پایان پرونده «تجسم شر»؛ حبس ابد برای امام جماعتی که به زنان و کودکان تجاوز میکرد
دادگاه «اسنرزبروک» بریتانیا، عبدالحلیم خان، امام جماعت ۵۴ ساله ساکن شرق لندن را به دلیل ارتکاب مجموعهای از جنایات جنسی سیستماتیک و هولناک علیه زنان و کودکان، به حبس ابد محکوم کرد. این حکم پس از فاش شدن ابعاد تکاندهنده سوءاستفادههای او طی یک دهه صادر شد.
▪️سوءاستفاده از باورهای مذهبی و ترس از «ماوراء»
بر اساس گزارش پلیس متروپولیتن و مستندات دادستانی، عبدالحلیم خان بین سالهای ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۵ از موقعیت مذهبی و نفوذ خود برای هدف قرار دادن قربانیان استفاده کرده است. شگرد اصلی او برای تسلیم کردن قربانیان، بهرهبرداری از عقاید آنها بود؛ خان به طعمههای خود که حتی شامل دختران ۱۲ ساله میشد، ادعا میکرد که آنها توسط «جن» یا نیروهای شیطانی تسخیر شدهاند و او تنها کسی است که میتواند از طریق مراسمی خاص، آنها را «پاکسازی» کند.
دادستانهای پرونده اعلام کردند که او با تهدید به «جادوی سیاه» و ایجاد رعب و وحشت ماورایی، قربانیان را برای سالها به سکوت واداشته بود. یکی از قربانیان در بیانیهای دردمندانه خطاب به دادگاه، خان را نه یک روحانی، بلکه «تجسم شر» توصیف کرد.
▪️جزئیات جرایم و روند دادرسی
قاضی پرونده هنگام صدور حکم، رفتار این مرد ۵۴ ساله را «هیولاوار» خواند و تاکید کرد که او «پشت نقاب تقدس و دینداری، به شکلی سبعانه از زنانی که به او اعتماد مطلق داشتند سوءاستفاده کرده است.» خان در مجموع برای ۲۱ مورد اتهامی مجرم شناخته شد، از جمله:
• ۹ فقره تجاوز به عنف
• ۵ مورد تجاوز به کودک زیر ۱۳ سال
• ۲ مورد آزار جنسی کودک زیر ۱۳ سال
• ۵ مورد آزار و تعرض جنسی دیگر
▪️شجاعت یک کودک؛ کلید فروپاشی امپراتوری وحشت
دیوار سکوتی که عبدالحلیم خان با تهدید و جادو بنا کرده بود، سرانجام در سال ۲۰۱۸ فرو ریخت. این پرونده زمانی به جریان افتاد که کوچکترین قربانی او، با شجاعتی مثالزدنی، حقیقت را با معلم مدرسهاش در میان گذاشت. این گزارش منجر به آغاز تحقیقات گسترده پلیس لندن و شناسایی سایر قربانیانی شد که سالها در سایه ترس زندگی میکردند.
مقامات پلیس لندن این حکم را گامی مهم برای اجرای عدالت و هشداری به کسانی دانستند که از جایگاههای مورد اعتماد برای ارتکاب جرم استفاده میکنند. خان اکنون باید باقی عمر خود را پشت میلههای زندان سپری کند.
#تجاوز #تقدس #امام_جماعت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
دادگاه «اسنرزبروک» بریتانیا، عبدالحلیم خان، امام جماعت ۵۴ ساله ساکن شرق لندن را به دلیل ارتکاب مجموعهای از جنایات جنسی سیستماتیک و هولناک علیه زنان و کودکان، به حبس ابد محکوم کرد. این حکم پس از فاش شدن ابعاد تکاندهنده سوءاستفادههای او طی یک دهه صادر شد.
▪️سوءاستفاده از باورهای مذهبی و ترس از «ماوراء»
بر اساس گزارش پلیس متروپولیتن و مستندات دادستانی، عبدالحلیم خان بین سالهای ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۵ از موقعیت مذهبی و نفوذ خود برای هدف قرار دادن قربانیان استفاده کرده است. شگرد اصلی او برای تسلیم کردن قربانیان، بهرهبرداری از عقاید آنها بود؛ خان به طعمههای خود که حتی شامل دختران ۱۲ ساله میشد، ادعا میکرد که آنها توسط «جن» یا نیروهای شیطانی تسخیر شدهاند و او تنها کسی است که میتواند از طریق مراسمی خاص، آنها را «پاکسازی» کند.
دادستانهای پرونده اعلام کردند که او با تهدید به «جادوی سیاه» و ایجاد رعب و وحشت ماورایی، قربانیان را برای سالها به سکوت واداشته بود. یکی از قربانیان در بیانیهای دردمندانه خطاب به دادگاه، خان را نه یک روحانی، بلکه «تجسم شر» توصیف کرد.
▪️جزئیات جرایم و روند دادرسی
قاضی پرونده هنگام صدور حکم، رفتار این مرد ۵۴ ساله را «هیولاوار» خواند و تاکید کرد که او «پشت نقاب تقدس و دینداری، به شکلی سبعانه از زنانی که به او اعتماد مطلق داشتند سوءاستفاده کرده است.» خان در مجموع برای ۲۱ مورد اتهامی مجرم شناخته شد، از جمله:
• ۹ فقره تجاوز به عنف
• ۵ مورد تجاوز به کودک زیر ۱۳ سال
• ۲ مورد آزار جنسی کودک زیر ۱۳ سال
• ۵ مورد آزار و تعرض جنسی دیگر
▪️شجاعت یک کودک؛ کلید فروپاشی امپراتوری وحشت
دیوار سکوتی که عبدالحلیم خان با تهدید و جادو بنا کرده بود، سرانجام در سال ۲۰۱۸ فرو ریخت. این پرونده زمانی به جریان افتاد که کوچکترین قربانی او، با شجاعتی مثالزدنی، حقیقت را با معلم مدرسهاش در میان گذاشت. این گزارش منجر به آغاز تحقیقات گسترده پلیس لندن و شناسایی سایر قربانیانی شد که سالها در سایه ترس زندگی میکردند.
مقامات پلیس لندن این حکم را گامی مهم برای اجرای عدالت و هشداری به کسانی دانستند که از جایگاههای مورد اعتماد برای ارتکاب جرم استفاده میکنند. خان اکنون باید باقی عمر خود را پشت میلههای زندان سپری کند.
#تجاوز #تقدس #امام_جماعت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
😡4👍3🙏1
بیست و پنجم اردیبهشتماه در تقویم رسمی ایران به نام بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی نامگذاری شده است؛ شاعری که با سرودن شاهنامه، یکی از سترگترین آثار حماسی جهان را پدید آورد و سهمی بیبدیل در پاسداری از زبان فارسی و هویت ایرانی ایفا کرد. شاهنامه نه تنها روایتگر تاریخ و اسطورههای ایرانزمین است، بلکه نمادی از خردورزی، آزادگی و پایداری فرهنگی یک ملت در برابر فراموشی و تحریف تاریخ است.
