گفت‌وشنود
5.43K subscribers
7.6K photos
1.8K videos
3 files
2.08K links
در صفحه‌ی «گفت‌وشنود» مطالبی مربوط‌به «رواداری، مدارا و هم‌زیستی بین اعضای جامعه با باورهای مختلف» منتشر می‌شود.
https://dialog.tavaana.org/
Instagram.com/dialogue1402
Twitter.com/dialogue1402
Facebook.com/1402dialogue
Download Telegram
مولوی عبدالحمید در نمازجمعه ۱۷ بهمن زاهدان با اشاره به سالگرد انقلاب ۱۳۵۷ گفت هدف اصلی مردم از انقلاب، دستیابی به عدالت، حقوق برابر و زندگی بهتر بود، اما بسیاری از وعده‌های آن زمان محقق نشد. او تأکید کرد که انقلاب ماهیتی «ملی» داشت و مردم فارغ از قومیت و مذهب در کنار هم بودند.

وی روند تدوین قانون اساسی را منشأ بخشی از مشکلات کنونی دانست و گفت تأکید بر مذهب رسمی کشور موجب تبعیض شده و برخی مواد قانون اساسی برای بقای حکومت تصویب شده‌اند که با اسلام و موازین بین‌المللی همخوانی ندارند. به باور او، ریشه بسیاری از بحران‌های امروز به قانون اساسی بازمی‌گردد و به همین دلیل بحث تغییر آن مطرح است.

امام‌جمعه زاهدان از امنیتی‌شدن فضای کشور و ورود نهادهای نظامی به سیاست و اقتصاد انتقاد کرد و گفت تعیین سیاست باید بر عهده سیاست‌مداران باشد نه نظامیان. او افزود که پیش از اعتراضات دی‌ماه نسبت به بن‌بست سیاسی و اقتصادی هشدار داده شده بود، اما این هشدارها نادیده گرفته شد.

وی حوادث دی‌ماه را بسیار دلخراش توصیف کرد و کشتار معترضان را غیرقابل توجیه دانست و گفت هیچ‌کس در برابر خون‌های ریخته‌شده عذر موجهی نزد خداوند ندارد. به گفته او، اعتراض مردم نتیجه بن‌بست معیشتی و بی‌پاسخ‌ماندن مطالبات‌شان بود.

مولوی عبدالحمید تأکید کرد که حاکمیت نباید فقط با حامیان خود مشورت کند و شنیدن صدای منتقدان می‌تواند از بروز بحران‌ها جلوگیری کند.

وی در پایان، «نگاه مذهبی» را مهم‌ترین مشکل در اداره کشور دانست و گفت نگاه مذهبی و قومی نمی‌تواند پاسخ‌گوی ملت متکثری مانند ایران باشد و این رویکرد تاکنون نیز کارآمد نبوده است. او تأکید کرد که آیندگان نیز بدانند نگاه قومی و مذهبی هرگز راه‌حل مشکلات کشور نیست و تنها «نگاه ملی» می‌تواند پاسخ‌گو باشد؛ نگاهی فراگیر که همه ملت، از اقوام، مذاهب و ادیان مختلف، را دربر بگیرد.

#سکولاربیسم #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍12❤6👎2👏2🔥1🌚1
‌
انحصار حقیقت و خشونت فکری؛
بنیاد خشونت سیاسی در جمهوری اسلامی

در جوامع آزاد، اصل بر این است که انسان‌ها می‌توانند درباره‌ی مسائل گوناگون اختلاف‌نظر داشته باشند و همچنان در کنار یکدیگر زندگی کنند. این همان روحیه‌ی «بیاییم توافق کنیم که اختلاف‌نظر داشته باشیم» است؛ اصلی که بر گفت‌وگو، رواداری و احترام متقابل استوار است. اما در جمهوری اسلامی، چنین اصلی هیچ جایگاهی ندارد. حاکمیت خود را مالک حقیقت مطلق می‌داند و هر صدای متفاوت را با برچسب «ضد انقلاب»، «مرتد» یا «مفسد فی‌الارض» سرکوب می‌کند.

