Forwarded from گفتوشنود
چهار خطای شناختی، چهار ابزار استبداد؛
بیکن پیشتر هشدار داده بود
فرانسیس بیکن در آغاز دوران مدرن کوشید نشان دهد چرا انسانها در فهم جهان خطا میکنند. او این خطاها را در قالب چهار «بت» یا مانع شناختی توضیح داد: قبیله، غار، بازار و نمایش. آنچه بیکن بهعنوان مانع علم معرفی کرد، امروز میتواند کلید فهم سیاست در نظامهای استبدادی، بهویژه جمهوری اسلامی، باشد؛ زیرا همین خطاها به ابزار سلطه تبدیل شدهاند.
بت قبیله از خطاهای مشترک انسانی سرچشمه میگیرد: تمایل به سادهسازی، ترس جمعی، یا دشمنپنداری. جمهوری اسلامی این نقطهضعف را به سرمایه سیاسی بدل کرده است. با دامن زدن به ترس از «دشمن خارجی»، جامعه را در حالت اضطراب دائمی نگه میدارد تا پرسشگری به حاشیه رانده شود.
بت غار خطاهای فردی و شخصی است؛ هرکس در غار تجربههای محدود خود زندانی است. حکومت این غارها را تقویت میکند: برای مذهبیها با وعده ثواب، برای ملیگرایان با شعار استقلال، برای جاهطلبان با امتیاز و مقام. فرد هرچه بیشتر در غار خویش فرو رود، کمتر توان دیدن واقعیت مشترک خواهد داشت.
بت بازار همان فساد زبان است؛ جایی که واژهها تحریف یا تهی میشوند. در قاموس رسمی، «آزادی» به «بی بندو باری»، «انتخابات» به «بیعت» و «دموکراسی» به «مردمسالاری دینی» بدل میشود. وقتی زبان دروغ میگوید، اندیشه هم اسیر میشود.
و سرانجام بت نمایش: بزرگترین ابزار استبداد. جمهوری اسلامی با رژهها، سخنرانیها، و روایتهای رسمی، پردهای نمایشی بر واقعیت میکشد. فقر به «امتحان الهی»، شکست به «پیروزی»، و اعتراض به «توطئه دشمن» ترجمه میشود. درحالیکه مردم در زندگی روزمره جز ناکامی و رنج نمیبینند.
بیکن هشدار داده بود که شناخت، بیشکستن بتها ممکن نیست. اگر امروز این هشدار را جدی نگیریم، نمایش استبداد همچنان ادامه خواهد یافت و ما در چهار دیوار خطاها زندانی خواهیم ماند.
#خطای_شناختی #فرانسیس_بیکن #چهار_بت_فرانسیس_بیکن #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چهار خطای شناختی، چهار ابزار استبداد؛
بیکن پیشتر هشدار داده بود
فرانسیس بیکن در آغاز دوران مدرن کوشید نشان دهد چرا انسانها در فهم جهان خطا میکنند. او این خطاها را در قالب چهار «بت» یا مانع شناختی توضیح داد: قبیله، غار، بازار و نمایش. آنچه بیکن بهعنوان مانع علم معرفی کرد، امروز میتواند کلید فهم سیاست در نظامهای استبدادی، بهویژه جمهوری اسلامی، باشد؛ زیرا همین خطاها به ابزار سلطه تبدیل شدهاند.
بت قبیله از خطاهای مشترک انسانی سرچشمه میگیرد: تمایل به سادهسازی، ترس جمعی، یا دشمنپنداری. جمهوری اسلامی این نقطهضعف را به سرمایه سیاسی بدل کرده است. با دامن زدن به ترس از «دشمن خارجی»، جامعه را در حالت اضطراب دائمی نگه میدارد تا پرسشگری به حاشیه رانده شود.
بت غار خطاهای فردی و شخصی است؛ هرکس در غار تجربههای محدود خود زندانی است. حکومت این غارها را تقویت میکند: برای مذهبیها با وعده ثواب، برای ملیگرایان با شعار استقلال، برای جاهطلبان با امتیاز و مقام. فرد هرچه بیشتر در غار خویش فرو رود، کمتر توان دیدن واقعیت مشترک خواهد داشت.
بت بازار همان فساد زبان است؛ جایی که واژهها تحریف یا تهی میشوند. در قاموس رسمی، «آزادی» به «بی بندو باری»، «انتخابات» به «بیعت» و «دموکراسی» به «مردمسالاری دینی» بدل میشود. وقتی زبان دروغ میگوید، اندیشه هم اسیر میشود.
و سرانجام بت نمایش: بزرگترین ابزار استبداد. جمهوری اسلامی با رژهها، سخنرانیها، و روایتهای رسمی، پردهای نمایشی بر واقعیت میکشد. فقر به «امتحان الهی»، شکست به «پیروزی»، و اعتراض به «توطئه دشمن» ترجمه میشود. درحالیکه مردم در زندگی روزمره جز ناکامی و رنج نمیبینند.
بیکن هشدار داده بود که شناخت، بیشکستن بتها ممکن نیست. اگر امروز این هشدار را جدی نگیریم، نمایش استبداد همچنان ادامه خواهد یافت و ما در چهار دیوار خطاها زندانی خواهیم ماند.
#خطای_شناختی #فرانسیس_بیکن #چهار_بت_فرانسیس_بیکن #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍10🤔1
کمیسیون آزادی مذهبی ایالات متحده: جمهوری اسلامی در جریان سرکوب اعتراضات، فشار بر اقلیتهای مذهبی را ادامه میدهد
رئیس کمیسیون آزادی مذهبی بینالمللی ایالات متحده اعلام کرد جمهوری اسلامی در جریان سرکوب اخیر اعتراضات مردمی، به سرکوب شدید اقلیتهای مذهبی نیز ادامه داده است.
ویکی هارتزلر، رئیس این کمیسیون دوحزبی که از سوی کنگره آمریکا منصوب میشود و مأموریت آن نظارت بر نقض آزادیهای مذهبی در جهان است، روز سهشنبه در گفتوگو با شبکه صدای آمریکا گفت بررسیهای این نهاد نشان میدهد تهران همچنان به اعمال فشار شدید علیه اقلیتهای مذهبی ادامه میدهد.
هارتزلر این اظهارات را در حاشیه نشست بینالمللی آزادی مذهبی در واشنگتن بیان کرد؛ همایشی سالانه که برگزارکنندگان آن به صدای آمریکا گفتهاند امسال حدود ۱۵۰۰ فعال از ۸۷ کشور در آن شرکت کردهاند.
او در این گفتوگو گفت: «آنچه حکومت بر مردم خود، از جمله اقلیتهای مذهبی، تحمیل میکند هولناک و بیرحمانه است.»
هارتزلر در ادامه افزود: «بهدلیل قطع اینترنت، دسترسی به اطلاعات دقیق بسیار دشوار است. اما ما معتقدیم که حکومت، مسیحیان، بهائیان و دیگر اقلیتهای مذهبی را در کنار سایر شهروندان سرکوب میکند. این موضوع بسیار نگرانکننده است.»
برگرفته از صدای آمریکا فارسی
#آزادی_مذهبی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
رئیس کمیسیون آزادی مذهبی بینالمللی ایالات متحده اعلام کرد جمهوری اسلامی در جریان سرکوب اخیر اعتراضات مردمی، به سرکوب شدید اقلیتهای مذهبی نیز ادامه داده است.
ویکی هارتزلر، رئیس این کمیسیون دوحزبی که از سوی کنگره آمریکا منصوب میشود و مأموریت آن نظارت بر نقض آزادیهای مذهبی در جهان است، روز سهشنبه در گفتوگو با شبکه صدای آمریکا گفت بررسیهای این نهاد نشان میدهد تهران همچنان به اعمال فشار شدید علیه اقلیتهای مذهبی ادامه میدهد.
هارتزلر این اظهارات را در حاشیه نشست بینالمللی آزادی مذهبی در واشنگتن بیان کرد؛ همایشی سالانه که برگزارکنندگان آن به صدای آمریکا گفتهاند امسال حدود ۱۵۰۰ فعال از ۸۷ کشور در آن شرکت کردهاند.
او در این گفتوگو گفت: «آنچه حکومت بر مردم خود، از جمله اقلیتهای مذهبی، تحمیل میکند هولناک و بیرحمانه است.»
هارتزلر در ادامه افزود: «بهدلیل قطع اینترنت، دسترسی به اطلاعات دقیق بسیار دشوار است. اما ما معتقدیم که حکومت، مسیحیان، بهائیان و دیگر اقلیتهای مذهبی را در کنار سایر شهروندان سرکوب میکند. این موضوع بسیار نگرانکننده است.»
