This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شفا پیدا کردن با استفاده از باقیمانده آب و غذای افراد مومن!
جنگ جهل و خرافات با علم، بدون هیچ مدعی و پیگیری نشان از تمایل حکومتی است که با ادعای مذهب و مقدسات مشغول ساخت جهان ایدئولوژیک و تزریق باورهای مخرب به جامعه است.
#جهل #خرافه #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
شفا پیدا کردن با استفاده از باقیمانده آب و غذای افراد مومن!
جنگ جهل و خرافات با علم، بدون هیچ مدعی و پیگیری نشان از تمایل حکومتی است که با ادعای مذهب و مقدسات مشغول ساخت جهان ایدئولوژیک و تزریق باورهای مخرب به جامعه است.
#جهل #خرافه #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🤮9💩4🤬2🖕1
در تازهترین موج از برخوردهای امنیتی با شهروندان بهائی در ایران، روز دوشنبه ۲۸ مهر ۱۴۰۴، منازل دستکم ۹ شهروند بهائی در شهرهای تهران، شیراز، سمنان، زاهدان و ساری مورد تفتیش نیروهای امنیتی قرار گرفت و ۷ نفر از آنان بازداشت شدند.
بازداشتشدگان عبارتند از: فهیم آگاهی، متین آگاهی، هنگامه شریفی (در تهران)، ادیب رحمانی (در ساری)، نگار میثاقیان و شکیب فرزان (در شیراز) و ارمغان عنایتی (در سمنان). بهطور همزمان منازل سامان اسلامی در زاهدان و آرونا کوثری در تهران نیز مورد تفتیش قرار گرفته است.
به گفته منابع مطلع، نیروهای امنیتی هنگام یورش به منازل این شهروندان اقدام به بازرسی کامل محل سکونت، ضبط وسایل الکترونیکی، کتابها و لوازم شخصی آنان کردهاند. برخی شاهدان عینی از فضای رعب و نگرانی در میان خانوادهها در زمان بازرسیها خبر دادهاند.
بر اساس گزارشها، نگار میثاقیان و محبوب حبیبی پس از بازداشت به بازداشتگاه اداره اطلاعات شیراز، موسوم به پلاک ۱۰۰، منتقل شدهاند. از محل نگهداری دیگر شهروندان بازداشتی تاکنون اطلاعی در دست نیست.
گزارشها حاکی است که نگار میثاقیان و محبوب حبیبی پیشتر نیز به دلیل باورهای دینی و فعالیتهای اجتماعی خود با برخوردهای قضایی مواجه شده بودند. همچنین ارمغان عنایتی و ادیب رحمانی پیشتر از ادامه تحصیل در دانشگاههای ایران به دلیل اعتقاداتشان محروم شدهاند.
این بازداشتها در حالی انجام میشود که طی ماههای گذشته نیز جامعه بهائی ایران با موجهای پیدرپی سرکوب، بازداشت، محرومیت اجتماعی و پلمب محلهای کسبوکار روبهرو بوده است. در بسیاری از موارد، نهادهای امنیتی و قضایی جمهوری اسلامی با اتهاماتی مبهم و تکراری مانند «تبلیغ علیه نظام»، «اقدام علیه امنیت کشور» و «تشکیل گروه غیرقانونی»، شهروندان بهائی را هدف قرار دادهاند.
در سایه این رویدادها، بار دیگر پرسشی بنیادی مطرح میشود:
آیا هیچ حکومتی حق دارد فردی را به خاطر باور، دین، یا بیدینیاش مجازات کند؟
#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #آزادی_باور #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
در تازهترین موج از برخوردهای امنیتی با شهروندان بهائی در ایران، روز دوشنبه ۲۸ مهر ۱۴۰۴، منازل دستکم ۹ شهروند بهائی در شهرهای تهران، شیراز، سمنان، زاهدان و ساری مورد تفتیش نیروهای امنیتی قرار گرفت و ۷ نفر از آنان بازداشت شدند.
