین مناسکی واقعاً مشکلی را حل میکنند، یا تنها وسیلهای هستند برای انحراف افکار عمومی از ریشههای واقعی بحرانها؟
علم امروز بهروشنی توضیح میدهد که ماهگرفتگی و خورشیدگرفتگی حاصل حرکت دقیق زمین و ماهاند، نه نشانهی خشم الهی. زلزله و سیل هم نتیجهی ساختار زمینشناسی و تغییرات اقلیمیاند، نه «گناهکاری مردم». البته این نوع خرافات و نگاههای ماورایی در همه جای دنیا وجود داشته و هنوز هم در برخی جوامع به چشم میخورد، اما تفاوت در آنجاست که در جمهوری اسلامی چنین مناسکی شکل رسمی و حکومتی به خود میگیرند و گاهی جایگزین علم و مدیریت میشوند.
نمونههای تاریخی و معاصر فراواناند: در زلزلهی بم و سیلهای اخیر، مقامات به جای پاسخگویی دربارهی ضعف زیرساختها، مردم را به دعا فراخواندند. در همهگیری کرونا نیز رهبر جمهوری اسلامی، به جای تأکید بر واکسن و درمان علمی، توصیه کرد برای شفا دعایی از صحیفهی سجادیه خوانده شود. تأخیر در واکسیناسیون هزاران نفر را به کام مرگ برد، اما روایت رسمی همچنان بر «توسل» و «نماز» متمرکز بود.
چنین مناسکی، هرچند ممکن است برای افراد آرامشبخش باشند یا حس جمعی ایجاد کنند، اما وقتی جایگزین علم و مدیریت شوند، از معنویت به سیاست و از آرامش به ابزار کنترل اجتماعی تبدیل میگردند. حکومت با ترویج آنها ناکارآمدی خود را پنهان میکند و مردم را به جای مطالبهی پاسخگویی، به دعا حواله میدهد.
ماه شاید امشب خونین شود، اما آنچه آیندهی ما را رقم میزند نه رنگ آسمان، بلکه انتخاب زمین است:
آیا همچنان به مناسکی دل ببندیم که هیچ تغییری در واقعیت ایجاد نمیکنند، یا با علم، برنامهریزی و مسئولیتپذیری، جامعهای ایمنتر و عقلانیتر بسازیم؟
#ماه_خونین #ماه_گرفتگی #خسوف #نماز_آیات #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
امشب ماه خونین رنگ شده، پس نماز آیات بر همه واجب است!
امشب اگر ماه سرخ یا تیره گردد، در منطق رسمی حکومت دینی «نماز آیات» واجب میشود. گویی این نماز قرار است پاسخی به رازهای کیهانی یا حتی بلایای طبیعی باشد. اما پرسش اصلی اینجاست: آیا چنین مناسکی واقعاً مشکلی را حل میکنند، یا تنها وسیلهای هستند برای انحراف افکار عمومی از ریشههای واقعی بحرانها؟
علم امروز بهروشنی توضیح میدهد که ماهگرفتگی و خورشیدگرفتگی حاصل حرکت دقیق زمین و ماهاند، نه نشانهی خشم الهی. زلزله و سیل هم نتیجهی ساختار زمینشناسی و تغییرات اقلیمیاند، نه «گناهکاری مردم». البته این نوع خرافات و نگاههای ماورایی در همه جای دنیا وجود داشته و هنوز هم در برخی جوامع به چشم میخورد، اما تفاوت در آنجاست که در جمهوری اسلامی چنین مناسکی شکل رسمی و حکومتی به خود میگیرند و گاهی جایگزین علم و مدیریت میشوند.
نمونههای تاریخی و معاصر فراواناند: در زلزلهی بم و سیلهای اخیر، مقامات به جای پاسخگویی دربارهی ضعف زیرساختها، مردم را به دعا فراخواندند. در همهگیری کرونا نیز رهبر جمهوری اسلامی، به جای تأکید بر واکسن و درمان علمی، توصیه کرد برای شفا دعایی از صحیفهی سجادیه خوانده شود. تأخیر در واکسیناسیون هزاران نفر را به کام مرگ برد، اما روایت رسمی همچنان بر «توسل» و «نماز» متمرکز بود.