برگرفته از صدای آمریکا فارسی
#آزادی_مذهبی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍8❤1
رقص با شیطان
چپ در دامِ مفهوم دولت
تأملی بر بحران چپگرایی در ایران
مصطفا آلاحمد
میتوان بخشی از فجایع امروز ایران را نتیجهی عملکرد نسلهایی دانست که همچنان زیست مبتنی بر ایدئولوژی دارند. سلطهی ایدئولوژی از هر نوع که باشد، انسان را در مسیر تعصب و آگاهی کاذب قرار میدهد. یکی از صورتهای این زیست مبتنی بر ایدئولوژی در ایران، گونهای چپگرایی با محوریت اقتدار دولت است.
در یک دوره تاریخی، چپ در اروپا و بسیاری از کشورها ژستی روشنفکری بود. چپ، همه مشکلات بشری را زیر سر سرمایهداری خلاصه میکند، اما ایدهای که به نام عدالت و آزادی آغاز شده بود، هنگامی که در عمل در برخی کشورها به ویژه در شرق قدرت را به دست گرفت، پذیرای سلطهی "دولت" شد، همان دولتی که در سنت کلاسیک مارکسی نه فرجام الگوی حکومتی، بلکه مرحلهی گذار فرض شده بود. کارل مارکس در «نقد برنامه گوتا»، «دیکتاتوری انقلابی پرولتاریا» را صرفا دورهای انتقالی برای گذار به جامعهای میداند که هدف نهایی آن محو تدریجی دولت (withering away of the state) است و نه تثبیت ابدی و اقتدار دولتی. با این حال ایدئولوژی چپ، در شرق چنان تبدیل به کینه از غرب شد که «دولت» در سنت لنینی، استالینی به رکنی ابدی، مقدس و تمامیتخواه تبدیل شد.
اگرچه اندیشههای مارکس و انگلس نیز قابل نقد هستند، اما فقر ترجمه در گذشته و جزوهخوانی در احزاب چپ ایرانی و جریانهای چریکی به جای بررسی ژرف آثار مارکس کار را به برداشتهای پرخطا کشانید.
روشن است سلطهی دولت و هر قدرت دیگری نمیتواند به سعادت جامعه ختم شود، با این همه بخشی از چپها در شرق به جای کنار گذاشتن هژمونی دولت، رفاه، آزادیهای مدنی و عدالت نسبی را در غرب از نشانههای فساد و امپریالیسم بر شمردند، اما مگر آرزوی مارکس، آزادی و عدالت اجتماعی نبود؟ آن چه امروز در غرب میبینیم تا حدود زیادی با نقدهای مارکس و دیگران شکل گرفته است. اما چپ در شرق به جای نقد، به این موفقیت نسبی غرب تا آن جا کینه و حسادت کرد که مارکسیست بیاعتقاد به مذهب، حاضر شد در پیمانی نانوشته با استبداد دینی نیز شریک شود.
در حالی که لنین گفته بود: «مذهب افیون تودههاست»، اما چپ ایرانی با دستاوردهای غرب و به ویژه آمریکا تا آن جا دشمنی کرد که همکاری با بنیادگرایی دینی را جذابتر دید. هنگامی که حکومتهای توتالیتر فریاد «مرگ بر آمریکا» سر میدهند، دل آن چپی که در فقر زاده شده، اما اکنون در کافهای در غرب نشسته، لیوانی آبجو در دست و سیگار برگی بر لب دارد، خُنک میشود. اما تناقض همینجاست، چپهای عاشق فیدل و چگوارا از ترس استبداد توتالیتر و برای یک زندگی آرام به کشورهای کمونیستی نمیروند، جلوی سفارتخانههای روسیه و کوبا در صف نمیایستند، بلکه رفاه سرمایهداری، امنیت بازار آزاد و آزادی بیانِ غرب را انتخاب میکنند و در غرب یا کشورهایی با الگوی غربی زندگی میگذرانند. با این همه به واسطهی همان حسادت کور، از غرب متنفرند. رابطهی چپ ایرانی با غرب، رابطهی عشق و نفرت است. همچنان که آزادی غربی را میخواهد، آن را استکبار و استعمار میخواند، اما استعمار چین و روسیه را که اقمار خود را فقیر و نابود کردند، میلیونها انسان را در اردوگاههای مرگ، شکنجه و کشتند، نادیده میگیرد. این سطح از چپبازی، سرانجام عاشق حکومتهایی شد که به ظاهر دشمن آمریکا و غرب هستند، اما در واقعیت همهی سازوکارهایشان به نفع غرب و سرمایه داری پایان میگیرد. حاکمیت استبدادی حاضر است به همهی قدرتهای بزرگ و کوچک در شرق و غرب باج دهد، اما مردم خود را از رفاه و آزادیهای مدنی محروم کند.
بخشی از همان نیروهای انقلابی که در گذشته با شعارهای ضد امپریالیستی، هوادارانشان را بسیج میکردند، امروز یا سهامدار کمپانیها و بانکهای وابسته به قدرتاند یا در مدل فرهنگی، ستوننویس روزنامهها و رسانههایی هستند که از شبکهی رانتهای دولتی تغذیه میکنند و در عین حال ژست اپوزیسیون میگیرند. این "اپوزیسیون درونساختاری» را میتوان هنر بقا در سیستمهای فاسد دانست، ژستی اصلاحطلبانه که نانش را از رانت حکومتی میگیرد، در خارج از کشور، برایش مقبولیت میخرد و همزمان در نقش مخالف و قربانی ظاهر میشود و سرانجام هم رای به رفراندوم حکومتی میدهد تا در پوستاندازی جدید، صندلی خود را رزرو کند.
آری، فاجعهی امروز فقط محصول سرکوب نیست، محصول این همکاری و همزیستی دوگانهی نخبگان و روشنفکری با قدرت شر است.
هنگامی که نخبگان و روشنفکران به جای ایستادن در برابر تحجر و شر، صرفا به واسطهی دشمنی با غرب با نیروی جهل و شر معامله کردند، چنان به آن قدرت بخشیدند که اکنون دیگر به سادگی نمیتوان از این چنبرهی شیطان رها شد، به ویژه وقتی چپ، ترجیح میدهد با شیطان برقصد تا با آزادی.
@Dialohue1402
چپ در دامِ مفهوم دولت
تأملی بر بحران چپگرایی در ایران
مصطفا آلاحمد
میتوان بخشی از فجایع امروز ایران را نتیجهی عملکرد نسلهایی دانست که همچنان زیست مبتنی بر ایدئولوژی دارند. سلطهی ایدئولوژی از هر نوع که باشد، انسان را در مسیر تعصب و آگاهی کاذب قرار میدهد. یکی از صورتهای این زیست مبتنی بر ایدئولوژی در ایران، گونهای چپگرایی با محوریت اقتدار دولت است.
در یک دوره تاریخی، چپ در اروپا و بسیاری از کشورها ژستی روشنفکری بود. چپ، همه مشکلات بشری را زیر سر سرمایهداری خلاصه میکند، اما ایدهای که به نام عدالت و آزادی آغاز شده بود، هنگامی که در عمل در برخی کشورها به ویژه در شرق قدرت را به دست گرفت، پذیرای سلطهی "دولت" شد، همان دولتی که در سنت کلاسیک مارکسی نه فرجام الگوی حکومتی، بلکه مرحلهی گذار فرض شده بود. کارل مارکس در «نقد برنامه گوتا»، «دیکتاتوری انقلابی پرولتاریا» را صرفا دورهای انتقالی برای گذار به جامعهای میداند که هدف نهایی آن محو تدریجی دولت (withering away of the state) است و نه تثبیت ابدی و اقتدار دولتی. با این حال ایدئولوژی چپ، در شرق چنان تبدیل به کینه از غرب شد که «دولت» در سنت لنینی، استالینی به رکنی ابدی، مقدس و تمامیتخواه تبدیل شد.
اگرچه اندیشههای مارکس و انگلس نیز قابل نقد هستند، اما فقر ترجمه در گذشته و جزوهخوانی در احزاب چپ ایرانی و جریانهای چریکی به جای بررسی ژرف آثار مارکس کار را به برداشتهای پرخطا کشانید.
