گفت‌وشنود
5.43K subscribers
7.6K photos
1.8K videos
3 files
2.08K links
در صفحه‌ی «گفت‌وشنود» مطالبی مربوط‌به «رواداری، مدارا و هم‌زیستی بین اعضای جامعه با باورهای مختلف» منتشر می‌شود.
https://dialog.tavaana.org/
Instagram.com/dialogue1402
Twitter.com/dialogue1402
Facebook.com/1402dialogue
Download Telegram
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
‌
روح‌الله خمینی وقتی گفت «اسرائیل باید از صفحه روزگار محو شود»، این جمله بیشتر از یک فتوایِ سیاسی بود؛ یک بیانیه ایدئولوژیک که هویتِ یک جمعیت را به‌صورت کلی مخاطب قرار می‌داد و فضای مشروعیت‌بخشی به حذف و طرد را تقویت می‌کرد — زبانی که نه تنها به خواستِ استمرار حقوق مردم فلسطین کمکی نکرد، بلکه گفت‌وگو، مصالحه و راه‌حل‌های سیاسی را به‌شدت تضعیف کرد.

چنین صورت‌بندی‌هایی عملاً مرز میان نقدِ مشروع یک رژیم و نفیِ وجودِ یک ملت را محو کرده و به‌جای تسهیلِ حل منازعه، بذرِ بی‌اعتمادی، خشونت‌گرایی و رادیکالیسم را کاشت؛ تاریخ روابط ایران و اسرائیل و بازتاب‌های منطقه‌ای این نوع شعارها نشان داده‌اند که چنین زبانِ انهدامی راهِ صلح را بسته و امنیتِ منطقه را تهدید می‌کند.

#حکومت_ایدئولوژیک #دیگری_ستیزی #یهودی_ستیزی #اسرائیل #جنگ #صلح #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
🤮9💩3😡1
‌
در ایرانِ امروز، سرکوب، ایدئولوژی‌زدگی، و نبود رواداری در برابر تفاوت‌ها، به ساختار اصلی قدرت بدل شده است.

نظامی که بر انحصار تصمیم‌گیری و ایجاد رانت برای «خودی‌ها» استوار است، فضایی پر از بی‌اعتمادی و ناامیدی برای اکثریت جامعه ساخته است.

خامنه‌ای و سپاه پاسداران با گسترش سیاست‌های کنترل‌گرایانه و تنگ‌نظری سیاسی و فرهنگی، نه‌تنها آزادی و خلاقیت را محدود کرده‌اند، بلکه مسیر رشد و شکوفایی فردی را نیز مسدود ساخته‌اند.

نتیجه، کشوری است که استعدادهایش درون مرزها خاموش می‌شوند یا راهی جز ترک وطن نمی‌یابند — مهاجرتی که هر سال میان ۱۱۰ تا ۱۵۰ هزار متخصص را در بر می‌گیرد و برآورد می‌شود بیش از ۵۰ میلیارد دلار هزینه مستقیم و غیرمستقیم بر پیکره اقتصاد ملی تحمیل کند.

در سوی دیگر، بحران فقر چهره‌ای گسترده و فراگیر یافته است: بیش از ۳۰ میلیون نفر زیر خط فقر زندگی می‌کنند و بنا بر گزارش‌های سال ۲۰۲۵، بیش از ۸۰ درصد جمعیت در معرض خطر فقر مطلق‌اند.

در چنین شرایطی، نبود چشم‌انداز مثبت از آینده، احساس بی‌قدرتی جمعی را تشدید کرده است.

فساد سیستماتیک، ناکارآمدی مدیریتی، و تبعیض ساختاری، سرمایه انسانی را به نقطه گریز رسانده است.

فرار مغزها نه صرفاً پدیده‌ای اقتصادی، بلکه نتیجه مستقیم بی‌عدالتی، سرکوب اندیشه و حذف تفاوت‌هاست — زخم عمیقی که جامعه را از توان بازسازی و امید تهی کرده است.

#فرار_مغزها #مهاجرت #حکومت_ایدئولوژیک #نارواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
🏆5👏4😢1
‌
آیا با یاد خدا دل‌ها آرام می‌گیرد؟

وقتی ایمان پاسخ اضطراب می‌شود!