چنین مناسکی، هرچند ممکن است برای افراد آرامشبخش باشند یا حس جمعی ایجاد کنند، اما وقتی جایگزین علم و مدیریت شوند، از معنویت به سیاست و از آرامش به ابزار کنترل اجتماعی تبدیل میگردند. حکومت با ترویج آنها ناکارآمدی خود را پنهان میکند و مردم را به جای مطالبهی پاسخگویی، به دعا حواله میدهد.
ماه شاید امشب خونین شود، اما آنچه آیندهی ما را رقم میزند نه رنگ آسمان، بلکه انتخاب زمین است:
آیا همچنان به مناسکی دل ببندیم که هیچ تغییری در واقعیت ایجاد نمیکنند، یا با علم، برنامهریزی و مسئولیتپذیری، جامعهای ایمنتر و عقلانیتر بسازیم؟
#ماه_خونین #ماه_گرفتگی #خسوف #نماز_آیات #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍18💩6❤2👎2
پاپ لئو چهاردهم صبح یکشنبه ۱۶ شهریور در آغاز یک آیین مذهبی که در میدان سنپیتر واتیکان برگزار شد، کارلو آکوتیس را که در ۱۵ سالگی بر اثر سرطان درگذشت را به عنوان قدیس معرفی کرد.
در این مراسم همچنین فعال اجتماعی پیِر جورجو فراساتی یک ایتالیایی که در آغاز قرن بیستم در جوانی درگذشت نیز به عنوان قدیس اعلام شد.
در این مراسم بیش از ۱۰۰ هزار نفر در قلب واتیکان در رم گرد آمده بودند. در میان آنها بسیاری از کاتولیکهای جوان نیز حضور داشتند که هنگام اعلام قدیسی فراساتی و آکوتیس از سوی پاپ لئو چهاردهم، این اقدام را تشویق کردند.
"رسول سایبری" و "اینفلوئنسر خدا"
کارلو آکوتیس در سال ۲۰۰۶ در ۱۵ سالگی بر اثر سرطان خون درگذشت. او پس از آغاز بیماری در عرض چند روز جان سپرد. از نگاه کلیسای کاتولیک، او تا آن زمان زندگیای نمونه برای یک نوجوان مسیحی داشت.
واتیکان آکوتیس را "رسول سایبری" و "اینفلوئنسر خدا" نامیده است، زیرا او ایمان خود را در اینترنت نیز تبلیغ میکرد. آکوتیس نخستین قدیس نسل هزاره محسوب میشود.
#قدیس #اینفلوئنسر_خدا #رسول_سایبری #واتیکان #پاپ_لئو_چهاردهم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
در این مراسم همچنین فعال اجتماعی پیِر جورجو فراساتی یک ایتالیایی که در آغاز قرن بیستم در جوانی درگذشت نیز به عنوان قدیس اعلام شد.
در این مراسم بیش از ۱۰۰ هزار نفر در قلب واتیکان در رم گرد آمده بودند. در میان آنها بسیاری از کاتولیکهای جوان نیز حضور داشتند که هنگام اعلام قدیسی فراساتی و آکوتیس از سوی پاپ لئو چهاردهم، این اقدام را تشویق کردند.
"رسول سایبری" و "اینفلوئنسر خدا"
کارلو آکوتیس در سال ۲۰۰۶ در ۱۵ سالگی بر اثر سرطان خون درگذشت. او پس از آغاز بیماری در عرض چند روز جان سپرد. از نگاه کلیسای کاتولیک، او تا آن زمان زندگیای نمونه برای یک نوجوان مسیحی داشت.
واتیکان آکوتیس را "رسول سایبری" و "اینفلوئنسر خدا" نامیده است، زیرا او ایمان خود را در اینترنت نیز تبلیغ میکرد. آکوتیس نخستین قدیس نسل هزاره محسوب میشود.