روشن است سلطهی دولت و هر قدرت دیگری نمیتواند به سعادت جامعه ختم شود، با این همه بخشی از چپها در شرق به جای کنار گذاشتن هژمونی دولت، رفاه، آزادیهای مدنی و عدالت نسبی را در غرب از نشانههای فساد و امپریالیسم بر شمردند، اما مگر آرزوی مارکس، آزادی و عدالت اجتماعی نبود؟ آن چه امروز در غرب میبینیم تا حدود زیادی با نقدهای مارکس و دیگران شکل گرفته است. اما چپ در شرق به جای نقد، به این موفقیت نسبی غرب تا آن جا کینه و حسادت کرد که مارکسیست بیاعتقاد به مذهب، حاضر شد در پیمانی نانوشته با استبداد دینی نیز شریک شود.
در حالی که لنین گفته بود: «مذهب افیون تودههاست»، اما چپ ایرانی با دستاوردهای غرب و به ویژه آمریکا تا آن جا دشمنی کرد که همکاری با بنیادگرایی دینی را جذابتر دید. هنگامی که حکومتهای توتالیتر فریاد «مرگ بر آمریکا» سر میدهند، دل آن چپی که در فقر زاده شده، اما اکنون در کافهای در غرب نشسته، لیوانی آبجو در دست و سیگار برگی بر لب دارد، خُنک میشود. اما تناقض همینجاست، چپهای عاشق فیدل و چگوارا از ترس استبداد توتالیتر و برای یک زندگی آرام به کشورهای کمونیستی نمیروند، جلوی سفارتخانههای روسیه و کوبا در صف نمیایستند، بلکه رفاه سرمایهداری، امنیت بازار آزاد و آزادی بیانِ غرب را انتخاب میکنند و در غرب یا کشورهایی با الگوی غربی زندگی میگذرانند. با این همه به واسطهی همان حسادت کور، از غرب متنفرند. رابطهی چپ ایرانی با غرب، رابطهی عشق و نفرت است. همچنان که آزادی غربی را میخواهد، آن را استکبار و استعمار میخواند، اما استعمار چین و روسیه را که اقمار خود را فقیر و نابود کردند، میلیونها انسان را در اردوگاههای مرگ، شکنجه و کشتند، نادیده میگیرد. این سطح از چپبازی، سرانجام عاشق حکومتهایی شد که به ظاهر دشمن آمریکا و غرب هستند، اما در واقعیت همهی سازوکارهایشان به نفع غرب و سرمایه داری پایان میگیرد. حاکمیت استبدادی حاضر است به همهی قدرتهای بزرگ و کوچک در شرق و غرب باج دهد، اما مردم خود را از رفاه و آزادیهای مدنی محروم کند.
بخشی از همان نیروهای انقلابی که در گذشته با شعارهای ضد امپریالیستی، هوادارانشان را بسیج میکردند، امروز یا سهامدار کمپانیها و بانکهای وابسته به قدرتاند یا در مدل فرهنگی، ستوننویس روزنامهها و رسانههایی هستند که از شبکهی رانتهای دولتی تغذیه میکنند و در عین حال ژست اپوزیسیون میگیرند. این "اپوزیسیون درونساختاری» را میتوان هنر بقا در سیستمهای فاسد دانست، ژستی اصلاحطلبانه که نانش را از رانت حکومتی میگیرد، در خارج از کشور، برایش مقبولیت میخرد و همزمان در نقش مخالف و قربانی ظاهر میشود و سرانجام هم رای به رفراندوم حکومتی میدهد تا در پوستاندازی جدید، صندلی خود را رزرو کند.
آری، فاجعهی امروز فقط محصول سرکوب نیست، محصول این همکاری و همزیستی دوگانهی نخبگان و روشنفکری با قدرت شر است.
هنگامی که نخبگان و روشنفکران به جای ایستادن در برابر تحجر و شر، صرفا به واسطهی دشمنی با غرب با نیروی جهل و شر معامله کردند، چنان به آن قدرت بخشیدند که اکنون دیگر به سادگی نمیتوان از این چنبرهی شیطان رها شد، به ویژه وقتی چپ، ترجیح میدهد با شیطان برقصد تا با آزادی.
@Dialohue1402
❤15👍3🤔3🔥1
Forwarded from گفتوشنود
در کتاب «خرد و ایمان»، پرویز دستمالچی با نثری تحلیلی و بیتعارف بر تضاد میان جهانبینیهای مدرن و دینی تأکید میکند؛ جایی که در نظامهای دینی تمامیتخواه، آزادی، برابری و کرامت انسانی تحت ستم ایمان کور و قانون الهی قرار میگیرند؛ و این کتاب راه رهایی را در گذر از ایمان کور و بازگشت به خرد میداند .
نویسنده در بخشی از کتاب نوشته:
سیاست در حکومت دینی ایران بر اساس ترس و دروغ و ریا و در دموکراسیهای واقعا موجود جهان بر اساس توافق در ارزشها و حقوق است. در جوامع باز قدرت حکومت منتج از اراده شهروندانی خودمختار است که در انتخاباتی دموکراتیک، آزاد و سالم، از فرد به جمع، از شهروندان به نماد جمع، یعنی به حکومت منتقل میشود و به این دلیل پر توانترین قدرت است. در نظم غیردموکراتیک خشونت و اعمال قهر عریان به جای اقتدار مینشیند، زیرا حکومتگران همواره قدرت خود را در خطر میبینند و هرچه بیشتر با خشونت عمل میکنند تا قدرت را مستحکم کنند به همان میزان از قدرت آنها کاسته میشود، زیرا در میان شهروندان اقتدار خود را از دست میدهند.
این کتاب را برای مطالعه پیشنهاد میکنیم بهویژه برای کسانی که دغدغه فهم تضاد میان اندیشه دینی اقتدارگرا و خردگرایی آزاد را دارند. تحلیلهای پرویز دستمالچی، مبتنی بر تجربههای سیاسی و فکریاش، میتواند چشماندازی قوی از امکان دموکراسی مدرن و آزادی انسان را باز کند و روشنگر مسیری برای اندیشیدن دوباره به نقش دین و حکومت در جامعه امروز باشد.
این کتاب به تازگی توسط آموزشکده توانا منتشر شده و از طریق لینک زیر به رایگان در اختیار علاقمندان قرار دارد:
https://dialog.tavaana.org/reason-faith-parviz-dastmalchi/
#خرد #ایمان #پرویز_دستمالچی #دانلود_رایگان #کتاب #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
در کتاب «خرد و ایمان»، پرویز دستمالچی با نثری تحلیلی و بیتعارف بر تضاد میان جهانبینیهای مدرن و دینی تأکید میکند؛ جایی که در نظامهای دینی تمامیتخواه، آزادی، برابری و کرامت انسانی تحت ستم ایمان کور و قانون الهی قرار میگیرند؛ و این کتاب راه رهایی را در گذر از ایمان کور و بازگشت به خرد میداند .
نویسنده در بخشی از کتاب نوشته:
سیاست در حکومت دینی ایران بر اساس ترس و دروغ و ریا و در دموکراسیهای واقعا موجود جهان بر اساس توافق در ارزشها و حقوق است. در جوامع باز قدرت حکومت منتج از اراده شهروندانی خودمختار است که در انتخاباتی دموکراتیک، آزاد و سالم، از فرد به جمع، از شهروندان به نماد جمع، یعنی به حکومت منتقل میشود و به این دلیل پر توانترین قدرت است. در نظم غیردموکراتیک خشونت و اعمال قهر عریان به جای اقتدار مینشیند، زیرا حکومتگران همواره قدرت خود را در خطر میبینند و هرچه بیشتر با خشونت عمل میکنند تا قدرت را مستحکم کنند به همان میزان از قدرت آنها کاسته میشود، زیرا در میان شهروندان اقتدار خود را از دست میدهند.
این کتاب را برای مطالعه پیشنهاد میکنیم بهویژه برای کسانی که دغدغه فهم تضاد میان اندیشه دینی اقتدارگرا و خردگرایی آزاد را دارند. تحلیلهای پرویز دستمالچی، مبتنی بر تجربههای سیاسی و فکریاش، میتواند چشماندازی قوی از امکان دموکراسی مدرن و آزادی انسان را باز کند و روشنگر مسیری برای اندیشیدن دوباره به نقش دین و حکومت در جامعه امروز باشد.
