گفت‌وشنود
5.43K subscribers
7.6K photos
1.8K videos
3 files
2.08K links
در صفحه‌ی «گفت‌وشنود» مطالبی مربوط‌به «رواداری، مدارا و هم‌زیستی بین اعضای جامعه با باورهای مختلف» منتشر می‌شود.
https://dialog.tavaana.org/
Instagram.com/dialogue1402
Twitter.com/dialogue1402
Facebook.com/1402dialogue
Download Telegram
علی خامنه‌ای: «جنگ نظامي، جنگ فکرى، جنگ روحى، جنگ اجتماعى، مجموع اینها اسمش مجاهدت است… هرکس علاقه‌‌مند به امام حسین است، یعنی علاقه‌‌مند به اسلام سیاسی است، اسلام مجاهد است، اسلام مقاتله است.» (۱۳۹۲)

ایرانیان آزادی‌خواه، سلامت روان و آسیب‌ها
منظور خامنه‌ای از «جنگ روحی و اجتماعی» چه بود؟
ورق بزنید

علی خامنه‌ای در سال ۱۳۹۲، ضمن تعریف و تمجید از اسلام «مقاتله» (به معنی مبارزه یا کُشتار)، برای پیروان فرقه خود از «انواع جنگ» که در این نوع اسلام باید دنبال شود سخن گفت. یکی از این انواع، «جنگ روحی» و دیگری «جنگ اجتماعی» بود. منظور خامنه‌ای از این اصطلاحات چه بود؟ و روش‌های جنگ روحی و اجتماعی و مقابله با آن‌ها چیستند؟

به نظر می‌رسد در سال‌های پس از استقرار نظام اسلامی، به ویژه در دو دهه گذشته، وضع جامعه ایران از نظر سلامت روانی بدتر شده است. گزارش‌ها نشان از میزان بالای اختلالات روانی، خودکشی، رواج افسردگی، استرس و سایر مشکلات روحی و روانی میان ایرانیان دارد. از نظر اجتماعی نیز جامعه ایران با فقر و خشونت، مانند خشونت مامورین نظام یا خشونت‌های کلامی و روانی، روبه‌رو بوده است. آیا بخشی از این روندها، می‌تواند نتیجه سیاست‌های سیستماتیک و سازوکارهای «جنگ روحی و اجتماعی» نظام اسلامی باشد؟

در سال‌ها و روزهای اخیر، به نظر می‌رسد فشار روانی فرقه حاکم بر ایران بر مردم افزایش چشمگیری یافته است. از سویی، فشار اقتصادی شدید ناشی از سیاست‌های نظام باعث ایجاد اضطراب و استیصال در میان بخشی از مردم شده است. رابطه مستقیم میان فشار اقتصادی و وضع سلامت روانی با مطالعات متعدد علمی تایید شده است.

از سوی دیگر، محروم کردن عمدی و گسترده میلیون‌ها نفر از اینترنت آزاد و با قیمت مناسب، آزار روانی شدیدی را بر مردم تحمیل کرده است. در غیاب دسترسی به اینترنت، ایرانیان به نوعی زندان دیجیتال فرستاده شده‌اند، در حالی که پیروان فرقه ولایت به اینترنت آزاد دسترسی دارند؛ وضعیتی که می‌تواند آپارتاید دیجیتال نامیده شود.

زندگی در سایه ظلم و تبعیض دائمی و سلطه تکبرآمیز فرقه ولایت، خود عاملی برای شکست روان و عزت نفس و نابودکننده احساس کرامت انسانی افراد است. به علاوه، تهدید علنی مردم در تلویزیون و خیابان با زبانی پلشت و دهن‌کجی به احساسات مردم و جان‌باختگان اعتراضات نیز بر زخم‌های روانی مردم افزوده است. شایان توجه است که تمامی این اعمال نظام آگاهانه و برنامه‌ریزی‌شده است، و برای آن‌ها بودجه و پرسنل در نظر گرفته شده است.

در کنار این‌ها، به نظر می‌رسد نیروهای نظام در زمینه تفرقه‌افکنی اجتماعی، به ویژه میان مخالفان نظام نیز به شدت فعال هستند. به نظر می‌رسد آنان با استفاده از سیم‌کارت‌های سفید به رواج روایات دروغ، توهین و تمسخر مردم، و با ساختن پروفایل‌های جعلی، به فحاشی و لجن‌پراکنی می‌پردازند، و جو گفتمان سیاسی اجتماعی را مسموم و بیمار می‌کنند.