پیام همراهان

از آغاز تاریخ، انسان در برابر اضطرابِ بودن ایستاده است؛ اضطراب از مرگ، بی‌پناهی، بی‌معنایی و ناپایداری جهان. در چنین جهانی، دین وعده‌ی معنا و آرامش داده است. «یاد خدا» برای بسیاری پناهگاهی در برابر طوفانِ ناپایداری بوده است؛ اما پرسش بنیادین این است:
آیا این آرامش از ایمان می‌آید یا از ترسِ اضطراب؟

شاید آن‌گاه که می‌گوییم «با یاد خدا دل‌ها آرام می‌گیرد»، در واقع می‌گوییم: «با یاد خدا، اضطرابم را موقتاً فراموش می‌کنم». در این معنا، ایمان می‌تواند نه پاسخی وجودی، بلکه سازوکاری دفاعی باشد؛ تلاشی برای کنترلِ چیزی که از کنترل ما بیرون است — مرگ، بی‌ثباتی، و آزادی.

یالوم و دیگر روان‌تحلیل‌گرانِ وجودی معتقدند انسان در برابر اضطراب دو راه دارد: یا با آن روبه‌رو می‌شود و معنای شخصی خویش را می‌سازد، یا به نظام‌های فکری مطلق پناه می‌برد تا از اضطراب بگریزد. ایمانِ نوع دوم، که از دلِ ترس برمی‌خیزد، به‌تدریج به ایمانِ کنترل‌گر بدل می‌شود؛ نخست برای آرام کردن خود، و سپس برای رام کردن دیگران.

کسی که به حقیقتی مطلق چنگ زده، اغلب تحمل ابهام و تردید را از دست می‌دهد. همین میل به قطعیت، وقتی در سطح جامعه شکل سیاسی پیدا کند، به نظام‌های استبدادی دینی می‌انجامد؛ حکومت‌هایی که ایمان را از تجربه‌ی شخصی و آزاد تهی کرده و آن را به ابزار اطاعت و سلطه بدل می‌کنند. در چنین نظام‌هایی — مانند جمهوری اسلامی — ایمان به‌جای آنکه مایه‌ی رهایی باشد، به سازوکار کنترل جمعی و سرکوب فردیت تبدیل می‌شود.

بااین‌حال، همه‌ی ایمان‌ها از این جنس نیستند. ایمانِ اصیل از دلِ مواجهه با اضطراب می‌جوشد، نه از ترس آن. اینجا ایمان، به معنای زیستن در حضور ناپایداری است، نه فرار از آن. چنین ایمانی انسان را به پذیرش می‌برد، نه به انکار.

آرامشِ راستین، نه از خاموش کردن اضطراب، بلکه از زیستن در کنار آن پدید می‌آید؛ از توانِ گفتنِ «آری» به زندگی، با همه‌ی بی‌ثباتی‌اش.

#عبادت #ایمان #شک #خدا #استرس #حقیقت #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
😁6👍3
‌
کیوان دهقانی، شهروند بهائی ساکن اصفهان، از سوی دادگاه انقلاب این شهر به شش سال حبس تعزیری، دو سال تبعید، پرداخت ۱۶۰ میلیون تومان جزای نقدی و چند مجازات تکمیلی از جمله محرومیت از حقوق اجتماعی و مصادره اموال شخصی، تلفن‌های همراه و لپ‌تاپ محکوم شد.

به‌گفته‌ی آنیسا دهقانی، خواهر این شهروند، جلسه‌ی دادگاه صبح روز چهارشنبه ۱۶ مهرماه برگزار و حکم در همان روز صادر شد. هنوز جزئیاتی از اتهامات مطرح‌شده علیه او منتشر نشده است.

پیش‌تر نیز کیوان دهقانی و فرزندش، لوا دهقانی، در تاریخ ۱۶ تیرماه توسط اداره اطلاعات اصفهان احضار و مورد بازجویی قرار گرفته بودند.

این حکم، نمونه‌ای دیگر از روند مستمر فشار، تبعیض و برخورد قضایی با پیروان آیین بهائی در ایران است؛ جامعه‌ای که سال‌هاست از حق تحصیل، اشتغال دولتی، آزادی مذهبی و حتی امنیت فردی محروم مانده است.