با وجود این جایگاه رفیع، فردوسی در ساختار فرهنگی و رسمی جمهوری اسلامی ایران، آنگونه که شاید سزاوارش باشد، گرامی داشته نمیشود. دلیل این امر را میتوان در رویکرد ایدئولوژیک نظام دانست که تمرکز آن بر برجستهسازی مفاهیم دینی و اسلامی، بهویژه در چارچوب شیعهمحور، است. شاهنامه اما اثری است با گرایش آشکار به فرهنگ و تاریخ پیش از اسلام، و فردوسی نیز در آن نه با زبان دین، بلکه با زبان خرد، وطندوستی و اسطوره سخن میگوید. از اینرو، همواره نوعی فاصله میان نهادهای رسمی و این شاعر بزرگ وجود داشته است.
فردوسی با نگاهی ملیگرایانه، استقلال فرهنگی ایران را در برابر سلطه بیگانه و حتی نفوذهای دینی غیرایرانی ستایش میکند. همین ویژگیها باعث شده تا بزرگداشت فردوسی، بیشتر به کوشش علاقهمندان فرهنگ و زبان فارسی و نهادهای غیردولتی یا مستقل وابسته باشد تا دستگاه رسمی فرهنگسازی.
با این همه، فردوسی در قلب مردم ایران زنده است. آنچه او بر صفحه زبان و تاریخ این سرزمین نگاشت، فراتر از هر حکومت و دورهای، به عنوان سرمایهای فرهنگی، ملی و زبانی باقی خواهد ماند. شاهنامه تا امروز نه فقط کتابی برای خواندن، که تجلی هویت تاریخی ایرانیان است؛ و روز بزرگداشت فردوسی فرصتی است برای بازگشت به ریشهها، به یادآوری آنکه زبان فارسی و فرهنگ ایرانی چگونه در سایه همت مردانی چون فردوسی دوام آوردند.
#فردوسی #اسطوره #زبان_فارسی #پارسی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
با وجود این جایگاه رفیع، فردوسی در ساختار فرهنگی و رسمی جمهوری اسلامی ایران، آنگونه که شاید سزاوارش باشد، گرامی داشته نمیشود. دلیل این امر را میتوان در رویکرد ایدئولوژیک نظام دانست که تمرکز آن بر برجستهسازی مفاهیم دینی و اسلامی، بهویژه در چارچوب شیعهمحور، است. شاهنامه اما اثری است با گرایش آشکار به فرهنگ و تاریخ پیش از اسلام، و فردوسی نیز در آن نه با زبان دین، بلکه با زبان خرد، وطندوستی و اسطوره سخن میگوید. از اینرو، همواره نوعی فاصله میان نهادهای رسمی و این شاعر بزرگ وجود داشته است.
فردوسی با نگاهی ملیگرایانه، استقلال فرهنگی ایران را در برابر سلطه بیگانه و حتی نفوذهای دینی غیرایرانی ستایش میکند. همین ویژگیها باعث شده تا بزرگداشت فردوسی، بیشتر به کوشش علاقهمندان فرهنگ و زبان فارسی و نهادهای غیردولتی یا مستقل وابسته باشد تا دستگاه رسمی فرهنگسازی.
با این همه، فردوسی در قلب مردم ایران زنده است. آنچه او بر صفحه زبان و تاریخ این سرزمین نگاشت، فراتر از هر حکومت و دورهای، به عنوان سرمایهای فرهنگی، ملی و زبانی باقی خواهد ماند. شاهنامه تا امروز نه فقط کتابی برای خواندن، که تجلی هویت تاریخی ایرانیان است؛ و روز بزرگداشت فردوسی فرصتی است برای بازگشت به ریشهها، به یادآوری آنکه زبان فارسی و فرهنگ ایرانی چگونه در سایه همت مردانی چون فردوسی دوام آوردند.
#فردوسی #اسطوره #زبان_فارسی #پارسی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍5❤🔥1
علی خامنهای: «جنگ نظامي، جنگ فکرى، جنگ روحى، جنگ اجتماعى، مجموع اینها اسمش مجاهدت است… هرکس علاقهمند به امام حسین است، یعنی علاقهمند به اسلام سیاسی است، اسلام مجاهد است، اسلام مقاتله است.» (۱۳۹۲)
ایرانیان آزادیخواه، سلامت روان و آسیبها
منظور خامنهای از «جنگ روحی و اجتماعی» چه بود؟
ورق بزنید
علی خامنهای در سال ۱۳۹۲، ضمن تعریف و تمجید از اسلام «مقاتله» (به معنی مبارزه یا کُشتار)، برای پیروان فرقه خود از «انواع جنگ» که در این نوع اسلام باید دنبال شود سخن گفت. یکی از این انواع، «جنگ روحی» و دیگری «جنگ اجتماعی» بود. منظور خامنهای از این اصطلاحات چه بود؟ و روشهای جنگ روحی و اجتماعی و مقابله با آنها چیستند؟
به نظر میرسد در سالهای پس از استقرار نظام اسلامی، به ویژه در دو دهه گذشته، وضع جامعه ایران از نظر سلامت روانی بدتر شده است. گزارشها نشان از میزان بالای اختلالات روانی، خودکشی، رواج افسردگی، استرس و سایر مشکلات روحی و روانی میان ایرانیان دارد. از نظر اجتماعی نیز جامعه ایران با فقر و خشونت، مانند خشونت مامورین نظام یا خشونتهای کلامی و روانی، روبهرو بوده است. آیا بخشی از این روندها، میتواند نتیجه سیاستهای سیستماتیک و سازوکارهای «جنگ روحی و اجتماعی» نظام اسلامی باشد؟
در سالها و روزهای اخیر، به نظر میرسد فشار روانی فرقه حاکم بر ایران بر مردم افزایش چشمگیری یافته است. از سویی، فشار اقتصادی شدید ناشی از سیاستهای نظام باعث ایجاد اضطراب و استیصال در میان بخشی از مردم شده است. رابطه مستقیم میان فشار اقتصادی و وضع سلامت روانی با مطالعات متعدد علمی تایید شده است.
از سوی دیگر، محروم کردن عمدی و گسترده میلیونها نفر از اینترنت آزاد و با قیمت مناسب، آزار روانی شدیدی را بر مردم تحمیل کرده است. در غیاب دسترسی به اینترنت، ایرانیان به نوعی زندان دیجیتال فرستاده شدهاند، در حالی که پیروان فرقه ولایت به اینترنت آزاد دسترسی دارند؛ وضعیتی که میتواند آپارتاید دیجیتال نامیده شود.
زندگی در سایه ظلم و تبعیض دائمی و سلطه تکبرآمیز فرقه ولایت، خود عاملی برای شکست روان و عزت نفس و نابودکننده احساس کرامت انسانی افراد است. به علاوه، تهدید علنی مردم در تلویزیون و خیابان با زبانی پلشت و دهنکجی به احساسات مردم و جانباختگان اعتراضات نیز بر زخمهای روانی مردم افزوده است. شایان توجه است که تمامی این اعمال نظام آگاهانه و برنامهریزیشده است، و برای آنها بودجه و پرسنل در نظر گرفته شده است.