از همان آغاز، انحصار حقیقت به سیاست رسمی جمهوری اسلامی بدل شد و خشونت فکری را به ستون اصلی قدرت آن تبدیل کرد. سانسور کتاب‌ها و رسانه‌ها، محروم‌کردن استادان و دانشجویان منتقد، انحلال انجمن‌های مستقل و برخورد خشن با جنبش «زن، زندگی، آزادی» تنها نمونه‌هایی از این سیاست‌اند. در این نظام، آزادی بیان و حق انتخاب نه حقی انسانی، بلکه تهدیدی علیه بقای حاکمیت به حساب می‌آید.

پیامد این انحصار، جامعه‌ای گرفتار ریا و دوگانگی است. بسیاری از شهروندان ناچارند در ظاهر تبعیت کنند، در حالی که در خلوت، اندیشه و سبک زندگی دیگری دارند. چنین اجبار و سرکوبی نه ایمان می‌آورد و نه مشروعیت؛ بلکه تنها به گسترش بی‌اعتمادی، خشم و فاصله‌ی روزافزون میان مردم و حاکمان می‌انجامد.

اصل «agree to disagree» در حقیقت راهی برای همزیستی در دل تنوع است. اما جمهوری اسلامی دقیقاً در نقطه‌ی مقابل آن ایستاده: با ادعای مالکیت حقیقت، بر یکسان‌سازی اجباری و تحمیل ایدئولوژی تکیه می‌کند. همین خشونت فکری است که زمینه‌ی خشونت سیاسی و اجتماعی گسترده‌تر را فراهم کرده و سرکوب را به ابزار دائمی بقا بدل ساخته است.

تا زمانی که این انحصار حقیقت ادامه دارد، نه جامعه به آرامش خواهد رسید و نه حکومت به ثبات. آینده‌ای انسانی تنها زمانی ممکن است که حق اختلاف به رسمیت شناخته شود و شهروندان بتوانند بی‌هراس از سانسور و سرکوب، آزادانه بیندیشند و زندگی کنند.

#ایدئولوژی #حقیقت #توافق #گفتگو_توانا

@Tavaana_TavaanaTech
👍6❤4
Forwarded from گفت‌وشنود
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
‌
«شعار من اين است: اگر هوای آزادی را داشته باشی، حقيقت هوای خودش را خواهد داشت. اگر ما زحمت برقراری آزادی سياسی را بکشيم، حقيقت هم خودش به عنوان پاداش نصيب‌مان می‌شود.» این جمله از «ریچارد رورتی» است؛ فیلسوف پراگماتیست آمریکایی. ریچارد رورتی که باوری عمیق به لیبرالیسم سیاسی داشت در یک خانواده ضداستالینیسم به دنیا آمده بود و ستیز با تمامیت‌خواهی را از خانواده خود به ارث برده بود.

او مذاهب را امری مرتبط با کمال شخصی می‌دانست. رورتی در نوشته‌ای با عنوان «اولویت دموکراسی بر فلسفه» می‌نویسد: «می‌توانیم سیاست را از اعتقاداتمان درباره چیزهای بسیار مهم جدا کنیم. یعنی این‌که اعتقادات مشترک میان شهروندان درباره چنین چیزهای مهمی برای داشتن جامعه‌ای دموکراتیک ضروری و اساسی نیستند.»


همزیستی مسالمت‌آمیز نیز نیازمند آزادی سیاسی است. این‌جاست که جمله‌ای که ابتدا گفته شد باز رخ می‌نماید؛ اگر آزادی سیاسی را برقرار کنیم، حقیقت هم به عنوان پاداش نصیب ما خواهد شد. به عبارت دیگر حقیقت از پس آزادی رخ نشان می‌دهد؛

در فضای استبدادآلود هیچ حقیقتی وجود ندارد!


#گفتگو_توانا #ریچارد_رورتی #استبداد_مذهبی #جیمز_رورتی

@Dialogue1402
👍13🏆1
Forwarded from گفت‌وشنود
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
.
ارزش‌های فراگیر، ضامن هم‌زیستی مسالمت‌آمیز در جامعه است

«ارزش‌هایی مثل برابری جنسیتی، در عرصه عمومی باید به صورت مداوم تقویت شود. ارزش‌هایی مثل آزادی دین و مواردی از این دست، باید گسترش پیدا کنند و پذیرش یا عدم پذیرش شهروندان خدشه‌ای در اصالت این ارزش‌ها وارد نمی‌کند.»