پرسش بنیادین اینجاست: آیا اساساً هیچ حکومتی در جهان حق دارد انسان‌ها را به‌دلیل باور و اعتقادشان محاکمه و مجازات کند؟

دیدگاه‌های خود را با ما به اشتراک بگذارید.

#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #آزادی_باور #رواداری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
😡7❤1🔥1
Forwarded from گفت‌وشنود
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
در ویدئوی زیر، ادونیس، شاعر سوری به این پرسش که «آیا اسلام در بحران است؟» پاسخ مثبت می‌دهد. او معتقد است با فوت پیامبر اسلام، اسلام همچون یک پیام یا «رسالت» تمام شد و توسط دو امپراطوری عربی، حکومت امویان و عباسیان، به یک ایدئولوژی برای سلطه تبدیل شد. پس از آن هم حکومت‌هایی مانند عثمانی، از این ایدئولوژی برای حکومت بهره گرفتند.

سخنان این منتقد از این حیث قابل توجه است که اصطلاحاتی مانند «سلطه» یا تعابیری مانند اسلام ایدئولوژیک، کمتر از ناحیه روشنفکران کشورهای مسلمان‌نشین استفاده می‌شود.

در اپیزود سوم از دیگری‌نامه با نام «روند دگرسازی»، به بهانه نقل داستان وزیر ایرانی، حسنک، به سابقه استفاده از اسلام برای حذف رقبای سیاسی پرداختیم. حسنک وزیر که با شیعیان قرمطی در مصر دیدار کرده بود، به دستور خلیفه عباسی و به جرم انحراف از اسلام اعدام شد. برای دسترسی به این اپیزود به صفحه گفت‌وشنود بروید:

‏https://dialog.tavaana.org/podcast_others_3/

ادونیس با نام اصلی علی احمد سعید اسبر، یکی از برجسته‌ترین شاعران و نویسندگان معاصر عرب و سوری است. او در سال ۱۹۳۰ میلادی در روستای قصابین، واقع در شمال سوریه، به دنیا آمد. تخلص «ادونیس» را از اسطوره یونانی آدونیس، نماد جاودانگی و عشق، گرفته است.

ادونیس از کودکی به ادبیات و شعر علاقه‌مند بود و قرآن و شعر کلاسیک عربی را به‌خوبی آموخت.
تحصیلات خود را در دانشگاه دمشق در رشته فلسفه ادامه داد. به دلیل فعالیت‌های سیاسی و انتقاد از وضعیت سیاسی سوریه، مدتی زندانی شد و سپس به لبنان و بعدها به فرانسه مهاجرت کرد.

ادونیس از پیشگامان شعر نو عربی و یکی از چهره‌های مهم در جنبش مدرنیسم ادبی جهان عرب است. آثار او ترکیبی از شعر کلاسیک عربی، فلسفه عرفانی**، و تفکرات مدرن غربی است. ادونیس همچنان به عنوان یک روشنفکر و شاعر منتقد، در عرصه ادبیات و اندیشه جهان عرب حضوری تأثیرگذار دارد.

#ادونیس #امپریالیسم #ایدئولوژی #اسلام
@dialogue1402
👍8🏆2❤1
سید علی صالح موسوی اعظم، امام جمعه یاسوج، در خطبه‌های نماز جمعه ۱۸ مهر ۱۴۰۴، بهاییان را «خبیث و پلید» خواند و مدعی شد که آنان پیش‌قراول جنگ ۱۲روزه میان ایران و اسرائیل بوده‌اند.
او بهاییان را به نفوذ در حکومت پهلوی و تلاش برای ترویج «فرهنگ منحط غربی» متهم کرد و از مردم خواست از فروش زمین یا همکاری اقتصادی با آنان خودداری کنند.

موسوی اعظم همچنین گفت که در این جنگ نیابتی، ردپای «منافقین و فرقه‌های انحرافی» دیده می‌شود و نسبت به تقویت اقتصادی بهاییان هشدار داد.

اظهارات امام جمعه یاسوج نمونه‌ای آشکار از نفرت‌پراکنی سازمان‌یافته در تریبون‌های رسمی جمهوری اسلامی است.

نماز جمعه در ایران نه مکانی برای گفت‌وگوی دینی یا وحدت اجتماعی، بلکه ابزاری تبلیغاتی و ایدئولوژیک در خدمت نظام حاکم است که از آن برای تحقیر و طرد اقلیت‌های مذهبی، از جمله بهاییان، استفاده می‌شود.

