گفت‌وشنود
5.43K subscribers
7.6K photos
1.8K videos
3 files
2.08K links
در صفحه‌ی «گفت‌وشنود» مطالبی مربوط‌به «رواداری، مدارا و هم‌زیستی بین اعضای جامعه با باورهای مختلف» منتشر می‌شود.
https://dialog.tavaana.org/
Instagram.com/dialogue1402
Twitter.com/dialogue1402
Facebook.com/1402dialogue
Download Telegram
Forwarded from گفت‌وشنود
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
جامعه ایرانی، جامعه‌ای متکثر است

«جامعه ایرانی از نظر تاریخی یک جامعه متکثر بوده است، همین اصطلاح شاه شاهان نشان‌دهنده تکثر است. صفویه با هدف مقاومت در برابر عثمانی‌ها، به‌دنبال ایجاد وحدت در اقوام ایرانی بودند، بنابراین شیعه را ترویج دادند.»

پویا موحد، جامعه‌شناس، در برنامه بگو_بشنو ۶۸ با موضوع «دین در عرصه عمومی در فردای ایران» می‌گوید: « جامعه ایرانی، جامعه‌ای متکثر است.»

تجربه‌ تاریخ بنی‌بشر می‌گوید: سکولاریسم، شرط لازم برای دموکراسی است – گرچه شرط کافی نیست. موضوع بحث اصلی این برنامه این است که بی‌خدایی، بی‌دینی یا انواع باورهای آسمانی، در آینده‌ ایران، چه جایگاهی خواهد داشت؟

این برنامه ۱۰ مرداد ۱۴۰۳ با حضور پویا موحد، مترجم و جامعه‌شناس، ایقان شهیدی، پژوهشگر اندیشه سیاسی، و شماری از صاحب‌نظران و کنشگران در اتاق کلاب‌هاوس آموزشکده توانا برگزار شده است.

لینک یوتیوب:
https://youtu.be/SNNtTv1XBu0

لینک وبسایت:
https://dialog.tavaana.org/iran-pluralistic-society/

لینک ساندکلاد:
https://soundcloud.com/tavaana/f0a04f70-580b-4b18-a442-744795953a35

#حقوق_بشر #جمهوری_اسلامی #دموکراسی #سکولاریسم
👍5❤1
‌
آیا در فرهنگ ایرانی مرثیه تقدیس می‌شود و خشم تقبیح؟
خوانشی روان‌کاوانه در ستایش اشک و هراس از اعتراض!

پیام همراهان

در تاریخ فرهنگی ما، رنج اغلب شأنی قدسی یافته است. صبر، تحمل، سوختنِ بی‌صدا و فروبردن درد، نه‌فقط فضیلت اخلاقی شمرده شده، بلکه نشانه‌ای از پاکی و حقانیت تلقی گردیده است. در مقابل، خشم، حتی وقتی پاسخی طبیعی و موجه به بی‌عدالتی است، با برچسب‌هایی چون طغیان، بی‌صبری، گناه و شر همراه شده. این دوگانه‌ی نابرابر، به‌تدریج در ناخودآگاه جمعی ما رسوب کرده است.
در چنین افقی، انسانِ رنج‌کشیده محترم است، اما انسانِ خشمگین مشکوک. کسی که اشک می‌ریزد، قابل همدردی است، اما کسی که مطالبه می‌کند، مزاحم نظم موجود تلقی می‌شود. زبان رایج فرهنگ ما—در ادبیات، آیین‌های سوگواری و روایت‌های تاریخی، بارها این پیام پنهان را بازتولید کرده است: رنج را تحمل کن، اما اعتراض نکن.
این تقدیس رنج البته بی‌کارکرد نبوده است؛ همبستگی ساخته، معنا داده و امکان بقا فراهم کرده. اما بهای روانی و اجتماعی آن سنگین بوده است. خشمی که می‌توانست نیرویی اخلاقی برای مرزبندی، خطاب‌کردن و تغییر باشد، یا سرکوب شده یا به انفجارهایی کور و بی‌سرانجام بدل گشته است. جامعه‌ای که خشم را شیطانی می‌داند، ناگزیر یا در مظلومیتی مزمن می‌ماند، یا هر از گاه به فورانی می‌رسد که چیزی را اصلاح نمی‌کند.
شاید زمان آن رسیده باشد که این جابه‌جایی عاطفی را دوباره بیازماییم: نه برای نفی رنج، بلکه برای خارج‌کردن آن از مقام قدسیِ فلج‌کننده‌اش؛ و نه برای ستایش خشونت، بلکه برای بازگرداندن کرامت به خشمِ آگاهانه، خشمی که مرز می‌گذارد، مخاطب دارد و مسئولیت می‌طلبد.
بدون این بازاندیشی، اشک همچنان ستوده می‌شود،
اعتراض همچنان هراس‌انگیز می‌ماند،
و تغییر، همچنان به آینده‌ای نامعلوم حواله داده می‌شود.