به نظر می‌رسد فرقه ولایت فقیه، به عنوان بخشی از سیاست‌های سیستماتیک خود در برابر ملت ایران، درگیر یک «جنگ روحی-روانی» تمام‌عیار با مردم ایران نیز است. شاید بتوان گفت نظام اسلامی، آمریکا را «دشمن شماره یک» خود نمی‌داند، و در واقع، اکنون دشمن اصلی خود را ایرانیان آزادی‌خواه در نظر گرفته است.

در نتیجه این سیاست‌ها، به نظر می‌رسد بخش بزرگی از جامعه با آلام روحی و روانی، فرسایش احساس کرامت و عزت نفس، احساس شکنجه‌شدگی، ترس و انزوا، افسردگی، احساس بی‌آیندگی، هراس دائمی، و خستگی و فرسودگی روانی روبه‌رو شده است.

راه‌های مقابله با این جنگ روحی چیستند؟ برای مثال، شناخت تکنیک‌های فرسایش روح و روان ـ به‌ویژه فعالیت‌های سایبری و عملیات تفرقه‌افکنانه در لباس مخالفان ـ می‌تواند به خنثی کردن بخشی از این فشارها کمک کند. همچنین درگیر نشدن در خشونت کلامی، تقویت همبستگی میان مردم، کمک به حفظ روحیه یکدیگر، دور هم جمع شدن، استفاده به‌موقع از استراحت روحی و روانی، و اختصاص زمان‌هایی برای مراقبه، ورزش، بازی، موسیقی، رقص و حضور در طبیعت می‌تواند مؤثر باشد.

هدف از این کنش‌ها عادی‌سازی شرایط نیست، بلکه ایجاد فرصت برای تنفس و بازسازی روانی، دستیابی به آرامش نسبی، احیای احساس کرامت انسانی، کمک به یکدیگر با محبت و احترام ـ به‌ویژه نسبت به مخالفان فکری در میان معترضان ـ و نیز تقویت روشن‌بینی، توجه به عقل و واقعیت، و جلوگیری از بازی خوردن توسط احساسات و هیجانات است. چنین رویکردی می‌تواند به کنشگری مؤثرتر و حفظ سلامت روحی و روانی افراد کمک کند.

#اسلام_مقاتله #جنگ #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍2🏆1
عشق میان دو دنیا: ازدواج‌ با گرایش‌های دینی متفاوت
ممکن است در آینده نزدیک اصطلاح ازدواج بین‌دینی (Interfaith marriage) یا ازدواج فرادینی را بیش‌تر از گذشته بشنویم. این اصطلاح به معنی پیوند میان افراد با باورها یا پیشینه‌های مذهبی متفاوت است؛ از جمله میان افرادی که یکی از آن‌ها خود را در چارچوب دین خاصی تعریف نمی‌کنند. ازدواج فرادینی نمونه‌ای از این می‌تواند باشد که عشق و هماهنگی انسانی فراتر از شکاف‌های مذهبی خواهد رفت. محبت و احساس‌های مشترک، احترام متقابل، درک و مدارا و آزادی در سیر و سلوک معنوی هر یک از طرفین ارزش‍‌هایی است که رابطه و زندگی افراد با هم را دوام و عمق می‌بخشد؛ چه از یک زمینه دینی باشند و چه از زمینه‌های دینی متفاوت یا بدون باورهای دینی.
به نظر می‌رسد با تغییرات اجتماعی، مذهبی و فرهنگی گسترده از یک سو و تغییر الگوهای همسرگزینی از سوی دیگر، ازدواج فرادینی شاهد افزایش قابل توجهی بوده است. از آن‌جایی که جوامع به طور فزاینده‌ای به هم پیوسته می‌شوند، افراد با پیشینه‌های مذهبی متنوع بیش‌تر در محیط‌های مختلف اجتماعی، آموزشی و حرفه‌ای با یکدیگر روبرو می‌شوند. این افزایش مواجهه با افراد متنوع، منجر به پذیرش فزاینده دیگران و عادی‌سازی روابط کسانی شده که در گذشته برای هم بیگانه بوده‌اند.
علاوه بر این، گسترش توان مسافرت و مهاجرت و نیز توسعه امکانات ارتباطی، شکستن موانع جغرافیایی را تسهیل کرده است و به مردم از گوشه و کنار جهان این امکان را می‌دهد تا با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، روابط معناداری را شکل دهند و از مرزهای فرهنگی و مذهبی فراتر روند. به همین دلیل شاید بتوان گفت که درک و شناخت و پذیرش و مدارا با تنوع مذهبی به مهارت‌هایی ضروری تبدیل شده است که همدلی، صلح، آزادی و هماهنگی بیش‌تر را در یک جامعه کثرت‌گرای امروزی ضروری می‌کند. تنوع اندیشه و تجربه موجود در طرفین ازدواج فرادینی روابط فردی را غنی می‌کند، به پوشش گسترده‌تر تنوع مذهبی و فرهنگی کمک می‌کند و فرهنگی فراگیرتر و مهربانانه‌تر را ترویج می‌کند.