#قدیس #اینفلوئنسر_خدا #رسول_سایبری #واتیکان #پاپ_لئو_چهاردهم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👎7💩2❤1
آیا میتوان فقه و شرع را منبع قانونگذاری در جهان متمدن دانست؟
✍️همایون افتخاریان
این پرسش مهمی است که پاسخ به آن، در ارزیابی کارآمدی قوانین دینی در جامعه امروز نقش تعیینکننده دارد. آیا این قوانین توانستهاند رضایت عمومی را از طریق کاهش جرم و تعارضات اجتماعی تأمین کنند؟
یکی از بزرگترین تفاوتهای جهان نوین با جهان عقبمانده این است که انسان متمدن، قانون را در خدمت خود میبیند، نه خود را در خدمت قانون. انسان بدوی، باوری به خود نداشت و به جای وضع قانون، در پی کشف قوانین بود؛ زیرا نه تغییری در زندگیاش رخ میداد و نه خود را ارادهمند و تعیینکننده میدانست.
رسالت قانون برای بشر مدرن، ممکن ساختن زندگی اجتماعی با حداقل تعارض و بینظمی است. از اینرو انسان مدرن به فراخور نیازها، شرایط، اراده اکثریت و نظر کارشناسانی چون جرمشناسان، جامعهشناسان و روانشناسان، دست به قانونگذاری میزند و به سراغ فقه و شرع برای یافتن قانون نمیرود.
در این نگاه، انسان مقدس است، نه قانون. بنابراین میتوان هر لحظه قانون را به نفع جامعه تغییر داد. در جهانبینی انسان مدرن، چیزی به نام «قانون بنیادی، ازلی و ابدی» وجود ندارد. بر این اساس روشن میشود که تکیه بر فقه و شرع بهعنوان منبع قانونگذاری، چقدر با تمدن امروزی فاصله دارد و بیشتر متعلق به دورانهایی است که انسان خود را بیاراده و صرفاً پیرو میدید.
ایران امروز نمونه روشنی برای فهم این مسئله است. هر ساله با رشد تصاعدی پروندههای قضایی روبهرو هستیم، زیرا نگاه ۱۴ قرن پیش به مقولههایی چون جنسیت، ادله اثبات جرم، مجازات در ماههای حرام، و احکام ثابت و بیتناسب با نیازهای جامعه، نتیجهای جز افزایش نارضایتی، تعارضات اجتماعی، بینظمی و احساس تبعیض و بیعدالتی در پی نداشته است.
با اتکا به کدام شواهد علمی میتوان ادعا کرد که ارزش شهادت زن کمتر از مرد است؟ با چه منطقی میتوان «قسامه» را دلیل موجهی برای گرفتن جان یک انسان دانست؟ چه تفاوتی میان ماه حرام و غیرحرام وجود دارد که دیه در یکی بیشتر از دیگری است؟ کدام پژوهش در علوم اعصاب تأیید میکند که مسئولیت کیفری باید همزمان با بلوغ جنسی آغاز شود؟
چگونه میشود پسر ۱۵ ساله یا دختر ۱۴ ساله نتوانند حساب بانکی باز کنند یا گواهینامه بگیرند، اما در صورت ارتکاب قتل، مسئول شناخته شده و حتی قصاص شوند؟ یا دیهای که بر اساس قیمت شتر تعیین میشود، چگونه میتواند در جرایم خشن، بازدارندگی عادلانهای برای افراد با طبقات اقتصادی متفاوت ایجاد کند؟ فرد ثروتمند در صورت ضرب و جرح، همان مبلغی را میپردازد که یک کارگر میپردازد؛ نتیجه آنکه نه تنها بازدارندگی ایجاد نمیشود، بلکه حتی ممکن است مشوقی برای خشونت طبقات مرفه باشد.
از سوی دیگر، اگر مسلمانی مرتکب قتل یک غیرمسلمان شود، خانواده مقتول حق قصاص ندارند، در حالی که عکس آن صادق است! این تبعیض آشکار، برخلاف رسالت اصلی قانون یعنی حفظ نظم اجتماعی و برقراری عدالت است.
مخلص کلام: در جهان مدرن، انسان واضع قانون است، نه کاشف آن.