در کنار اینها، به نظر میرسد نیروهای نظام در زمینه تفرقهافکنی اجتماعی، به ویژه میان مخالفان نظام نیز به شدت فعال هستند. به نظر میرسد آنان با استفاده از سیمکارتهای سفید به رواج روایات دروغ، توهین و تمسخر مردم، و با ساختن پروفایلهای جعلی، به فحاشی و لجنپراکنی میپردازند، و جو گفتمان سیاسی اجتماعی را مسموم و بیمار میکنند.
به نظر میرسد فرقه ولایت فقیه، به عنوان بخشی از سیاستهای سیستماتیک خود در برابر ملت ایران، درگیر یک «جنگ روحی-روانی» تمامعیار با مردم ایران نیز است. شاید بتوان گفت نظام اسلامی، آمریکا را «دشمن شماره یک» خود نمیداند، و در واقع، اکنون دشمن اصلی خود را ایرانیان آزادیخواه در نظر گرفته است.
در نتیجه این سیاستها، به نظر میرسد بخش بزرگی از جامعه با آلام روحی و روانی، فرسایش احساس کرامت و عزت نفس، احساس شکنجهشدگی، ترس و انزوا، افسردگی، احساس بیآیندگی، هراس دائمی، و خستگی و فرسودگی روانی روبهرو شده است.
راههای مقابله با این جنگ روحی چیستند؟ برای مثال، شناخت تکنیکهای فرسایش روح و روان ـ بهویژه فعالیتهای سایبری و عملیات تفرقهافکنانه در لباس مخالفان ـ میتواند به خنثی کردن بخشی از این فشارها کمک کند. همچنین درگیر نشدن در خشونت کلامی، تقویت همبستگی میان مردم، کمک به حفظ روحیه یکدیگر، دور هم جمع شدن، استفاده بهموقع از استراحت روحی و روانی، و اختصاص زمانهایی برای مراقبه، ورزش، بازی، موسیقی، رقص و حضور در طبیعت میتواند مؤثر باشد.
هدف از این کنشها عادیسازی شرایط نیست، بلکه ایجاد فرصت برای تنفس و بازسازی روانی، دستیابی به آرامش نسبی، احیای احساس کرامت انسانی، کمک به یکدیگر با محبت و احترام ـ بهویژه نسبت به مخالفان فکری در میان معترضان ـ و نیز تقویت روشنبینی، توجه به عقل و واقعیت، و جلوگیری از بازی خوردن توسط احساسات و هیجانات است. چنین رویکردی میتواند به کنشگری مؤثرتر و حفظ سلامت روحی و روانی افراد کمک کند.
#اسلام_مقاتله #جنگ #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
ایرانیان آزادیخواه، سلامت روان و آسیبها
منظور خامنهای از «جنگ روحی و اجتماعی» چه بود؟
ورق بزنید
علی خامنهای در سال ۱۳۹۲، ضمن تعریف و تمجید از اسلام «مقاتله» (به معنی مبارزه یا کُشتار)، برای پیروان فرقه خود از «انواع جنگ» که در این نوع اسلام باید دنبال شود سخن گفت. یکی از این انواع، «جنگ روحی» و دیگری «جنگ اجتماعی» بود. منظور خامنهای از این اصطلاحات چه بود؟ و روشهای جنگ روحی و اجتماعی و مقابله با آنها چیستند؟
به نظر میرسد در سالهای پس از استقرار نظام اسلامی، به ویژه در دو دهه گذشته، وضع جامعه ایران از نظر سلامت روانی بدتر شده است. گزارشها نشان از میزان بالای اختلالات روانی، خودکشی، رواج افسردگی، استرس و سایر مشکلات روحی و روانی میان ایرانیان دارد. از نظر اجتماعی نیز جامعه ایران با فقر و خشونت، مانند خشونت مامورین نظام یا خشونتهای کلامی و روانی، روبهرو بوده است. آیا بخشی از این روندها، میتواند نتیجه سیاستهای سیستماتیک و سازوکارهای «جنگ روحی و اجتماعی» نظام اسلامی باشد؟
در سالها و روزهای اخیر، به نظر میرسد فشار روانی فرقه حاکم بر ایران بر مردم افزایش چشمگیری یافته است. از سویی، فشار اقتصادی شدید ناشی از سیاستهای نظام باعث ایجاد اضطراب و استیصال در میان بخشی از مردم شده است. رابطه مستقیم میان فشار اقتصادی و وضع سلامت روانی با مطالعات متعدد علمی تایید شده است.
از سوی دیگر، محروم کردن عمدی و گسترده میلیونها نفر از اینترنت آزاد و با قیمت مناسب، آزار روانی شدیدی را بر مردم تحمیل کرده است. در غیاب دسترسی به اینترنت، ایرانیان به نوعی زندان دیجیتال فرستاده شدهاند، در حالی که پیروان فرقه ولایت به اینترنت آزاد دسترسی دارند؛ وضعیتی که میتواند آپارتاید دیجیتال نامیده شود.
زندگی در سایه ظلم و تبعیض دائمی و سلطه تکبرآمیز فرقه ولایت، خود عاملی برای شکست روان و عزت نفس و نابودکننده احساس کرامت انسانی افراد است. به علاوه، تهدید علنی مردم در تلویزیون و خیابان با زبانی پلشت و دهنکجی به احساسات مردم و جانباختگان اعتراضات نیز بر زخمهای روانی مردم افزوده است. شایان توجه است که تمامی این اعمال نظام آگاهانه و برنامهریزیشده است، و برای آنها بودجه و پرسنل در نظر گرفته شده است.
در کنار اینها، به نظر میرسد نیروهای نظام در زمینه تفرقهافکنی اجتماعی، به ویژه میان مخالفان نظام نیز به شدت فعال هستند. به نظر میرسد آنان با استفاده از سیمکارتهای سفید به رواج روایات دروغ، توهین و تمسخر مردم، و با ساختن پروفایلهای جعلی، به فحاشی و لجنپراکنی میپردازند، و جو گفتمان سیاسی اجتماعی را مسموم و بیمار میکنند.
به نظر میرسد فرقه ولایت فقیه، به عنوان بخشی از سیاستهای سیستماتیک خود در برابر ملت ایران، درگیر یک «جنگ روحی-روانی» تمامعیار با مردم ایران نیز است. شاید بتوان گفت نظام اسلامی، آمریکا را «دشمن شماره یک» خود نمیداند، و در واقع، اکنون دشمن اصلی خود را ایرانیان آزادیخواه در نظر گرفته است.
در نتیجه این سیاستها، به نظر میرسد بخش بزرگی از جامعه با آلام روحی و روانی، فرسایش احساس کرامت و عزت نفس، احساس شکنجهشدگی، ترس و انزوا، افسردگی، احساس بیآیندگی، هراس دائمی، و خستگی و فرسودگی روانی روبهرو شده است.
راههای مقابله با این جنگ روحی چیستند؟ برای مثال، شناخت تکنیکهای فرسایش روح و روان ـ بهویژه فعالیتهای سایبری و عملیات تفرقهافکنانه در لباس مخالفان ـ میتواند به خنثی کردن بخشی از این فشارها کمک کند. همچنین درگیر نشدن در خشونت کلامی، تقویت همبستگی میان مردم، کمک به حفظ روحیه یکدیگر، دور هم جمع شدن، استفاده بهموقع از استراحت روحی و روانی، و اختصاص زمانهایی برای مراقبه، ورزش، بازی، موسیقی، رقص و حضور در طبیعت میتواند مؤثر باشد.