ایقان شهیدی، پژوهشگر، ، در برنامه بگو_بشنو ۶۸ با موضوع «دین در عرصه عمومی در فردای ایران» می‌گوید: «اندیشه سیاسی ارزش‌های فراگیر، ضامن هم‌زیستی مسالمت‌آمیز در جامعه است.»

تجربه‌ تاریخ بنی‌بشر می‌گوید: سکولاریسم، شرط لازم برای دموکراسی است – گرچه شرط کافی نیست. موضوع بحث اصلی این برنامه این است که بی‌خدایی، بی‌دینی یا انواع باورهای آسمانی، در آینده‌ ایران، چه جایگاهی خواهد داشت؟

این برنامه ۱۰ مرداد ۱۴۰۳ با حضور پویا موحد، مترجم و جامعه‌شناس، ایقان شهیدی، پژوهشگر اندیشه سیاسی، و شماری از صاحب‌نظران و کنشگران در اتاق کلاب‌هاوس آموزشکده توانا برگزار شده است.

لینک وبسایت:
https://dialog.tavaana.org/tolerance-in-iran/

لینک ساندکلاد:
https://soundcloud.com/tavaana/89c73284-9a57-4c39-a86e-18dca7362c5f

لینک یوتیوب:
https://youtu.be/35AeYCzbhxs

#گفتگو_توانا #همزیستی_مسالمت_آمیز #سکولاریسم #دموکراسی_سکولار #مذهب

@dialogue1402
🏆5👍2
‌
از واژه تا گلوله:
نقش زبان در صدور فرمان قتل‌عام در گفتار علی خامنه‌ای

پیام‌ همراهان

در نظام‌های اقتدارگرا، فرمان لزوماً با فعل امری صادر نمی‌شود. گاهی یک واژه، یک تعبیر، یا یک ارجاع دینی، جای گلوله را در خشاب می‌گیرد. در جمهوری اسلامی، زبانِ رهبر صرفاً ابزار بیان دیدگاه نیست؛ زبان، خود «ابزار فرمان» است. در این ساختار، آنچه گفته می‌شود، نه نظر، بلکه سیاست است و آنچه ناگفته می‌ماند، به‌دست نهادهای قهری تفسیر و اجرا می‌شود.
علی خامنه‌ای در بزنگاه‌های اعتراض و نافرمانی مدنی، به‌ندرت دستور صریح سرکوب می‌دهد. در عوض، با نام‌گذاریِ وضعیت، چارچوب عمل را می‌سازد. واژه‌هایی چون «فتنه»، «دشمن»، «اشرار»، «تروریست» یا «اخلال‌گر امنیت» معترض را از جایگاه شهروند خارج و در جایگاه تهدید وجودی می‌نشاند. در چنین چارچوبی، خشونت دیگر سرکوب نیست؛ «دفاع» است. قتل، اجرای حکم است و زندان، حفظ نظام.
ارجاعات قرآنی و فقهی نقش کلیدی در این فرآیند دارند. مفهوم «فتنه» که در متون دینی «بدتر از قتل» دانسته شده، یا اتهام «محاربه» که راه را برای شدیدترین مجازات‌ها باز می‌کند، از طریق گفتار رهبر به ابزار قضایی و امنیتی تبدیل می‌شوند. دادگاه‌ها، نیروهای انتظامی و شبه‌نظامیان، این زبان را نه به‌مثابه استعاره، بلکه به‌عنوان چراغ سبز تلقی می‌کنند.
مسئله اصلی، ابهام در سخن نیست، بلکه کارکرد آن است. وقتی واژه‌ها جان می‌گیرند و به گلوله بدل می‌شوند، گوینده نمی‌تواند پشت «عدم صدور دستور مستقیم» پنهان شود. در ساختاری که رأس قدرت، مرجع مشروعیت است، زبان نیز حامل مسئولیت است. سکوت درباره این مسئولیت، خود بخشی از تداوم خشونت است؛ چراکه پیش از آن‌که ماشه چکانده شود، این واژه‌ها هستند که شلیک کرده‌اند.