چنین سخنان تبعیض‌آمیز، غیر مستند و اثبات‌نشده نه‌تنها نقض آشکار حقوق شهروندی و آزادی عقیده است، بلکه به بازتولید نفرت، تقویت تعصبات مذهبی، و مشروعیت‌بخشی به سرکوب اقلیت‌ها در پوشش دین دامن می‌زند.
#بهائیان_ایران #نفرت_پراکنی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💩13🤮4
‌
مولوی عبدالحمید، امام جمعهٔ اهل سنت زاهدان، خواستار توقف اعدام‌ها در ایران شد و گفت که اعدام‌های گسترده یکی از دلایل مشکلات موجود کشور است.

مولوی عبدالحمید روز جمعه ۱۸ مهر در خطبه‌های نماز جمعه در زاهدان با انتقاد از تداوم مجازات اعدام در ایران، گفت که اعدام «بر خلاف سیرهٔ پیامبر و دیدگاه حضرت علی و جمهور مسلمانان است».

به گفتهٔ او، «الله، ملت ایران و جهانیان از اجرای مجازات اعدام ناراضی هستند».

امام جمعهٔ اهل سنت زاهدان تاکید کرد که «در عهد رسول‌الله و خلفای راشدین و حضرت علی این نبوده که به افراد حکم محارب بزنند و آن‌ها را اعدام کنند».

مولوی عبدالحمید همچنین گفت که اعدام به‌جز در موارد اندکی ازجمله قصاص، برای دیگر موارد جایز نیست.

گزارشگران ویژهٔ سازمان ملل اعلام کرده‌اند که در ۹ ماهه سال ۲۰۲۵ بیش از هزار اعدام در ایران انجام شده است.

سازمان عفو بین‌الملل نیز روز چهارم مهر اعلام کرد که جمهوری اسلامی ایران از ابتدای سال جاری میلادی بیش از هزار نفر را اعدام کرده که بالاترین رقم سالانه اعدام‌ها در ایران طی دست‌کم ۱۵ سال اخیر است که این سازمان ثبت کرده است.

#اهل_سنت #اعدام #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍15✍1👏1🤔1
🔹️عباس کعبی، نایب‌رییس مجلس خبرگان جمهوری اسلامی، گفت که جایزه نوبل صلح از «آرمان اصلی» منحرف شده و پیشنهاد داد که جایزه جهانی «نصرالله» ایجاد شود.

او افزود ماریا کورینا ماچادو «طرفدار» اسرائیل و مخالف دولت مادورو در ونزوئلا جایزه نوبل صلح را گرفت که «تثبیت پروژه براندازی» بود.

کعبی اشاره کرد جایزه «نصرالله» که پیشنهاد آن را داده «جایزه الهی» است و «خداوند» آن به بندگان مومن اعطا می‌کند.


🔹️ماریا کورینا ماچادو، رهبر اپوزیسیون ونزوئلا و برنده جایزه صلح نوبل ۲۰۲۵، پس از دریافت جایزهٔ صلح نوبل، در پیامی در شبکهٔ اجتماعی «ایکس» نوشت:
«این قدردانی از مبارزهٔ همهٔ مردم ونزوئلا، انگیزه‌ای است برای به‌پایان رساندن مأموریت ما: فتح آزادی.
ما در آستانهٔ پیروزی هستیم و بیش از هر زمان، بر حمایت رئیس‌جمهور ترامپ، مردم ایالات متحده، ملت‌های آمریکای لاتین و کشورهای دموکراتیک جهان به‌عنوان متحدان اصلی خود تکیه داریم.
این جایزه را به مردم رنج‌دیدهٔ ونزوئلا و به رئیس‌جمهور ترامپ برای حمایت قاطعش تقدیم می‌کنم.»

