به گفته کامران غضنفری، نماینده مجلس شورای اسلامی، علت کاهش بارندگی و کمآبی را باید در گناهان رئیس جمهوری اسلامی دید که با قانون عفاف و حجاب مخالفت کرده است.
این نخستین بار نیست که مقامات متعصب در ایران، بیحجابی را دلیل اصلی «کم شدن برکت خدا» قلمداد میکنند.
کامران غضنفری نماینده مجلس در گفتگویی با ایلنا گفت:
آقای پزشکیان شما با مخالفتهایی که با قانون عفاف و حجاب کردید، مسبب گسترش فساد و فحشا در سراسر کشور در این یکسال شدید
خداوند عالم به واسطه گسترش فساد، برکات خودش را کم میکند و کاهش میدهد
آقای پزشکیان ریشه بارشهای کم را در گناهان خودتان ببینید! در گناهانی که در این یکساله در جامعه گسترش دادید، بدانید.
کاربری برای ما نوشته :
ما مردم این حرفهای کامران غضنفری را چیزی جز عقدهگشایی و جنگ قدرت میان جناحهای درون حکومت نمیدانیم.
اینکه کاهش بارشها را به مخالفت با قانون حجاب ربط میدهد، توهین به شعور جامعه و تلاشی برای فریب افکار عمومی است.
ریشه بحران آب و خشکسالی در فساد سیستماتیک، مدیریت ناکارآمد، بیتوجهی به علم و تخریب گسترده محیط زیست است، نه در نوع پوشش زنان.
سالهاست منابع طبیعی کشور قربانی تصمیمهای غلط، سدسازیهای بیرویه، و نادیده گرفتن اصول علمی شدهاند. بهجای انداختن تقصیرها بر گردن مردم، بهتر است مسئولان پاسخگوی بحرانهایی باشند که خودشان ساختهاند.
#بحران_آب #خشکسالی #حجاب #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
به گفته کامران غضنفری، نماینده مجلس شورای اسلامی، علت کاهش بارندگی و کمآبی را باید در گناهان رئیس جمهوری اسلامی دید که با قانون عفاف و حجاب مخالفت کرده است.
این نخستین بار نیست که مقامات متعصب در ایران، بیحجابی را دلیل اصلی «کم شدن برکت خدا» قلمداد میکنند.
کامران غضنفری نماینده مجلس در گفتگویی با ایلنا گفت:
آقای پزشکیان شما با مخالفتهایی که با قانون عفاف و حجاب کردید، مسبب گسترش فساد و فحشا در سراسر کشور در این یکسال شدید
خداوند عالم به واسطه گسترش فساد، برکات خودش را کم میکند و کاهش میدهد
آقای پزشکیان ریشه بارشهای کم را در گناهان خودتان ببینید! در گناهانی که در این یکساله در جامعه گسترش دادید، بدانید.
کاربری برای ما نوشته :
ما مردم این حرفهای کامران غضنفری را چیزی جز عقدهگشایی و جنگ قدرت میان جناحهای درون حکومت نمیدانیم.
اینکه کاهش بارشها را به مخالفت با قانون حجاب ربط میدهد، توهین به شعور جامعه و تلاشی برای فریب افکار عمومی است.
ریشه بحران آب و خشکسالی در فساد سیستماتیک، مدیریت ناکارآمد، بیتوجهی به علم و تخریب گسترده محیط زیست است، نه در نوع پوشش زنان.
سالهاست منابع طبیعی کشور قربانی تصمیمهای غلط، سدسازیهای بیرویه، و نادیده گرفتن اصول علمی شدهاند. بهجای انداختن تقصیرها بر گردن مردم، بهتر است مسئولان پاسخگوی بحرانهایی باشند که خودشان ساختهاند.
#بحران_آب #خشکسالی #حجاب #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💩12👍1😱1🤮1🤣1
🔹️در ادامه آزار و محدودیتهای سیستماتیک حکومتی علیه شهروندان بهائی در ایران، عصر شنبه ۱۷ آبان، هشت مامور وابسته به سازمان اطلاعات سپاه پاسداران با یورش به منزل لیلا عدالتی (بنگاله)، شهروند بهایی ساکن شیراز، پس از پنج ساعت بازرسی خانه و ضبط وسایل شخصی او و خانوادهاش، وی را بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل کردند.
جامعه بهایی در ایران دهههاست از حق آزادی دین و عقیده، تحصیل، اشتغال و زندگی اجتماعی برابر محروم بوده و موج تازهای از فشارها و بازداشتهای خودسرانه، نشانگر تداوم سیاست سرکوب آزادی باور و عقیده از سوی نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی است.
این رویداد بار دیگر پرسشی اساسی را مطرح میکند:
چرا آزادی باور و دین در ایران همچنان با سرکوب و برخورد امنیتی مواجه است؟
🔹️جامعه بهایی در ایران طی دهههای گذشته همواره هدف تبعیض، بازداشتهای خودسرانه، محرومیت از تحصیل و اشتغال، تخریب املاک و فشارهای روانی و اجتماعی بوده است. این سیاستهای سرکوبگرانه، نهتنها ناقض اصول اولیه حقوق بشر است، بلکه نشان از تداوم محدودیتهای سیستماتیک علیه اقلیتهای دینی در کشور دارد.
#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #گفتگو_توانا
جامعه بهایی در ایران دهههاست از حق آزادی دین و عقیده، تحصیل، اشتغال و زندگی اجتماعی برابر محروم بوده و موج تازهای از فشارها و بازداشتهای خودسرانه، نشانگر تداوم سیاست سرکوب آزادی باور و عقیده از سوی نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی است.