هدف از این کنشها عادیسازی شرایط نیست، بلکه ایجاد فرصت برای تنفس و بازسازی روانی، دستیابی به آرامش نسبی، احیای احساس کرامت انسانی، کمک به یکدیگر با محبت و احترام ـ بهویژه نسبت به مخالفان فکری در میان معترضان ـ و نیز تقویت روشنبینی، توجه به عقل و واقعیت، و جلوگیری از بازی خوردن توسط احساسات و هیجانات است. چنین رویکردی میتواند به کنشگری مؤثرتر و حفظ سلامت روحی و روانی افراد کمک کند.
#اسلام_مقاتله #جنگ #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍2🏆1
عشق میان دو دنیا: ازدواج با گرایشهای دینی متفاوت
ممکن است در آینده نزدیک اصطلاح ازدواج بیندینی (Interfaith marriage) یا ازدواج فرادینی را بیشتر از گذشته بشنویم. این اصطلاح به معنی پیوند میان افراد با باورها یا پیشینههای مذهبی متفاوت است؛ از جمله میان افرادی که یکی از آنها خود را در چارچوب دین خاصی تعریف نمیکنند. ازدواج فرادینی نمونهای از این میتواند باشد که عشق و هماهنگی انسانی فراتر از شکافهای مذهبی خواهد رفت. محبت و احساسهای مشترک، احترام متقابل، درک و مدارا و آزادی در سیر و سلوک معنوی هر یک از طرفین ارزشهایی است که رابطه و زندگی افراد با هم را دوام و عمق میبخشد؛ چه از یک زمینه دینی باشند و چه از زمینههای دینی متفاوت یا بدون باورهای دینی.
به نظر میرسد با تغییرات اجتماعی، مذهبی و فرهنگی گسترده از یک سو و تغییر الگوهای همسرگزینی از سوی دیگر، ازدواج فرادینی شاهد افزایش قابل توجهی بوده است. از آنجایی که جوامع به طور فزایندهای به هم پیوسته میشوند، افراد با پیشینههای مذهبی متنوع بیشتر در محیطهای مختلف اجتماعی، آموزشی و حرفهای با یکدیگر روبرو میشوند. این افزایش مواجهه با افراد متنوع، منجر به پذیرش فزاینده دیگران و عادیسازی روابط کسانی شده که در گذشته برای هم بیگانه بودهاند.
علاوه بر این، گسترش توان مسافرت و مهاجرت و نیز توسعه امکانات ارتباطی، شکستن موانع جغرافیایی را تسهیل کرده است و به مردم از گوشه و کنار جهان این امکان را میدهد تا با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، روابط معناداری را شکل دهند و از مرزهای فرهنگی و مذهبی فراتر روند. به همین دلیل شاید بتوان گفت که درک و شناخت و پذیرش و مدارا با تنوع مذهبی به مهارتهایی ضروری تبدیل شده است که همدلی، صلح، آزادی و هماهنگی بیشتر را در یک جامعه کثرتگرای امروزی ضروری میکند. تنوع اندیشه و تجربه موجود در طرفین ازدواج فرادینی روابط فردی را غنی میکند، به پوشش گستردهتر تنوع مذهبی و فرهنگی کمک میکند و فرهنگی فراگیرتر و مهربانانهتر را ترویج میکند.
این یادداشت را در وبسایت گفتوشنود توانا بخوانید
https://dialog.tavaana.org/different-religion-marriage/
#ازدواج #عشق #تفاوت_دینی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
ممکن است در آینده نزدیک اصطلاح ازدواج بیندینی (Interfaith marriage) یا ازدواج فرادینی را بیشتر از گذشته بشنویم. این اصطلاح به معنی پیوند میان افراد با باورها یا پیشینههای مذهبی متفاوت است؛ از جمله میان افرادی که یکی از آنها خود را در چارچوب دین خاصی تعریف نمیکنند. ازدواج فرادینی نمونهای از این میتواند باشد که عشق و هماهنگی انسانی فراتر از شکافهای مذهبی خواهد رفت. محبت و احساسهای مشترک، احترام متقابل، درک و مدارا و آزادی در سیر و سلوک معنوی هر یک از طرفین ارزشهایی است که رابطه و زندگی افراد با هم را دوام و عمق میبخشد؛ چه از یک زمینه دینی باشند و چه از زمینههای دینی متفاوت یا بدون باورهای دینی.
به نظر میرسد با تغییرات اجتماعی، مذهبی و فرهنگی گسترده از یک سو و تغییر الگوهای همسرگزینی از سوی دیگر، ازدواج فرادینی شاهد افزایش قابل توجهی بوده است. از آنجایی که جوامع به طور فزایندهای به هم پیوسته میشوند، افراد با پیشینههای مذهبی متنوع بیشتر در محیطهای مختلف اجتماعی، آموزشی و حرفهای با یکدیگر روبرو میشوند. این افزایش مواجهه با افراد متنوع، منجر به پذیرش فزاینده دیگران و عادیسازی روابط کسانی شده که در گذشته برای هم بیگانه بودهاند.
علاوه بر این، گسترش توان مسافرت و مهاجرت و نیز توسعه امکانات ارتباطی، شکستن موانع جغرافیایی را تسهیل کرده است و به مردم از گوشه و کنار جهان این امکان را میدهد تا با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، روابط معناداری را شکل دهند و از مرزهای فرهنگی و مذهبی فراتر روند. به همین دلیل شاید بتوان گفت که درک و شناخت و پذیرش و مدارا با تنوع مذهبی به مهارتهایی ضروری تبدیل شده است که همدلی، صلح، آزادی و هماهنگی بیشتر را در یک جامعه کثرتگرای امروزی ضروری میکند. تنوع اندیشه و تجربه موجود در طرفین ازدواج فرادینی روابط فردی را غنی میکند، به پوشش گستردهتر تنوع مذهبی و فرهنگی کمک میکند و فرهنگی فراگیرتر و مهربانانهتر را ترویج میکند.
این یادداشت را در وبسایت گفتوشنود توانا بخوانید
https://dialog.tavaana.org/different-religion-marriage/
#ازدواج #عشق #تفاوت_دینی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤2🤔1
Forwarded from آموزشکده توانا
آیا «مبارزه بیتضمین» ممکن است؟
تأملی بر صبر و آزادی
پیام همراهان
بخش بزرگی از تراژدیِ جوامعی مثل ما که در آرزوی آزادیاند، از ناتوانی در تحملِ زمان سرچشمه میگیرد. ما آزادی را میخواهیم، اما نه در افقِ تاریخ؛ در ضربانِ همین لحظه. رنج، انسان را بیقرار میکند و بیقراری، ذهن را تشنهٔ «نتیجه فوری» میسازد. در چنین وضعی، هر وعدهای که نویدِ پایانِ نزدیک بدهد، اغواکننده میشود: یک منجی، یک انفجار نهایی، یک فروپاشی ناگهانی، یک پیروزیِ قطعی.
اما تاریخ بارها نشان داده است که عجله برای آزادی، اغلب قاتلِ خودِ آزادی میشود.