بازداشتشدگان عبارتند از: فهیم آگاهی، متین آگاهی، هنگامه شریفی (در تهران)، ادیب رحمانی (در ساری)، نگار میثاقیان و شکیب فرزان (در شیراز) و ارمغان عنایتی (در سمنان). بهطور همزمان منازل سامان اسلامی در زاهدان و آرونا کوثری در تهران نیز مورد تفتیش قرار گرفته است.
به گفته منابع مطلع، نیروهای امنیتی هنگام یورش به منازل این شهروندان اقدام به بازرسی کامل محل سکونت، ضبط وسایل الکترونیکی، کتابها و لوازم شخصی آنان کردهاند. برخی شاهدان عینی از فضای رعب و نگرانی در میان خانوادهها در زمان بازرسیها خبر دادهاند.
بر اساس گزارشها، نگار میثاقیان و محبوب حبیبی پس از بازداشت به بازداشتگاه اداره اطلاعات شیراز، موسوم به پلاک ۱۰۰، منتقل شدهاند. از محل نگهداری دیگر شهروندان بازداشتی تاکنون اطلاعی در دست نیست.
گزارشها حاکی است که نگار میثاقیان و محبوب حبیبی پیشتر نیز به دلیل باورهای دینی و فعالیتهای اجتماعی خود با برخوردهای قضایی مواجه شده بودند. همچنین ارمغان عنایتی و ادیب رحمانی پیشتر از ادامه تحصیل در دانشگاههای ایران به دلیل اعتقاداتشان محروم شدهاند.
این بازداشتها در حالی انجام میشود که طی ماههای گذشته نیز جامعه بهائی ایران با موجهای پیدرپی سرکوب، بازداشت، محرومیت اجتماعی و پلمب محلهای کسبوکار روبهرو بوده است. در بسیاری از موارد، نهادهای امنیتی و قضایی جمهوری اسلامی با اتهاماتی مبهم و تکراری مانند «تبلیغ علیه نظام»، «اقدام علیه امنیت کشور» و «تشکیل گروه غیرقانونی»، شهروندان بهائی را هدف قرار دادهاند.
در سایه این رویدادها، بار دیگر پرسشی بنیادی مطرح میشود:
آیا هیچ حکومتی حق دارد فردی را به خاطر باور، دین، یا بیدینیاش مجازات کند؟
#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #آزادی_باور #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔6🔥1💩1🙏1🤨1😡1
آیا دهان رهبر، دهان امام زمان است؟
وقتی حسنزاده آملی و بهجت به شخصیتپرستی دامن زدند!
پیام همراهان
حسنزاده آملی، که گاه «علامه» نیز خوانده میشود، درباره رهبر جمهوری اسلامی گفته بود:
«گوشتان به دهان رهبر باشد، چون ایشان گوششان به دهان حجتبنالحسن (عج) است.»
این جمله در ظاهر توصیهای مذهبی است، اما در عمق خود نمونهای روشن از تقدسسازی قدرت و تقویت کیش شخصیت است. وقتی سخن یک مرجع دینی چنین القا میکند که رهبر سیاسی نماینده امر الهی است، اطاعت از او نه فقط الزام سیاسی، بلکه واجب معنوی جلوه میکند. مرز میان احترام مشروع و اطاعت کورکورانه محو میشود.
آیتالله بهجت، از دیگر مراجع برجسته شیعه، نیز در مواردی سخنانی تمجیدی درباره رهبر گفته بود که به همین روند شخصیتپرستی دامن میزند. چنین اظهاراتی جایگاه مراجع و اعتبار دین را خدشهدار میکند و نشان میدهد که حتی بزرگترین شخصیتهای دینی میتوانند با سخنان خود، آزادی اندیشه و ایمان مستقل را محدود کنند.