این رویداد بار دیگر پرسشی اساسی را مطرح میکند:
چرا آزادی باور و دین در ایران همچنان با سرکوب و برخورد امنیتی مواجه است؟
🔹️جامعه بهایی در ایران طی دهههای گذشته همواره هدف تبعیض، بازداشتهای خودسرانه، محرومیت از تحصیل و اشتغال، تخریب املاک و فشارهای روانی و اجتماعی بوده است. این سیاستهای سرکوبگرانه، نهتنها ناقض اصول اولیه حقوق بشر است، بلکه نشان از تداوم محدودیتهای سیستماتیک علیه اقلیتهای دینی در کشور دارد.
#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #گفتگو_توانا
❤5🙏2😡2✍1🔥1
ماموستا زانا حسینی، فعال مذھبی اهل جوانرود و امام جماعت یکی از روستاهای این شهرستان، توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران بازداشت شده است.
بر اساس گزارشها ماموستا زانا حسینی، امام جماعت روستای "تورکهپان" جوانرود از پنج روز پیش بازداشت شده و وضعیت نگهداری او نامعلوم است.
به گفته منابع آگاه، ماموستا زانا حسینی پس از بازداشت در جوانرود به یکی از بازداشتگاههای امنیتی در کرماشاه منتقل شده است.
ماموستا زانا حسینی ساعت سه بامداد روز دوشنبه ١٢ آبان ماه ١٤٠٤ (٣ نوامبر ٢٠٢٥)، توسط نیروهای امنیتی در محل سکونت خود بازداشت شده است.
تا زمان انتشار این گزارش از دلایل بازداشت، اتهامات انتسابی و همچنین سرنوشت این فعال مذهبی اطلاع دقیقی در دسترس نیست.
#اهل_سنت #ماموستا #آزادی_باور #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
ماموستا زانا حسینی، فعال مذھبی اهل جوانرود و امام جماعت یکی از روستاهای این شهرستان، توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران بازداشت شده است.
بر اساس گزارشها ماموستا زانا حسینی، امام جماعت روستای "تورکهپان" جوانرود از پنج روز پیش بازداشت شده و وضعیت نگهداری او نامعلوم است.
به گفته منابع آگاه، ماموستا زانا حسینی پس از بازداشت در جوانرود به یکی از بازداشتگاههای امنیتی در کرماشاه منتقل شده است.
ماموستا زانا حسینی ساعت سه بامداد روز دوشنبه ١٢ آبان ماه ١٤٠٤ (٣ نوامبر ٢٠٢٥)، توسط نیروهای امنیتی در محل سکونت خود بازداشت شده است.
تا زمان انتشار این گزارش از دلایل بازداشت، اتهامات انتسابی و همچنین سرنوشت این فعال مذهبی اطلاع دقیقی در دسترس نیست.
#اهل_سنت #ماموستا #آزادی_باور #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡5🕊3
🔹️هشتم نوامبر، روز جهانی شهرسازی است؛ روزی برای اندیشیدن به این پرسش که فضاهای شهری برای چه کسانی و با چه هدفهایی ساخته میشوند. در ایران امروز، شهر تنها محل زیستن نیست، بلکه صحنهی بازتابی از سیاست، قدرت، و حافظهی جمعی ماست. در چنین زمینهای، شاید بتوان شش پرسش بنیادین دربارهی شهر ایرانی مطرح کرد:
🔹️یک – آیا شهر برای زندگی شایسته انسانی طراحی شده است؟
آیا فضاهای شهری بر پایهی ارزشهایی چون گفتوگو، همزیستی، آرامش، سلامت روان و بدن، و عدالت طراحی شدهاند؟
آیا میدانها، فضاهای عمومی، زمینهای بازی کودکان، و امکانات ورزشی و فرهنگی در دسترس و امناند؟
یا آنکه تراکمفروشی، سوداگری زمین، و بیتوجهی به کیفیت زیست، شهر را به کالایی گران و ناعادلانه بدل کرده است؟
🔹️دو – آیا شهرسازی موجود، از نظر سیاسی و فرهنگی بیطرف است؟
یا یک اقلیت حاکم آن را به ماشین تبلیغاتی خود بدل کرده است؟
یا دیوارها و بیلبوردها پر از شعارهای ایدئولوژیکاند، خیابانها و میدانها به نامهای خاص یا حتی تروریستهایی مانند «خالد اسلامبولی» و «نواب صفوی» نامگذاری شدهاند، و فضاهای عمومی به تریبون دائمی یک گفتمان سیاسی خاص تبدیل شدهاند؟
🔹️سه – آیا شهر میان همهی شهروندان بهطور برابر تقسیم شده است؟
آیا زنان، جوانان و اقلیتها میتوانند آزادانه از فضاهای عمومی استفاده کنند؟
یا شهر به میدانی برای پایش دائمی بدل شده است: با دوربینهای نظارتی برای کنترل پوشش، گشتهای پلیسی، و...؟
در چنین فضایی، حتی دوچرخهسواری زنان یا برگزاری یک اجرای خیابانی ساده، به کنشی ممنوعه تبدیل میشود. شهر نه محل حضور، گفتگو، همکاری و مشارکت، بلکه محل کنترل و سلطه است.