این کتاب به تازگی توسط آموزشکده توانا منتشر شده و از طریق لینک زیر به رایگان در اختیار علاقمندان قرار دارد:
https://dialog.tavaana.org/reason-faith-parviz-dastmalchi/
#خرد #ایمان #پرویز_دستمالچی #دانلود_رایگان #کتاب #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍11❤🔥1❤1😁1
در ادامه فشارهای امنیتی بر شهروندان بهائی، طی یک عملیات هماهنگ در استان لرستان، دستکم منازل و محلهای کسب ۱۱ شهروند بهائی در شهرهای بروجرد و الیگودرز مورد تفتیش نیروهای امنیتی قرار گرفت و پنج واحد شغلی پلمب شد.
بر اساس اطلاعات رسیده از منابع حقوق بشری، روز دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴ مأموران امنیتی با مراجعه همزمان به منازل شش خانواده بهائی در بروجرد، اقدام به بازرسی کامل این خانهها کرده و برخی وسایل شخصی، تلفنهای همراه، مدارک هویتی و آثار مذهبی آنان را ضبط کردند. همزمان، محل کسب سه نفر از این شهروندان نیز بدون ارائه توضیح شفاف قضایی پلمب شد.
در الیگودرز نیز منازل پنج شهروند بهائی توسط نیروهای اداره اطلاعات تفتیش شد. در جریان این اقدامات، یک واحد تجاری متعلق به یک شهروند بهائی پلمب گردید و همچنین محل کاری که یک شهروند بهائی در آن اشتغال داشت، هرچند مالک آن غیربهائی بود، از سوی مأموران تعطیل و مهر و موم شد.
تا لحظه تنظیم این گزارش، هیچ مقام رسمی درباره دلایل این تفتیشها، ضبط اموال یا پلمب واحدهای صنفی توضیحی ارائه نکرده است. این اقدامات در حالی صورت میگیرد که طی ماههای اخیر موارد مشابهی از فشار اقتصادی، احضار، بازداشت و محدودسازی معیشت شهروندان بهائی در نقاط مختلف ایران گزارش شده است؛ روندی که نهادهای حقوق بشری آن را بخشی از سیاست سیستماتیک تبعیض مذهبی علیه این جامعه میدانند.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
بر اساس اطلاعات رسیده از منابع حقوق بشری، روز دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴ مأموران امنیتی با مراجعه همزمان به منازل شش خانواده بهائی در بروجرد، اقدام به بازرسی کامل این خانهها کرده و برخی وسایل شخصی، تلفنهای همراه، مدارک هویتی و آثار مذهبی آنان را ضبط کردند. همزمان، محل کسب سه نفر از این شهروندان نیز بدون ارائه توضیح شفاف قضایی پلمب شد.
در الیگودرز نیز منازل پنج شهروند بهائی توسط نیروهای اداره اطلاعات تفتیش شد. در جریان این اقدامات، یک واحد تجاری متعلق به یک شهروند بهائی پلمب گردید و همچنین محل کاری که یک شهروند بهائی در آن اشتغال داشت، هرچند مالک آن غیربهائی بود، از سوی مأموران تعطیل و مهر و موم شد.
تا لحظه تنظیم این گزارش، هیچ مقام رسمی درباره دلایل این تفتیشها، ضبط اموال یا پلمب واحدهای صنفی توضیحی ارائه نکرده است. این اقدامات در حالی صورت میگیرد که طی ماههای اخیر موارد مشابهی از فشار اقتصادی، احضار، بازداشت و محدودسازی معیشت شهروندان بهائی در نقاط مختلف ایران گزارش شده است؛ روندی که نهادهای حقوق بشری آن را بخشی از سیاست سیستماتیک تبعیض مذهبی علیه این جامعه میدانند.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡10🤬4✍1🖕1
مولوی عبدالحمید در نمازجمعه ۱۷ بهمن زاهدان با اشاره به سالگرد انقلاب ۱۳۵۷ گفت هدف اصلی مردم از انقلاب، دستیابی به عدالت، حقوق برابر و زندگی بهتر بود، اما بسیاری از وعدههای آن زمان محقق نشد. او تأکید کرد که انقلاب ماهیتی «ملی» داشت و مردم فارغ از قومیت و مذهب در کنار هم بودند.
وی روند تدوین قانون اساسی را منشأ بخشی از مشکلات کنونی دانست و گفت تأکید بر مذهب رسمی کشور موجب تبعیض شده و برخی مواد قانون اساسی برای بقای حکومت تصویب شدهاند که با اسلام و موازین بینالمللی همخوانی ندارند. به باور او، ریشه بسیاری از بحرانهای امروز به قانون اساسی بازمیگردد و به همین دلیل بحث تغییر آن مطرح است.
امامجمعه زاهدان از امنیتیشدن فضای کشور و ورود نهادهای نظامی به سیاست و اقتصاد انتقاد کرد و گفت تعیین سیاست باید بر عهده سیاستمداران باشد نه نظامیان. او افزود که پیش از اعتراضات دیماه نسبت به بنبست سیاسی و اقتصادی هشدار داده شده بود، اما این هشدارها نادیده گرفته شد.
وی حوادث دیماه را بسیار دلخراش توصیف کرد و کشتار معترضان را غیرقابل توجیه دانست و گفت هیچکس در برابر خونهای ریختهشده عذر موجهی نزد خداوند ندارد. به گفته او، اعتراض مردم نتیجه بنبست معیشتی و بیپاسخماندن مطالباتشان بود.
مولوی عبدالحمید تأکید کرد که حاکمیت نباید فقط با حامیان خود مشورت کند و شنیدن صدای منتقدان میتواند از بروز بحرانها جلوگیری کند.
وی در پایان، «نگاه مذهبی» را مهمترین مشکل در اداره کشور دانست و گفت نگاه مذهبی و قومی نمیتواند پاسخگوی ملت متکثری مانند ایران باشد و این رویکرد تاکنون نیز کارآمد نبوده است. او تأکید کرد که آیندگان نیز بدانند نگاه قومی و مذهبی هرگز راهحل مشکلات کشور نیست و تنها «نگاه ملی» میتواند پاسخگو باشد؛ نگاهی فراگیر که همه ملت، از اقوام، مذاهب و ادیان مختلف، را دربر بگیرد.
#سکولاربیسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
وی روند تدوین قانون اساسی را منشأ بخشی از مشکلات کنونی دانست و گفت تأکید بر مذهب رسمی کشور موجب تبعیض شده و برخی مواد قانون اساسی برای بقای حکومت تصویب شدهاند که با اسلام و موازین بینالمللی همخوانی ندارند. به باور او، ریشه بسیاری از بحرانهای امروز به قانون اساسی بازمیگردد و به همین دلیل بحث تغییر آن مطرح است.
امامجمعه زاهدان از امنیتیشدن فضای کشور و ورود نهادهای نظامی به سیاست و اقتصاد انتقاد کرد و گفت تعیین سیاست باید بر عهده سیاستمداران باشد نه نظامیان. او افزود که پیش از اعتراضات دیماه نسبت به بنبست سیاسی و اقتصادی هشدار داده شده بود، اما این هشدارها نادیده گرفته شد.
وی حوادث دیماه را بسیار دلخراش توصیف کرد و کشتار معترضان را غیرقابل توجیه دانست و گفت هیچکس در برابر خونهای ریختهشده عذر موجهی نزد خداوند ندارد. به گفته او، اعتراض مردم نتیجه بنبست معیشتی و بیپاسخماندن مطالباتشان بود.
مولوی عبدالحمید تأکید کرد که حاکمیت نباید فقط با حامیان خود مشورت کند و شنیدن صدای منتقدان میتواند از بروز بحرانها جلوگیری کند.
وی در پایان، «نگاه مذهبی» را مهمترین مشکل در اداره کشور دانست و گفت نگاه مذهبی و قومی نمیتواند پاسخگوی ملت متکثری مانند ایران باشد و این رویکرد تاکنون نیز کارآمد نبوده است. او تأکید کرد که آیندگان نیز بدانند نگاه قومی و مذهبی هرگز راهحل مشکلات کشور نیست و تنها «نگاه ملی» میتواند پاسخگو باشد؛ نگاهی فراگیر که همه ملت، از اقوام، مذاهب و ادیان مختلف، را دربر بگیرد.
#سکولاربیسم #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍12❤6👎2👏2🔥1🌚1
Forwarded from آموزشکده توانا
انحصار حقیقت و خشونت فکری؛
بنیاد خشونت سیاسی در جمهوری اسلامی
در جوامع آزاد، اصل بر این است که انسانها میتوانند دربارهی مسائل گوناگون اختلافنظر داشته باشند و همچنان در کنار یکدیگر زندگی کنند. این همان روحیهی «بیاییم توافق کنیم که اختلافنظر داشته باشیم» است؛ اصلی که بر گفتوگو، رواداری و احترام متقابل استوار است. اما در جمهوری اسلامی، چنین اصلی هیچ جایگاهی ندارد. حاکمیت خود را مالک حقیقت مطلق میداند و هر صدای متفاوت را با برچسب «ضد انقلاب»، «مرتد» یا «مفسد فیالارض» سرکوب میکند.