مغز انسان برای بقا در وضعیتهای فوری تکامل یافته، نه برای ساختن آیندهای بلندمدت. در طبیعت، ابهام خطر بود و شتاب، ابزار نجات. هنوز هم بخشهایی از ذهن ما میخواهند هرچه زودتر از اضطراب رها شوند؛ میخواهند بدانند «آخرش چه میشود». همین میلِ عمیق به قطعیت است که انسان را مستعدِ پذیرشِ اقتدار میکند. استبداد فقط با زور حکومت نمیکند؛ با سوءاستفاده از ترس، خستگی و عطشِ قطعیت نیز دوام میآورد.
ایدئولوژیهای منجیگرا دقیقاً بر همین نقطه دست میگذارند. آنها وعده میدهند که رنج، بهزودی پایان مییابد؛ کافیست یکبار همهچیز را به قمار بگذاریم. نتیجه اما اغلب چیزی جز بازتولید خشونت نیست: یا شتابزدگیِ ویرانگر، یا فرسودگی و تسلیم در انتظارِ نجاتدهندهای دیگر.
شاید دشوارترین شکلِ مبارزه، همان مبارزهای باشد که هیچ تضمینی برای پیروزی ندارد. مبارزهای که ارزشِ خود را نه از «نتیجه قطعی»، بلکه از وفاداری به حقیقت و کرامت انسانی میگیرد. در این نگاه، آزادی یک حادثه ناگهانی نیست؛ فرآیندی تاریخی و اخلاقی است که نسلها باید آن را حمل کنند.
آلبر کامو میگفت انسانِ آزاده کسی است که بدونِ وعدهٔ رستگاریِ نهایی، باز هم علیه تحقیر و دروغ میایستد. این ایستادگی، نوعی پذیرشِ ابهام است: اینکه ممکن است ما نتیجه را نبینیم، اما مسئولیتِ کاشتنِ بذر همچنان بر دوش ما باشد.
«دیگران کاشتند و ما خوردیم، ما بکاریم و دیگران بخورند» فقط یک توصیه اخلاقی نیست؛ توصیفِ بلوغِ سیاسی و انسانی است. لحظهای که انسان میپذیرد معنای کنش، لزوماً در پاداشِ فوری آن خلاصه نمیشود. در چنین لحظهای، صبر دیگر انفعال نیست؛ شکلی از مقاومت است.
بیقراریِ ما اغلب از طلبِ «قرارِ نهایی» میآید؛ از میلِ پایان دادن به تردید و اضطراب. اما آزادی دقیقاً در تواناییِ زیستن با همین ابهام متولد میشود. جامعهای که نتواند تعلیق و زمان را تحمل کند، مدام میان شورِ انفجاری و خستگیِ مرگبار نوسان خواهد کرد.
آزادی یک قارچ نیست که ناگهان پس از باران سر برآورد؛ درختی است که ریشهگرفتنش زمان میخواهد، مراقبت میخواهد، و گاه نسلهایی که هرگز در سایهاش نخواهند نشست. شاید معنای عمیقِ مبارزه بیتضمین همین باشد: وفاداری به ارزشها، حتی وقتی تاریخ هنوز پاداشی نداده است.
#آزادی #مبارزه #ایران
@Tavaana_TavaanaTech
تأملی بر صبر و آزادی
پیام همراهان
بخش بزرگی از تراژدیِ جوامعی مثل ما که در آرزوی آزادیاند، از ناتوانی در تحملِ زمان سرچشمه میگیرد. ما آزادی را میخواهیم، اما نه در افقِ تاریخ؛ در ضربانِ همین لحظه. رنج، انسان را بیقرار میکند و بیقراری، ذهن را تشنهٔ «نتیجه فوری» میسازد. در چنین وضعی، هر وعدهای که نویدِ پایانِ نزدیک بدهد، اغواکننده میشود: یک منجی، یک انفجار نهایی، یک فروپاشی ناگهانی، یک پیروزیِ قطعی.
اما تاریخ بارها نشان داده است که عجله برای آزادی، اغلب قاتلِ خودِ آزادی میشود.
مغز انسان برای بقا در وضعیتهای فوری تکامل یافته، نه برای ساختن آیندهای بلندمدت. در طبیعت، ابهام خطر بود و شتاب، ابزار نجات. هنوز هم بخشهایی از ذهن ما میخواهند هرچه زودتر از اضطراب رها شوند؛ میخواهند بدانند «آخرش چه میشود». همین میلِ عمیق به قطعیت است که انسان را مستعدِ پذیرشِ اقتدار میکند. استبداد فقط با زور حکومت نمیکند؛ با سوءاستفاده از ترس، خستگی و عطشِ قطعیت نیز دوام میآورد.
ایدئولوژیهای منجیگرا دقیقاً بر همین نقطه دست میگذارند. آنها وعده میدهند که رنج، بهزودی پایان مییابد؛ کافیست یکبار همهچیز را به قمار بگذاریم. نتیجه اما اغلب چیزی جز بازتولید خشونت نیست: یا شتابزدگیِ ویرانگر، یا فرسودگی و تسلیم در انتظارِ نجاتدهندهای دیگر.
شاید دشوارترین شکلِ مبارزه، همان مبارزهای باشد که هیچ تضمینی برای پیروزی ندارد. مبارزهای که ارزشِ خود را نه از «نتیجه قطعی»، بلکه از وفاداری به حقیقت و کرامت انسانی میگیرد. در این نگاه، آزادی یک حادثه ناگهانی نیست؛ فرآیندی تاریخی و اخلاقی است که نسلها باید آن را حمل کنند.
آلبر کامو میگفت انسانِ آزاده کسی است که بدونِ وعدهٔ رستگاریِ نهایی، باز هم علیه تحقیر و دروغ میایستد. این ایستادگی، نوعی پذیرشِ ابهام است: اینکه ممکن است ما نتیجه را نبینیم، اما مسئولیتِ کاشتنِ بذر همچنان بر دوش ما باشد.
«دیگران کاشتند و ما خوردیم، ما بکاریم و دیگران بخورند» فقط یک توصیه اخلاقی نیست؛ توصیفِ بلوغِ سیاسی و انسانی است. لحظهای که انسان میپذیرد معنای کنش، لزوماً در پاداشِ فوری آن خلاصه نمیشود. در چنین لحظهای، صبر دیگر انفعال نیست؛ شکلی از مقاومت است.
بیقراریِ ما اغلب از طلبِ «قرارِ نهایی» میآید؛ از میلِ پایان دادن به تردید و اضطراب. اما آزادی دقیقاً در تواناییِ زیستن با همین ابهام متولد میشود. جامعهای که نتواند تعلیق و زمان را تحمل کند، مدام میان شورِ انفجاری و خستگیِ مرگبار نوسان خواهد کرد.
آزادی یک قارچ نیست که ناگهان پس از باران سر برآورد؛ درختی است که ریشهگرفتنش زمان میخواهد، مراقبت میخواهد، و گاه نسلهایی که هرگز در سایهاش نخواهند نشست. شاید معنای عمیقِ مبارزه بیتضمین همین باشد: وفاداری به ارزشها، حتی وقتی تاریخ هنوز پاداشی نداده است.