این یادداشت را در وبسایت گفت‌وشنود توانا بخوانید
https://dialog.tavaana.org/different-religion-marriage/

#ازدواج #عشق #تفاوت_دینی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
❤2🤔1
آیا «مبارزه بی‌تضمین» ممکن است؟
تأملی بر صبر و آزادی

پیام همراهان

بخش بزرگی از تراژدیِ جوامعی مثل ما که در آرزوی آزادی‌اند، از ناتوانی در تحملِ زمان سرچشمه می‌گیرد. ما آزادی را می‌خواهیم، اما نه در افقِ تاریخ؛ در ضربانِ همین لحظه. رنج، انسان را بی‌قرار می‌کند و بی‌قراری، ذهن را تشنهٔ «نتیجه فوری» می‌سازد. در چنین وضعی، هر وعده‌ای که نویدِ پایانِ نزدیک بدهد، اغواکننده می‌شود: یک منجی، یک انفجار نهایی، یک فروپاشی ناگهانی، یک پیروزیِ قطعی.

اما تاریخ بارها نشان داده است که عجله برای آزادی، اغلب قاتلِ خودِ آزادی می‌شود.
مغز انسان برای بقا در وضعیت‌های فوری تکامل یافته، نه برای ساختن آینده‌ای بلندمدت. در طبیعت، ابهام خطر بود و شتاب، ابزار نجات. هنوز هم بخش‌هایی از ذهن ما می‌خواهند هرچه زودتر از اضطراب رها شوند؛ می‌خواهند بدانند «آخرش چه می‌شود». همین میلِ عمیق به قطعیت است که انسان را مستعدِ پذیرشِ اقتدار می‌کند. استبداد فقط با زور حکومت نمی‌کند؛ با سوءاستفاده از ترس، خستگی و عطشِ قطعیت نیز دوام می‌آورد.

ایدئولوژی‌های منجی‌گرا دقیقاً بر همین نقطه دست می‌گذارند. آن‌ها وعده می‌دهند که رنج، به‌زودی پایان می‌یابد؛ کافی‌ست یک‌بار همه‌چیز را به قمار بگذاریم. نتیجه اما اغلب چیزی جز بازتولید خشونت نیست: یا شتاب‌زدگیِ ویرانگر، یا فرسودگی و تسلیم در انتظارِ نجات‌دهنده‌ای دیگر.

شاید دشوارترین شکلِ مبارزه، همان مبارزه‌ای باشد که هیچ تضمینی برای پیروزی ندارد. مبارزه‌ای که ارزشِ خود را نه از «نتیجه قطعی»، بلکه از وفاداری به حقیقت و کرامت انسانی می‌گیرد. در این نگاه، آزادی یک حادثه ناگهانی نیست؛ فرآیندی تاریخی و اخلاقی است که نسل‌ها باید آن را حمل کنند.
آلبر کامو می‌گفت انسانِ آزاده کسی است که بدونِ وعدهٔ رستگاریِ نهایی، باز هم علیه تحقیر و دروغ می‌ایستد. این ایستادگی، نوعی پذیرشِ ابهام است: اینکه ممکن است ما نتیجه را نبینیم، اما مسئولیتِ کاشتنِ بذر همچنان بر دوش ما باشد.

«دیگران کاشتند و ما خوردیم، ما بکاریم و دیگران بخورند» فقط یک توصیه اخلاقی نیست؛ توصیفِ بلوغِ سیاسی و انسانی است. لحظه‌ای که انسان می‌پذیرد معنای کنش، لزوماً در پاداشِ فوری آن خلاصه نمی‌شود. در چنین لحظه‌ای، صبر دیگر انفعال نیست؛ شکلی از مقاومت است.