🔹️چهار – آیا شهر محل تجربهی زیبایی، شادی و فرهنگ است؟
رویکردها به هنر خیابانی، موسیقی، مجسمه، و نمایش آزاد در شهر به چه صورت است؟ آیا اجرای موسیقی در خیابان جرم شمرده میشود و کافهها و گالریها در معرض پلمب یا تهدید دائمیاند؟ آیا کتابخانههای عمومی نیز یا محدود به مساجدند یا در حاشیه قرار گرفتهاندو در عوض، بناهای عظیم مذهبی و مصلاها با حمایت دولتی رشد کردهاند و چهرهی فرهنگی شهر را از تکثر به یکدستی مذهبی بدل کردهاند؟
🔹️پنج – آیا شهر به شهروندانش احساس تعلق و احترام میبخشد؟
آیا مردم مدیران و تصمیمسازان شهری را میشناسند و در تصمیمگیریها مشارکت دارند؟ آیا رأی دادن در شوراهای شهر یا محله اثری واقعی بر سیاست شهری دارد؟ معماری و منظر شهری، آیا بازگوکنندهی فرهنگ، ذوق و حافظهی جمعی مردم است یا صرفاً تابع سود اقتصادی و تراکمفروشی؟
🔹️شش – آیا به تاریخ و حافظهی شهر احترام گذاشته میشود؟
آیا نام و خاطرهی بزرگان هنر، اندیشه و فرهنگ با پلاکها، مجسمهها و یادبودها زنده نگه داشته میشود؟ یا هدف، محو خاطره گذشته و بازنویسی حافظهی جمعی است؟ آیا تغییر نام خیابانها و بناهای نمادین، حذف نشانهها و تخریب بافتهای تاریخی، بخشی از پروژهی فراموشیاند؟ پروژهای برای ساخت شهری بیگذشته و بیحافظه؟
❓️شاید پرسش بنیادینتر این باشد:
اگر شهر جایی برای گفتوگو، آفرینش، زندگی، زیبایی، تنوع و همبستگی نباشد، چه چیز از شهر باقی میماند؟
#رواداری #تنوع_باور #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🔹️یک – آیا شهر برای زندگی شایسته انسانی طراحی شده است؟
آیا فضاهای شهری بر پایهی ارزشهایی چون گفتوگو، همزیستی، آرامش، سلامت روان و بدن، و عدالت طراحی شدهاند؟
آیا میدانها، فضاهای عمومی، زمینهای بازی کودکان، و امکانات ورزشی و فرهنگی در دسترس و امناند؟
یا آنکه تراکمفروشی، سوداگری زمین، و بیتوجهی به کیفیت زیست، شهر را به کالایی گران و ناعادلانه بدل کرده است؟
🔹️دو – آیا شهرسازی موجود، از نظر سیاسی و فرهنگی بیطرف است؟
یا یک اقلیت حاکم آن را به ماشین تبلیغاتی خود بدل کرده است؟
یا دیوارها و بیلبوردها پر از شعارهای ایدئولوژیکاند، خیابانها و میدانها به نامهای خاص یا حتی تروریستهایی مانند «خالد اسلامبولی» و «نواب صفوی» نامگذاری شدهاند، و فضاهای عمومی به تریبون دائمی یک گفتمان سیاسی خاص تبدیل شدهاند؟
🔹️سه – آیا شهر میان همهی شهروندان بهطور برابر تقسیم شده است؟
آیا زنان، جوانان و اقلیتها میتوانند آزادانه از فضاهای عمومی استفاده کنند؟
یا شهر به میدانی برای پایش دائمی بدل شده است: با دوربینهای نظارتی برای کنترل پوشش، گشتهای پلیسی، و...؟
در چنین فضایی، حتی دوچرخهسواری زنان یا برگزاری یک اجرای خیابانی ساده، به کنشی ممنوعه تبدیل میشود. شهر نه محل حضور، گفتگو، همکاری و مشارکت، بلکه محل کنترل و سلطه است.
🔹️چهار – آیا شهر محل تجربهی زیبایی، شادی و فرهنگ است؟
رویکردها به هنر خیابانی، موسیقی، مجسمه، و نمایش آزاد در شهر به چه صورت است؟ آیا اجرای موسیقی در خیابان جرم شمرده میشود و کافهها و گالریها در معرض پلمب یا تهدید دائمیاند؟ آیا کتابخانههای عمومی نیز یا محدود به مساجدند یا در حاشیه قرار گرفتهاندو در عوض، بناهای عظیم مذهبی و مصلاها با حمایت دولتی رشد کردهاند و چهرهی فرهنگی شهر را از تکثر به یکدستی مذهبی بدل کردهاند؟
🔹️پنج – آیا شهر به شهروندانش احساس تعلق و احترام میبخشد؟
آیا مردم مدیران و تصمیمسازان شهری را میشناسند و در تصمیمگیریها مشارکت دارند؟ آیا رأی دادن در شوراهای شهر یا محله اثری واقعی بر سیاست شهری دارد؟ معماری و منظر شهری، آیا بازگوکنندهی فرهنگ، ذوق و حافظهی جمعی مردم است یا صرفاً تابع سود اقتصادی و تراکمفروشی؟
🔹️شش – آیا به تاریخ و حافظهی شهر احترام گذاشته میشود؟
آیا نام و خاطرهی بزرگان هنر، اندیشه و فرهنگ با پلاکها، مجسمهها و یادبودها زنده نگه داشته میشود؟ یا هدف، محو خاطره گذشته و بازنویسی حافظهی جمعی است؟ آیا تغییر نام خیابانها و بناهای نمادین، حذف نشانهها و تخریب بافتهای تاریخی، بخشی از پروژهی فراموشیاند؟ پروژهای برای ساخت شهری بیگذشته و بیحافظه؟
❓️شاید پرسش بنیادینتر این باشد:
اگر شهر جایی برای گفتوگو، آفرینش، زندگی، زیبایی، تنوع و همبستگی نباشد، چه چیز از شهر باقی میماند؟
#رواداری #تنوع_باور #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍6
۹ نوامبر در تاریخ آلمان و جهان تنها یک روز نیست؛ آیینهای است از تاریکی و روشنایی انسان.
در چنین روزی در سال ۱۹۳۸، Kristallnacht «شب شیشههای شکسته» رقم خورد؛ شبی که در آن، شیشههای فرو ریخته مغازهها و کنیسههای یهودیان، انعکاس فروپاشی انسانیت در برابر نفرت بود.
شعلههایی که آن شب در آسمان شهرهای آلمان زبانه کشیدند، نشانه آغاز فاجعهای شدند که به هولوکاست انجامید — فاجعهای که در آن، بیش از شش میلیون انسان تنها به جرم «دیگری بودن» نابود شدند.