این تقدسسازی در حالی است که رهبر جمهوری اسلامی در بیش از ۳۶ سال رهبری، در معرض اتهامات متعددی بوده است؛ از جمله صدور دستور برای کشتار و سرکوب معترضان و اتخاذ سیاستهایی که بر زندگی مردم تأثیر گسترده داشته است. پرسش این است که چگونه مراجع تقلید میتوانند در برابر این مسائل، سکوت کرده یا به تقدیس او بپردازند.
دین وقتی ابزار مشروعیت سیاسی شود، از حوزه وجدان و اخلاق فردی خارج میشود. بسیاری از زندانیان سیاسی، همچون ابوالفضل قدیانی، مصطفی تاجزاده و مهدی محمودیان و.... تنها جرمشان نقد رهبری است.
جامعه دینی باید مطالبهگر بوده و مراجع را پاسخگو کند و اجازه ندهد شخصیتپرستی از زبان مراجع و شخصیتهای دینی طرح شود. دینداران آگاه نیک میدانند که دین نباید ابزار قدرت شود و ایمان کورکورانه و ایدئولوژیک هرگز پذیرفته نیست و موجب خسران است.
#قدسی_سازی #مهدویت #مرجعیت_شیعه #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
آیا دهان رهبر، دهان امام زمان است؟
وقتی حسنزاده آملی و بهجت به شخصیتپرستی دامن زدند!
پیام همراهان
حسنزاده آملی، که گاه «علامه» نیز خوانده میشود، درباره رهبر جمهوری اسلامی گفته بود:
«گوشتان به دهان رهبر باشد، چون ایشان گوششان به دهان حجتبنالحسن (عج) است.»
این جمله در ظاهر توصیهای مذهبی است، اما در عمق خود نمونهای روشن از تقدسسازی قدرت و تقویت کیش شخصیت است. وقتی سخن یک مرجع دینی چنین القا میکند که رهبر سیاسی نماینده امر الهی است، اطاعت از او نه فقط الزام سیاسی، بلکه واجب معنوی جلوه میکند. مرز میان احترام مشروع و اطاعت کورکورانه محو میشود.
آیتالله بهجت، از دیگر مراجع برجسته شیعه، نیز در مواردی سخنانی تمجیدی درباره رهبر گفته بود که به همین روند شخصیتپرستی دامن میزند. چنین اظهاراتی جایگاه مراجع و اعتبار دین را خدشهدار میکند و نشان میدهد که حتی بزرگترین شخصیتهای دینی میتوانند با سخنان خود، آزادی اندیشه و ایمان مستقل را محدود کنند.
این تقدسسازی در حالی است که رهبر جمهوری اسلامی در بیش از ۳۶ سال رهبری، در معرض اتهامات متعددی بوده است؛ از جمله صدور دستور برای کشتار و سرکوب معترضان و اتخاذ سیاستهایی که بر زندگی مردم تأثیر گسترده داشته است. پرسش این است که چگونه مراجع تقلید میتوانند در برابر این مسائل، سکوت کرده یا به تقدیس او بپردازند.
دین وقتی ابزار مشروعیت سیاسی شود، از حوزه وجدان و اخلاق فردی خارج میشود. بسیاری از زندانیان سیاسی، همچون ابوالفضل قدیانی، مصطفی تاجزاده و مهدی محمودیان و.... تنها جرمشان نقد رهبری است.
جامعه دینی باید مطالبهگر بوده و مراجع را پاسخگو کند و اجازه ندهد شخصیتپرستی از زبان مراجع و شخصیتهای دینی طرح شود. دینداران آگاه نیک میدانند که دین نباید ابزار قدرت شود و ایمان کورکورانه و ایدئولوژیک هرگز پذیرفته نیست و موجب خسران است.