بی‌قراریِ ما اغلب از طلبِ «قرارِ نهایی» می‌آید؛ از میلِ پایان دادن به تردید و اضطراب. اما آزادی دقیقاً در تواناییِ زیستن با همین ابهام متولد می‌شود. جامعه‌ای که نتواند تعلیق و زمان را تحمل کند، مدام میان شورِ انفجاری و خستگیِ مرگبار نوسان خواهد کرد.

آزادی یک قارچ نیست که ناگهان پس از باران سر برآورد؛ درختی است که ریشه‌گرفتنش زمان می‌خواهد، مراقبت می‌خواهد، و گاه نسل‌هایی که هرگز در سایه‌اش نخواهند نشست. شاید معنای عمیقِ مبارزه بی‌تضمین همین باشد: وفاداری به ارزش‌ها، حتی وقتی تاریخ هنوز پاداشی نداده است.

#آزادی #مبارزه #ایران

@Tavaana_TavaanaTech
👍3❤1
مولوی عبدالحمید خواستار توقف اعدام‌های سیاسی و پایان دادن اعتراف‌های اجباری شد


مولوی عبدالحمید امروز (۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵) در مراسم نماز جمعه زاهدان، از افزایش اعدام در کشور انتقاد کرد و با بیان اینکه اعدام‌های سیاسی به ضرر کشور و حاکم و مردم هستند، خواستار توقف این اعدام‌ها شد.

مولوی عبدالحمید در بخشی از سخنانش گفت: اعدام‌هایی که این روزها انجام می‌شوند برای کشور و ملت ایران ضرر دارند. البته «قصاص» حق و درست است و کسی که مرتکب قتل بشود کشته می‌شود، اما اعدام‌های سیاسی به خیر کشور ما و به مصلحت حاکم و مردم نیستند.

او خاطرنشان کرد: این اعدام‌های سیاسی در زمان پیامبر و خلفای راشدین نبودند. پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وسلم و خلفای راشدین و حضرت علی رضی‌الله‌عنهم مقتدایان و پیشوایان ما هستند و تمام فقها و علمای امت اسلام هر چه دارند از آن بزرگان دارند. برداشت‌های فقها از هر مذهبی که باشند، از آیۀ «إنما جزاء الذین یحاربون الله و رسوله…» باید با سیره و زندگانی پیامبر خدا مطابقت داشته باشد، زیرا آنحضرت بهترین و بیشترین فهم را از وحی داشتند.

او افزود: یکی دیگر از تبعات اعدام آن است که جهانیان می‌گویند ایرانی‌ها مردمِ خودشان را می‌کُشند و این چیزی‌ست که پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‎وسلم از آن می‌ترسیدند و به همین دلیل، با درخواست کشتن منافقین موافقت نکردند. لذا بنده کمافی‌السابق توصیه می‌کنم که اعدام راه‌حل نیست و این اعدام‌ها را متوقف کنید.

امام‌جمعه زاهدان در ادامه، «اعتراف اجباری» را نیز مورد نکوهش قرار داد و گفت: اعتراف اجباری که در بازداشتگاه‌های کشور ما اتفاق می‌افتند، با شریعت اسلام و همچنین با قانون اساسی کشور ما و قوانین بین‌المللی مطابقت ندارند. اعتراف اجباری نمی‌تواند به‌عنوان سند و مدرک برای صدور حکم قرار گیرد.

او در پایان خاطرنشان کرد: سخنانی که از این تریبون بیان می‌شوند در جهت دفاع از شریعت اسلام و منافع مردم و به خیر و نفع همه است. ما خود را ملزم به خیرخواهی و انسجام جامعه می‌دانیم.

#مولوی_عبدالحمید #اعدام #اعتراف_اجباری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍5❤1🥰1
حکم تاریخی دادگاه عراق؛ اجازه تغییر رسمی دین از اسلام به مسیحیت به یک زن جوان