امروز، آلمان با آگاهی از گذشته خود، این روز را نه برای ماندن در اندوه، بلکه برای بیداری وجدان جمعی گرامی میدارد.
در مدارس، میدانها و یادمانها، نام قربانیان خوانده میشود تا صدای خاموششان بار دیگر در دل جامعه طنیناندازد. این یادآوری، پاسخی است به فراموشی؛ پاسخی است به خطر بازگشت نفرت در چهرهای تازه.
یهودیستیزی، نژادپرستی، اسلامهراسی یا هر شکل دیگری از تبعیض، ریشهای مشترک دارند: ناتوانی در دیدن انسان در چهره دیگری. تجربه آلمان به ما میآموزد که تمدن، تنها با فناوری یا فرهنگ ساخته نمیشود، بلکه با رواداری، همدلی و مسئولیت اخلاقی در برابر «دیگری» است که معنا مییابد.
۹ نوامبر یادآور آن است که حافظه جمعی اگر به فراموشی سپرده شود، تاریخ تکرار میشود.
و اگر به یاد آوریم، میتوانیم جهانی بنا کنیم که در آن هیچ انسانی از ترس نام و نژاد خود پنهان نشود. این روز، دعوتی است برای دفاع از کرامت انسان — برای آنکه هرگز اجازه ندهیم شیشههای شکسته دوباره چهره انسان را بخراشد.
#هولوکاست #شب_شیشه_های_شکسته #Kristallnacht
#رواداری #دیگری_ستیزی #یهودستیزی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
۹ نوامبر در تاریخ آلمان و جهان تنها یک روز نیست؛ آیینهای است از تاریکی و روشنایی انسان.
در چنین روزی در سال ۱۹۳۸، Kristallnacht «شب شیشههای شکسته» رقم خورد؛ شبی که در آن، شیشههای فرو ریخته مغازهها و کنیسههای یهودیان، انعکاس فروپاشی انسانیت در برابر نفرت بود.
شعلههایی که آن شب در آسمان شهرهای آلمان زبانه کشیدند، نشانه آغاز فاجعهای شدند که به هولوکاست انجامید — فاجعهای که در آن، بیش از شش میلیون انسان تنها به جرم «دیگری بودن» نابود شدند.
امروز، آلمان با آگاهی از گذشته خود، این روز را نه برای ماندن در اندوه، بلکه برای بیداری وجدان جمعی گرامی میدارد.
در مدارس، میدانها و یادمانها، نام قربانیان خوانده میشود تا صدای خاموششان بار دیگر در دل جامعه طنیناندازد. این یادآوری، پاسخی است به فراموشی؛ پاسخی است به خطر بازگشت نفرت در چهرهای تازه.
یهودیستیزی، نژادپرستی، اسلامهراسی یا هر شکل دیگری از تبعیض، ریشهای مشترک دارند: ناتوانی در دیدن انسان در چهره دیگری. تجربه آلمان به ما میآموزد که تمدن، تنها با فناوری یا فرهنگ ساخته نمیشود، بلکه با رواداری، همدلی و مسئولیت اخلاقی در برابر «دیگری» است که معنا مییابد.
۹ نوامبر یادآور آن است که حافظه جمعی اگر به فراموشی سپرده شود، تاریخ تکرار میشود.
و اگر به یاد آوریم، میتوانیم جهانی بنا کنیم که در آن هیچ انسانی از ترس نام و نژاد خود پنهان نشود. این روز، دعوتی است برای دفاع از کرامت انسان — برای آنکه هرگز اجازه ندهیم شیشههای شکسته دوباره چهره انسان را بخراشد.
#هولوکاست #شب_شیشه_های_شکسته #Kristallnacht
#رواداری #دیگری_ستیزی #یهودستیزی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🔥7👍3
🔹️مرضیه وحید دستجردی، دبیر ستاد ملی جمعیت در جمهوری اسلامی گفت: «دغدغه جمعیت از عمیقترین نگرانیهای رهبری است.» او افزود: «هر کس کوچکترین قدمی برای مسئله جمعیت بردارد، مشمول دعای نماز شب من است.»
🔹️دستجردی اضافه کرد: «باید از ظرفیت تشکلهای مردمی برای فراهم کردن امکانات مدارس دینی و حمایت از خانوادهها استفاده کنیم تا کودکان امکان تربیت در محیطهای منطبق با ارزشهای مورد نظر را داشته باشند.»
✍️مخاطبی برای ما نوشت:
🔹️خانم دستجردی میگویند هرکس قدمی در مسیر افزایش جمعیت بردارد، مشمول دعای نماز شب ایشان است؛ اما مردم از خود میپرسند با چه امیدی باید فرزند بیاورند؟
در شرایطی که سفرهها هر روز کوچکتر میشود، تورم و بیکاری نفس خانوادهها را گرفته و آینده آموزشی کودکان در هالهای از ابهام است، چگونه میتوان به فرزندآوری فکر کرد؟
وقتی تبعیضها، فساد، و نابرابری در جامعه ریشه دوانده، وعده دعای شبانه چه دردی از زندگی روزمره مردم دوا میکند؟
کار آنقدر خراب شده که بهجای برنامه و حمایت واقعی، وعده دعای در نماز شب میدهید؟
نان نیست، آینده نیست، دعا هست!
#فرزندآوری #نماز_شب #دعا #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🔹️مرضیه وحید دستجردی، دبیر ستاد ملی جمعیت در جمهوری اسلامی گفت: «دغدغه جمعیت از عمیقترین نگرانیهای رهبری است.» او افزود: «هر کس کوچکترین قدمی برای مسئله جمعیت بردارد، مشمول دعای نماز شب من است.»