#قانون #شرع #فقه #دموکراسی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
✍️همایون افتخاریان
این پرسش مهمی است که پاسخ به آن، در ارزیابی کارآمدی قوانین دینی در جامعه امروز نقش تعیینکننده دارد. آیا این قوانین توانستهاند رضایت عمومی را از طریق کاهش جرم و تعارضات اجتماعی تأمین کنند؟
یکی از بزرگترین تفاوتهای جهان نوین با جهان عقبمانده این است که انسان متمدن، قانون را در خدمت خود میبیند، نه خود را در خدمت قانون. انسان بدوی، باوری به خود نداشت و به جای وضع قانون، در پی کشف قوانین بود؛ زیرا نه تغییری در زندگیاش رخ میداد و نه خود را ارادهمند و تعیینکننده میدانست.
رسالت قانون برای بشر مدرن، ممکن ساختن زندگی اجتماعی با حداقل تعارض و بینظمی است. از اینرو انسان مدرن به فراخور نیازها، شرایط، اراده اکثریت و نظر کارشناسانی چون جرمشناسان، جامعهشناسان و روانشناسان، دست به قانونگذاری میزند و به سراغ فقه و شرع برای یافتن قانون نمیرود.
در این نگاه، انسان مقدس است، نه قانون. بنابراین میتوان هر لحظه قانون را به نفع جامعه تغییر داد. در جهانبینی انسان مدرن، چیزی به نام «قانون بنیادی، ازلی و ابدی» وجود ندارد. بر این اساس روشن میشود که تکیه بر فقه و شرع بهعنوان منبع قانونگذاری، چقدر با تمدن امروزی فاصله دارد و بیشتر متعلق به دورانهایی است که انسان خود را بیاراده و صرفاً پیرو میدید.
ایران امروز نمونه روشنی برای فهم این مسئله است. هر ساله با رشد تصاعدی پروندههای قضایی روبهرو هستیم، زیرا نگاه ۱۴ قرن پیش به مقولههایی چون جنسیت، ادله اثبات جرم، مجازات در ماههای حرام، و احکام ثابت و بیتناسب با نیازهای جامعه، نتیجهای جز افزایش نارضایتی، تعارضات اجتماعی، بینظمی و احساس تبعیض و بیعدالتی در پی نداشته است.
با اتکا به کدام شواهد علمی میتوان ادعا کرد که ارزش شهادت زن کمتر از مرد است؟ با چه منطقی میتوان «قسامه» را دلیل موجهی برای گرفتن جان یک انسان دانست؟ چه تفاوتی میان ماه حرام و غیرحرام وجود دارد که دیه در یکی بیشتر از دیگری است؟ کدام پژوهش در علوم اعصاب تأیید میکند که مسئولیت کیفری باید همزمان با بلوغ جنسی آغاز شود؟
چگونه میشود پسر ۱۵ ساله یا دختر ۱۴ ساله نتوانند حساب بانکی باز کنند یا گواهینامه بگیرند، اما در صورت ارتکاب قتل، مسئول شناخته شده و حتی قصاص شوند؟ یا دیهای که بر اساس قیمت شتر تعیین میشود، چگونه میتواند در جرایم خشن، بازدارندگی عادلانهای برای افراد با طبقات اقتصادی متفاوت ایجاد کند؟ فرد ثروتمند در صورت ضرب و جرح، همان مبلغی را میپردازد که یک کارگر میپردازد؛ نتیجه آنکه نه تنها بازدارندگی ایجاد نمیشود، بلکه حتی ممکن است مشوقی برای خشونت طبقات مرفه باشد.
از سوی دیگر، اگر مسلمانی مرتکب قتل یک غیرمسلمان شود، خانواده مقتول حق قصاص ندارند، در حالی که عکس آن صادق است! این تبعیض آشکار، برخلاف رسالت اصلی قانون یعنی حفظ نظم اجتماعی و برقراری عدالت است.
مخلص کلام: در جهان مدرن، انسان واضع قانون است، نه کاشف آن.
#قانون #شرع #فقه #دموکراسی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👏7❤1👍1