#قدسی_سازی #مهدویت #مرجعیت_شیعه #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍5💩4🤬2😱1
حاکمیت و بحران دائمی
تداوم وضعیت استثنایی در جمهوری اسلامی از منظر جورجو آگامبن
جورجو آگامبن، فیلسوف معاصر ایتالیایی، در ادامه اندیشههای فوکو و والتر بنیامین، مفهوم «وضعیت استثنایی» را بهعنوان یکی از سازوکارهای اصلی قدرت در جهان امروز تحلیل میکند.
از نظر او، حاکمان با اعلام شرایط اضطراری، قانون را موقتاً تعلیق میکنند تا از آن محافظت کنند، اما همین تعلیق موقتی بهتدریج به یک وضعیت دائمی بدل میشود.
در چنین ساختاری، قدرت سیاسی نه از قانون و رضایت عمومی، بلکه از استمرار بحران و اضطراب تغذیه میکند؛ شهروندان در ظاهر درون قانوناند، اما در عمل از حقوق حقیقی خویش تهی میشوند.
در جمهوری اسلامی ایران، از آغاز انقلاب تا امروز، حکومت بهطور مداوم خود را در وضعیت استثنایی بازتولید کرده است.
از «جنگ تحمیلی» تا «نفوذ فرهنگی»، از «فتنه» تا «جنگ نرم» و از «بحران حجاب» تا «تحریم اقتصادی»، گفتمان رسمی همواره بر وجود خطری عظیم و دشمنی دائمی تأکید کرده است.
این استمرار بحران، امکان تعلیق قانون، محدودسازی آزادیها و گسترش حوزههای نظارتی را فراهم آورده و مشروعیتی موقت اما همیشگی برای اقتدار سیاسی ایجاد کرده است.
در چنین شرایطی، همانگونه که آگامبن میگوید، «زندگی برهنه» جایگزین «زندگی سیاسی» میشود؛ یعنی انسانها صرفاً در مقام موجودات زیستی و قابل کنترل حضور دارند، نه در مقام شهروندانی با حق مشارکت. سیاست به مدیریت بدنها، پوشش، رفتار و حتی احساسات مردم تقلیل مییابد، و دولت در قالب زیستسیاستی فراگیر، تا عمق زندگی خصوصی نفوذ میکند.
بحران بهجای آنکه وضعیتی موقت باشد، به شیوۀ حکومتورزی بدل شده است.
در نتیجه، حکومت ایران را میتوان نمونهای گویا از آن دانست که چگونه «وضعیت استثنایی» به وضعیت عادی بدل میشود. در اینجا، استثنا قاعده است و بحران نه تهدیدی برای نظام، بلکه منبع تداوم آن است.
آگامبن در تحلیل خود هشدار میدهد که چنین جوامعی بهتدریج به اردوگاهی نامرئی تبدیل میشوند؛ جایی که مردم زندهاند، اما حضورشان از معنا و کنش سیاسی تهی شده است.
#جورجو_آگامبن #آگامبن #وضعیت_استثنایی #بحران #مشروعیت #حکومت_ایدئولوژیک #دیگرستیزی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
حاکمیت و بحران دائمی
تداوم وضعیت استثنایی در جمهوری اسلامی از منظر جورجو آگامبن
جورجو آگامبن، فیلسوف معاصر ایتالیایی، در ادامه اندیشههای فوکو و والتر بنیامین، مفهوم «وضعیت استثنایی» را بهعنوان یکی از سازوکارهای اصلی قدرت در جهان امروز تحلیل میکند.
از نظر او، حاکمان با اعلام شرایط اضطراری، قانون را موقتاً تعلیق میکنند تا از آن محافظت کنند، اما همین تعلیق موقتی بهتدریج به یک وضعیت دائمی بدل میشود.
در چنین ساختاری، قدرت سیاسی نه از قانون و رضایت عمومی، بلکه از استمرار بحران و اضطراب تغذیه میکند؛ شهروندان در ظاهر درون قانوناند، اما در عمل از حقوق حقیقی خویش تهی میشوند.