🔹️دستجردی اضافه کرد: «باید از ظرفیت تشکلهای مردمی برای فراهم کردن امکانات مدارس دینی و حمایت از خانوادهها استفاده کنیم تا کودکان امکان تربیت در محیطهای منطبق با ارزشهای مورد نظر را داشته باشند.»
✍️مخاطبی برای ما نوشت:
🔹️خانم دستجردی میگویند هرکس قدمی در مسیر افزایش جمعیت بردارد، مشمول دعای نماز شب ایشان است؛ اما مردم از خود میپرسند با چه امیدی باید فرزند بیاورند؟
در شرایطی که سفرهها هر روز کوچکتر میشود، تورم و بیکاری نفس خانوادهها را گرفته و آینده آموزشی کودکان در هالهای از ابهام است، چگونه میتوان به فرزندآوری فکر کرد؟
وقتی تبعیضها، فساد، و نابرابری در جامعه ریشه دوانده، وعده دعای شبانه چه دردی از زندگی روزمره مردم دوا میکند؟
کار آنقدر خراب شده که بهجای برنامه و حمایت واقعی، وعده دعای در نماز شب میدهید؟
نان نیست، آینده نیست، دعا هست!
#فرزندآوری #نماز_شب #دعا #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💩11🤣8👍3❤1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
روحانیون و گروهی از مذهبیون پیرو آنها در ایران با استفاده از دین و جعل روایت، زنان را به ابزاری برای نمایش قدرت و کنترل اجتماعی میدانند.
آنان با تحمیل محدودیتهای بیپایه و تفسیرهای خودساخته از متون دینی، نه بدنبال دفاع از ایمان و نه ترویج اخلاقند، بلکه تنها در پی منافع و حفظ جایگاه خود هستند.
وقتی زن را از حضور، صدا و حق انتخاب محروم میکنند و این سرکوب را «دستور الهی» مینامند، در واقع دین را به پوششی برای تبعیض و سلطه بدل میسازند. این رفتار نه ریشه در ایمان دارد و نه در عقل، بلکه در ترس از برابری و آگاهی است.
#حقوق_زنان #آزادی_پوشش #جعل_روایت #اخلاق #برابری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
روحانیون و گروهی از مذهبیون پیرو آنها در ایران با استفاده از دین و جعل روایت، زنان را به ابزاری برای نمایش قدرت و کنترل اجتماعی میدانند.
آنان با تحمیل محدودیتهای بیپایه و تفسیرهای خودساخته از متون دینی، نه بدنبال دفاع از ایمان و نه ترویج اخلاقند، بلکه تنها در پی منافع و حفظ جایگاه خود هستند.
وقتی زن را از حضور، صدا و حق انتخاب محروم میکنند و این سرکوب را «دستور الهی» مینامند، در واقع دین را به پوششی برای تبعیض و سلطه بدل میسازند. این رفتار نه ریشه در ایمان دارد و نه در عقل، بلکه در ترس از برابری و آگاهی است.
#حقوق_زنان #آزادی_پوشش #جعل_روایت #اخلاق #برابری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🤮5💩4
Forwarded from گفتوشنود
چرا اخلاق و معنویت سکولار بر اخلاق و معنویت دینی برتری دارد؟
پیامی از همراهان
در جهانی پر از تنوع دینی، فرهنگی و فلسفی، این پرسش قدیمی دوباره با صدایی نو مطرح میشود:
آیا میتوان اخلاقی زیست، بیآنکه مذهبی بود؟
و فراتر از آن:
آیا ممکن است اخلاق و معنویت سکولار در برخی بنیادها و کارکردها، از اخلاق و معنویت دینی انسانیتر، پویاتر و مؤثرتر باشد؟
در این یادداشت، پاسخی آریگونه به این پرسش را از چند زاویه بررسی میکنیم.
۱. تفاوت زبانها:
زبان هدایتگر / تحمیلی در برابر زبان پرسشگر / تحلیلی
زبان دینی، چه در قرآن، تورات یا متون بودایی، اغلب زبانی است قطعی، هنجاری و آمرانه.
در این زبان، «باید»ها از مرجعی ماورایی صادر میشود: خدا چنین خواسته است.
اخلاق در این قالب، فرمان است؛ نه دعوت. اطاعت فضیلت است، نه پرسش.
در مقابل، زبان اخلاق سکولار، زبانی است تفسیری، انتقادی و استدلالمحور.
در آن، فرد خود به اخلاق میاندیشد، آن را برمیگزیند، و در قبالش پاسخگوست—نه در برابر قدرتی متعال، بلکه در برابر وجدان، جامعه، و رنج انسان دیگر.
📌 در دنیای متکثر امروز، زبانی که بر پایهی استدلال، همفهمی و پرسش استوار باشد، در عمل مؤثرتر، انسانیتر و کمتر مستعد سوءاستفاده است.
۲. مسئولیتپذیری:
ترس از مجازات الهی یا وفاداری به وجدان انسانی؟
اخلاق دینی اغلب با وعدهی پاداش یا تهدید به مجازات در جهان دیگر گره خورده است. فرد خوبی میکند چون بهشت میخواهد یا از جهنم میهراسد.
اما اخلاق سکولار، در تلاش است انسانی پرورش دهد که نیکی کند نه از ترس، بلکه از درک و همدلی.
در این دیدگاه، اخلاق نه فرمانی از بیرون، بلکه درکی از درون است: پاسخ ما به دیگری، به رنج، به عدالت.
۳. معنویت سکولار:
زیستن آگاهانه و اصیل، بدون نیاز به فراطبیعت
معنویت همیشه با پرستش خدا یا تقدیس مقدسات تعریف نمیشود.
در سنتهای سکولار، معنویت میتواند تجربهی ژرف حضور، عشق، همدلی، یا شگفتی در برابر زندگی و طبیعت باشد.