یک دادگاه در عراق با صدور حکمی بی‌سابقه، به یک زن جوان به نام “مریم” اجازه داد تا وضعیت مذهبی خود را در پایگاه داده‌های رسمی دولت از مسلمان به مسیحی تغییر دهد. این تصمیم می‌تواند راه را برای هزاران مسیحی در عراق که با مشکلات قانونی ناشی از تعیین اجباری دین مواجه هستند، هموار کند.
مریم، که در خانواده‌ای مسیحی متولد شده بود، بر اساس ماده ۲۶(۲) قانون شماره ۳ کارت ملی عراق (مصوب ۲۰۱۶)، به طور خودکار مسلمان طبقه‌بندی شده بود. این قانون فرزندان خردسالی را که یکی از والدینشان به اسلام گرویده باشد، مسلمان تلقی می‌کند. مادر مریم پس از جدایی از پدرش، با یک مرد مسلمان ازدواج کرده بود که منجر به ثبت اجباری دین اسلام برای مریم شد.
سازمان ADF International که از پرونده مریم حمایت کرده است، اعلام کرد که وی پس از رسیدن به سن قانونی، در ژانویه ۲۰۲۵ درخواست تغییر دین رسمی خود را ارائه داده بود. حکم اخیر دادگاه، حق مریم را برای انتخاب دین و ثبت صحیح آن در سوابق دولتی تایید می‌کند.
کلسی زورزی، مدیر بخش حمایت از آزادی مذهبی جهانی در ADF International، این تصمیم را پیامی قاطع مبنی بر عدم تحمیل طبقه‌بندی‌های مذهبی دوران کودکی بر افراد در طول زندگی دانست و تاکید کرد که هیچ دولتی نباید قدرت تعیین دائمی دین و مذهب یک فرد را داشته باشد.
با وجود این حکم، دو خواهر کوچکتر مریم همچنان به طور قانونی مسلمان محسوب می‌شوند، اما ADF International اعلام کرده است که به محض رسیدن آنها به سن قانونی، اقدامات قانونی مشابهی برای تغییر وضعیت مذهبی‌شان آغاز خواهد شد.

مشکل “دین تعیین‌شده توسط دولت” در چندین کشور خاورمیانه و آسیا، از جمله عراق، مصر، پاکستان، مالزی و بنگلادش، رواج دارد. این رویه می‌تواند منجر به پیامدهای جدی برای افراد شود، از جمله ثبت‌نام اجباری کودکان در برنامه‌های آموزش دینی متفاوت از دین واقعی‌شان، موانع در ازدواج، پیچیدگی‌های ارث، و قرار گرفتن غیرمسلمانان در معرض صلاحیت دادگاه شریعت./محبت نیوز


#آزادی_دین #مسیحی #مسلمان #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍6✍1❤1
راینر فورست و تبارشناسی رواداری
چگونه رواداری را از یک لطف به یک حق ساختاری تبدیل کنیم؟

راینر فورست (Rainer Forst)، فیلسوف و نظریه‌پرداز سیاسی برجسته آلمانی (متولد ۱۹۶۴)، از کلیدی‌ترین اندیشمندان نسل چهارم مکتب انتقادی فرانکفورت است. او که از شاگردان مستقیم یورگن هابرماس و جان رالز بوده، در حال حاضر به عنوان استاد تئوری سیاسی و فلسفه در دانشگاه گوته فرانکفورت فعالیت می‌کند. فورست به خاطر پژوهش‌های ژرف و منحصربه‌فردش در زمینه مفهوم «رواداری» (Toleration) و «عدالت توجیهی» شهرت جهانی دارد و آثار او از مهم‌ترین منابع معاصر در این حوزه به شمار می‌روند.

نظریه فورست؛ از ساختار رواداری تا حق بنیادین توجیه
از دیدگاه فورست، رواداری مفهومی بسیار پیچیده و تناقض‌آمیز است که اغلب در جوامع مدرن به درستی فهمیده نمی‌شود. او رواداری را از یک ابزار سیاسی مصلحت‌جویانه برای حفظ صلح، به یک فضیلت اخلاقی و اصولی ارتقا می‌دهد. اندیشه او بر سه محور کلیدی استوار است:
۱. مولفه‌های سه‌گانه رواداری: فورست معتقد است رواداری واقعی سه بخش دارد: «مخالفت» (ما باید با عقیده یا رفتار دیگری به طور جدی مخالف باشیم، وگرنه مدارا بی‌معناست)، «پذیرش» (باید دلایلی عقلانی و اخلاقی داشته باشیم که چرا نباید جلوی آن عقیده مخالف را بگیریم) و «محدودیت» (باید مرزهای مشخصی برای آنچه غیرقابل‌تحمل و آسیب‌رسان است، وجود داشته باشد).
۲. الگوی احترام به جای الگوی اجازه: فورست چهار مدل رواداری را در تاریخ شناسایی می‌کند، اما معتقد است جوامع دموکراتیک امروز باید بر «الگوی احترام» (Respect Conception) بنا شوند. در این الگو، رواداری یک رابطه بالا به پایین (که در آن قدرتمندان به اقلیت‌ها «اجازه» بقا می‌دهند) نیست، بلکه شهروندان با وجود اختلافات عمیق مذهبی یا فرهنگی، یکدیگر را به عنوان اعضای برابر و قانونی جامعه می‌پذیرند و به رسمیت می‌شناسند.
۳. حق توجیه (The Right to Justification): مهم‌ترین نوآوری فورست این است که بالاترین حق اخلاقی انسان را «حق توجیه» می‌داند. یعنی هیچ قانون، هنجار یا قدرت سیاسی نباید به شهروندان تحمیل شود، مگر اینکه دلایل آن برای همه افراد متاثر از آن جامعه (حتی مخالفان) به صورت عقلانی قابل توجیه و دفاع باشد. رواداری حقیقی یعنی احترام به دیگری به عنوان یک موجود عاقل که حق دارد برای هر محدودیتی، توجیه منطقی بخواهد.