#آزادی #مبارزه #ایران
@Tavaana_TavaanaTech
👍3❤1
مولوی عبدالحمید خواستار توقف اعدامهای سیاسی و پایان دادن اعترافهای اجباری شد
مولوی عبدالحمید امروز (۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵) در مراسم نماز جمعه زاهدان، از افزایش اعدام در کشور انتقاد کرد و با بیان اینکه اعدامهای سیاسی به ضرر کشور و حاکم و مردم هستند، خواستار توقف این اعدامها شد.
مولوی عبدالحمید در بخشی از سخنانش گفت: اعدامهایی که این روزها انجام میشوند برای کشور و ملت ایران ضرر دارند. البته «قصاص» حق و درست است و کسی که مرتکب قتل بشود کشته میشود، اما اعدامهای سیاسی به خیر کشور ما و به مصلحت حاکم و مردم نیستند.
او خاطرنشان کرد: این اعدامهای سیاسی در زمان پیامبر و خلفای راشدین نبودند. پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوسلم و خلفای راشدین و حضرت علی رضیاللهعنهم مقتدایان و پیشوایان ما هستند و تمام فقها و علمای امت اسلام هر چه دارند از آن بزرگان دارند. برداشتهای فقها از هر مذهبی که باشند، از آیۀ «إنما جزاء الذین یحاربون الله و رسوله…» باید با سیره و زندگانی پیامبر خدا مطابقت داشته باشد، زیرا آنحضرت بهترین و بیشترین فهم را از وحی داشتند.
او افزود: یکی دیگر از تبعات اعدام آن است که جهانیان میگویند ایرانیها مردمِ خودشان را میکُشند و این چیزیست که پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوسلم از آن میترسیدند و به همین دلیل، با درخواست کشتن منافقین موافقت نکردند. لذا بنده کمافیالسابق توصیه میکنم که اعدام راهحل نیست و این اعدامها را متوقف کنید.
امامجمعه زاهدان در ادامه، «اعتراف اجباری» را نیز مورد نکوهش قرار داد و گفت: اعتراف اجباری که در بازداشتگاههای کشور ما اتفاق میافتند، با شریعت اسلام و همچنین با قانون اساسی کشور ما و قوانین بینالمللی مطابقت ندارند. اعتراف اجباری نمیتواند بهعنوان سند و مدرک برای صدور حکم قرار گیرد.
او در پایان خاطرنشان کرد: سخنانی که از این تریبون بیان میشوند در جهت دفاع از شریعت اسلام و منافع مردم و به خیر و نفع همه است. ما خود را ملزم به خیرخواهی و انسجام جامعه میدانیم.
#مولوی_عبدالحمید #اعدام #اعتراف_اجباری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
مولوی عبدالحمید امروز (۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵) در مراسم نماز جمعه زاهدان، از افزایش اعدام در کشور انتقاد کرد و با بیان اینکه اعدامهای سیاسی به ضرر کشور و حاکم و مردم هستند، خواستار توقف این اعدامها شد.
مولوی عبدالحمید در بخشی از سخنانش گفت: اعدامهایی که این روزها انجام میشوند برای کشور و ملت ایران ضرر دارند. البته «قصاص» حق و درست است و کسی که مرتکب قتل بشود کشته میشود، اما اعدامهای سیاسی به خیر کشور ما و به مصلحت حاکم و مردم نیستند.
او خاطرنشان کرد: این اعدامهای سیاسی در زمان پیامبر و خلفای راشدین نبودند. پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوسلم و خلفای راشدین و حضرت علی رضیاللهعنهم مقتدایان و پیشوایان ما هستند و تمام فقها و علمای امت اسلام هر چه دارند از آن بزرگان دارند. برداشتهای فقها از هر مذهبی که باشند، از آیۀ «إنما جزاء الذین یحاربون الله و رسوله…» باید با سیره و زندگانی پیامبر خدا مطابقت داشته باشد، زیرا آنحضرت بهترین و بیشترین فهم را از وحی داشتند.
او افزود: یکی دیگر از تبعات اعدام آن است که جهانیان میگویند ایرانیها مردمِ خودشان را میکُشند و این چیزیست که پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوسلم از آن میترسیدند و به همین دلیل، با درخواست کشتن منافقین موافقت نکردند. لذا بنده کمافیالسابق توصیه میکنم که اعدام راهحل نیست و این اعدامها را متوقف کنید.
امامجمعه زاهدان در ادامه، «اعتراف اجباری» را نیز مورد نکوهش قرار داد و گفت: اعتراف اجباری که در بازداشتگاههای کشور ما اتفاق میافتند، با شریعت اسلام و همچنین با قانون اساسی کشور ما و قوانین بینالمللی مطابقت ندارند. اعتراف اجباری نمیتواند بهعنوان سند و مدرک برای صدور حکم قرار گیرد.
او در پایان خاطرنشان کرد: سخنانی که از این تریبون بیان میشوند در جهت دفاع از شریعت اسلام و منافع مردم و به خیر و نفع همه است. ما خود را ملزم به خیرخواهی و انسجام جامعه میدانیم.
#مولوی_عبدالحمید #اعدام #اعتراف_اجباری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍5❤1🥰1
حکم تاریخی دادگاه عراق؛ اجازه تغییر رسمی دین از اسلام به مسیحیت به یک زن جوان
یک دادگاه در عراق با صدور حکمی بیسابقه، به یک زن جوان به نام “مریم” اجازه داد تا وضعیت مذهبی خود را در پایگاه دادههای رسمی دولت از مسلمان به مسیحی تغییر دهد. این تصمیم میتواند راه را برای هزاران مسیحی در عراق که با مشکلات قانونی ناشی از تعیین اجباری دین مواجه هستند، هموار کند.
مریم، که در خانوادهای مسیحی متولد شده بود، بر اساس ماده ۲۶(۲) قانون شماره ۳ کارت ملی عراق (مصوب ۲۰۱۶)، به طور خودکار مسلمان طبقهبندی شده بود. این قانون فرزندان خردسالی را که یکی از والدینشان به اسلام گرویده باشد، مسلمان تلقی میکند. مادر مریم پس از جدایی از پدرش، با یک مرد مسلمان ازدواج کرده بود که منجر به ثبت اجباری دین اسلام برای مریم شد.
سازمان ADF International که از پرونده مریم حمایت کرده است، اعلام کرد که وی پس از رسیدن به سن قانونی، در ژانویه ۲۰۲۵ درخواست تغییر دین رسمی خود را ارائه داده بود. حکم اخیر دادگاه، حق مریم را برای انتخاب دین و ثبت صحیح آن در سوابق دولتی تایید میکند.
کلسی زورزی، مدیر بخش حمایت از آزادی مذهبی جهانی در ADF International، این تصمیم را پیامی قاطع مبنی بر عدم تحمیل طبقهبندیهای مذهبی دوران کودکی بر افراد در طول زندگی دانست و تاکید کرد که هیچ دولتی نباید قدرت تعیین دائمی دین و مذهب یک فرد را داشته باشد.
با وجود این حکم، دو خواهر کوچکتر مریم همچنان به طور قانونی مسلمان محسوب میشوند، اما ADF International اعلام کرده است که به محض رسیدن آنها به سن قانونی، اقدامات قانونی مشابهی برای تغییر وضعیت مذهبیشان آغاز خواهد شد.