از همان آغاز، انحصار حقیقت به سیاست رسمی جمهوری اسلامی بدل شد و خشونت فکری را به ستون اصلی قدرت آن تبدیل کرد. سانسور کتابها و رسانهها، محرومکردن استادان و دانشجویان منتقد، انحلال انجمنهای مستقل و برخورد خشن با جنبش «زن، زندگی، آزادی» تنها نمونههایی از این سیاستاند. در این نظام، آزادی بیان و حق انتخاب نه حقی انسانی، بلکه تهدیدی علیه بقای حاکمیت به حساب میآید.
پیامد این انحصار، جامعهای گرفتار ریا و دوگانگی است. بسیاری از شهروندان ناچارند در ظاهر تبعیت کنند، در حالی که در خلوت، اندیشه و سبک زندگی دیگری دارند. چنین اجبار و سرکوبی نه ایمان میآورد و نه مشروعیت؛ بلکه تنها به گسترش بیاعتمادی، خشم و فاصلهی روزافزون میان مردم و حاکمان میانجامد.
اصل «agree to disagree» در حقیقت راهی برای همزیستی در دل تنوع است. اما جمهوری اسلامی دقیقاً در نقطهی مقابل آن ایستاده: با ادعای مالکیت حقیقت، بر یکسانسازی اجباری و تحمیل ایدئولوژی تکیه میکند. همین خشونت فکری است که زمینهی خشونت سیاسی و اجتماعی گستردهتر را فراهم کرده و سرکوب را به ابزار دائمی بقا بدل ساخته است.
تا زمانی که این انحصار حقیقت ادامه دارد، نه جامعه به آرامش خواهد رسید و نه حکومت به ثبات. آیندهای انسانی تنها زمانی ممکن است که حق اختلاف به رسمیت شناخته شود و شهروندان بتوانند بیهراس از سانسور و سرکوب، آزادانه بیندیشند و زندگی کنند.
#ایدئولوژی #حقیقت #توافق #گفتگو_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
انحصار حقیقت و خشونت فکری؛
بنیاد خشونت سیاسی در جمهوری اسلامی
در جوامع آزاد، اصل بر این است که انسانها میتوانند دربارهی مسائل گوناگون اختلافنظر داشته باشند و همچنان در کنار یکدیگر زندگی کنند. این همان روحیهی «بیاییم توافق کنیم که اختلافنظر داشته باشیم» است؛ اصلی که بر گفتوگو، رواداری و احترام متقابل استوار است. اما در جمهوری اسلامی، چنین اصلی هیچ جایگاهی ندارد. حاکمیت خود را مالک حقیقت مطلق میداند و هر صدای متفاوت را با برچسب «ضد انقلاب»، «مرتد» یا «مفسد فیالارض» سرکوب میکند.
از همان آغاز، انحصار حقیقت به سیاست رسمی جمهوری اسلامی بدل شد و خشونت فکری را به ستون اصلی قدرت آن تبدیل کرد. سانسور کتابها و رسانهها، محرومکردن استادان و دانشجویان منتقد، انحلال انجمنهای مستقل و برخورد خشن با جنبش «زن، زندگی، آزادی» تنها نمونههایی از این سیاستاند. در این نظام، آزادی بیان و حق انتخاب نه حقی انسانی، بلکه تهدیدی علیه بقای حاکمیت به حساب میآید.
پیامد این انحصار، جامعهای گرفتار ریا و دوگانگی است. بسیاری از شهروندان ناچارند در ظاهر تبعیت کنند، در حالی که در خلوت، اندیشه و سبک زندگی دیگری دارند. چنین اجبار و سرکوبی نه ایمان میآورد و نه مشروعیت؛ بلکه تنها به گسترش بیاعتمادی، خشم و فاصلهی روزافزون میان مردم و حاکمان میانجامد.
اصل «agree to disagree» در حقیقت راهی برای همزیستی در دل تنوع است. اما جمهوری اسلامی دقیقاً در نقطهی مقابل آن ایستاده: با ادعای مالکیت حقیقت، بر یکسانسازی اجباری و تحمیل ایدئولوژی تکیه میکند. همین خشونت فکری است که زمینهی خشونت سیاسی و اجتماعی گستردهتر را فراهم کرده و سرکوب را به ابزار دائمی بقا بدل ساخته است.
تا زمانی که این انحصار حقیقت ادامه دارد، نه جامعه به آرامش خواهد رسید و نه حکومت به ثبات. آیندهای انسانی تنها زمانی ممکن است که حق اختلاف به رسمیت شناخته شود و شهروندان بتوانند بیهراس از سانسور و سرکوب، آزادانه بیندیشند و زندگی کنند.
#ایدئولوژی #حقیقت #توافق #گفتگو_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
👍6❤4
Forwarded from گفتوشنود
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
«شعار من اين است: اگر هوای آزادی را داشته باشی، حقيقت هوای خودش را خواهد داشت. اگر ما زحمت برقراری آزادی سياسی را بکشيم، حقيقت هم خودش به عنوان پاداش نصيبمان میشود.» این جمله از «ریچارد رورتی» است؛ فیلسوف پراگماتیست آمریکایی. ریچارد رورتی که باوری عمیق به لیبرالیسم سیاسی داشت در یک خانواده ضداستالینیسم به دنیا آمده بود و ستیز با تمامیتخواهی را از خانواده خود به ارث برده بود.
او مذاهب را امری مرتبط با کمال شخصی میدانست. رورتی در نوشتهای با عنوان «اولویت دموکراسی بر فلسفه» مینویسد: «میتوانیم سیاست را از اعتقاداتمان درباره چیزهای بسیار مهم جدا کنیم. یعنی اینکه اعتقادات مشترک میان شهروندان درباره چنین چیزهای مهمی برای داشتن جامعهای دموکراتیک ضروری و اساسی نیستند.»
همزیستی مسالمتآمیز نیز نیازمند آزادی سیاسی است. اینجاست که جملهای که ابتدا گفته شد باز رخ مینماید؛ اگر آزادی سیاسی را برقرار کنیم، حقیقت هم به عنوان پاداش نصیب ما خواهد شد. به عبارت دیگر حقیقت از پس آزادی رخ نشان میدهد؛
در فضای استبدادآلود هیچ حقیقتی وجود ندارد!
#گفتگو_توانا #ریچارد_رورتی #استبداد_مذهبی #جیمز_رورتی
@Dialogue1402
«شعار من اين است: اگر هوای آزادی را داشته باشی، حقيقت هوای خودش را خواهد داشت. اگر ما زحمت برقراری آزادی سياسی را بکشيم، حقيقت هم خودش به عنوان پاداش نصيبمان میشود.» این جمله از «ریچارد رورتی» است؛ فیلسوف پراگماتیست آمریکایی. ریچارد رورتی که باوری عمیق به لیبرالیسم سیاسی داشت در یک خانواده ضداستالینیسم به دنیا آمده بود و ستیز با تمامیتخواهی را از خانواده خود به ارث برده بود.
او مذاهب را امری مرتبط با کمال شخصی میدانست. رورتی در نوشتهای با عنوان «اولویت دموکراسی بر فلسفه» مینویسد: «میتوانیم سیاست را از اعتقاداتمان درباره چیزهای بسیار مهم جدا کنیم. یعنی اینکه اعتقادات مشترک میان شهروندان درباره چنین چیزهای مهمی برای داشتن جامعهای دموکراتیک ضروری و اساسی نیستند.»
همزیستی مسالمتآمیز نیز نیازمند آزادی سیاسی است. اینجاست که جملهای که ابتدا گفته شد باز رخ مینماید؛ اگر آزادی سیاسی را برقرار کنیم، حقیقت هم به عنوان پاداش نصیب ما خواهد شد. به عبارت دیگر حقیقت از پس آزادی رخ نشان میدهد؛
در فضای استبدادآلود هیچ حقیقتی وجود ندارد!
#گفتگو_توانا #ریچارد_رورتی #استبداد_مذهبی #جیمز_رورتی
@Dialogue1402
👍13🏆1
Forwarded from گفتوشنود
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
.