#صلح_نوبل #حسن_نصرالله #تروریست #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
💩16😁6🤣2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
چرا بعضی‌ها از ساختاری دفاع می‌کنن که خودشون قربانی‌ش هستن؟
چرا زنی از نظام زن‌ستیز حمایت می‌کنه؟ چرا شهروندی از دیکتاتور دفاع می‌کنه؟
پاسخ شاید در «ترس از آزادی» باشه.
انسانی که سال‌ها در یک ساختار سرکوبگر زندگی کرده، ذهنش یاد گرفته بقا رو با «آشنایی» اشتباه بگیره. مغز ما برای زنده‌ موندن دنبال محیط آشناست، نه محیط بهتر.
برای همین، جهنم آشنا برای خیلی‌ها امن‌تر از بهشت ناشناس به نظر می‌رسه.
در کرهٔ شمالی آدم‌هایی هستن که با خطر مرگ از کشورشون فرار می‌کنن، اما بعد از رسیدن به آزادی، برمی‌گردن… چون آزادی براشون ترسناک‌تر از زندان بوده.
زندگی در نظام انتخاب و مسئولیت، ذهنی رو که سال‌ها در بند ترس و کنترل بوده، می‌لرزونه.
ما همین الگو رو در جای دیگه هم می‌بینیم: در کودکی که پدر و مادرش رابطه‌ای سمی دارن و بعدها همان الگو رو در عشقش تکرار می‌کنه؛ در گروگانی که فرصت فرار داره اما نمی‌تونه بره.
مغز می‌گه: «درسته بد است، اما زنده‌ایم. همینه که هست.»
اما رهایی فقط وقتی ممکنه که بفهمیم این «امنیت» دروغیه که ترس برای ما ساخته.
آزادی، مسئولیت می‌خواهد، جرأت سقوط در خلأ.
برای کسی که تمام عمرش را در قفس زیسته، پرواز با یک سخنرانی توضیح‌دادنی نیست — باید خودش لمسش کند.


شما فکر می‌کنید، آیا آمادگی دارید که در حکومتی دموکراتیک زندگی کنید؟ آمادگی دارید که از برخی چیزها که بهشون عادت کردید، دل بکنید؟ آیا آماده پذیرش مسئولیت و انتخاب‌های جدید در زندگی هستید؟ به نظر شما الگوهای شناخته شده در زندگی تحت سیطره جمهوری اسلامی چه چیزهایی هستند؟ به چه چیزهایی عادت کردیم؟

ویدیو از صفحه آیه، زن خوشفکر ایرانی ساکن ایتالیا:
worldofayeh

#مسئولیت_پذیری #مسئولیت_آزادی #منطقه_امن #گفتگو_توانا

@Tavaana_TavaanaTech
❤7👏1
دلنوشته همسر رویا ثابت، زندانی عقیدتی (بهائی)

در آتش فراق و هجران در سوز و گدازیم


بنام خداوند جان و خرد
همسرم رویا ثابت، شهروند بهایی مقیم امارات متحده عربی که به‌مدت ۲۳ سال ساکن آن کشور بوده، در ۱۴ دی‌ماه ۱۴۰۲ به‌منظور پرستاری و مراقبت از والدین سالمند و بیمار خود که در بستر بیماری بودند به شیراز سفر نمود و از سوی مأموران اطلاعات سپاه به اتهامات «عضویت در فرقه ضاله بهائیت» و «تبلیغ علیه نظام» بازداشت شدند.
ایشان همواره کلیه‌ی اتهامات را رد نموده و شدیداً نسبت به تمامی آن‌ها اعتراض خود را ابراز نموده‌اند.

همسرم پس از حدود ۵ ماه حبس انفرادی طاقت‌فرسا و ۲ ماه حبس در زندان عادل‌آباد که در نهایت رنج و عذاب با بازجویی‌های مکرر و طولانی از ایشان و شکنجه‌های روحی و روانیِ دوری از همسر و فرزندان و خانواده، با قید وثیقه‌ی بی‌سابقه و بسیار سنگینِ هشت میلیارد و دویست میلیون تومان که تا به‌حال نظیر نداشته، در تاریخ ۲۳ مرداد ۱۴۰۳ آزاد شدند.

در قرآن کریم پس از ایمان به خدا، «وَبِالْوَالِدَیْنِ إِحْسَانًا» ذکر شده؛ یعنی اهمیت احسان به والدین آن‌قدر زیاد است که حتی خواندن نماز و گرفتن روزه پس از آن مطرح شده است. ایشان فقط و فقط برای مراقبت و پرستاریِ پدر و مادرشان به شیراز رفتند و در ۸ آبان ۱۴۰۲ پدرشان جناب ایرج ثابت وفات نمودند و مادرشان خانم نصرت ممتاز همچنان در بستر بیماری به‌سر می‌برند.