#خشم #نه_به_جمهورى_اسلامى #همبستگی #دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech
🔥8👏4❤2
سوگِ مقاوم
روایت خانواده‌های جان‌باختگان که به‌جای عزاداری، آیین شادی و رقص برپا می‌کنند

پیام همراهان

در آیین‌های مرسوم سوگواری فرهنگ ما، مرثیه‌خوانی، قرآن‌خوانی و نوحه، زبان‌های آشنای مواجهه با مرگ‌اند. این زبان‌ها رنج را تسلی می‌دهند، اما اغلب به صبر، سکوت و انفعال فرامی‌خوانند.
با این‌همه، در ماه‌های اخیر، خانواده‌های جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه، دست به ابتکاری تازه زده‌اند: در برخی مراسم خاکسپاری و یادبود، به‌جای مرثیه و نوحه، بر مزار عزیزان‌شان می‌رقصند.
این رقص، نه انکار فقدان است و نه سبک‌انگاری مرگ. آنچه دیده می‌شود، کنشی نمادین، سنگین و آمیخته با اندوه است. می‌توان آن را نوعی «سوگِ مقاوم» نامید؛ سوگی که از قالب‌های مرسوم ناله و آه فراتر می‌رود و می‌کوشد عاملیت بازماندگان را حفظ کند.
در فرهنگی که رنج اغلب تقدیس شده و انتظار می‌رود بازماندگان فقط بسوزند و سکوت کنند، این امتناع از مرثیه خود پیام دارد. رقص بر مزار، به‌مثابه یک اعتراض بی‌کلام است: نه از مسیر فریاد و خشونت، بلکه از مسیر بدن، حرکت و حضور در زندگی.
سوگِ مقاوم، مرگ را انکار نمی‌کند، اما اجازه نمی‌دهد مرگ، معنای نهایی را تعیین کند. در این شیوه، رنج قدسی نمی‌شود و خشم به ناله فروکاسته نمی‌گردد. آنچه برجسته می‌شود، ایستادگی و حفظ کرامت انسانی است: ایستادگی در برابر حذف، فراموشی و عادت‌دادن جامعه به مرثیه‌های بی‌اثر.
شاید این ابتکار تازه، نشانه‌ی تغییری عمیق‌تر باشد؛ تلاشی جمعی برای یافتن زبان تازه‌ای که سوگ فقط گریه نباشد، بلکه شکلی از مقاومت و حضور فعال نیز باشد.

#دادخواهی #همبستگی #سوگواری #مقاومت_مدنی #نه_به_جمهوری_اسلامی #ایستادگی

@Tavaana_TavaanaTech
👍15❤1
غزاله رعیت، شهروند بهائی، در تاریخ ۲۵ دی‌ماه در محل کار خود در مشهد توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده است. بنا بر گزارش‌ها، تاکنون هیچ توضیح یا دلیل مشخصی درباره علت بازداشت او به خانواده‌اش اعلام نشده و پیگیری‌های نزدیکان وی نیز بی‌پاسخ مانده است. با گذشت هفته‌ها از زمان بازداشت، او همچنان در وضعیت بلاتکلیف در زندان نگهداری می‌شود و اطلاعی از وضعیت حقوقی پرونده، اتهامات انتسابی یا دسترسی او به وکیل در دست نیست.

این بازداشت در چارچوب تداوم فشارهای سیستماتیک بر اقلیت‌های مذهبی و عقیدتی در ایران رخ می‌دهد؛ روندی که سال‌هاست با احضار، بازداشت، پرونده‌سازی، محدودیت‌های شغلی و اقتصادی و محرومیت از حقوق شهروندی همراه بوده است. به‌ویژه پس از اعتراضات سراسری اخیر، گزارش‌های متعددی از افزایش فشار بر شهروندان بهائی در نقاط مختلف کشور منتشر شده است؛ فشارهایی که اغلب با طرح اتهامات کلی و مبهم امنیتی همراه بوده و بدون شفافیت قضایی اعمال می‌شود.