ارزشهای فراگیر، ضامن همزیستی مسالمتآمیز در جامعه است
«ارزشهایی مثل برابری جنسیتی، در عرصه عمومی باید به صورت مداوم تقویت شود. ارزشهایی مثل آزادی دین و مواردی از این دست، باید گسترش پیدا کنند و پذیرش یا عدم پذیرش شهروندان خدشهای در اصالت این ارزشها وارد نمیکند.»
ایقان شهیدی، پژوهشگر، ، در برنامه بگو_بشنو ۶۸ با موضوع «دین در عرصه عمومی در فردای ایران» میگوید: «اندیشه سیاسی ارزشهای فراگیر، ضامن همزیستی مسالمتآمیز در جامعه است.»
تجربه تاریخ بنیبشر میگوید: سکولاریسم، شرط لازم برای دموکراسی است – گرچه شرط کافی نیست. موضوع بحث اصلی این برنامه این است که بیخدایی، بیدینی یا انواع باورهای آسمانی، در آینده ایران، چه جایگاهی خواهد داشت؟
این برنامه ۱۰ مرداد ۱۴۰۳ با حضور پویا موحد، مترجم و جامعهشناس، ایقان شهیدی، پژوهشگر اندیشه سیاسی، و شماری از صاحبنظران و کنشگران در اتاق کلابهاوس آموزشکده توانا برگزار شده است.
لینک وبسایت:
https://dialog.tavaana.org/tolerance-in-iran/
لینک ساندکلاد:
https://soundcloud.com/tavaana/89c73284-9a57-4c39-a86e-18dca7362c5f
لینک یوتیوب:
https://youtu.be/35AeYCzbhxs
#گفتگو_توانا #همزیستی_مسالمت_آمیز #سکولاریسم #دموکراسی_سکولار #مذهب
@dialogue1402
ارزشهای فراگیر، ضامن همزیستی مسالمتآمیز در جامعه است
«ارزشهایی مثل برابری جنسیتی، در عرصه عمومی باید به صورت مداوم تقویت شود. ارزشهایی مثل آزادی دین و مواردی از این دست، باید گسترش پیدا کنند و پذیرش یا عدم پذیرش شهروندان خدشهای در اصالت این ارزشها وارد نمیکند.»
ایقان شهیدی، پژوهشگر، ، در برنامه بگو_بشنو ۶۸ با موضوع «دین در عرصه عمومی در فردای ایران» میگوید: «اندیشه سیاسی ارزشهای فراگیر، ضامن همزیستی مسالمتآمیز در جامعه است.»
تجربه تاریخ بنیبشر میگوید: سکولاریسم، شرط لازم برای دموکراسی است – گرچه شرط کافی نیست. موضوع بحث اصلی این برنامه این است که بیخدایی، بیدینی یا انواع باورهای آسمانی، در آینده ایران، چه جایگاهی خواهد داشت؟
این برنامه ۱۰ مرداد ۱۴۰۳ با حضور پویا موحد، مترجم و جامعهشناس، ایقان شهیدی، پژوهشگر اندیشه سیاسی، و شماری از صاحبنظران و کنشگران در اتاق کلابهاوس آموزشکده توانا برگزار شده است.
لینک وبسایت:
https://dialog.tavaana.org/tolerance-in-iran/
لینک ساندکلاد:
https://soundcloud.com/tavaana/89c73284-9a57-4c39-a86e-18dca7362c5f
لینک یوتیوب:
https://youtu.be/35AeYCzbhxs
#گفتگو_توانا #همزیستی_مسالمت_آمیز #سکولاریسم #دموکراسی_سکولار #مذهب
@dialogue1402
🏆5👍2
Forwarded from آموزشکده توانا
از واژه تا گلوله:
نقش زبان در صدور فرمان قتلعام در گفتار علی خامنهای
پیام همراهان
در نظامهای اقتدارگرا، فرمان لزوماً با فعل امری صادر نمیشود. گاهی یک واژه، یک تعبیر، یا یک ارجاع دینی، جای گلوله را در خشاب میگیرد. در جمهوری اسلامی، زبانِ رهبر صرفاً ابزار بیان دیدگاه نیست؛ زبان، خود «ابزار فرمان» است. در این ساختار، آنچه گفته میشود، نه نظر، بلکه سیاست است و آنچه ناگفته میماند، بهدست نهادهای قهری تفسیر و اجرا میشود.
علی خامنهای در بزنگاههای اعتراض و نافرمانی مدنی، بهندرت دستور صریح سرکوب میدهد. در عوض، با نامگذاریِ وضعیت، چارچوب عمل را میسازد. واژههایی چون «فتنه»، «دشمن»، «اشرار»، «تروریست» یا «اخلالگر امنیت» معترض را از جایگاه شهروند خارج و در جایگاه تهدید وجودی مینشاند. در چنین چارچوبی، خشونت دیگر سرکوب نیست؛ «دفاع» است. قتل، اجرای حکم است و زندان، حفظ نظام.
ارجاعات قرآنی و فقهی نقش کلیدی در این فرآیند دارند. مفهوم «فتنه» که در متون دینی «بدتر از قتل» دانسته شده، یا اتهام «محاربه» که راه را برای شدیدترین مجازاتها باز میکند، از طریق گفتار رهبر به ابزار قضایی و امنیتی تبدیل میشوند. دادگاهها، نیروهای انتظامی و شبهنظامیان، این زبان را نه بهمثابه استعاره، بلکه بهعنوان چراغ سبز تلقی میکنند.
مسئله اصلی، ابهام در سخن نیست، بلکه کارکرد آن است. وقتی واژهها جان میگیرند و به گلوله بدل میشوند، گوینده نمیتواند پشت «عدم صدور دستور مستقیم» پنهان شود. در ساختاری که رأس قدرت، مرجع مشروعیت است، زبان نیز حامل مسئولیت است. سکوت درباره این مسئولیت، خود بخشی از تداوم خشونت است؛ چراکه پیش از آنکه ماشه چکانده شود، این واژهها هستند که شلیک کردهاند.
#نه_به_جمهوری_اسلامی #جنایت_علیه_بشریت #خشونت #خامنه_ای #محاربه
@Tavaana_TavaanaTech
از واژه تا گلوله:
نقش زبان در صدور فرمان قتلعام در گفتار علی خامنهای
پیام همراهان
در نظامهای اقتدارگرا، فرمان لزوماً با فعل امری صادر نمیشود. گاهی یک واژه، یک تعبیر، یا یک ارجاع دینی، جای گلوله را در خشاب میگیرد. در جمهوری اسلامی، زبانِ رهبر صرفاً ابزار بیان دیدگاه نیست؛ زبان، خود «ابزار فرمان» است. در این ساختار، آنچه گفته میشود، نه نظر، بلکه سیاست است و آنچه ناگفته میماند، بهدست نهادهای قهری تفسیر و اجرا میشود.
علی خامنهای در بزنگاههای اعتراض و نافرمانی مدنی، بهندرت دستور صریح سرکوب میدهد. در عوض، با نامگذاریِ وضعیت، چارچوب عمل را میسازد. واژههایی چون «فتنه»، «دشمن»، «اشرار»، «تروریست» یا «اخلالگر امنیت» معترض را از جایگاه شهروند خارج و در جایگاه تهدید وجودی مینشاند. در چنین چارچوبی، خشونت دیگر سرکوب نیست؛ «دفاع» است. قتل، اجرای حکم است و زندان، حفظ نظام.
ارجاعات قرآنی و فقهی نقش کلیدی در این فرآیند دارند. مفهوم «فتنه» که در متون دینی «بدتر از قتل» دانسته شده، یا اتهام «محاربه» که راه را برای شدیدترین مجازاتها باز میکند، از طریق گفتار رهبر به ابزار قضایی و امنیتی تبدیل میشوند. دادگاهها، نیروهای انتظامی و شبهنظامیان، این زبان را نه بهمثابه استعاره، بلکه بهعنوان چراغ سبز تلقی میکنند.
مسئله اصلی، ابهام در سخن نیست، بلکه کارکرد آن است. وقتی واژهها جان میگیرند و به گلوله بدل میشوند، گوینده نمیتواند پشت «عدم صدور دستور مستقیم» پنهان شود. در ساختاری که رأس قدرت، مرجع مشروعیت است، زبان نیز حامل مسئولیت است. سکوت درباره این مسئولیت، خود بخشی از تداوم خشونت است؛ چراکه پیش از آنکه ماشه چکانده شود، این واژهها هستند که شلیک کردهاند.