در جمهوری اسلامی ایران، از آغاز انقلاب تا امروز، حکومت بهطور مداوم خود را در وضعیت استثنایی بازتولید کرده است.
از «جنگ تحمیلی» تا «نفوذ فرهنگی»، از «فتنه» تا «جنگ نرم» و از «بحران حجاب» تا «تحریم اقتصادی»، گفتمان رسمی همواره بر وجود خطری عظیم و دشمنی دائمی تأکید کرده است.
این استمرار بحران، امکان تعلیق قانون، محدودسازی آزادیها و گسترش حوزههای نظارتی را فراهم آورده و مشروعیتی موقت اما همیشگی برای اقتدار سیاسی ایجاد کرده است.
در چنین شرایطی، همانگونه که آگامبن میگوید، «زندگی برهنه» جایگزین «زندگی سیاسی» میشود؛ یعنی انسانها صرفاً در مقام موجودات زیستی و قابل کنترل حضور دارند، نه در مقام شهروندانی با حق مشارکت. سیاست به مدیریت بدنها، پوشش، رفتار و حتی احساسات مردم تقلیل مییابد، و دولت در قالب زیستسیاستی فراگیر، تا عمق زندگی خصوصی نفوذ میکند.
بحران بهجای آنکه وضعیتی موقت باشد، به شیوۀ حکومتورزی بدل شده است.
در نتیجه، حکومت ایران را میتوان نمونهای گویا از آن دانست که چگونه «وضعیت استثنایی» به وضعیت عادی بدل میشود. در اینجا، استثنا قاعده است و بحران نه تهدیدی برای نظام، بلکه منبع تداوم آن است.
آگامبن در تحلیل خود هشدار میدهد که چنین جوامعی بهتدریج به اردوگاهی نامرئی تبدیل میشوند؛ جایی که مردم زندهاند، اما حضورشان از معنا و کنش سیاسی تهی شده است.
#جورجو_آگامبن #آگامبن #وضعیت_استثنایی #بحران #مشروعیت #حکومت_ایدئولوژیک #دیگرستیزی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍7💩1
Forwarded from گفتوشنود
محمدکاظم شریعتمداری، فقیه و مرجع تقلیدی بود که در ۱۴ فروردینماه ۱۳۶۵ در تهران و در حصر خانگی درگذشت و او را شبانه و به شکلی پنهانی از تهران به قم انتقال دادند و در قبرستان ابوحسین قم به خاک سپردند. از ابتدای انقلاب اسلامی کاظم شریعتمداری با اختیارات ولیفقیه در اصل ۱۱۰ قانون اساسی مخالفت کرد و مخالف اختیارات نامحدود ولیفقیه بود و به این اصل قانون اساسی رای نداد. پس از دستگیری صادق قطبزاده به اتهام تلاش برای کودتا و بمبگذاری در خانه روحالله خمینی، رهبر انقلاب اسلامی، نام شریعتمداری بهعنوان یکی از حامیان قطب زاده مطرح شد که این امر موجب خانهنشینی شریعتمداری و حصر خانگی او تا پایان عمر شد. کاظم شریعتمداری در هشتم اردیبهشتماه سال ۱۳۶۱ به وسیله «جامعه مدرسین حوزه علمیه قم» از مرجعیت عزل شد.
او اولین مرجع تقلید شیعه بود که حکومت نوظهور جمهوری اسلامی او را برنتابید و با دستور روحالله خمینی خلع مرجعیت شد و در پی حصر، بیماری و آثار آن درگذشت.
مطالعه بیشتر در وبسایت آموزشکده توانا
https://tavaana.org/ayatollah-kazem-shariatmadari
#حکومت_اسلامی #محمد_کاظم_شریعتمداری #مرجعیت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
او اولین مرجع تقلید شیعه بود که حکومت نوظهور جمهوری اسلامی او را برنتابید و با دستور روحالله خمینی خلع مرجعیت شد و در پی حصر، بیماری و آثار آن درگذشت.