همانطور که در آثار کسانی چون اسپینوزا، آلبر کامو، و حتی ویکتور فرانکل میبینیم، معنویت میتواند زمینی، درونی، بدون نیاز به معجزه یا ایمان ماورایی باشد.
📌 این معنویت، جهانیتر و آزادتر است.
در آن، حتی بیخدایان نیز به تجربههای اصیل انسانی دست مییابند.
ادامه را در اسلاید ها بخوانید
#اخلاق #دین #معنویت #سکولاریسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا اخلاق و معنویت سکولار بر اخلاق و معنویت دینی برتری دارد؟
پیامی از همراهان
در جهانی پر از تنوع دینی، فرهنگی و فلسفی، این پرسش قدیمی دوباره با صدایی نو مطرح میشود:
آیا میتوان اخلاقی زیست، بیآنکه مذهبی بود؟
و فراتر از آن:
آیا ممکن است اخلاق و معنویت سکولار در برخی بنیادها و کارکردها، از اخلاق و معنویت دینی انسانیتر، پویاتر و مؤثرتر باشد؟
در این یادداشت، پاسخی آریگونه به این پرسش را از چند زاویه بررسی میکنیم.
۱. تفاوت زبانها:
زبان هدایتگر / تحمیلی در برابر زبان پرسشگر / تحلیلی
زبان دینی، چه در قرآن، تورات یا متون بودایی، اغلب زبانی است قطعی، هنجاری و آمرانه.
در این زبان، «باید»ها از مرجعی ماورایی صادر میشود: خدا چنین خواسته است.
اخلاق در این قالب، فرمان است؛ نه دعوت. اطاعت فضیلت است، نه پرسش.
در مقابل، زبان اخلاق سکولار، زبانی است تفسیری، انتقادی و استدلالمحور.
در آن، فرد خود به اخلاق میاندیشد، آن را برمیگزیند، و در قبالش پاسخگوست—نه در برابر قدرتی متعال، بلکه در برابر وجدان، جامعه، و رنج انسان دیگر.
📌 در دنیای متکثر امروز، زبانی که بر پایهی استدلال، همفهمی و پرسش استوار باشد، در عمل مؤثرتر، انسانیتر و کمتر مستعد سوءاستفاده است.
۲. مسئولیتپذیری:
ترس از مجازات الهی یا وفاداری به وجدان انسانی؟
اخلاق دینی اغلب با وعدهی پاداش یا تهدید به مجازات در جهان دیگر گره خورده است. فرد خوبی میکند چون بهشت میخواهد یا از جهنم میهراسد.
اما اخلاق سکولار، در تلاش است انسانی پرورش دهد که نیکی کند نه از ترس، بلکه از درک و همدلی.
در این دیدگاه، اخلاق نه فرمانی از بیرون، بلکه درکی از درون است: پاسخ ما به دیگری، به رنج، به عدالت.
۳. معنویت سکولار:
زیستن آگاهانه و اصیل، بدون نیاز به فراطبیعت
معنویت همیشه با پرستش خدا یا تقدیس مقدسات تعریف نمیشود.
در سنتهای سکولار، معنویت میتواند تجربهی ژرف حضور، عشق، همدلی، یا شگفتی در برابر زندگی و طبیعت باشد.
همانطور که در آثار کسانی چون اسپینوزا، آلبر کامو، و حتی ویکتور فرانکل میبینیم، معنویت میتواند زمینی، درونی، بدون نیاز به معجزه یا ایمان ماورایی باشد.
📌 این معنویت، جهانیتر و آزادتر است.
در آن، حتی بیخدایان نیز به تجربههای اصیل انسانی دست مییابند.
ادامه را در اسلاید ها بخوانید
#اخلاق #دین #معنویت #سکولاریسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍5
بهرام مشیری، نویسنده، پژوهشگر تاریخ، و از روشنفکران برجسته و منتقد دین و دیکتاتوری درگذشت. او شب یکشنبه ۹ نوامبر ۲۰۲۵ (برابر با دوشنبه ۱۹ آبان ۱۴۰۴ به وقت تهران) در بیمارستان هوگ ارواین در ایالت کالیفرنیا، بر اثر خونریزی مغزی چشم از جهان فروبست.
مشیری که متولد ۲ فروردین ۱۳۲۶ بود، سالها با تولید و اجرای برنامههایی چون «سرزمین جاوید» در رسانههای برونمرزی، به نقد خرافات، دینسالاری و استبداد پرداخت. سخنان تند و صریح او در نقد ساختارهای فکری و فرهنگی سنتی، نقشی مهم در شکستن تابوهای ذهنی و دینی در میان بسیاری از مخاطبان فارسیزبان داشت.
او با نگاه نقادانهاش به تاریخ و دین، از جمله چهرههایی بود که در فضای فکری ایرانیان خارج از کشور، بر گسترش گفتوگوهای آزاد درباره اندیشه، تاریخ و انسانگرایی تأثیری چشمگیر گذاشت. به همین دلیل، همواره مورد غضب حکومت جمهوری اسلامی قرار داشت و در مقاطعی نیز با تهدیدهای جانی و سوءقصد روبهرو شد.
تلویزیون «سرزمین جاوید»، رسانهای که سالها پایگاه اندیشه و فعالیت مشیری بود، با انتشار اطلاعیهای درگذشت او را چنین اعلام کرد:
«با اندوهی ژرف و دلی آکنده از غم، درگذشت استاد بهرام مشیری – نویسنده، روشنفکر، تاریخشناس، منتقد دین و استبداد، آزادیخواه، برنامهساز سرزمین جاوید، و از پیشگامان اندیشه آزادی، را به آگاهی عموم میرسانیم... نام و یاد استاد بهرام مشیری، این اندیشمند آزاده و فرزند راستین ایرانزمین، در تاریخ فرهنگ و آزادیخواهی ایران جاودان خواهد ماند.»