#نه_به_جمهوری_اسلامی #جنایت_علیه_بشریت #خشونت #خامنه_ای #محاربه
@Tavaana_TavaanaTech
❤7👍4😡2
پروا بهداد، شهروند بهائی ساکن اصفهان، روز شنبه ۱۸ بهمن ۱۴۰۴ برای اجرای حکم قطعی سه سال حبس تعزیری به زندان دولتآباد این شهر منتقل شد؛ حکمی که به گفته منابع حقوق بشری در چارچوب برخوردهای قضایی سیستماتیک با جامعه بهائی در ایران صادر شده است.
بر اساس گزارشهای دریافتی از منابع حقوق بشری، پروا بهداد پس از احضار از سوی مراجع قضایی، برای اجرای حکم قطعی سه سال حبس تعزیری به زندان دولتآباد اصفهان منتقل شد. این انتقال بدون اعلام جزئیات شفاف درباره روند رسیدگی قضایی، امکان تعلیق مجازات یا ارائه توضیح رسمی درباره مستندات حکم صورت گرفته است.
به گفته فعالان حقوق بشر، پرونده این شهروند بهائی در چارچوب روندی گستردهتر از برخوردهای قضایی هدفمند با اعضای جامعه بهائی در ایران قرار دارد؛ روندی که طی آن، شهروندان بهائی در شهرهای مختلف با احکام زندان، ضبط اموال، پلمب محل کسب و محدودیتهای اجتماعی مواجه شدهاند.
تا زمان تنظیم این خبر، مقامات قضایی توضیح روشنی درباره اتهامات منتسب به پروا بهداد ارائه نکردهاند. نهادهای بینالمللی حقوق بشری پیشتر بارها نسبت به تداوم فشارهای قضایی و امنیتی بر جامعه بهائی در ایران هشدار داده و این اقدامات را مصداق نقض آزادی دین و تبعیض ساختاری ارزیابی کردهاند.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
بر اساس گزارشهای دریافتی از منابع حقوق بشری، پروا بهداد پس از احضار از سوی مراجع قضایی، برای اجرای حکم قطعی سه سال حبس تعزیری به زندان دولتآباد اصفهان منتقل شد. این انتقال بدون اعلام جزئیات شفاف درباره روند رسیدگی قضایی، امکان تعلیق مجازات یا ارائه توضیح رسمی درباره مستندات حکم صورت گرفته است.
به گفته فعالان حقوق بشر، پرونده این شهروند بهائی در چارچوب روندی گستردهتر از برخوردهای قضایی هدفمند با اعضای جامعه بهائی در ایران قرار دارد؛ روندی که طی آن، شهروندان بهائی در شهرهای مختلف با احکام زندان، ضبط اموال، پلمب محل کسب و محدودیتهای اجتماعی مواجه شدهاند.
تا زمان تنظیم این خبر، مقامات قضایی توضیح روشنی درباره اتهامات منتسب به پروا بهداد ارائه نکردهاند. نهادهای بینالمللی حقوق بشری پیشتر بارها نسبت به تداوم فشارهای قضایی و امنیتی بر جامعه بهائی در ایران هشدار داده و این اقدامات را مصداق نقض آزادی دین و تبعیض ساختاری ارزیابی کردهاند.
#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
💔6😡3❤1🙏1
اطاعت مقدس، خشونت مشروع
پیام همراهان
در حکومتهای ایدئولوژیک دینی، «اطاعت» صرفاً یک رفتار سیاسی نیست، بلکه بهتدریج به فضیلتی اخلاقی و حتی تکلیف شرعی بازتعریف میشود. وقتی فرمانبرداری از قدرت با ایمان گره میخورد، نافرمانی نه یک حق مدنی، بلکه نوعی گناه تلقی میشود. این جابهجاییِ خطرناک، بستر روانی و فرهنگی لازم را برای تولید افرادی فراهم میکند که در بزنگاههای بحرانی، آمادهی اعمال خشونت علیه جامعهی خود هستند.
نظام آموزشی، رسانههای رسمی و منبرهای حکومتی، با تکرار گزارههایی مانند «حفظ نظام اوجب واجبات است» یا «اطاعت از ولیفقیه اطاعت از خداست»، فرد را به موجودی تبدیل میکنند که مسئولیت اخلاقی اعمال خود را به مرجع بالادست واگذار میکند. در چنین ساختاری، خشونت نه بهعنوان نقض ارزشهای انسانی، بلکه بهمثابه انجام «وظیفه» فهم میشود. این همان نقطهای است که فرد از تعریفهای معمول اجتماعی، همدلی، مسئولیتپذیری فردی، حرمت جان انسان فاصله میگیرد و در چارچوب یک منطق ایدئولوژیک بازتعریف میشود.
حکومت دینی تمامیتخواه، با دوگانهسازیِ جامعه به «خودی/غیرخودی» یا «مؤمن/فتنهگر»، فرایند انسانزدایی از معترضان را تسهیل میکند. وقتی مخالف، نه شهروند منتقد بلکه «دشمن دین» معرفی شود، خشونت علیه او نهتنها مجاز، بلکه فضیلتمند جلوه داده میشود. این منطق، عاملان سرکوب را از مواجههی اخلاقی با رنج دیگری معاف میکند و مسئولیت را به «حکم شرع» یا «فرمان رهبری» حواله میدهد.
پیامد اجتماعی چنین سازوکاری، فرسایش همبستگی اجتماعی و تخریب بنیانهای اعتماد عمومی است. جامعهای که در آن اطاعت کور به ارزش تبدیل میشود، نهتنها ظرفیت نقد و اصلاح را از دست میدهد، بلکه در برابر چرخههای تکرارشوندهی خشونت ناتوان میماند. در نهایت، این الگو نه دین را حفظ میکند و نه جامعه را؛ بلکه دین را به ابزار قدرت تقلیل میدهد و جامعه را در برابر خشونت سازمانیافته بیدفاعتر میسازد.
#حکومت_ایدئولوژیک #خشونت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
پیام همراهان
در حکومتهای ایدئولوژیک دینی، «اطاعت» صرفاً یک رفتار سیاسی نیست، بلکه بهتدریج به فضیلتی اخلاقی و حتی تکلیف شرعی بازتعریف میشود. وقتی فرمانبرداری از قدرت با ایمان گره میخورد، نافرمانی نه یک حق مدنی، بلکه نوعی گناه تلقی میشود. این جابهجاییِ خطرناک، بستر روانی و فرهنگی لازم را برای تولید افرادی فراهم میکند که در بزنگاههای بحرانی، آمادهی اعمال خشونت علیه جامعهی خود هستند.
نظام آموزشی، رسانههای رسمی و منبرهای حکومتی، با تکرار گزارههایی مانند «حفظ نظام اوجب واجبات است» یا «اطاعت از ولیفقیه اطاعت از خداست»، فرد را به موجودی تبدیل میکنند که مسئولیت اخلاقی اعمال خود را به مرجع بالادست واگذار میکند. در چنین ساختاری، خشونت نه بهعنوان نقض ارزشهای انسانی، بلکه بهمثابه انجام «وظیفه» فهم میشود. این همان نقطهای است که فرد از تعریفهای معمول اجتماعی، همدلی، مسئولیتپذیری فردی، حرمت جان انسان فاصله میگیرد و در چارچوب یک منطق ایدئولوژیک بازتعریف میشود.
حکومت دینی تمامیتخواه، با دوگانهسازیِ جامعه به «خودی/غیرخودی» یا «مؤمن/فتنهگر»، فرایند انسانزدایی از معترضان را تسهیل میکند. وقتی مخالف، نه شهروند منتقد بلکه «دشمن دین» معرفی شود، خشونت علیه او نهتنها مجاز، بلکه فضیلتمند جلوه داده میشود. این منطق، عاملان سرکوب را از مواجههی اخلاقی با رنج دیگری معاف میکند و مسئولیت را به «حکم شرع» یا «فرمان رهبری» حواله میدهد.
پیامد اجتماعی چنین سازوکاری، فرسایش همبستگی اجتماعی و تخریب بنیانهای اعتماد عمومی است. جامعهای که در آن اطاعت کور به ارزش تبدیل میشود، نهتنها ظرفیت نقد و اصلاح را از دست میدهد، بلکه در برابر چرخههای تکرارشوندهی خشونت ناتوان میماند. در نهایت، این الگو نه دین را حفظ میکند و نه جامعه را؛ بلکه دین را به ابزار قدرت تقلیل میدهد و جامعه را در برابر خشونت سازمانیافته بیدفاعتر میسازد.