ادامه بازداشت و بلاتکلیفی غزاله رعیت، در کنار بی‌اطلاعی خانواده از وضعیت او، موجب نگرانی جدی فعالان حقوق بشر درباره سلامت، امنیت و رعایت حقوق قانونی این شهروند بهائی شده است. نهادهای حقوق بشری همواره تأکید کرده‌اند که بازداشت‌های خودسرانه و نگهداری افراد در وضعیت بلاتکلیف، نقض آشکار اصول دادرسی عادلانه و حقوق بنیادین شهروندان محسوب می‌شود.

#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا


@Dialogue1402
❤8💔6😡1
سعیده منتظری، دختر حسینعلی منتظری، در یادداشتی با عنوان «کاوه، امیدی برای آینده ایران» که در وب‌سایت کلمه منتشر شد، نوشت: «شرمسارم اگر در گذشته احیانا قدمی در جهت تایید جمهوری اسلامی، این حکومت مستبد، برداشته‌ام. نزدیک به چهل روز است که سایه مرگ بر سر شهرها و روستاهای ایران و در هر کوی و برزن گسترده شده است.»
منتظری اعلام کرد: «در پی کشتار بزرگی که در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه بر مردم روا داشته شد و منجر به جان باختن چند هزار تن از هم‌وطنانم و نیز مجروح شدن بسیاری شد، بهت‌زده‌ام و البته شرمسار.»
او تاکید کرد: « بهت‌زده از این‌که مگر می‌شود انسان تا این اندازه درنده‌خو شود که علی‌رغم این ادعا که «در عوض در ایران امنیت داریم»، برای دو روز حکومت بیشتر، این‌چنین مردم را به خاک و خون بکشد؟!»
منتظری در پایان این یادداشت نوشت: «امید این که در این شب بی‌پایان، و شهری سراسر تاریکی و خاموشی، کاوه‌ها که امیدی برای آینده ایرانند بدرخشند و دادخواه باشند و شاهد ایرانی آزاد و آباد. و امید این که پوینده راه حق و حقیقت باشیم.»

#حکومت_ایدئولوژیک #پایان_دیکتاتور #گفتگو_توانا
👏15👍5🤮3💩2🏆1
https://dialog.tavaana.org/desire-power/

میل به قدرت، نیروی محرکه‌ای که در ژرفای روان انسان ریشه دوانده، در تاریخ بشریت نقاب‌های گوناگونی بر چهره زده است. یکی از پیچیده‌ترین و تأثیرگذارترین این نقاب‌ها، پیوند خوردن این میل با نظام‌های قدسی و نمادهای دینی است که طی آن، یک رهبر کهنسال و درگیر توهمات بزرگ‌منشی، مقدسات دینی چون خدا، پیامبران، امامان و سنت‌های نبوی را به ابزارهایی برای تحقق امیال قدرت‌طلبانه خویش تبدیل می‌کند. این فرآیند نه تنها تحلیلی از روان فردی کهن‌سال را طلب می‌کند، بلکه نیازمند کالبدشکافی پویایی‌های جمعی و ناخودآگاه فرهنگی است که زمینه‌ساز پذیرش یا مقاومت در برابر چنین پدیده‌ای می‌شود.
👍8👏2
https://dialog.tavaana.org/desire-power/

میل به قدرت، نیروی محرکه‌ای که در ژرفای روان انسان ریشه دوانده، در تاریخ بشریت نقاب‌های گوناگونی بر چهره زده است. یکی از پیچیده‌ترین و تأثیرگذارترین این نقاب‌ها، پیوند خوردن این میل با نظام‌های قدسی و نمادهای دینی است که طی آن، یک رهبر کهنسال و درگیر توهمات بزرگ‌منشی، مقدسات دینی چون خدا، پیامبران، امامان و سنت‌های نبوی را به ابزارهایی برای تحقق امیال قدرت‌طلبانه خویش تبدیل می‌کند. این فرآیند نه تنها تحلیلی از روان فردی کهن‌سال را طلب می‌کند، بلکه نیازمند کالبدشکافی پویایی‌های جمعی و ناخودآگاه فرهنگی است که زمینه‌ساز پذیرش یا مقاومت در برابر چنین پدیده‌ای می‌شود.
👍9