مطالعه بیشتر در وبسایت آموزشکده توانا
https://tavaana.org/ayatollah-kazem-shariatmadari
#حکومت_اسلامی #محمد_کاظم_شریعتمداری #مرجعیت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🔥4👍2💩1
🔷️عبدالکریم بهجتپور، عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی گفت: «اگر امر به معروف، مودبانه و موقرانه و دلسوزانه صورت بگیرد موجب شقاق اجتماعی نیست. اما اگر این را تبدیل کنیم به اینکه باز پلیس بیاید و بگیرد و زندانی کند و هزینه برای نظام داشته باشد، اصلا به صلاح نیست.»
او افزود: «امر به معروف و نهی از منکر به معنی برخورد نیست. یعنی برخوردی که باعث انشقاق اجتماعی باشد و یا گسل اجتماعی ایجاد کند. اشتباه بزرگ همین است.»
🔷️مخاطبان در واکنش به سخنان عبدالکریم بهجتپور میگویند: «اگر امروز گفته میشود که امر به معروف نباید برای نظام هزینه داشته باشد، پس چرا در تمام این سالها که برای مردم هزینه داشت به صلاح بود؟
بیش از چهار دهه است که مردم تاوان دخالت در سبک زندگیشان را دادهاند؛ از گشت ارشاد و تحقیر در خیابان گرفته تا زندان، جریمه و حتی جانباختن انسانهایی که فقط میخواستند آزادانه زندگی کنند.
آیا رنج، ترس و زخمهای اجتماعی مردم در این میان به صلاح بود، اما حالا که هزینهاش متوجه حاکمیت شده، ناگهان “به صلاح نیست”؟
#حجاب_اجبارى #امربه_معروف_ونهی_از_منکر #آزادی_فردی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🔷️عبدالکریم بهجتپور، عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی گفت: «اگر امر به معروف، مودبانه و موقرانه و دلسوزانه صورت بگیرد موجب شقاق اجتماعی نیست. اما اگر این را تبدیل کنیم به اینکه باز پلیس بیاید و بگیرد و زندانی کند و هزینه برای نظام داشته باشد، اصلا به صلاح نیست.»
او افزود: «امر به معروف و نهی از منکر به معنی برخورد نیست. یعنی برخوردی که باعث انشقاق اجتماعی باشد و یا گسل اجتماعی ایجاد کند. اشتباه بزرگ همین است.»
🔷️مخاطبان در واکنش به سخنان عبدالکریم بهجتپور میگویند: «اگر امروز گفته میشود که امر به معروف نباید برای نظام هزینه داشته باشد، پس چرا در تمام این سالها که برای مردم هزینه داشت به صلاح بود؟
بیش از چهار دهه است که مردم تاوان دخالت در سبک زندگیشان را دادهاند؛ از گشت ارشاد و تحقیر در خیابان گرفته تا زندان، جریمه و حتی جانباختن انسانهایی که فقط میخواستند آزادانه زندگی کنند.
آیا رنج، ترس و زخمهای اجتماعی مردم در این میان به صلاح بود، اما حالا که هزینهاش متوجه حاکمیت شده، ناگهان “به صلاح نیست”؟
#حجاب_اجبارى #امربه_معروف_ونهی_از_منکر #آزادی_فردی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍9🤮5❤1💩1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔹️فیروز کریمی، مربی فوتبال در شبکه ورزش صدا و سیمای جمهوری اسلامی به بهانه انتقاد از اظهارات المیرا شریفیمقدم، مجری شبکه دو، درباره وحید هاشمیان، با الفاظی زنستیزانه به او توهین کرد: «به نظرم بیشتر به فکر آشپزیاش باشد، خیلی بهتر است. همسر او (داوود عابدی) که دوست من است گفت مدتهاست که غذای گرم و درست و حسابی نخورده. به نظرم خانمش به غذای خانگی برسد، بهتر باشد تا با این سبک انتقاد کند».