درگذشت بهرام مشیری، بیتردید رویدادی تلخ و جبرانناپذیر برای جامعه روشنفکران، کنشگران آزادیخواه، و دوستداران اندیشه نقادانه است. میراث او در دفاع از خرد، آزادی، و روشنگری، همچنان الهامبخش نسلهایی از ایرانیان خواهد بود.
#بهرام_مشیری #تفکر_نقاد #نقد_دین #آزاداندیش #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
بهرام مشیری، نویسنده، پژوهشگر تاریخ، و از روشنفکران برجسته و منتقد دین و دیکتاتوری درگذشت. او شب یکشنبه ۹ نوامبر ۲۰۲۵ (برابر با دوشنبه ۱۹ آبان ۱۴۰۴ به وقت تهران) در بیمارستان هوگ ارواین در ایالت کالیفرنیا، بر اثر خونریزی مغزی چشم از جهان فروبست.
مشیری که متولد ۲ فروردین ۱۳۲۶ بود، سالها با تولید و اجرای برنامههایی چون «سرزمین جاوید» در رسانههای برونمرزی، به نقد خرافات، دینسالاری و استبداد پرداخت. سخنان تند و صریح او در نقد ساختارهای فکری و فرهنگی سنتی، نقشی مهم در شکستن تابوهای ذهنی و دینی در میان بسیاری از مخاطبان فارسیزبان داشت.
او با نگاه نقادانهاش به تاریخ و دین، از جمله چهرههایی بود که در فضای فکری ایرانیان خارج از کشور، بر گسترش گفتوگوهای آزاد درباره اندیشه، تاریخ و انسانگرایی تأثیری چشمگیر گذاشت. به همین دلیل، همواره مورد غضب حکومت جمهوری اسلامی قرار داشت و در مقاطعی نیز با تهدیدهای جانی و سوءقصد روبهرو شد.
تلویزیون «سرزمین جاوید»، رسانهای که سالها پایگاه اندیشه و فعالیت مشیری بود، با انتشار اطلاعیهای درگذشت او را چنین اعلام کرد:
«با اندوهی ژرف و دلی آکنده از غم، درگذشت استاد بهرام مشیری – نویسنده، روشنفکر، تاریخشناس، منتقد دین و استبداد، آزادیخواه، برنامهساز سرزمین جاوید، و از پیشگامان اندیشه آزادی، را به آگاهی عموم میرسانیم... نام و یاد استاد بهرام مشیری، این اندیشمند آزاده و فرزند راستین ایرانزمین، در تاریخ فرهنگ و آزادیخواهی ایران جاودان خواهد ماند.»
درگذشت بهرام مشیری، بیتردید رویدادی تلخ و جبرانناپذیر برای جامعه روشنفکران، کنشگران آزادیخواه، و دوستداران اندیشه نقادانه است. میراث او در دفاع از خرد، آزادی، و روشنگری، همچنان الهامبخش نسلهایی از ایرانیان خواهد بود.
#بهرام_مشیری #تفکر_نقاد #نقد_دین #آزاداندیش #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔29❤5🤣2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اظهاراتی از این دست که بحران آب و خشکسالی را به «بیحجابی» نسبت می دهند یا راه حل بحران خودساخته را «دعای باران» میدانند، نشانه گریز از مسئولیت و ناتوانی در مواجهه علمی و مدیریتی با یکی از بزرگترین بحرانهای زیستمحیطی کشور است.
این نگاه خرافی و غیرمسئولانه، در واقع تلاشی است برای پنهان کردن دههها سوءمدیریت، سیاستهای نادرست در بهرهبرداری از منابع آبی، سدسازیهای بیرویه، تخریب جنگلها و نابودی سفرههای زیرزمینی.
در حالیکه جوامع دیگر با برنامهریزی علمی، مدیریت مصرف و فناوریهای نوین به مقابله با خشکسالی میروند، مسئولان جمهوری اسلامی همچنان بحرانها را با نسخههای مذهبی و عوامفریبانه تبیین میکنند تا از پاسخگویی به مردم بگریزند.
#بحران_آب #محیط_زیست #حجاب #دعای_باران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
اظهاراتی از این دست که بحران آب و خشکسالی را به «بیحجابی» نسبت می دهند یا راه حل بحران خودساخته را «دعای باران» میدانند، نشانه گریز از مسئولیت و ناتوانی در مواجهه علمی و مدیریتی با یکی از بزرگترین بحرانهای زیستمحیطی کشور است.
این نگاه خرافی و غیرمسئولانه، در واقع تلاشی است برای پنهان کردن دههها سوءمدیریت، سیاستهای نادرست در بهرهبرداری از منابع آبی، سدسازیهای بیرویه، تخریب جنگلها و نابودی سفرههای زیرزمینی.
در حالیکه جوامع دیگر با برنامهریزی علمی، مدیریت مصرف و فناوریهای نوین به مقابله با خشکسالی میروند، مسئولان جمهوری اسلامی همچنان بحرانها را با نسخههای مذهبی و عوامفریبانه تبیین میکنند تا از پاسخگویی به مردم بگریزند.
#بحران_آب #محیط_زیست #حجاب #دعای_باران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
🤮9💩3🤣2
Forwarded from گفتوشنود
چرا اخلاق و معنویت سکولار بر اخلاق و معنویت دینی برتری دارد؟
پیامی از همراهان
در جهانی پر از تنوع دینی، فرهنگی و فلسفی، این پرسش قدیمی دوباره با صدایی نو مطرح میشود:
آیا میتوان اخلاقی زیست، بیآنکه مذهبی بود؟
و فراتر از آن:
آیا ممکن است اخلاق و معنویت سکولار در برخی بنیادها و کارکردها، از اخلاق و معنویت دینی انسانیتر، پویاتر و مؤثرتر باشد؟
در این یادداشت، پاسخی آریگونه به این پرسش را از چند زاویه بررسی میکنیم.