از منظر فورست، رواداری و پذیرش واقعی، موضعی ترحم‌آمیز یا از روی ناچاری نیست، بلکه عمیقا با عدالت گره خورده است. جامعه روادار جامعه‌ای نیست که تفاوت‌ها را صرفا تحمل کند تا جنگی درنگیرد، بلکه ساختاری است که در آن هنجارهای جمعی بر پایه دلایلی مشترک و قابل‌قبول برای همگان استوار شده‌اند. پذیرش دیگری در نگاه فورست، یعنی پذیرفتن این اصل که هیچ گروهی حق انحصار حقیقت را ندارد.
#راینر_فورست #رواداری #فلسفه #اخلاق #گفتگو_توانا


@Dialogue1402
👍3
«تو به من توهین کردی!»: آیا می‌توان به روشی سازنده انتقاد کرد؟

برای بسیاری از افرادی که خود را در چارچوب باورهای متعارف و متداول مذهب‌های رایج تعریف نمی‌کنند، مانند ندانم‌گرایان و افرادی که به خدا باوری ندارند یا کسانی که به خدا اعتقاد دارند اما دینی را پیروی نمی‌کنند، این پرسش مطرح است که چگونه می‌توان با مومنان مذهبی به بهترین شکل ارتباط برقرار کرد؛ به‌ویژه وقتی پای صحبت درباره خود دین مطرح است. به نظر می‌رسد بخشی از مردم جهان قانع شده‌اند که وقتی کار به مسائل علمی، اقتصادی، ورزشی یا هنری می‌رسد می‌توان تا حد زیادی مذهب را از گفت‌وگو کنار گذاشت. در زمینه سیاست، هنوز بخش‌های بزرگی از جهان به دیدگاه‌های مذهبی سیاست‌مداران و حاکمان توجهی ویژه نشان می‌دهند اما باز هم در بعضی کشورها این احتمال وجود دارد که بتوان در بحث سیاسی تا حدی پای مذهب را به میان نیاورد. متاسفانه در بعضی کشورها، چنین چیزی ممکن نیست. در کشوری مانند ایران، به نظر می‌رسد نهاد و مراجع مذهبی چنان نفوذ و سلطه خود را در تمامی نهادهای دیگر افزایش داده‌اند که حتی اشاره به چیزهایی مانند هنر و علم بدون اشاره مستقیم به مذهب دشوار شده است. اما بحث درباره خود مذهب چطور؟ چگونه می‌توان بدون ایجاد تنش یا ناراحتی شدید درباره مذهب حرف زد؟

این یادداشت را در وبسایت گفت‌وشنود بخوانید
https://dialog.tavaana.org/insult-criticism/

#توهین #انتقاد #گفتگو_توانا


@Dialogue1402
✍1🔥1
روز جهانی همزیستی مسالمت‌آمیز؛ گامی به سوی جهانی بدون تعصب

۱۶ مه (۲۶ اردیبهشت)، فرصتی است تا بار دیگر به یاد آوریم که تفاوت‌های ما نباید به دیوارهایی برای جدایی، بلکه باید به پل‌هایی برای پیوند تبدیل شوند. این روز با عنوان روز جهانی همزیستی مسالمت‌آمیز (International Day of Living Together in Peace) نام‌گذاری شده تا یادآور ضرورت صلح، درک متقابل و دوستی در جهان امروز باشد.