در دهه‌ی گذشته، جامعه‌ی بهائیان در ایران، خصوصاً زنان، بیش از هر اقلیت مذهبیِ دیگری هدف برخوردهای امنیتی و قضایی قرار گرفته است. بررسی گزارشات سالانه‌ی مرکز آمار، نشر و آثارِ مجموعهٔ فعالان حقوق بشر در ایران نشان می‌دهد که طی سه سال اخیر، به‌طور میانگین ۲۷۲ گزارش از گزارش‌های مربوط به اقلیت‌های مذهبی به نقض حقوق شهروندیِ بهائیان اختصاص داشته است.

اول مهر ۱۴۰۳، حکم بسیار سنگین ۲۵ سال زندان که اشد آن یعنی ۱۰ سال قابل اجرا می‌باشد، بعلاوه مجازات‌های تکمیلیِ دو سال ممنوعیت خروج از کشور و ... که شعبهٔ اول دادگاه انقلاب شیراز تعیین نموده بود، علیه همسرم توسط شعبه‌ی ۳۷ دادگاه تجدیدنظر استان فارس تأیید شد.

حکمی بسیار ظالمانه، بدون در نظر گرفتن اصول انسانی و اجتماعی صادر شده است. همسرم کاملاً بی‌گناه هستند. آنان برای اتهاماتی که به ایشان منسوب نموده‌اند، هیچ‌گونه سند و مدرک معتبری ارائه نداده‌اند و وکلای همسرم، دو وکیل در شیراز و تهران نیز با کمال شهامت و مستند به قوانین حقوقی از ایشان دفاع کرده‌اند.

.
آنان با این حکم خانواده‌ی ما را دچار بحران شدید و مخاطرات گوناگون نموده‌اند. بنده حدود دو سال است که به‌تنهایی با رنج و دردِ دوری از همسرم زندگی می‌کنم و برای فرزندانم نیز فشارهای روحی و روانی و استرس‌های شدید ایجاد شده است، چراکه همگی نگران آینده‌ی همسرم هستیم و در آتش این فراق و هجران در سوز و گدازیم.

در تاریخ ۲۹ شهریور ۱۴۰۳، ممنوعیت خروج از کشور را از پرونده‌ی ایشان برداشتند و اول مهر ۱۴۰۳ گذرنامه‌ی ایشان را درب منزل تحویل دادند، یعنی خروج از کشور مانعی ندارد.

لذا پس از حدود دو سال رنج فراوان از هجران، خوشحال شدیم که امکان سفر فراهم شده و ملاقات با همسرم صورت خواهد گرفت. ایشان دوشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۳ بلیت هواپیما تهیه نموده و پس از همهٔ مخارج سفر، در آخرین مرحله در فرودگاه گذرنامهٔ ایشان را اخذ و ضبط نمودند و ذکر کردند: «مجدداً همین امروز حکم ممنوع‌الخروجی شما صادر شده است.»

نهایتاً از صدور این احکام غیرانسانی و ناعادلانه بسیار متأسفیم و از تمامی ارگان‌های حقوق بشری در ایران و سراسر عالم تمنا می‌نماییم که به مظالمی که نسبت به بهائیان ایران روا می‌دارند پایان دهند و ما را از این آتش سوزانِ دوری و هجران نجات بخشند.

محمدعلی روحانیان
مهر / ۱۴۰۴ / ۱۷

#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #رویا_ثابت #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech
😡6❤1
‌

دادگاه تجدیدنظر بریتانیا روز جمعه ۱۰ اکتبر (۱۸ مهر) حکم پیشین یک مرد کرد ارمنی‌تبار را که در مقابل سفارت ترکیه قرآن را آتش زده بود، لغو کرد؛ تصمیمی که کنشگران آزادی بیان از آن استقبال کردند.

حمید جشکون، ۵۱ ساله، در ماه ژوئن به جرم ایجاد اخلال در نظم عمومی با انگیزه مذهبی محکوم شده و جریمه‌ای برای او صادر شده بود.

جشکون که در ترکیه به دنیا آمده است، در ماه فوریه در مقابل کنسولگری آنکارا در لندن کتاب قرآن را آتش زد و شعارهایی علیه اسلام سر داد و در همین زمان از سوی یکی از عابران مورد ضرب و شتم با چاقو قرار گرفت.