#نه_به_جمهوری_اسلامی #جنایت_علیه_بشریت #خشونت #خامنه_ای #محاربه

@Tavaana_TavaanaTech
❤7👍4😡2
پروا بهداد، شهروند بهائی ساکن اصفهان، روز شنبه ۱۸ بهمن ۱۴۰۴ برای اجرای حکم قطعی سه سال حبس تعزیری به زندان دولت‌آباد این شهر منتقل شد؛ حکمی که به گفته منابع حقوق بشری در چارچوب برخوردهای قضایی سیستماتیک با جامعه بهائی در ایران صادر شده است.

بر اساس گزارش‌های دریافتی از منابع حقوق بشری، پروا بهداد پس از احضار از سوی مراجع قضایی، برای اجرای حکم قطعی سه سال حبس تعزیری به زندان دولت‌آباد اصفهان منتقل شد. این انتقال بدون اعلام جزئیات شفاف درباره روند رسیدگی قضایی، امکان تعلیق مجازات یا ارائه توضیح رسمی درباره مستندات حکم صورت گرفته است.

به گفته فعالان حقوق بشر، پرونده این شهروند بهائی در چارچوب روندی گسترده‌تر از برخوردهای قضایی هدفمند با اعضای جامعه بهائی در ایران قرار دارد؛ روندی که طی آن، شهروندان بهائی در شهرهای مختلف با احکام زندان، ضبط اموال، پلمب محل کسب و محدودیت‌های اجتماعی مواجه شده‌اند.

تا زمان تنظیم این خبر، مقامات قضایی توضیح روشنی درباره اتهامات منتسب به پروا بهداد ارائه نکرده‌اند. نهادهای بین‌المللی حقوق بشری پیش‌تر بارها نسبت به تداوم فشارهای قضایی و امنیتی بر جامعه بهائی در ایران هشدار داده و این اقدامات را مصداق نقض آزادی دین و تبعیض ساختاری ارزیابی کرده‌اند.


#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
💔6😡3❤1🙏1
اطاعت مقدس، خشونت مشروع

پیام همراهان

در حکومت‌های ایدئولوژیک دینی، «اطاعت» صرفاً یک رفتار سیاسی نیست، بلکه به‌تدریج به فضیلتی اخلاقی و حتی تکلیف شرعی بازتعریف می‌شود. وقتی فرمان‌برداری از قدرت با ایمان گره می‌خورد، نافرمانی نه یک حق مدنی، بلکه نوعی گناه تلقی می‌شود. این جابه‌جاییِ خطرناک، بستر روانی و فرهنگی لازم را برای تولید افرادی فراهم می‌کند که در بزنگاه‌های بحرانی، آماده‌ی اعمال خشونت علیه جامعه‌ی خود هستند.

نظام آموزشی، رسانه‌های رسمی و منبرهای حکومتی، با تکرار گزاره‌هایی مانند «حفظ نظام اوجب واجبات است» یا «اطاعت از ولی‌فقیه اطاعت از خداست»، فرد را به موجودی تبدیل می‌کنند که مسئولیت اخلاقی اعمال خود را به مرجع بالادست واگذار می‌کند. در چنین ساختاری، خشونت نه به‌عنوان نقض ارزش‌های انسانی، بلکه به‌مثابه انجام «وظیفه» فهم می‌شود. این همان نقطه‌ای است که فرد از تعریف‌های معمول اجتماعی، همدلی، مسئولیت‌پذیری فردی، حرمت جان انسان فاصله می‌گیرد و در چارچوب یک منطق ایدئولوژیک بازتعریف می‌شود.