۱. تفاوت زبانها:
زبان هدایتگر / تحمیلی در برابر زبان پرسشگر / تحلیلی
زبان دینی، چه در قرآن، تورات یا متون بودایی، اغلب زبانی است قطعی، هنجاری و آمرانه.
در این زبان، «باید»ها از مرجعی ماورایی صادر میشود: خدا چنین خواسته است.
اخلاق در این قالب، فرمان است؛ نه دعوت. اطاعت فضیلت است، نه پرسش.
در مقابل، زبان اخلاق سکولار، زبانی است تفسیری، انتقادی و استدلالمحور.
در آن، فرد خود به اخلاق میاندیشد، آن را برمیگزیند، و در قبالش پاسخگوست—نه در برابر قدرتی متعال، بلکه در برابر وجدان، جامعه، و رنج انسان دیگر.
📌 در دنیای متکثر امروز، زبانی که بر پایهی استدلال، همفهمی و پرسش استوار باشد، در عمل مؤثرتر، انسانیتر و کمتر مستعد سوءاستفاده است.
۲. مسئولیتپذیری:
ترس از مجازات الهی یا وفاداری به وجدان انسانی؟
اخلاق دینی اغلب با وعدهی پاداش یا تهدید به مجازات در جهان دیگر گره خورده است. فرد خوبی میکند چون بهشت میخواهد یا از جهنم میهراسد.
اما اخلاق سکولار، در تلاش است انسانی پرورش دهد که نیکی کند نه از ترس، بلکه از درک و همدلی.
در این دیدگاه، اخلاق نه فرمانی از بیرون، بلکه درکی از درون است: پاسخ ما به دیگری، به رنج، به عدالت.
۳. معنویت سکولار:
زیستن آگاهانه و اصیل، بدون نیاز به فراطبیعت
معنویت همیشه با پرستش خدا یا تقدیس مقدسات تعریف نمیشود.
در سنتهای سکولار، معنویت میتواند تجربهی ژرف حضور، عشق، همدلی، یا شگفتی در برابر زندگی و طبیعت باشد.
همانطور که در آثار کسانی چون اسپینوزا، آلبر کامو، و حتی ویکتور فرانکل میبینیم، معنویت میتواند زمینی، درونی، بدون نیاز به معجزه یا ایمان ماورایی باشد.
📌 این معنویت، جهانیتر و آزادتر است.
در آن، حتی بیخدایان نیز به تجربههای اصیل انسانی دست مییابند.
ادامه را در اسلاید ها بخوانید
#اخلاق #دین #معنویت #سکولاریسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چرا اخلاق و معنویت سکولار بر اخلاق و معنویت دینی برتری دارد؟
پیامی از همراهان
در جهانی پر از تنوع دینی، فرهنگی و فلسفی، این پرسش قدیمی دوباره با صدایی نو مطرح میشود:
آیا میتوان اخلاقی زیست، بیآنکه مذهبی بود؟
و فراتر از آن:
آیا ممکن است اخلاق و معنویت سکولار در برخی بنیادها و کارکردها، از اخلاق و معنویت دینی انسانیتر، پویاتر و مؤثرتر باشد؟
در این یادداشت، پاسخی آریگونه به این پرسش را از چند زاویه بررسی میکنیم.
۱. تفاوت زبانها:
زبان هدایتگر / تحمیلی در برابر زبان پرسشگر / تحلیلی
زبان دینی، چه در قرآن، تورات یا متون بودایی، اغلب زبانی است قطعی، هنجاری و آمرانه.
در این زبان، «باید»ها از مرجعی ماورایی صادر میشود: خدا چنین خواسته است.
اخلاق در این قالب، فرمان است؛ نه دعوت. اطاعت فضیلت است، نه پرسش.
در مقابل، زبان اخلاق سکولار، زبانی است تفسیری، انتقادی و استدلالمحور.
در آن، فرد خود به اخلاق میاندیشد، آن را برمیگزیند، و در قبالش پاسخگوست—نه در برابر قدرتی متعال، بلکه در برابر وجدان، جامعه، و رنج انسان دیگر.
📌 در دنیای متکثر امروز، زبانی که بر پایهی استدلال، همفهمی و پرسش استوار باشد، در عمل مؤثرتر، انسانیتر و کمتر مستعد سوءاستفاده است.
۲. مسئولیتپذیری:
ترس از مجازات الهی یا وفاداری به وجدان انسانی؟
اخلاق دینی اغلب با وعدهی پاداش یا تهدید به مجازات در جهان دیگر گره خورده است. فرد خوبی میکند چون بهشت میخواهد یا از جهنم میهراسد.
اما اخلاق سکولار، در تلاش است انسانی پرورش دهد که نیکی کند نه از ترس، بلکه از درک و همدلی.
در این دیدگاه، اخلاق نه فرمانی از بیرون، بلکه درکی از درون است: پاسخ ما به دیگری، به رنج، به عدالت.
۳. معنویت سکولار:
زیستن آگاهانه و اصیل، بدون نیاز به فراطبیعت
معنویت همیشه با پرستش خدا یا تقدیس مقدسات تعریف نمیشود.
در سنتهای سکولار، معنویت میتواند تجربهی ژرف حضور، عشق، همدلی، یا شگفتی در برابر زندگی و طبیعت باشد.
همانطور که در آثار کسانی چون اسپینوزا، آلبر کامو، و حتی ویکتور فرانکل میبینیم، معنویت میتواند زمینی، درونی، بدون نیاز به معجزه یا ایمان ماورایی باشد.
📌 این معنویت، جهانیتر و آزادتر است.
در آن، حتی بیخدایان نیز به تجربههای اصیل انسانی دست مییابند.
ادامه را در اسلاید ها بخوانید
#اخلاق #دین #معنویت #سکولاریسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍5❤2