▪️این روز چگونه و توسط چه نهادی شکل گرفت؟

مجمع عمومی سازمان ملل متحد در دسامبر سال ۲۰۱۷، با تصویب قطعنامه ۷۲/۱۳۰، روز ۱۶ مه را رسماً به عنوان «روز جهانی همزیستی مسالمت‌آمیز» اعلام کرد. این نام‌گذاری که با پیشنهاد و تلاش‌های اولیه کشور الجزایر کلید خورد، برای نخستین بار در سال ۲۰۱۸ در سراسر جهان گرامی داشته شد. سازمان ملل با این اقدام تلاش کرد تا چارچوبی رسمی برای تشویق جوامع به پذیرش تنوع و تلاش برای برقراری صلح پایدار از طریق گفت‌وگو ایجاد کند.

▪️اهداف اصلی نام‌گذاری این روز
سازمان ملل متحد با تعیین این روز، اهداف کلیدی زیر را دنبال می‌کند:
• ترویج فرهنگ صلح و مدارا: یادآوری اینکه تفاوت‌های فرهنگی، نژادی و دینی نباید مانع زندگی آرام در کنار یکدیگر شوند.
• پذیرش و احترام به تفاوت‌ها: تشویق ملت‌ها و افراد به گفت‌وگو، همدلی و ساختن جهانی عاری از خشونت و تعصب.
• همبستگی جهانی: تقویت روحیه بخشش، شفقت و همبستگی میان مردم برای کاهش چالش‌ها و مناقشات محلی و بین‌المللی.

▪️چرا امروز بیش از هر زمانی به همزیستی مسالمت‌آمیز نیاز داریم؟
در دنیای امروز که با بحران‌های پیچیده، جنگ‌ها، افراط‌گرایی و دوقطبی‌شدن شدید جوامع روبه‌رو است، همزیستی مسالمت‌آمیز دیگر یک انتخاب فانتزی نیست، بلکه یک ضرورت حیاتی برای بقای بشریت است.
هیچ توسعه پایدار، رفاه اقتصادی یا آرامش روانی در سایه جنگ و تبعیض شکل نمی‌گیرد. برای حل بحران‌های بزرگی مانند دگرگونی‌های اقلیمی، فقر یا بیماری‌های همه‌گیر، انسان‌ها ابتدا باید یاد بگیرند که چگونه تفاوت‌های یکدیگر را بپذیرند و به جای تقابل، مسیر تعامل و همکاری را انتخاب کنند. صلح واقعی زمانی رخ می‌دهد که یاد بگیریم با وجود تفاوت‌هایمان، در کنار هم زندگی کنیم.

#زندگی_مسالمت_آمیز #رواداری #مدارا #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍2😍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اینها جملات علی‌اکبر حکمی‌زاده است. او مجموعه‌ای از جدلیات بی‌پرده و بی‌پروای خود علیه آنچه دین مسلط ایرانیان می‌نامید را در نشریه‌ی پرچم در سال ۱۳۲۲ منتشر کرد و سپس در قالب کتابی به نام «اسرار هزارساله» منتشر نمود.

«اسرار هزارساله» با واکنش خمینی جوان هم مواجه شد و رساله‌ی «کشف‌الاسرار» خمینی در پاسخ به آن نوشته شد. غم‌انگیز است که با فروپاشی نظام شاهنشاهی، ورق به نفع حامیان راست‌کیش شیعی‌گری برگشت. مطالعه‌ی کتاب «اسرار هزارساله» از حیث نکته‌سنجی‌های عقل‌گرایانه‌ای که می‌کند و به ویژه،‌ وقتی در بستر تاریخ غم‌بار صد سال. اخیر نگریسته شود، هنوز خواندنی‌ست. متن این کتاب به صورت رایگان و در قالب پی.‌دی.اف، به. آسانی قابل دانلود است.

https://dialog.tavaana.org/asrare-hezarsaleh/

#اسرار_هزرساله #علی_اکبر_حکمی_زاده #نقد_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👌1
Forwarded from گفت‌وشنود
‌
عباس معروفی، نویسنده، شاعر، و روزنامه‌نگار برجسته ایرانی، در ۲۷ اردیبهشت ۱۳۳۶ در تهران متولد شد و یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های ادبیات معاصر ایران به شمار می‌رود. او با رمان‌هایی چون سمفونی مردگان، سال بلوا، و تماماً مخصوص به شهرت رسید که در آن‌ها با زبانی شاعرانه و نگاهی عمیق به پیچیدگی‌های روح انسانی، روابط خانوادگی، و تنش‌های اجتماعی پرداخت.