حکومت دینی تمامیت‌خواه، با دوگانه‌سازیِ جامعه به «خودی/غیرخودی» یا «مؤمن/فتنه‌گر»، فرایند انسان‌زدایی از معترضان را تسهیل می‌کند. وقتی مخالف، نه شهروند منتقد بلکه «دشمن دین» معرفی شود، خشونت علیه او نه‌تنها مجاز، بلکه فضیلت‌مند جلوه داده می‌شود. این منطق، عاملان سرکوب را از مواجهه‌ی اخلاقی با رنج دیگری معاف می‌کند و مسئولیت را به «حکم شرع» یا «فرمان رهبری» حواله می‌دهد.

پیامد اجتماعی چنین سازوکاری، فرسایش همبستگی اجتماعی و تخریب بنیان‌های اعتماد عمومی است. جامعه‌ای که در آن اطاعت کور به ارزش تبدیل می‌شود، نه‌تنها ظرفیت نقد و اصلاح را از دست می‌دهد، بلکه در برابر چرخه‌های تکرارشونده‌ی خشونت ناتوان می‌ماند. در نهایت، این الگو نه دین را حفظ می‌کند و نه جامعه را؛ بلکه دین را به ابزار قدرت تقلیل می‌دهد و جامعه را در برابر خشونت سازمان‌یافته بی‌دفاع‌تر می‌سازد.

#حکومت_ایدئولوژیک #خشونت #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍14❤2
Forwarded from گفت‌وشنود
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
جامعه ایرانی، جامعه‌ای متکثر است

«جامعه ایرانی از نظر تاریخی یک جامعه متکثر بوده است، همین اصطلاح شاه شاهان نشان‌دهنده تکثر است. صفویه با هدف مقاومت در برابر عثمانی‌ها، به‌دنبال ایجاد وحدت در اقوام ایرانی بودند، بنابراین شیعه را ترویج دادند.»

پویا موحد، جامعه‌شناس، در برنامه بگو_بشنو ۶۸ با موضوع «دین در عرصه عمومی در فردای ایران» می‌گوید: « جامعه ایرانی، جامعه‌ای متکثر است.»

تجربه‌ تاریخ بنی‌بشر می‌گوید: سکولاریسم، شرط لازم برای دموکراسی است – گرچه شرط کافی نیست. موضوع بحث اصلی این برنامه این است که بی‌خدایی، بی‌دینی یا انواع باورهای آسمانی، در آینده‌ ایران، چه جایگاهی خواهد داشت؟

این برنامه ۱۰ مرداد ۱۴۰۳ با حضور پویا موحد، مترجم و جامعه‌شناس، ایقان شهیدی، پژوهشگر اندیشه سیاسی، و شماری از صاحب‌نظران و کنشگران در اتاق کلاب‌هاوس آموزشکده توانا برگزار شده است.

لینک یوتیوب:
https://youtu.be/SNNtTv1XBu0

لینک وبسایت:
https://dialog.tavaana.org/iran-pluralistic-society/

لینک ساندکلاد:
https://soundcloud.com/tavaana/f0a04f70-580b-4b18-a442-744795953a35

#حقوق_بشر #جمهوری_اسلامی #دموکراسی #سکولاریسم
👍5❤1
‌
آیا در فرهنگ ایرانی مرثیه تقدیس می‌شود و خشم تقبیح؟
خوانشی روان‌کاوانه در ستایش اشک و هراس از اعتراض!