#حکومت_ایدئولوژیک #خشونت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍14❤2
Forwarded from گفتوشنود
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
جامعه ایرانی، جامعهای متکثر است
«جامعه ایرانی از نظر تاریخی یک جامعه متکثر بوده است، همین اصطلاح شاه شاهان نشاندهنده تکثر است. صفویه با هدف مقاومت در برابر عثمانیها، بهدنبال ایجاد وحدت در اقوام ایرانی بودند، بنابراین شیعه را ترویج دادند.»
پویا موحد، جامعهشناس، در برنامه بگو_بشنو ۶۸ با موضوع «دین در عرصه عمومی در فردای ایران» میگوید: « جامعه ایرانی، جامعهای متکثر است.»
تجربه تاریخ بنیبشر میگوید: سکولاریسم، شرط لازم برای دموکراسی است – گرچه شرط کافی نیست. موضوع بحث اصلی این برنامه این است که بیخدایی، بیدینی یا انواع باورهای آسمانی، در آینده ایران، چه جایگاهی خواهد داشت؟
این برنامه ۱۰ مرداد ۱۴۰۳ با حضور پویا موحد، مترجم و جامعهشناس، ایقان شهیدی، پژوهشگر اندیشه سیاسی، و شماری از صاحبنظران و کنشگران در اتاق کلابهاوس آموزشکده توانا برگزار شده است.
لینک یوتیوب:
https://youtu.be/SNNtTv1XBu0
لینک وبسایت:
https://dialog.tavaana.org/iran-pluralistic-society/
لینک ساندکلاد:
https://soundcloud.com/tavaana/f0a04f70-580b-4b18-a442-744795953a35
#حقوق_بشر #جمهوری_اسلامی #دموکراسی #سکولاریسم
«جامعه ایرانی از نظر تاریخی یک جامعه متکثر بوده است، همین اصطلاح شاه شاهان نشاندهنده تکثر است. صفویه با هدف مقاومت در برابر عثمانیها، بهدنبال ایجاد وحدت در اقوام ایرانی بودند، بنابراین شیعه را ترویج دادند.»
پویا موحد، جامعهشناس، در برنامه بگو_بشنو ۶۸ با موضوع «دین در عرصه عمومی در فردای ایران» میگوید: « جامعه ایرانی، جامعهای متکثر است.»
تجربه تاریخ بنیبشر میگوید: سکولاریسم، شرط لازم برای دموکراسی است – گرچه شرط کافی نیست. موضوع بحث اصلی این برنامه این است که بیخدایی، بیدینی یا انواع باورهای آسمانی، در آینده ایران، چه جایگاهی خواهد داشت؟
این برنامه ۱۰ مرداد ۱۴۰۳ با حضور پویا موحد، مترجم و جامعهشناس، ایقان شهیدی، پژوهشگر اندیشه سیاسی، و شماری از صاحبنظران و کنشگران در اتاق کلابهاوس آموزشکده توانا برگزار شده است.
لینک یوتیوب:
https://youtu.be/SNNtTv1XBu0
لینک وبسایت:
https://dialog.tavaana.org/iran-pluralistic-society/
لینک ساندکلاد:
https://soundcloud.com/tavaana/f0a04f70-580b-4b18-a442-744795953a35
#حقوق_بشر #جمهوری_اسلامی #دموکراسی #سکولاریسم
👍5❤1
Forwarded from آموزشکده توانا
آیا در فرهنگ ایرانی مرثیه تقدیس میشود و خشم تقبیح؟
خوانشی روانکاوانه در ستایش اشک و هراس از اعتراض!
پیام همراهان
در تاریخ فرهنگی ما، رنج اغلب شأنی قدسی یافته است. صبر، تحمل، سوختنِ بیصدا و فروبردن درد، نهفقط فضیلت اخلاقی شمرده شده، بلکه نشانهای از پاکی و حقانیت تلقی گردیده است. در مقابل، خشم، حتی وقتی پاسخی طبیعی و موجه به بیعدالتی است، با برچسبهایی چون طغیان، بیصبری، گناه و شر همراه شده. این دوگانهی نابرابر، بهتدریج در ناخودآگاه جمعی ما رسوب کرده است.
در چنین افقی، انسانِ رنجکشیده محترم است، اما انسانِ خشمگین مشکوک. کسی که اشک میریزد، قابل همدردی است، اما کسی که مطالبه میکند، مزاحم نظم موجود تلقی میشود. زبان رایج فرهنگ ما—در ادبیات، آیینهای سوگواری و روایتهای تاریخی، بارها این پیام پنهان را بازتولید کرده است: رنج را تحمل کن، اما اعتراض نکن.
این تقدیس رنج البته بیکارکرد نبوده است؛ همبستگی ساخته، معنا داده و امکان بقا فراهم کرده. اما بهای روانی و اجتماعی آن سنگین بوده است. خشمی که میتوانست نیرویی اخلاقی برای مرزبندی، خطابکردن و تغییر باشد، یا سرکوب شده یا به انفجارهایی کور و بیسرانجام بدل گشته است. جامعهای که خشم را شیطانی میداند، ناگزیر یا در مظلومیتی مزمن میماند، یا هر از گاه به فورانی میرسد که چیزی را اصلاح نمیکند.
شاید زمان آن رسیده باشد که این جابهجایی عاطفی را دوباره بیازماییم: نه برای نفی رنج، بلکه برای خارجکردن آن از مقام قدسیِ فلجکنندهاش؛ و نه برای ستایش خشونت، بلکه برای بازگرداندن کرامت به خشمِ آگاهانه، خشمی که مرز میگذارد، مخاطب دارد و مسئولیت میطلبد.
بدون این بازاندیشی، اشک همچنان ستوده میشود،
اعتراض همچنان هراسانگیز میماند،
و تغییر، همچنان به آیندهای نامعلوم حواله داده میشود.
#خشم #نه_به_جمهورى_اسلامى #همبستگی #دادخواهی
@Tavaana_TavaanaTech
آیا در فرهنگ ایرانی مرثیه تقدیس میشود و خشم تقبیح؟
خوانشی روانکاوانه در ستایش اشک و هراس از اعتراض!
پیام همراهان
در تاریخ فرهنگی ما، رنج اغلب شأنی قدسی یافته است. صبر، تحمل، سوختنِ بیصدا و فروبردن درد، نهفقط فضیلت اخلاقی شمرده شده، بلکه نشانهای از پاکی و حقانیت تلقی گردیده است. در مقابل، خشم، حتی وقتی پاسخی طبیعی و موجه به بیعدالتی است، با برچسبهایی چون طغیان، بیصبری، گناه و شر همراه شده. این دوگانهی نابرابر، بهتدریج در ناخودآگاه جمعی ما رسوب کرده است.
در چنین افقی، انسانِ رنجکشیده محترم است، اما انسانِ خشمگین مشکوک. کسی که اشک میریزد، قابل همدردی است، اما کسی که مطالبه میکند، مزاحم نظم موجود تلقی میشود. زبان رایج فرهنگ ما—در ادبیات، آیینهای سوگواری و روایتهای تاریخی، بارها این پیام پنهان را بازتولید کرده است: رنج را تحمل کن، اما اعتراض نکن.
این تقدیس رنج البته بیکارکرد نبوده است؛ همبستگی ساخته، معنا داده و امکان بقا فراهم کرده. اما بهای روانی و اجتماعی آن سنگین بوده است. خشمی که میتوانست نیرویی اخلاقی برای مرزبندی، خطابکردن و تغییر باشد، یا سرکوب شده یا به انفجارهایی کور و بیسرانجام بدل گشته است. جامعهای که خشم را شیطانی میداند، ناگزیر یا در مظلومیتی مزمن میماند، یا هر از گاه به فورانی میرسد که چیزی را اصلاح نمیکند.
شاید زمان آن رسیده باشد که این جابهجایی عاطفی را دوباره بیازماییم: نه برای نفی رنج، بلکه برای خارجکردن آن از مقام قدسیِ فلجکنندهاش؛ و نه برای ستایش خشونت، بلکه برای بازگرداندن کرامت به خشمِ آگاهانه، خشمی که مرز میگذارد، مخاطب دارد و مسئولیت میطلبد.
بدون این بازاندیشی، اشک همچنان ستوده میشود،
اعتراض همچنان هراسانگیز میماند،
و تغییر، همچنان به آیندهای نامعلوم حواله داده میشود.
#خشم #نه_به_جمهورى_اسلامى #همبستگی #دادخواهی
@Tavaana_TavaanaTech
🔥8👏4❤2