معروفی همچنین به‌عنوان روزنامه‌نگار و بنیان‌گذار مجله ادبی گردون، نقش مهمی در ترویج ادبیات و فرهنگ آزاداندیشی در ایران ایفا کرد. اما به دلیل دفاع سرسختانه‌اش از آزادی بیان و انتشار آثار و نوشته‌هایی که با محدودیت‌های سانسور در ایران سازگار نبود، در سال ۱۳۷۵ مجبور به ترک ایران شد و به آلمان تبعید شد. او در غربت به فعالیت‌های ادبی و آموزشی خود ادامه داد، اما سرانجام در ۱۰ شهریور ۱۴۰۱ (۱ سپتامبر ۲۰۲۲) در برلین درگذشت.

جهان‌بینی معروفی در آثارش، به‌ویژه در تأکید بر گفت‌وگو، رواداری، و پذیرش دیگری، به‌خوبی نمایان است. او باور داشت که فقدان ارتباط و گوش دادن به دیگران به انزوا و فروپاشی پیوندهای انسانی منجر می‌شود.

نقل‌قولی از رمان سمفونی مردگان این نگاه را به‌خوبی نشان می‌دهد: «آدم وقتی یکی را دوست دارد، بیش‌تر تنهاست، چون نمی‌تواند به هیچ‌کس جز همان آدم بگوید چه در دلش می‌گذرد، و اگر آن آدم نخواهد گوش کند، تنهایی آدم کامل می‌شود» (سمفونی مردگان، بخش دوم، فصل سوم، نشر ققنوس). این جمله نه‌تنها به اهمیت گفت‌وگو و شنیده شدن اشاره دارد، بلکه بر نیاز به رواداری و پذیرش احساسات دیگران تأکید می‌کند.

معروفی در آثار و مصاحبه‌هایش، از جمله (نقل قول در تصویر) در مجله ادبیات و فلسفه (شماره ۱۲، ۱۳۷۸)، جهان را پر از صداها و دیدگاه‌های متنوع می‌دید و معتقد بود که خودمحوری و نادیده گرفتن دیگران، انسان را از درک زیبایی و موسیقی دنیا محروم می‌کند.

تبعید او به دلیل پایبندی به آزادی بیان، گواهی بر تعهدش به این ارزش‌ها بود، هرچند این ایستادگی به قیمت دوری از وطن و مرگ در غربت تمام شد.

#عباس_معروفی #رواداری #مجله_گردون #آزادی_بیان #گفتگو_توانا


@Dialogue1402
❤5😢3✍1
⁨ ⁨ ‌
اعطای نشان عالی دیپلماتیک «پیوس نهم» (اوردینه پیانو) به محمدحسین مختاری، سفیر جمهوری اسلامی در واتیکان، پس از بازتاب آن در رسانه‌های دولتی ایران به عنوان یک دستاورد سیاسی خاص از سوی پاپ لئو چهاردهم، با انتقادهایی در فضای بین‌المللی همراه شد؛ تا جایی که سفارت ایالات متحده در سریر مقدس و مقامات واتیکان ناچار به شفاف‌سازی در این زمینه شدند. آن‌ها اعلام کردند این نشان برخلاف ادعاها، یک روال سنتی و معمول در پروتکل‌های دیپلماتیک است که پس از دو سال خدمت به همه سفرای خارجی (از جمله ۱۳ سفیر دیگر در همان روز) اهدا می‌شود و به معنای تأیید سیاست‌های تهران نیست. این جنجال دیپلماتیک در حالی رخ داد که رویکرد کلی و مواضع پاپ در قبال موضوعاتی چون سرکوب و کشتار معترضان در ایران و همچنین تنش‌ها و درگیری‌های نظامی میان ایران، اسرائیل و آمریکا در منطقه، همواره با حواشی، تفاسیر گوناگون و موضع‌گیری‌های متفاوتی از سوی ناظران و رسانه‌ها همراه بوده است.

این موضوع دستمایه طرحی شده با عنوان: آه! مثل روزهای خوب قدیم ما!
از هنرمند کارتونیست مانا نیستانی
@mananey

#پاپ #واتیکان #گفتگو_توانا⁩

⁩@Dialogue1402
💩4