مشکل “دین تعیینشده توسط دولت” در چندین کشور خاورمیانه و آسیا، از جمله عراق، مصر، پاکستان، مالزی و بنگلادش، رواج دارد. این رویه میتواند منجر به پیامدهای جدی برای افراد شود، از جمله ثبتنام اجباری کودکان در برنامههای آموزش دینی متفاوت از دین واقعیشان، موانع در ازدواج، پیچیدگیهای ارث، و قرار گرفتن غیرمسلمانان در معرض صلاحیت دادگاه شریعت./محبت نیوز
#آزادی_دین #مسیحی #مسلمان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
یک دادگاه در عراق با صدور حکمی بیسابقه، به یک زن جوان به نام “مریم” اجازه داد تا وضعیت مذهبی خود را در پایگاه دادههای رسمی دولت از مسلمان به مسیحی تغییر دهد. این تصمیم میتواند راه را برای هزاران مسیحی در عراق که با مشکلات قانونی ناشی از تعیین اجباری دین مواجه هستند، هموار کند.
مریم، که در خانوادهای مسیحی متولد شده بود، بر اساس ماده ۲۶(۲) قانون شماره ۳ کارت ملی عراق (مصوب ۲۰۱۶)، به طور خودکار مسلمان طبقهبندی شده بود. این قانون فرزندان خردسالی را که یکی از والدینشان به اسلام گرویده باشد، مسلمان تلقی میکند. مادر مریم پس از جدایی از پدرش، با یک مرد مسلمان ازدواج کرده بود که منجر به ثبت اجباری دین اسلام برای مریم شد.
سازمان ADF International که از پرونده مریم حمایت کرده است، اعلام کرد که وی پس از رسیدن به سن قانونی، در ژانویه ۲۰۲۵ درخواست تغییر دین رسمی خود را ارائه داده بود. حکم اخیر دادگاه، حق مریم را برای انتخاب دین و ثبت صحیح آن در سوابق دولتی تایید میکند.
کلسی زورزی، مدیر بخش حمایت از آزادی مذهبی جهانی در ADF International، این تصمیم را پیامی قاطع مبنی بر عدم تحمیل طبقهبندیهای مذهبی دوران کودکی بر افراد در طول زندگی دانست و تاکید کرد که هیچ دولتی نباید قدرت تعیین دائمی دین و مذهب یک فرد را داشته باشد.
با وجود این حکم، دو خواهر کوچکتر مریم همچنان به طور قانونی مسلمان محسوب میشوند، اما ADF International اعلام کرده است که به محض رسیدن آنها به سن قانونی، اقدامات قانونی مشابهی برای تغییر وضعیت مذهبیشان آغاز خواهد شد.
مشکل “دین تعیینشده توسط دولت” در چندین کشور خاورمیانه و آسیا، از جمله عراق، مصر، پاکستان، مالزی و بنگلادش، رواج دارد. این رویه میتواند منجر به پیامدهای جدی برای افراد شود، از جمله ثبتنام اجباری کودکان در برنامههای آموزش دینی متفاوت از دین واقعیشان، موانع در ازدواج، پیچیدگیهای ارث، و قرار گرفتن غیرمسلمانان در معرض صلاحیت دادگاه شریعت./محبت نیوز
#آزادی_دین #مسیحی #مسلمان #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍6✍1❤1
راینر فورست و تبارشناسی رواداری
چگونه رواداری را از یک لطف به یک حق ساختاری تبدیل کنیم؟
راینر فورست (Rainer Forst)، فیلسوف و نظریهپرداز سیاسی برجسته آلمانی (متولد ۱۹۶۴)، از کلیدیترین اندیشمندان نسل چهارم مکتب انتقادی فرانکفورت است. او که از شاگردان مستقیم یورگن هابرماس و جان رالز بوده، در حال حاضر به عنوان استاد تئوری سیاسی و فلسفه در دانشگاه گوته فرانکفورت فعالیت میکند. فورست به خاطر پژوهشهای ژرف و منحصربهفردش در زمینه مفهوم «رواداری» (Toleration) و «عدالت توجیهی» شهرت جهانی دارد و آثار او از مهمترین منابع معاصر در این حوزه به شمار میروند.
نظریه فورست؛ از ساختار رواداری تا حق بنیادین توجیه
از دیدگاه فورست، رواداری مفهومی بسیار پیچیده و تناقضآمیز است که اغلب در جوامع مدرن به درستی فهمیده نمیشود. او رواداری را از یک ابزار سیاسی مصلحتجویانه برای حفظ صلح، به یک فضیلت اخلاقی و اصولی ارتقا میدهد. اندیشه او بر سه محور کلیدی استوار است:
۱. مولفههای سهگانه رواداری: فورست معتقد است رواداری واقعی سه بخش دارد: «مخالفت» (ما باید با عقیده یا رفتار دیگری به طور جدی مخالف باشیم، وگرنه مدارا بیمعناست)، «پذیرش» (باید دلایلی عقلانی و اخلاقی داشته باشیم که چرا نباید جلوی آن عقیده مخالف را بگیریم) و «محدودیت» (باید مرزهای مشخصی برای آنچه غیرقابلتحمل و آسیبرسان است، وجود داشته باشد).
۲. الگوی احترام به جای الگوی اجازه: فورست چهار مدل رواداری را در تاریخ شناسایی میکند، اما معتقد است جوامع دموکراتیک امروز باید بر «الگوی احترام» (Respect Conception) بنا شوند. در این الگو، رواداری یک رابطه بالا به پایین (که در آن قدرتمندان به اقلیتها «اجازه» بقا میدهند) نیست، بلکه شهروندان با وجود اختلافات عمیق مذهبی یا فرهنگی، یکدیگر را به عنوان اعضای برابر و قانونی جامعه میپذیرند و به رسمیت میشناسند.
۳. حق توجیه (The Right to Justification): مهمترین نوآوری فورست این است که بالاترین حق اخلاقی انسان را «حق توجیه» میداند. یعنی هیچ قانون، هنجار یا قدرت سیاسی نباید به شهروندان تحمیل شود، مگر اینکه دلایل آن برای همه افراد متاثر از آن جامعه (حتی مخالفان) به صورت عقلانی قابل توجیه و دفاع باشد. رواداری حقیقی یعنی احترام به دیگری به عنوان یک موجود عاقل که حق دارد برای هر محدودیتی، توجیه منطقی بخواهد.
از منظر فورست، رواداری و پذیرش واقعی، موضعی ترحمآمیز یا از روی ناچاری نیست، بلکه عمیقا با عدالت گره خورده است. جامعه روادار جامعهای نیست که تفاوتها را صرفا تحمل کند تا جنگی درنگیرد، بلکه ساختاری است که در آن هنجارهای جمعی بر پایه دلایلی مشترک و قابلقبول برای همگان استوار شدهاند. پذیرش دیگری در نگاه فورست، یعنی پذیرفتن این اصل که هیچ گروهی حق انحصار حقیقت را ندارد.