🔹️اظهارنظر فیروز کریمی نمونهای آشکار از ادبیات زنستیزانهای است که در گفتار عمومی و رسانهای ایران ریشه دار است؛ زبانی که با تحقیر و تقلیل زنان به نقشهای خانگی، تلاش میکند حضور و صدای آنان را در عرصههای اجتماعی و حرفهای خاموش کند.
توهین جنسیتی درباره «آشپزی» و «غذای شوهر» نه طنز است و نه شوخی، بلکه بازتولید ساختار سلطهای است که زنان را از عرصه اندیشه و سخن به حاشیه میراند. چنین گفتاری تنها یک فرد را نمیآزارد، بلکه کلیت زنان جامعه را هدف میگیرد و ضرورت مقابله فرهنگی و رسانهای با این گونه زبان توهینآمیز را دوچندان میسازد.
#زن_ستیزی #توهین #اخلاق #فیروز_کریمی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🔹️فیروز کریمی، مربی فوتبال در شبکه ورزش صدا و سیمای جمهوری اسلامی به بهانه انتقاد از اظهارات المیرا شریفیمقدم، مجری شبکه دو، درباره وحید هاشمیان، با الفاظی زنستیزانه به او توهین کرد: «به نظرم بیشتر به فکر آشپزیاش باشد، خیلی بهتر است. همسر او (داوود عابدی) که دوست من است گفت مدتهاست که غذای گرم و درست و حسابی نخورده. به نظرم خانمش به غذای خانگی برسد، بهتر باشد تا با این سبک انتقاد کند».
🔹️اظهارنظر فیروز کریمی نمونهای آشکار از ادبیات زنستیزانهای است که در گفتار عمومی و رسانهای ایران ریشه دار است؛ زبانی که با تحقیر و تقلیل زنان به نقشهای خانگی، تلاش میکند حضور و صدای آنان را در عرصههای اجتماعی و حرفهای خاموش کند.
توهین جنسیتی درباره «آشپزی» و «غذای شوهر» نه طنز است و نه شوخی، بلکه بازتولید ساختار سلطهای است که زنان را از عرصه اندیشه و سخن به حاشیه میراند. چنین گفتاری تنها یک فرد را نمیآزارد، بلکه کلیت زنان جامعه را هدف میگیرد و ضرورت مقابله فرهنگی و رسانهای با این گونه زبان توهینآمیز را دوچندان میسازد.
#زن_ستیزی #توهین #اخلاق #فیروز_کریمی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍12😁4🤡3👎2❤1💩1
دیکتاتور از فحش نمیترسد، از آگاهی میترسد؛
بهجای فحاشی، هوشمندانه و خلاقانه افشاگری کنیم.
پیام همراهان
دیکتاتور از فحش نمیترسد، از آگاهی میترسد؛ زیرا واژهی آگاهانه و خلاق، سلاحی است که مشروعیتش را میسوزاند. فحاشی و هرزهنگاری سیاسی شاید لحظهای خشم و درماندگی ما را تخلیه کند، اما در میدان سیاست، همان چیزی است که استبداد میخواهد. وقتی زبان به ابتذال کشیده میشود، گفتار انتقادی از مسیر روشنگری خارج میشود و مخالف ناخواسته در زمین بازی حکومت قرار میگیرد.
در جمهوری اسلامی، بسیاری از مصادیق فحاشی سیاسی جرمانگاری شدهاند. کافی است منتقدی در خشم از دایرهی احترام بیرون رود تا پروندهای برایش ساخته شود. در سالهای اخیر، بارها دیدهایم که فعالان مدنی نه به خاطر نقدشان، بلکه به اتهام «توهین» محکوم شدهاند. این همان تلهای است که حکومت برای حذف معترضان میگستراند: تخریب اخلاقی، سپس مجازات قانونی.