پیام همراهان

در تاریخ فرهنگی ما، رنج اغلب شأنی قدسی یافته است. صبر، تحمل، سوختنِ بی‌صدا و فروبردن درد، نه‌فقط فضیلت اخلاقی شمرده شده، بلکه نشانه‌ای از پاکی و حقانیت تلقی گردیده است. در مقابل، خشم، حتی وقتی پاسخی طبیعی و موجه به بی‌عدالتی است، با برچسب‌هایی چون طغیان، بی‌صبری، گناه و شر همراه شده. این دوگانه‌ی نابرابر، به‌تدریج در ناخودآگاه جمعی ما رسوب کرده است.
در چنین افقی، انسانِ رنج‌کشیده محترم است، اما انسانِ خشمگین مشکوک. کسی که اشک می‌ریزد، قابل همدردی است، اما کسی که مطالبه می‌کند، مزاحم نظم موجود تلقی می‌شود. زبان رایج فرهنگ ما—در ادبیات، آیین‌های سوگواری و روایت‌های تاریخی، بارها این پیام پنهان را بازتولید کرده است: رنج را تحمل کن، اما اعتراض نکن.
این تقدیس رنج البته بی‌کارکرد نبوده است؛ همبستگی ساخته، معنا داده و امکان بقا فراهم کرده. اما بهای روانی و اجتماعی آن سنگین بوده است. خشمی که می‌توانست نیرویی اخلاقی برای مرزبندی، خطاب‌کردن و تغییر باشد، یا سرکوب شده یا به انفجارهایی کور و بی‌سرانجام بدل گشته است. جامعه‌ای که خشم را شیطانی می‌داند، ناگزیر یا در مظلومیتی مزمن می‌ماند، یا هر از گاه به فورانی می‌رسد که چیزی را اصلاح نمی‌کند.
شاید زمان آن رسیده باشد که این جابه‌جایی عاطفی را دوباره بیازماییم: نه برای نفی رنج، بلکه برای خارج‌کردن آن از مقام قدسیِ فلج‌کننده‌اش؛ و نه برای ستایش خشونت، بلکه برای بازگرداندن کرامت به خشمِ آگاهانه، خشمی که مرز می‌گذارد، مخاطب دارد و مسئولیت می‌طلبد.
بدون این بازاندیشی، اشک همچنان ستوده می‌شود،
اعتراض همچنان هراس‌انگیز می‌ماند،
و تغییر، همچنان به آینده‌ای نامعلوم حواله داده می‌شود.

#خشم #نه_به_جمهورى_اسلامى #همبستگی #دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech
🔥8👏4❤2
سوگِ مقاوم
روایت خانواده‌های جان‌باختگان که به‌جای عزاداری، آیین شادی و رقص برپا می‌کنند

پیام همراهان

در آیین‌های مرسوم سوگواری فرهنگ ما، مرثیه‌خوانی، قرآن‌خوانی و نوحه، زبان‌های آشنای مواجهه با مرگ‌اند. این زبان‌ها رنج را تسلی می‌دهند، اما اغلب به صبر، سکوت و انفعال فرامی‌خوانند.
با این‌همه، در ماه‌های اخیر، خانواده‌های جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه، دست به ابتکاری تازه زده‌اند: در برخی مراسم خاکسپاری و یادبود، به‌جای مرثیه و نوحه، بر مزار عزیزان‌شان می‌رقصند.
این رقص، نه انکار فقدان است و نه سبک‌انگاری مرگ. آنچه دیده می‌شود، کنشی نمادین، سنگین و آمیخته با اندوه است. می‌توان آن را نوعی «سوگِ مقاوم» نامید؛ سوگی که از قالب‌های مرسوم ناله و آه فراتر می‌رود و می‌کوشد عاملیت بازماندگان را حفظ کند.
در فرهنگی که رنج اغلب تقدیس شده و انتظار می‌رود بازماندگان فقط بسوزند و سکوت کنند، این امتناع از مرثیه خود پیام دارد. رقص بر مزار، به‌مثابه یک اعتراض بی‌کلام است: نه از مسیر فریاد و خشونت، بلکه از مسیر بدن، حرکت و حضور در زندگی.
سوگِ مقاوم، مرگ را انکار نمی‌کند، اما اجازه نمی‌دهد مرگ، معنای نهایی را تعیین کند. در این شیوه، رنج قدسی نمی‌شود و خشم به ناله فروکاسته نمی‌گردد. آنچه برجسته می‌شود، ایستادگی و حفظ کرامت انسانی است: ایستادگی در برابر حذف، فراموشی و عادت‌دادن جامعه به مرثیه‌های بی‌اثر.
شاید این ابتکار تازه، نشانه‌ی تغییری عمیق‌تر باشد؛ تلاشی جمعی برای یافتن زبان تازه‌ای که سوگ فقط گریه نباشد، بلکه شکلی از مقاومت و حضور فعال نیز باشد.

#دادخواهی #همبستگی #سوگواری #مقاومت_مدنی #نه_به_جمهوری_اسلامی #ایستادگی

@Tavaana_TavaanaTech
👍15❤1