#راینر_فورست #رواداری #فلسفه #اخلاق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
چگونه رواداری را از یک لطف به یک حق ساختاری تبدیل کنیم؟
راینر فورست (Rainer Forst)، فیلسوف و نظریهپرداز سیاسی برجسته آلمانی (متولد ۱۹۶۴)، از کلیدیترین اندیشمندان نسل چهارم مکتب انتقادی فرانکفورت است. او که از شاگردان مستقیم یورگن هابرماس و جان رالز بوده، در حال حاضر به عنوان استاد تئوری سیاسی و فلسفه در دانشگاه گوته فرانکفورت فعالیت میکند. فورست به خاطر پژوهشهای ژرف و منحصربهفردش در زمینه مفهوم «رواداری» (Toleration) و «عدالت توجیهی» شهرت جهانی دارد و آثار او از مهمترین منابع معاصر در این حوزه به شمار میروند.
نظریه فورست؛ از ساختار رواداری تا حق بنیادین توجیه
از دیدگاه فورست، رواداری مفهومی بسیار پیچیده و تناقضآمیز است که اغلب در جوامع مدرن به درستی فهمیده نمیشود. او رواداری را از یک ابزار سیاسی مصلحتجویانه برای حفظ صلح، به یک فضیلت اخلاقی و اصولی ارتقا میدهد. اندیشه او بر سه محور کلیدی استوار است:
۱. مولفههای سهگانه رواداری: فورست معتقد است رواداری واقعی سه بخش دارد: «مخالفت» (ما باید با عقیده یا رفتار دیگری به طور جدی مخالف باشیم، وگرنه مدارا بیمعناست)، «پذیرش» (باید دلایلی عقلانی و اخلاقی داشته باشیم که چرا نباید جلوی آن عقیده مخالف را بگیریم) و «محدودیت» (باید مرزهای مشخصی برای آنچه غیرقابلتحمل و آسیبرسان است، وجود داشته باشد).
۲. الگوی احترام به جای الگوی اجازه: فورست چهار مدل رواداری را در تاریخ شناسایی میکند، اما معتقد است جوامع دموکراتیک امروز باید بر «الگوی احترام» (Respect Conception) بنا شوند. در این الگو، رواداری یک رابطه بالا به پایین (که در آن قدرتمندان به اقلیتها «اجازه» بقا میدهند) نیست، بلکه شهروندان با وجود اختلافات عمیق مذهبی یا فرهنگی، یکدیگر را به عنوان اعضای برابر و قانونی جامعه میپذیرند و به رسمیت میشناسند.
۳. حق توجیه (The Right to Justification): مهمترین نوآوری فورست این است که بالاترین حق اخلاقی انسان را «حق توجیه» میداند. یعنی هیچ قانون، هنجار یا قدرت سیاسی نباید به شهروندان تحمیل شود، مگر اینکه دلایل آن برای همه افراد متاثر از آن جامعه (حتی مخالفان) به صورت عقلانی قابل توجیه و دفاع باشد. رواداری حقیقی یعنی احترام به دیگری به عنوان یک موجود عاقل که حق دارد برای هر محدودیتی، توجیه منطقی بخواهد.
از منظر فورست، رواداری و پذیرش واقعی، موضعی ترحمآمیز یا از روی ناچاری نیست، بلکه عمیقا با عدالت گره خورده است. جامعه روادار جامعهای نیست که تفاوتها را صرفا تحمل کند تا جنگی درنگیرد، بلکه ساختاری است که در آن هنجارهای جمعی بر پایه دلایلی مشترک و قابلقبول برای همگان استوار شدهاند. پذیرش دیگری در نگاه فورست، یعنی پذیرفتن این اصل که هیچ گروهی حق انحصار حقیقت را ندارد.
#راینر_فورست #رواداری #فلسفه #اخلاق #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍3
«تو به من توهین کردی!»: آیا میتوان به روشی سازنده انتقاد کرد؟
برای بسیاری از افرادی که خود را در چارچوب باورهای متعارف و متداول مذهبهای رایج تعریف نمیکنند، مانند ندانمگرایان و افرادی که به خدا باوری ندارند یا کسانی که به خدا اعتقاد دارند اما دینی را پیروی نمیکنند، این پرسش مطرح است که چگونه میتوان با مومنان مذهبی به بهترین شکل ارتباط برقرار کرد؛ بهویژه وقتی پای صحبت درباره خود دین مطرح است. به نظر میرسد بخشی از مردم جهان قانع شدهاند که وقتی کار به مسائل علمی، اقتصادی، ورزشی یا هنری میرسد میتوان تا حد زیادی مذهب را از گفتوگو کنار گذاشت. در زمینه سیاست، هنوز بخشهای بزرگی از جهان به دیدگاههای مذهبی سیاستمداران و حاکمان توجهی ویژه نشان میدهند اما باز هم در بعضی کشورها این احتمال وجود دارد که بتوان در بحث سیاسی تا حدی پای مذهب را به میان نیاورد. متاسفانه در بعضی کشورها، چنین چیزی ممکن نیست. در کشوری مانند ایران، به نظر میرسد نهاد و مراجع مذهبی چنان نفوذ و سلطه خود را در تمامی نهادهای دیگر افزایش دادهاند که حتی اشاره به چیزهایی مانند هنر و علم بدون اشاره مستقیم به مذهب دشوار شده است. اما بحث درباره خود مذهب چطور؟ چگونه میتوان بدون ایجاد تنش یا ناراحتی شدید درباره مذهب حرف زد؟
این یادداشت را در وبسایت گفتوشنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/insult-criticism/
#توهین #انتقاد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
برای بسیاری از افرادی که خود را در چارچوب باورهای متعارف و متداول مذهبهای رایج تعریف نمیکنند، مانند ندانمگرایان و افرادی که به خدا باوری ندارند یا کسانی که به خدا اعتقاد دارند اما دینی را پیروی نمیکنند، این پرسش مطرح است که چگونه میتوان با مومنان مذهبی به بهترین شکل ارتباط برقرار کرد؛ بهویژه وقتی پای صحبت درباره خود دین مطرح است. به نظر میرسد بخشی از مردم جهان قانع شدهاند که وقتی کار به مسائل علمی، اقتصادی، ورزشی یا هنری میرسد میتوان تا حد زیادی مذهب را از گفتوگو کنار گذاشت. در زمینه سیاست، هنوز بخشهای بزرگی از جهان به دیدگاههای مذهبی سیاستمداران و حاکمان توجهی ویژه نشان میدهند اما باز هم در بعضی کشورها این احتمال وجود دارد که بتوان در بحث سیاسی تا حدی پای مذهب را به میان نیاورد. متاسفانه در بعضی کشورها، چنین چیزی ممکن نیست. در کشوری مانند ایران، به نظر میرسد نهاد و مراجع مذهبی چنان نفوذ و سلطه خود را در تمامی نهادهای دیگر افزایش دادهاند که حتی اشاره به چیزهایی مانند هنر و علم بدون اشاره مستقیم به مذهب دشوار شده است. اما بحث درباره خود مذهب چطور؟ چگونه میتوان بدون ایجاد تنش یا ناراحتی شدید درباره مذهب حرف زد؟
این یادداشت را در وبسایت گفتوشنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/insult-criticism/
#توهین #انتقاد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
✍1🔥1