«جامعه ملی سکولار» و «اتحاد آزادی بیان» که پرونده این مرد را پیگیری می‌کردند، چنین استدلال کردند که اساسا او به دلیل اعمالی که برخی آن را کفرآمیز می‌دانند، تحت پیگرد قانونی قرار گرفته است.

ترکیه پیش‌تر اعتراضاتی در کشورهای غربی را که در آن قرآن مورد تخریب قرار گرفته بود، محکوم کرده بود، از جمله سلسله‌ای از موارد سوزاندن قرآن در سوئد که در سال ۲۰۲۳ اعتراضاتی را در جهان اسلام برانگیخت.

جوئل بناتان، قاضی دادگاه ساوت‌وارک روز جمعه با استناد به اینکه هیچ جرم کفرآمیزی در قانون وجود ندارد، به نفع آقای جشکون حکم داد.

قاضی گفت: «هرچند سوزاندن قرآن ممکن است عملی باشد که بسیاری از مسلمانان را عمیقا ناراحت و آزرده کند، قانون کیفری به دنبال این نیست که مردم را از ناراحتی، حتی ناراحتی شدید، بازدارد.»

او افزود: «حق آزادی بیان، اگر حقی ارزشمند باشد، باید شامل حق بیان دیدگاه‌هایی باشد که دیگران را ناراحت، شوکه یا برانگیخته کند.»

قوانین مربوط به کفرگویی در انگلیس و ولز در سال ۲۰۰۸ لغو شد.
#قرآن_سوزی #توهین_به_مقدسات #آزادی_بیان #کفرگویی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍7❤1
‌
آیا ایمان بدون خدا ممکن است؟

نگاهی به جهان میلان کوندرا

پیام همراهان

میلان کوندرا در رمان سبکی تحمل‌ناپذیر هستی، بیش از آنکه داستانی عاشقانه بنویسد، پرسشی فلسفی پیش می‌کشد: آیا در جهانی بی‌خدا و بی‌معنا هنوز می‌توان مؤمن بود؟
او از وحی، نجات و یقین سخن نمی‌گوید؛ از سبکی، تصادف و ناپایداری هستی می‌گوید. اما در همین جهانِ سبک و گذرا، نوعی ایمان تازه سر برمی‌آورد — ایمان بدون خدا.

کوندرا معتقد است زندگی «سبک» است، چون هیچ تکراری ندارد؛ هیچ معنا یا ضرورتی ما را به بودن مجبور نکرده است. ما تنها یک بار زندگی می‌کنیم، و همین بی‌تکراری، زندگی را هم بی‌پناه و هم یگانه می‌کند.
در برابر این سبکی، انسان دو گزینه دارد: یا به مطلقی پناه ببرد تا اضطراب را فراموش کند، یا سبک بودن را بپذیرد و با آگاهی از پوچی، به زندگی معنا دهد.
کوندرا راه دوم را برمی‌گزیند: پذیرش بی‌معنایی و آفرینش معنا در دل آن.

در نگاه او، ایمان دیگر به حقیقتی متافیزیکی مربوط نیست؛ بلکه به شهامت زیستن مربوط است —
شهامتِ آری گفتن به جهانی که پاسخی نمی‌دهد.
شخصیت‌های او، مانند توما و ترزا، میان سبکی و سنگینی، آزادی و دلبستگی، پیوسته در نوسان‌اند؛ اما رهایی‌شان در همین نوسان است، نه در رسیدن به قطعیت.

کوندرا به ما می‌آموزد که ایمان، اگر اصیل باشد، شاید دیگر به خدا نیاز نداشته باشد.
ایمان، در معنای عمیق اگزیستانسیالیستی، نه تسلیم در برابر اقتدار الهی، بلکه پذیرش دلیرانه‌ی ناپایداری و بی‌معنایی زندگی است.
ایمان بی‌خدا، در جهان کوندرا، نه انکار ایمان است، بلکه شکل ناب‌تری از آن: ایمانی که از تکیه‌گاه رها شده و تنها بر شجاعتِ بودن تکیه دارد —
ایمانی سبک، اما تحمل‌ناپذیر.

#ایمان #باور #خدا #خداناباور #دین_ناباور #میلان_کوندرا

@Dialogue1402
😁5👏1