راه مؤثرتر، افشاگری هوشمندانه و خلاقانه است. افشاگری یعنی نشان دادن دروغ، فساد و خشونت، بدون آلوده کردن زبان به فحش و تحقیر. مخاطب با توهین همدل نمیشود، اما در برابر افشاگری مستند و محترمانه میایستد و میاندیشد. تمسخر آگاهانه، طنز خلاق و روایت دقیق از واقعیت، سلاحهاییاند که نه تنها چهرهی قدرت را بیهیبت میکنند، بلکه سطح گفتوگو را بالا میبرند. (تمسخر آگاهانه و طنز خلاقانه گاهی از شمشیر برندهتر است)
کنشگر اخلاقی کسی است که حتی در برابر بیاخلاقی، شأن گفتار خود را حفظ میکند. فحاشی، تخلیهی خشم فردی است؛ افشاگری خلاقانه، تغذیهی آگاهی جمعی. دیکتاتور از فحش نمیترسد، زیرا فحش چیزی را تغییر نمیدهد؛ اما از آگاهی، خلاقیت و زبانی که مردم را بیدار میکند، همیشه در هراس است.
آگاهی و خلاقیت، مؤدبترین و در عین حال خطرناکترین سلاحها علیه استبدادند.
#اخلاق #آگاهی #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
دیکتاتور از فحش نمیترسد، از آگاهی میترسد؛
بهجای فحاشی، هوشمندانه و خلاقانه افشاگری کنیم.
پیام همراهان
دیکتاتور از فحش نمیترسد، از آگاهی میترسد؛ زیرا واژهی آگاهانه و خلاق، سلاحی است که مشروعیتش را میسوزاند. فحاشی و هرزهنگاری سیاسی شاید لحظهای خشم و درماندگی ما را تخلیه کند، اما در میدان سیاست، همان چیزی است که استبداد میخواهد. وقتی زبان به ابتذال کشیده میشود، گفتار انتقادی از مسیر روشنگری خارج میشود و مخالف ناخواسته در زمین بازی حکومت قرار میگیرد.
در جمهوری اسلامی، بسیاری از مصادیق فحاشی سیاسی جرمانگاری شدهاند. کافی است منتقدی در خشم از دایرهی احترام بیرون رود تا پروندهای برایش ساخته شود. در سالهای اخیر، بارها دیدهایم که فعالان مدنی نه به خاطر نقدشان، بلکه به اتهام «توهین» محکوم شدهاند. این همان تلهای است که حکومت برای حذف معترضان میگستراند: تخریب اخلاقی، سپس مجازات قانونی.
راه مؤثرتر، افشاگری هوشمندانه و خلاقانه است. افشاگری یعنی نشان دادن دروغ، فساد و خشونت، بدون آلوده کردن زبان به فحش و تحقیر. مخاطب با توهین همدل نمیشود، اما در برابر افشاگری مستند و محترمانه میایستد و میاندیشد. تمسخر آگاهانه، طنز خلاق و روایت دقیق از واقعیت، سلاحهاییاند که نه تنها چهرهی قدرت را بیهیبت میکنند، بلکه سطح گفتوگو را بالا میبرند. (تمسخر آگاهانه و طنز خلاقانه گاهی از شمشیر برندهتر است)
کنشگر اخلاقی کسی است که حتی در برابر بیاخلاقی، شأن گفتار خود را حفظ میکند. فحاشی، تخلیهی خشم فردی است؛ افشاگری خلاقانه، تغذیهی آگاهی جمعی. دیکتاتور از فحش نمیترسد، زیرا فحش چیزی را تغییر نمیدهد؛ اما از آگاهی، خلاقیت و زبانی که مردم را بیدار میکند، همیشه در هراس است.
آگاهی و خلاقیت، مؤدبترین و در عین حال خطرناکترین سلاحها علیه استبدادند.
#اخلاق #آگاهی #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍11👏7💩1